Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ.

Στείλαμε τὸ σῆμα τοῦ κινδύνου πάνω σὲ ἄσπρη πέτρα μὲ σφεντόνα: το μέλλον που πρόκειται να εκπληρώσουμε.

Μια συνειδητή παρερμηνεία με βάση το εξαιρετικό ποίημα του Νίκου Καββαδία,  "Φάτα Μοργκάνα"

"Φάτα Μοργκάνα είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει στη Σικελία, στο στενό, ή στη Νάπολη απόξω, νύχτα, τρεις η ώρα, και παρουσιάζει τρεις γυναίκες που χορεύουν στον ορίζοντα. Μετά σβήνει. Κρατά ένα δυο λεπτά, τρεις η ώρα τη νύχτα, πάντα την ίδια εποχή. Καμιά φορά μπορεί να είναι και ηλιακό φαινόμενο και να το βαστάει κάποιο σύννεφο και το παρουσιάζει μετά.Να, κάνει μια αποθήκευση αυτού."




Το σπίτι είχε σχεδόν σε κάθε δωμάτιο τηλεοράση. Ήταν από εκείνη την εποχή που η τηλεόραση ήταν τις μόδας. Τότε που στο σπίτι υπήρχαν άνθρωποι. Τότε που οι άνθρωποι αποφάσισαν ότι δεν είχαν κάτι άλλο να πουν μεταξύ τους και με τους γείτονες. Τότε που και οι γείτονες αποφάσισαν το ίδιο. Τότε που η τηλεόραση είχε καινούργια προγράμματα, που ήταν και αυτά της μόδας. Τότε που οι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτό το σπίτι, ήταν λίγο περισσότεροι από τις τηλεοράσεις. Και με βάση αυτή την αντιστοιχία, ήταν τότε που καθένας από αυτούς, κλεινόταν σε ένα δωμάτιο, και χανόταν μπροστά στο αγαπημένο του πρόγραμμα, πληρώνοντας ακριβά για να αποφασίσει ο ίδιος, ποιος θα είναι προτεινόμενος και ποιος θα φύγει.

Αυτή η εποχή είχε φύγει ανεπιστρεπτί για πάρα πολλούς λόγους. Κατ' αρχήν γιατί ο καιρός κυλάει άλλοτε πιο αργά και άλλοτε πιο γρήγορα, καλοκαίρια έρχονται και φεύγουν σε αντίθεση με τότε που τα πράγματα έμοιαζαν πιο ομαλά, σταθερά και ευήλια. Ένας άλλος λόγος ήταν ότι οι άνθρωποι στο σπίτι λιγόστευσαν, οπότε κάποιες από τις τηλεοράσεις έμειναν άχρηστες. Επίσης τα προγράμματα στις τηλεοράσεις λιγόστεψαν, άλλα άρχιζαν και κόβονταν στη μέση, άλλα κόβονταν ανεξήγητα και γενικώς αυτό που είναι στη μόδα στις μέρες μας, για αυτούς και για άλλους τόσους λόγους, είναι η κονσέρβα. Έπαιξε ρόλο προφανώς και το ότι τώρα δε μπορείς να πληρώνεις ακριβά για να διώξεις κάποια μαριονέτα σου σε κάποιο φαντασμαγορικό πρόγραμμα, αν δεν έχεις πληρώσει πρώτα για να μπορείς να βλέπεις κάτι στην οθόνη και γενικά για να βλέπεις τηλεόραση.

Μια στάση εδώ. Είναι εύλογο να πει κανείς ότι δε μπορούμε να χρησιμοποιούμε ως παράδειγμα ένα τόσο ευτελές μέσο όπως η τηλεόραση και τα της μετάβασης από την εποχή του μαριονετίστα τηλεθεατή στην εποχή που τρώμε κονσέρβες, για να βγάλουμε οποιοδήποτε σοβαρό συμπέρασμα. Είναι επίσης εύλογο το επιχείρημα, ότι και στις δύο εποχές οι άνθρωποι είναι οι ένοχοι, γιατί επιλέγουν να απομονώνονται, να ζουν δήθεν ευτυχισμένοι ακόμα και αν είναι μόνοι, και ότι μάλιστα η εποχή της κονσέρβας είναι καλύτερη, γιατί μπορεί τα σπίτια να άδειασαν αλλά υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα οι άνθρωποι να ασχοληθούν με τα πραγματικά προβλήματα, να συνειδητοποιήσουν πόσο έφταιξαν και να δούμε μια άσπρη ημέρα.

Όμως το θέμα δεν είναι ούτε το σπίτι, ούτε οι ένοχοι ή κατηγορούμενοι άνθρωποι, ούτε οι μαριονέτες, ούτε η κονσέρβες, ούτε καν η ίδια η τηλεόραση.  


Αν σοβαρό είναι το ύφος με το οποίο παρουσιάζονται οι ειδήσεις που, αντί να περιγράφουν, εξουσιάζουν τη ζωή και διαμορφώνουν την πραγματικότητα, αυτή τη σοβαρότητα ας την αφήσουμε στην άκρη. Ο μαριονετίστας τηλεθεατής κατέληξε να τρώει κονσέρβες λοιπόν και ό,τι άλλο μπορεί να προσθέσει κανείς. Και επειδή το σχήμα αυτό, όπως είπαμε, είναι αφελές, ας ψάξουμε κάποιο άλλο.

Ας προτιμήσουμε ό,τι μπορούμε ακόμα να παρατηρήσουμε γύρω μας.

Πέρα από τις ειδήσεις, κάτι άλλο που εξουσιάζει τη ζωή, είναι τα κίνητρα. Ακούμε όλο και πιο συχνά τη διαπίστωση ότι,  για κάθε πράξη αγνώστου πατρός, πρέπει να αναζητούμε εκείνον που ωφελείται περισσότερο. Και από την άλλη να το πάρουμε, πολλά από αυτά που συμβαίνουν, συνέβησαν, ή πρόκειται να συμβούν, μπροστά στα οποία στέκεσαι με μια αίσθηση αδιεξόδου, ίσως μπορούν να εξηγηθούν καλύτερα, αν αντί να παλεύεις να εξηγήσεις το γεγονός το ίδιο, απλά επικεντρωθείς σε αυτόν που το προκάλεσε και κυρίως, σε αυτόν που επωφελείται από αυτό.

Ένα άλλο πράγμα που βλέπεις γύρω σου - και ίσως αυτό να είναι το θέμα τελικά- είναι η αντικατάσταση της ελπίδας από τη νοσταλγία. Πιο σωστά, η νοσταλγία είναι αυτή που θεριεύει και πνίγει τα πάντα, την ίδια στιγμή που η ελπίδα, λιγοστεύει ή υποκαθίσταται, ή καλύτερα ξεχνιέται.Εδώ αξίζει να σταθεί κανείς λίγο παραπάνω και ας δούμε  το νέο σχήμα που λέγαμε.

Η σχέση με το παρελθόν εξελίσσεται σε μια ερωτική διαστροφή. Αυτό, γιατί αφορά κατ'αρχή σε ένα σχετικά λογικό μέρος αυτής της σχέσης, που περιλαμβάνει την αναφορά σε ένδοξα παρελθόντα, ένδοξους προγόνους, ή σε ηρωικά κατορθώματα, εξωτικές ιστορίες, πειρατές,  κατακτητές, ιστορικά παραδείγματα και άλλα τέτοια. Είναι γνωστή η διδακτική ικανότητα του παρελθόντος. Βέβαια καλό είναι να αναρωτηθούμε το κίνητρο αυτών που τελευταία κάνουν συχνές αναφορές για να επιχειρηματολογήσουν, αλλά αυτό το αφήνω ως άσκηση για το σπίτι. Εδώ όμως φτάνουμε στη  διαστροφή: Το μεγαλύτερο μέρος της σχέσης με το παρελθόν στις μέρες μας αφορά μια αφηρημένη του έννοια. Χοντρικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι ζούμε και μετανιώνουμε. Και μάλιστα όλο αυτό με βάρκα αυτό που στη γραμματική λένε "υποθετικό λόγο που εκφράζει το ανεκπλήρωτο". 

 Έτσι γιγαντώνεται η νοσταλγία. Όχι προγονοπληξία ή ιστοριοπληξία, νοσταλγία για οποιαδήποτε στιγμή, αρκεί αυτή να αναφέρεται σε παρελθοντικό χρόνο - ας πούμε η νοσταλγία για την εποχή του μαριονετίστα τηλεθεατή που λέγαμε πριν-, όπου οπωσδήποτε όλα πήγαιναν καλά, οπωσδήποτε θα ήταν προτιμότερο να μείνουμε εκεί, αν ξέραμε και τι μας περιμένει και θα ήταν τόσο ωραία αν ξέραμε και κάναμε τα πράγματα αλλιώς. Ακόμα και νοσταλγία γι αυτό που έγινε κάποιες στιγμές πριν που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι όλες οι επιλογές και οι πράξεις είναι ένα λάθος που πάντα και μόνο μετά την απομάκρυνση από το ταμείο μπορεί να αναγνωριστεί. Μπορεί να περιπαίζουμε τους κάβουρες που περπατούν μόνο πλαγιαστά λόγω κατασκευής, εμείς όμως περπατάμε μόνο προς τα πίσω, ή καλύτερα πισωπατάμε, ή ακόμα καλύτερα, περπατάμε προς τα μπρος με την όπισθεν, χωρίς να έχουμε καμία ιδέα γι αυτό που μπορεί να συναντήσουμε, την ίδια στιγμή που μετανιώνουμε και για κάθε βήμα που κάνουμε.

Εδώ μία ακόμα διευκρίνιση. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι και η παραπάνω ερμηνεία είναι εξίσου αφελής με αυτή της τηλεόρασης που  προηγήθηκε, μιας και όπου και να γυρίσεις σήμερα ακούς συζητήσεις για το παρόν, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τις σοβαρές ειδήσεις που αναφέρθηκαν πριν και τις πληροφορίες που παρέχονται με το κιλό από εδώ και από εκεί. Κάπως έτσι, θα έλεγε, είναι τα πράγματα σήμερα και καμία νοσταλγία δεν υπάρχει, όλα αυτά είναι κομμάτια της κατάθλιψης που φέρνει η κρίση, που μάλλον είναι κάτι σαν τα καιρικά φαινόμενα απέναντι στα οποία το μόνο που ίσως και να μπορούμε, είναι το να περιμένουμε το ουράνιο τόξο. Επομένως το παρόν είναι αυτό που κυριαρχεί, όταν συζητιέται η δύσκολη κατάσταση, όταν γίνονται αναλύσεις και κόντρα αναλύσεις που προσπαθούν να εξηγήσουν τα πράγματα και να διαπιστώσουν την πραγματικότητα. Πώς εξηγείται όμως αυτό το παρόν, τη μία παρουσιάζεται έτσι και την άλλη αλλιώς, πάντα ωστόσο αντικειμενικά και αναπότρεπτα διαμορφωμένο, ώστε να βγαίνει ένα ήδη υπάρχον συμπέρασμα, άμεσα συνδεδεμένο με τα κίνητρα αυτού που το περιγράφει; Και το κυριότερο, τι σόι παρόν είναι αυτό για το οποίο μιλάμε πάντα σε χρόνο παρατατικό, υποθετικό και ανεκπλήρωτο; 

Αν η σχέση με το παρελθόν είναι μια ερωτική διαστροφή, η σχέση με την ελπίδα είναι σε προχωρημένη διάσταση.  Αυτό δε συμβαίνει για τους προφανείς λόγους όπως θα περίμενε κανείς. Μας λένε ότι η ελπίδα χάθηκε από προσώπου γης  επικαλούμενοι τη μεγάλη απελπισία που μας πιάνει. Ακούγεται επίσης ότι είναι σημαντικό να βρούμε ξανά την ελπίδα μας, να δώσουμε ελπίδα στα παιδιά και άλλα τέτοια. Το οξύμωρο βέβαια, είναι ότι οι πιο έντονες παραινέσεις ακούγονται από εκείνους που μας κλέβουν την ελπίδα. Μας λένε ότι η ελπίδα είναι το ουράνιο τόξο. Όταν έρθει, κάποια είδηση θα μας καλέσει  να βγούμε στα μπαλκόνια να το δούμε, ή ακόμα πιο πιθανά, αφού μας πείσει πως εμφανίστηκε πάνω από τα κεφάλια μας, θα μας απαγορεύσει την ίδια στιγμή, οποιαδήποτε οπτική επαφή. Το σίγουρο είναι ότι, όταν πισωπατάς, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να αποκτήσεις κάτι  που δε θα συναντήσεις ποτέ.  Αυτό στην πραγματικότητα δεν είναι είδηση. Ακόμα και όταν αυτή η κάλπικη νοσταλγία δεν έπνιγε τούτο τον τόπο,  η δήθεν ήδη καλύτερη ζωή και ο φόβος μήπως και τη χάσουμε, έκαναν την ελπίδα συνώνυμο της τρέλας. Το να έχεις παραπάνω προσδοκίες, σε έκανε αφελή και ονειροπαρμένο. Πάντα συνέβαινε αυτό.
  
Η αλήθεια είναι ότι ο χρόνος της ελπίδας είναι ο μέλλοντας. Δεν έχει να κάνει σε τίποτα με κανένα παρελθόν, πόσο μάλλον όταν αυτό είναι ανεκπλήρωτο. Η ελπίδα είναι το μέλλον που θα εκπληρώσουμε. Και δε χρειάζεται καμία είδηση για να μας ειδοποιήσει γι αυτή. Είναι το σπίτι χωρίς καμία τηλεόραση. Είναι κάτι που γεννιέται από την ίδια μήτρα που γεννιόμαστε κι εμείς. Την ξέρουμε καλά. Την ερωτευόμαστε. Έχει τα δικά μας χούγια. Είναι μακριά από οποιαδήποτε σοβαρότητα. Η ελπίδα είναι το συμπέρασμα που ρισκάρουμε να βγάλουμε. Δεν έχει να κάνει με κανένα πισωπάτημα και με κανένα φόβο. Είναι το όνειρο που είδαμε κάποιο βράδυ και δε θυμόμαστε το επόμενο πρωί, την ίδια στιγμή που διαπιστώνουμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι που το είδαμε. Και ήταν πάντα εκεί ακόμα και όταν εμείς δεν τη βλέπουμε. Ταξιδεύει μαζί μας ταξίδια μυθικά σε φουρτούνες, μπουνάτσες και κυκλώνες.  Εκεί στα στενά της Σικελίας, ή κάπου πιο δίπλα στα στενά της ζωής μας. Μόνο μια συγκεκριμένη ώρα. Την ώρα που θα την αναζητήσουμε. Είναι με άλλα λόγια η Φάτα Μοργκάνα μας.





ΠΗΓΗ...http://acrobatis.blogspot.gr

ΦΟΒΟΣ.




Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τί κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;



Ξέρει να σφίξει γερά εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μιαν εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;


(Κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς το μυαλό ή μια ρυτίδα
Βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους που μεγάλωσαν
Πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα και στα καφενεία της συνοικίας
Διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία της καθημερινότητας.)


Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα-ένα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους περνά μιαν ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπήν ανάμνηση μιας ζωικής προϊστορίας.
Φτάνουνε μέρες που δεν έχεις πια τί να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τ' όνομά σου
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα
Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.

Μα ποιος θάρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;
Ποιος θα μετρήσει μια-μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα
Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών;
Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
Ζητούνε μια νύχτα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.

Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.

Μανόλης Αναγνωστάκης - Εποχές 3







ΠΗΓΗ...http://acrobatis.blogspot.gr

" Η ΡΟΖΑ ΖΕΙ. ΔΩΣΤΕ ΤΗΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ ".

Η Ρόζα ζει.
Ζει. Περπατάει χαμένη στους δρόμους κάποιας μεγαλούπολης και κρύβεται στο πλήθος. Όταν δεν είναι έξω, χάνεται σε κάποιο δωμάτιο, πίσω από κάποια τηλεόραση, μπροστά σε κάποια τηλεόραση ή σε κάποιο καθρέφτη και κλαίει ή γελάει μόνη της.
Ποια είναι στην πραγματικότητα αυτή η Ρόζα.

 Είναι σπουδαγμένη. Είχε περάσει τα χρόνια της αθωότητας. Τότε που όλοι γίνονταν γιατροί ή δικηγόροι. Τότε που η πρόβλεψη ότι καθένας θα χρειάζεται να κάνει ή να ξέρει να κάνει μία,δύο και τρεις δουλειές φάνταζε ανέκδοτο. Όλα αυτά τα χρόνια πρόλαβε να αγαπήσει αυτό που μελετούσε, να διπλώσει και να ξεδιπλώσει τον εαυτό της πολλές φορές και να τακτοποιήσει καλά τις γωνίες. Όμως το ανέκδοτο έγινε πραγματικότητα και τα χρόνια των σπουδών της έγιναν κορνίζες στον τοίχο της, δίπλα σε φωτογραφίες από εκείνη την εποχή. Δεν είναι αυτό όμως που τη βαραίνει. Είχε μάθει να αγαπάει και να δίνεται, οπότε είχε συνηθίσει στην ιδέα ότι αυτό που θα μείνει είναι ό,τι αγάπησε. Και η καρδιά της είναι αρκετά μεγάλη.Χωράει όλες τις τέχνες της, λες και ήξερε ότι θα τις είχε εκεί για να τις πιάσει, όταν θα πεινούσε, όπως λέει η γνωστή παροιμία. Ήταν από τα βασικά πράγματα που την κάνει υπερήφανη ακόμα και τώρα.

Είναι στ' αλήθεια η ίδια Ρόζα;

Δεν είναι απαραίτητα αρτίστα. Δεν έχει απαραίτητα καλλιτεχνική φύση. Άλλωστε τα θέατρα, όπως και άλλα πολλά σε αυτή την πόλη κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Όμως θυμάται τη στιγμή που άρχισε να περπατάει εδώ. Ήρθε εδώ για να βρει δουλειά. Για να κατακτήσει την πόλη αυτή. Μα όσο κι αν γυρνάει από εδώ και από εκεί, δε βρίσκει πουθενά. Πουθενά. Ούτε αυτό τη βαραίνει. Έχει τις τέχνες της, τις αναμνήσεις της, τα νιάτα, τα κατσαρά μαλλιά της και όσο από το νάζι της έχει απομείνει. Κυρίως όμως είχε ακόμα τα νύχια και τα πόδια της γερά γατζωμένα σε αυτόν τον τόπο και τον ίσκιο που αυτά άφηναν στο χώμα του. Αυτός ο ίσκιος ήταν ένα άλλο πράγμα για το οποίο καμάρωνε κρυφά κι ας μην το είχε πει σε κανέναν.

Τι είναι αυτό που τη βαραίνει πιο πολύ;

Είναι πολλοί οι δρόμοι που περπάτησε και μένουν πολλοί για να περπατήσει ακόμα. Υπήρχε όμως και ένας δρόμος  πιο εύκολος. Για την άλλη Ρόζα αυτός ήταν να χαρίσει τα νιάτα της στη ρουφιανιά, να ζει και να προδίδει και να την πληρώνει ο κάθε Τσάκαλος, τώρα αυτός κάνει τη δουλειά του αλλιώς. Και κάτι τέτοιες σαν τη Ρόζα, δεν τη θέλει εδώ. Έχει χρόνια ανακοινωθεί η απόφαση ότι αυτός ο τόπος θα προχωρήσει ερημωμένος από τα νιάτα του. Και είναι λίγοι αυτοί που έμειναν να περπατάνε στην κακούργα πόλη, ακόμα λιγότεροι αυτοί που, σαν τη δικιά μας, έχουν ακόμα μπηγμένα τα νύχια στο χώμα της. Άλλοι τα μάζεψαν και έφυγαν για τον άλλο κόσμο, άλλοι τα μάζεψαν και έφυγαν για άλλες πολιτείες. Είναι λοιπόν μόνη της από αυτή την άποψη, πολεμάει μέρα τη μέρα αυτόν τον εύκολο δρόμο, αυτό ίσως τη βαραίνει πιο πολύ από όλα. Κρατάει παρ'όλα αυτά γερά το χώμα μέσα στα χέρια της.

Όπου υπάρχει και θύμα, υπάρχει και θύτης.

Το τι ακριβώς έχει στο κεφάλι της είναι άγνωστο.Κάποιοι λένε ότι περιμένει. Κάποιοι άλλοι ότι έχει απελπιστεί. Οι περισσότεροι εκπλήσσονται όταν συζητούν το θέμα και, είτε κουνάνε το κεφάλι συγκαταβατικά, είτε προσπαθούν να αλλάξουν θέμα. Αν ζούσαμε σε μια άλλη εποχή, θα μπορούσαμε με περισσότερη ευκολία να πούμε ότι η Ρόζα είναι το μέλλον. Όμως σε τούτη την πατρίδα και σε αυτή την εποχή, οι περισσότεροι θα έλεγαν ότι η Ρόζα είναι το θύμα κάποιας άλλης εποχής. Μιας εποχής που άλλοι έφτιαξαν γι αυτή και για τόσες άλλες Ρόζες.  Και οι δρόμοι ανοίγονται μπροστά σας όπως ακριβώς ανοίγονται και γι αυτήν. Το πιο εύκολο είναι να κάνετε πως δεν υπάρχει. Πως δεν υπάρχουν. Να γυρίσετε το βλέμμα αλλού, σιγομουρμουρίζοντας κάποια δικαιολογία από αυτές που μεταφέρονται από στόμα σε στόμα. Όμως η Ρόζα υπάρχει όπως υπάρχετε κι εσείς. Υπάρχουμε. Τα νύχια μας είναι ακόμα μπηγμένα στο χώμα. Ίσα που την προλαβαίνετε. Ίσως να είναι έτοιμη για να φύγει. Ίσως να μην αντέχει άλλο. Ίσως κόντρα στο δικό σας πείσμα να τη διώξετε, παραμένει αποφασισμένη να μείνει εδώ. Σε κάθε περίπτωση δε θα ρωτήσει κανέναν για τον επόμενο δρόμο που θα περπατήσουμε. Απλώστε το χέρι πριν είναι πολύ αργά. Δώστε της το χέρι πριν χαθεί. Κάπου εκεί θα βρείτε και το δικό της.


από  τον Ακροβάτη





ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ: ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Ο ΔΙΚΑΙΟΣ.


Περί πολιτικών: Αριστείδης ο ΔίκαιοςΗ πολιτική επιστήμη βασίζεται στην πείρα σε σχέση με την κοινωνική ζωή και με αυτήν ασχολείται, γράφει ο Αριστοτέλης.
Οι ανώριμοι που παρασύρονται από τα πάθη τους δεν κάνουν για πολιτική, συνεχίζει ο Έλληνας φιλόσοφος στα «Ηθικά Νικομάχεια», καθότι ενεργούν υπό το κράτος αυτών. Σ’ αυτούς του ανθρώπους η όποια γνώση είναι ανώφελη.

Πράγματι στις ημέρες μας η πολιτική απαρτίζεται από άτομα, τα οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες θα αποκλείονταν παντός αξιώματος.

Στην εποχή της διαστρέβλωσης αποφασίσαμε να σας δείξουμε ότι ακόμα και κάτω από τρομερή πίεση ο πολιτικός έχει την ευκαιρία να παραμείνει πολιτικός και να μην μετατραπεί σε πολιτικάντη. Αρκεί και ο λαός να έχει την ανάλογη παιδεία και πάνω απ όλα έμφυτο το αίσθημα του αγνού πατριωτισμού.

Ο λόγος για τον Αριστείδη, ο οποίος ονομάστηκε δίκαιος γιατί αγαπούσε πάνω απ όλα το δίκιο. Απέφευγε να λέει ψέματα, ποτέ του δεν κολάκευε αλλά ούτε και κορόιδευε. Έζησε στην Αθήνα την εποχή της περσικής απειλής που εκδηλωνόταν με όπλα και όχι με δάνεια. Ουδέποτε εκμεταλλεύτηκε χρήματα του Δημοσίου. Ο Αριστείδης προτιμούσε την αριστοκρατική, τουτέστιν αξιοκρατική, κυβέρνηση και όχι την δημοκρατική ή την απολυταρχική. Θεωρούσε πως πρέπει να κυβερνούν οι άξιοι, όπως πρέπει να χειρουργούν οι ικανοί γιατροί, να αγωνίζονται σε μια ομάδα οι καλύτεροι αθλητές κ.ο.κ. Σ’ αυτή του την πεποίθηση είχε αντίπαλους αυτούς που αρέσκονταν στο να κολακεύουν τις αδυναμίες του όχλου.

Έμενε ατάραχος στις πολιτικές διακυμάνσεις, εν αντιθέσει με τους αντιπάλους του, οι οποίοι υπερηφανεύονταν, όταν είχαν την εξουσία στα χέρια τους, ενώ σε περίπτωση που έχαναν στις εκλογές έβριζαν, απειλούσαν και συκοφαντούσαν. Καλή ώρα σαν σήμερα, αφού από την Αρχαία Αθήνα έχουν υιοθετηθεί εκτός των καλών και άσχημα κατάλοιπα της τότε εποχής. Μην ξεχνάμε ότι στην… δημοκρατική Αθήνα καταδικάστηκε σε θάνατο ο μεγαλύτερος φιλόσοφος της γνωστής ιστορίας, ο Σωκράτης.

Στον Αριστείδη είχε ανατεθεί το αξίωμα να φροντίζει για τα έσοδα του Δημοσίου. Από αυτήν του την θέση ξεσκέπασε πολλούς υπαλλήλους που ήταν καταχραστές. Αυτή του η πολιτική ξεσήκωσε αντιδράσεις από κηφήνες της λαϊκής περιουσίας που δρουν και ξεζουμίζουν πλούτο μέχρι και στις μέρες μας. Οι εχθροί του κατόρθωσαν να επηρεάσουν τον Θεμιστοκλή και έτσι ο αξιοκράτης πολιτικός εξορίστηκε με την μέθοδο του εξοστρακισμού.

Οι πολίτες πάνω σε ένα θραύσμα πήλινου αγγείου (όστρακο) έγραφαν το όνομα του πολίτη του οποίου την εξορία επιθυμούσαν. Μερικοί από αυτούς δεν ήξεραν γράμματα, γι αυτό κατάφευγαν σε μορφωμένους. Κάποιος πλησίασε τον Αριστείδη, χωρίς να τον γνωρίζει, και του ζήτησε να γράψει το όνομα «Αριστείδης» πάνω στο όστρακο.
-Γνωρίζεις τον Αριστείδη;, τον ρώτησε.

-Όχι απλά έχω βαρεθεί να τον λένε δίκαιο όλη την ώρα, απάντησε.

Χωρίς δεύτερη κουβέντα και δισταγμό ο Αριστείδης έγραψε το όνομά του πάνω στο όστρακο. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν το μεγαλείο ψυχής του Έλληνα πολιτικού που δεν επέτρεπε στα πάθη του να ανατρέψουν στο μυαλό και την καρδιά του το αίσθημα του δικαίου.

Στο σημερινό ελληνικό κράτος αυτό που ακούμε όλη την ώρα από πολιτικάντηδες είναι το «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς». Σίγουρα υπάρχουν και πολιτικοί που προσπαθούν, παρ’ όλες τις πιέσεις, να αντισταθούν όσο αντέχουν στις επιταγές της παγκόσμιας διαπλοκής. Ωστόσο τότε τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα, αφού η Ελλάδα απειλείτο από τον στρατό της τεράστιας και πολυεθνικής Περσικής Αυτοκρατορίας.

Μετά τις Θερμοπύλες οι Πέρσες θέλησαν να κατευθυνθούν στην Αθήνα. Ο Θεμιστοκλής στα δύσκολα ανακάλεσε τον Αριστείδη από την εξορία. Ο μεγάλος αυτός Έλληνας γύρισε πίσω διατηρώντας τον ίδιο ακέραιο χαρακτήρα και έχοντας ακόμα μεγαλύτερη αγάπη για την πατρίδα. Οι Πέρσες σκέφτηκαν να διχάσουν τους Έλληνες. Μέσω απεσταλμένων (συγκρίνετε στο μυαλό σας τις ομοιότητες με το σήμερα) υπόσχονταν στους Αθηναίους χρήματα και δόξα εις βάρος της Σπάρτης, μεγάλη αντιπάλου της Αθήνας, με αντάλλαγμα την υποχώρησή τους. Τους υπόλοιπους Έλληνες δε, τους απειλούσαν και τους φοβέριζαν.

Συγκαλείται πολιτική συνέλευση με την παρουσία Αθηναίων, Περσών και Σπαρτιατών και την πίεση για τον Ελληνισμό να αυξάνεται ασφυκτικά. Ήρθε η ώρα του Αριστείδη να τοποθετηθεί. Στρέφεται αρχικά προς τους Σπαρτιάτες που φοβούνταν ότι θα ενδώσουν οι Αθηναίοι:

Αντιπρόσωποι της Σπάρτης, όταν γυρίσετε στην πατρίδα σας να διακηρύξετε πως δεν υπάρχει ούτε επάνω στην γη ούτε κάτω από το έδαφος τόσο χρυσάφι, για το οποίο οι Αθηναίοι θα πουλούσαν την ελευθερία των Ελλήνων. Και σεις Ασιάτες, να απαντήσετε στους ανωτέρους σας ότι όσο ο ήλιος δεν αλλάζει την πορεία του στον ουρανό, οι Αθηναίοι δεν θα πάψουν ποτέ να αγωνίζονται για την ελευθερία.


Τα λόγια του Αριστείδη έφεραν ενθουσιασμό στους περισσότερους. Οι Πέρσες κατεβαίνουν με πολυάριθμο στρατό στην Αττική. Ο Αθηναίος πολιτικός τιμώρησε παραδειγματικά εκείνους που πρότειναν την συνεργασία με τους Πέρσες και συνέχισε με την εκκένωση των Αθηνών προς την Σαλαμίνα. Ακολούθησε η μάχη των Πλαταιών όπου οι μπαρουτοκαπνισμένοι Έλληνες θριάμβευσαν εναντίον του περσικού «γίγαντα».


Κίμων Γεωργακάκης, Πολιτικός Επιστήμων





ΠΗΓΗ...ΠΥΓΜΗ.gr

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΙΟΝΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΕΣ ΜΕ ΑΙΜΑ, ΚΑΡΔΙΑ, ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΑ.




Ο Ρεξ, το ρομπότ που χαρακτηρίζεται και ο πρώτος «βιονικός άνθρωπος του κόσμου», εκτίθεται στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου. Το τεχνολογικό επίτευγμα του οποίου η κατασκευή υπολογίζεται ότι κόστισε περίπου 740.000 ευρώ, έχει ανθρωπόμορφο σχήμα.

Ο κόσμος αλλάζει. Η ζωή μας μπαίνει σε νέα δεδομένα και η επιστημονική φαντασία γίνεται μέρος της καθημερινότητας μας.

Ο πρώτος βιονικός άνθρωπος παρουσιάστηκε στο Science Museum στο Λονδίνο.Ο Ρεξ φέρει, επίσης, τεχνητό σύστημα κυκλοφορίας του αίματος –προφανώς τεχνητού αίματος– καθώς και τεχνητό πάγκρεας, νεφρά, σπλήνα και τραχεία.

Τον ανθρωποειδή Ρεξ θα μπορούν να θαυμάζουν από αύριο οι επισκέπτες του Μουσείου Επιστημών στην πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιώνος.








ΠΗΓΗ...http://periergaa.blogspot.com

ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟ ΞΥΡΑΦΑΚΙ ΣΑΣ ΝΑ "ΖΗΣΕΙ" ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.





Έχετε κουραστεί να πετάτε τα ξυραφάκια μετά από μερικές χρήσεις; Δοκιμάστε αυτό το κολπάκι την επόμενη φορά που θα ξυριστείτε.


Βάλτε λίγο baby oil πάνω στις λεπίδες του ξυραφιού πριν ξυριστείτε.

Μπορείτε επίσης να ξυριστείτε με baby oil, αντί να βάλετε αφρό ξυρίσματος για πιο απαλό και βαθύ ξύρισμα!




ΠΗΓΗ...http://periergaa.blogspot.com 

ΔΕΙΤΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΑΗΔΙΑΣΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ.


Στην πόλη El Puig της Ισπανίας, ένα περίεργο φεστιβάλ, λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο. Η«μάχη των αρουραίων», όπως αποκαλούν οι ντόπιοι αυτό το αρχαίο έθιμο, είναι μια μεσαιωνική παράδοση, όπου οι κάτοικοι πετούν τους αρουραίους ο ένας στον άλλον. Τα τρωκτικά βέβαια είναι πλέον αποστειρωμένα, αλλά το έθιμο παραμένει αηδιαστικό.







ΠΗΓΗ...http://www.globalomen.com

ΡΟΜΑΡΙΟ ΠΡΟΣ ΠΕΛΕ: "ΒΟΥΛΩΣΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ. ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΙΔΕΑ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ".

Ρομάριο σε Πελέ: «Βούλωσε το στόμα σου- Δεν έχεις ιδέα τι συμβαίνει στην Βραζιλία»
Με σκληρά λόγια κατά του διασημότερου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών του Πελέ, για την στάση του να προτρέψει τους εξεγερμένους Βραζιλιάνους να σταματήσουν τις διαδηλώσεις εν όψει του Μουντιάλ του 2014 αναφέρθηκε ένας άλλος μεγάλος αστέρας του ποδοσφαίρου και νυν βουλευτής ο Ρομάριο, ο οποίος τον καλεί να «το βουλώσει».

Ο Πελέ, σε βίντεο του ζήτησε από τους Βραζιλιάνους πολίτες να σταματήσουν τις διαδηλώσεις λέγοντας: «Ζητώ από τους Βραζιλιάνους να μην μπερδεύουν τα πράγματα. Προετοιμαζόμαστε για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Πρέπει να υποστηρίξουμε την εθνική ομάδα. Ας ξεχάσουμε την αναστάτωση που επικρατεί στη Βραζιλία. Ας ξεχάσουμε τις διαδηλώσεις», αναφέρουν τα Νέα.

Οι δηλώσεις του «βασιλιά της μπάλας», προκάλεσαν την οργισμένη αντίδραση του ορκισμένου εχθρού του Ρομάριο, ο οποίος είναι πλέον βουλευτής και έχει ταχθεί υπέρ των διαδηλωτών. Ο έτερος βραζιλιάνος θρύλος του ποδοσφαίρου, ζήτησε από τον Πελέ να «το βουλώσει» ενώ τον κατηγόρησε για αναλγησία απέναντι στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός της Βραζιλίας.

«Είχα υποσχεθεί να μην ξαναμιλήσω για τα σκατά που λέει ο Πελέ γιατί μιλάει καθημερινά. Δεν έχει ιδέα τού τι συμβαίνει στη χώρα. Θυμάστε μια φράση που είχα πει, πως ο σιωπηλός Πελέ είναι ένας ποιητής. Το ίδιο ισχύει και τώρα», ήταν η απάντηση του Ρομάριο.

"ΟΡΚΙΣΤΗΚΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ".

Click on the slide!
Την ώρα που Σαμαράς και Βενιζέλος «βυθίζονται» στα τεφτέρια γράφοντας και σβήνοντας ονόματα  για τον ανασχηματισμό, ο Ιβάνοφ  δίνει όρκο για ένα όνομα για τα Σκόπια, αυτό της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας»
Την θέση του για το ζήτημα της ονομασίας ξεκαθάρισε ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ, Γκιόργκι Ιβάνοφ, σε συνέντευξή του σε τηλεοπτικό σταθμό των Σκοπίων αναφέροντας χαρακτηριστικά:
«Η θέση μου για το ζήτημα της ονομασίας είναι: "Δημοκρατία της Μακεδονίας" - erga omnes (έναντι όλων). Εγώ ορκίστηκα ενώπιον του Συντάγματος για αυτό».
Ο κ. Ιβάνοφ σημείωσε ότι η χώρα του έχει εποικοδομητική προσέγγιση στις διαπραγματεύσεις για το ζήτημα της ονομασίας και αυτό, όπως πρόσθεσε, το γνωρίζει και ο Μάθιου Νίμιτς.«Έχουμε βρει τρόπους να υλοποιήσουμε τα στρατηγικά συμφέροντα των πολιτών της "Δημοκρατίας της Μακεδονίας". Για όσο καιρό είναι αυτά τα στρατηγικά συμφέροντα, θα κάνουμε τα πάντα για να βρούμε λύση. Εν τω μεταξύ, βλέπετε τι αντιμετωπίζουμε.


Μας χρειάζεται στήριξη από τους πολίτες. Πρέπει οι πολίτες να εκφράσουν τη θέση τους. Εάν έχουμε μια ηχηρή κοινή γνώμη, η οποία εκφράζει δημόσια τις θέσεις της, θα έχουμε αέρα στα πανιά μας για να προχωρήσουμε», ανέφερε.Ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ είπε ότι έχει τακτικές επαφές και συναντήσεις με τους προέδρους των γειτονικών χωρών, με εξαίρεση τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.


«Δεν μετράω πλέον τις προσκλήσεις που απηύθυνα στο πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Τον καλώ για να πιούμε ένα καφέ, τίποτα άλλο. Να δείξουμε στους ανθρώπους ότι είμαστε γείτονες, ότι δεν πρέπει να διαφωνούμε, αλλά ότι μπορούμε να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι, έτσι όπως κάθισαν πριν από μερικές ημέρες οι πρόεδροι της Σερβίας Τόμισλαβ Νίκολιτς και του Κοσόβου Ατιφέτε Γιαχγιάγκα στη Μπρατισλάβα. Κάθε φορά, η απάντηση είναι αρνητική», κατέληξε.

ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΝΤΡΑ.


1Είναι μια φαινομενικά απλοϊκή ιστορία. Ένα παραμύθι. Έχει όμως ένα βαθύ και μεγάλο δίδαγμα.

Ήταν μια φορά σ' ένα δάσος τρία δέντρα.


Το καθένα από αυτά είχε για τον εαυτό του έναν οραματισμό - μια προοπτική.
Το πρώτο επιθυμούσε να αξιωθεί να γίνει κάποια στιγμή ένα πολύτιμο μπαούλο, ξυλόγλυπτο, όμορφα σκαλισμένο, που μέσα του θα φυλάσσεται ένας πολύτιμος θησαυρός. Αυτό ήταν το όραμα του και η προοπτική του.
Το δεύτερο δένδρο ήθελε να αξιωνόταν να γίνει στα χέρια ενός κάλου ναυπηγού ένα μεγάλο καράβι• γερό σκαρί' όμορφο, μεγαλόπρεπο- που θα μετέφερε βασιλιάδες και επίσημα πρόσωπα• που θα έκανε ταξίδια υψηλών προσώπων.

Το τρίτο δένδρο έλεγε ότι το μόνο που θα ήθελε ήταν να είχε γίνει το πιο ψηλό και πιο δυνατό δένδρο του δάσους• έτσι ώστε οι άνθρωποι, που θα βλέπουν το ύψος του στην κορυφή του λόφου, να σκέπτονται τον Ουρανό και τον θεό.

Όμως πέρασαν τα χρόνια. Και τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως αλλιώς.
Πήγαν υλοτόμοι.

Και έκοψαν το πρώτο δένδρο. Και ενώ σχεδίαζε και ποθούσε να γίνει όμορφο ξυλόγλυπτο μπαούλο για θησαυρούς, ο ξυλουργός το έκαμε δοχείο για την τροφή των ζώων παχνί για τα άχυρα των ζώων.

Το δεύτερο δένδρο, που ήθελε να γίνει ωραίο καράβι, για να μεταφέρει βασιλιάδες, έγινε ένα μικρό ψαροκάικο, που τόχαν φτωχοί ψαράδες να ψαρεύουν.

Το τρίτο δένδρο, που ήθελε να μείνει το ψηλότερο του δάσους το έκοψε κάποιος ξυλοκόπος και το έβαλε στην αποθήκη του.

Περνούσαν χρόνια. Και τα δέντρα, απογοητευμένα από την εξέλιξη των πραγμάτων, ξέχασαν ακόμα και τα όνειρά τους.

Όμως κάποια μέρα ένας άνδρας και μια γυναίκα ήλθαν στον στάβλο, που ήταν εκείνο το ξύλινο παχνί με τα άχυρα και εκεί η γυναίκα γέννησε ένα αγοράκι και το τοποθέτησαν στο παχνί που είχε φτιαχτεί από το πρώτο δένδρο. Ήταν ο Ιωσήφ και η Παναγία Θεοτόκος. Και απόθεσαν σ' εκείνο το ξύλινο παχνί όχι απλώς διαμάντια και χρυσάφια, αλλά τον ίδιο τον θεό, που είχε γίνει άνθρωπος για μας. Έτσι αξιώθηκε αυτό το παχνί, η φάτνη, να δεχτή μέσα της το θησαυρό των θησαυρών, τον ίδιο τον Θεό.

Στο μικρό ψαροκάικο -που είχε γίνει από το δεύτερο δένδρο- μετά από χρόνια μπήκαν κάτι ψαράδες, ένας απ' αυτούς κουρασμένος ξάπλωσε να κοιμηθεί. Είχαν ανοιχθεί στη θάλασσα. Και ξέσπασε μια μεγάλη τρικυμία. Και το ψαροκάικο δεν ήταν αρκετά δυνατό για να κρατήσει. Οι άλλοι τότε ξύπνησαν εκείνον που κοιμόταν. Και εκείνος τότε σηκώθηκε. Και διέταξε την φουρτουνιασμένη θάλασσα: «Σιώπα• πεφίμωσο». Και η θάλασσα ειρήνεψε αμέσως. Ήταν ο Χριστός μαζί με τους μαθητές του στη λίμνη Γεννησαρέτ. Έτσι και το δεύτερο δένδρο, που είχε φιλοδοξήσει να γίνει μεγάλο πλοίο, που θα μετέφερε υψηλά πρόσωπα και βασιλιάδες, αξιώθηκε να μεταφέρει τον βασιλέα των βασιλέων, τον ίδιο τον Χριστό με τους μαθητές Του!

Και το τρίτο δένδρο, που ήταν στην αποθήκη του ξυλουργού, μια μέρα το πήραν και έκαναν ένα σταυρό' Και σ' αυτόν τον σταυρό σταύρωσαν τον Χριστό. Έτσι το δένδρο αυτό έγινε πω ψηλό από ό,τι είχε επιθυμήσει. Έφθασε στον ουρανό και στον θεό! Έγινε, όπως λέμε σε ένα τροπάριο, ουρανού Ισοστάσιο.

Τελικά, το κάθε ένα από τα δένδρα της ιστορίας μας απόκτησε όχι μόνο αυτό που ήθελε και ποθούσε, αλλά ασυγκρίτως περισσότερα• όχι όμως με τον τρόπο που φανταζόταν και σχεδίαζε.

Η ιστορία αυτή μας λέει:
Δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το θέλημα του θεού για μας. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι εκείνο που μας ετοιμάζει ο Θεός, είναι πάντα προτιμότερο και ωφελιμότερο για μας.

Εμείς πρέπει να κάνουμε όνειρα. Για το καλό. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε και ότι τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως εμείς θα θέλαμε. Και ότι ο Θεός οικονομεί και γίνονται καλύτερα από ό,τι εμείς φανταζόμαστε.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ας έχουμε πίστη. Πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό







ΠΗΓΗ...http://www.agioritikovima.gr








                                       

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ Γ. ΚΑΡΑΣΜΑΝΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΙΜΑΚΤΣΑΛΑΝ.

 Το μείζον για το Νομό μας θέμα της αξιοποίησης του χιονοδρομικού κέντρου Καϊμακτσαλάν, έθεσε για ακόμη μια φορά ο Γιώργος Καρασμάνης και στην Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής, κατά την πρόσφατη συνεδρίασή της (18/6). Με την ευκαιρία της παρουσίας του αρμόδιου Εντεταλμένου Συμβούλου του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (Τ.Α.Ι.Π.Ε.Δ.) Αλέξανδρου Ταμπρατζή, ο Βουλευτής παρενέβη και:
·Μετέφερε τη δυσφορία της τοπικής κοινωνίας, διότι η επιτακτική ανάγκη για άμεση αξιοποίηση (διαδικασίες «φαστ τρακ») του Κέντρου δεν έχει ικανοποιηθεί.
·Υπενθύμισε ότι, από τον Νοέμβριο 2012, υπήρξε δέσμευση για προκήρυξη του αναγκαίου διαγωνισμού στις αρχές 2013, χωρίς ακόμη να έχει γίνει τίποτα.
·Υπογράμμισε τέλος ότι, για το θέμα έχει καταθέσει σχετική γραπτή Ερώτηση και ακόμη δεν έχει λάβει απάντηση την οποία και αναμένει.
Παρατίθενται τα σχετικά αποσπάσματα από τα πρακτικά της συνεδρίασης, στην οποία παρόντες ήταν επίσης Υφυπουργός Οικονομικών Γιώργος Μαυραγάνης, καθώς και αρμόδιοι υπηρεσιακοί Φορείς:

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΣΜΑΝΗΣ:  Κύριε Πρόεδρε, συγνώμη, αλλά εγώ θα θέσω ένα θέμα που είναι εκτός ημερήσιας διάταξης και αφορά στην περιοχή μου και ξέρει ο κύριος Ταπρατζής, διότι το έχουμε κουβεντιάσει κατά επανάληψη, αλλά δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα της τοπικής κοινωνίας για την αξιοποίηση του χιονοδρομικού κέντρου Καιμάκτσαλαν. Μιλάω για το χιονοδρομικό κέντρο Καϊμακτσαλάν. Είχαμε πει με διαδικασίες «φαστ τρακ», κάτω από διαφανείς διαδικασίες, άπλετο φως, να προχωρήσουμε σε διεθνή διαγωνισμό και ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα, κύριε Ταπρατζή. Αν έχετε κάτι γιαυτό το θέμα, πείτε μας, σας παρακαλώ. Ευχαριστώ.
………………………………………………………………………………………………………….
ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΑΠΡΑΤΖΗΣ (Εντεταλμένος Σύμβουλος του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, ΤΑΙΠΕΔ): …… Για το Καϊμακτσαλάν θα σας πω ότι έχουμε κάνει πολλά πράγματα. Ένα πράγμα που δεν είναι απόλυτα προφανές -ενώ είναι- είναι το εξής. Για να έχουμε αποκρατικοποιήσεις πρέπει να υπάρχουν και άλλοι που ενδιαφέρονται να αγοράσουν. Αυτό, λοιπόν, είναι το μεγάλο πρόβλημα σήμερα στη χώρα, ότι υπάρχει αδυναμία προσέλκυσης αγοραστών, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα περί ξεπουλήματος. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει ξεπούλημα, διότι αν υπήρχε ξεπούλημα θα είχαμε ουρές αγοραστών. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ουρές αγοραστών δεν έχουμε. Αυτό οφείλεται σε μια σειρά παραγόντων. Πρώτον, η αποκατάσταση του θετικού κλίματος στη χώρα θέλει χρόνο να εμπεδωθεί στις αγορές, παρά τις θετικές εξελίξεις. Δεύτερον, η ρευστότητα στην ελληνική οικονομία είναι ακόμα πάρα πολύ χαμηλή έως δυσεύρετη. Πιστεύουμε και ελπίζουμε, ότι τώρα μετά την επιτυχή ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών αυτό το πράγμα να αποκατασταθεί.
Για να απαντήσω δε, ειδικότερα στο Καϊμακτσαλάν, θα ήθελα να σας δείξω την προσπάθεια που έχουμε κάνει και τους επενδυτές που έχουμε προσεγγίσει, κύριε Καρασμάνη, για να προσελκύσουμε το ενδιαφέρον. Θεωρώ ότι έχει γίνει μια πάρα πολύ επαγγελματική δουλειά. Να σας πω μόνο, ότι δεν υπήρχε τίποτα για το Καϊμακτσαλάν, ούτε καν τοπογραφικό διάγραμμα. Δεν ήξερε το Ελληνικό Δημόσιο τι είναι και τι δεν είναι δικό του. Υπάρχει το θέμα, όπως ξέρετε, με τον προηγούμενο παραχωρησιούχο που τα παράτησε και έφυγε. Δώσαμε λύση σε αυτό. Αναλάβαμε να δώσουμε λύση μέσω της ΕΤΑΔ, όπως ίσως γνωρίζετε, για να μην έχουμε τα ίδια προβλήματα τον φετινό χειμώνα, διότι η διαδικασία θα πάρει χρόνο. Δεν μπορεί να ολοκληρωθεί μια αποκρατικοποίηση τέτοιας κλίμακας και με τέτοια πολυπλοκότητα, διότι ό,τι έχει να κάνει με τα ακίνητα, δυστυχώς, είναι χρονοβόρο. Η υλοποίηση ενός ΕΣΧΑΔΑ στην καλύτερη περίπτωση θέλει 9 με 12 μήνες και εδώ δεν είχαμε καν τοπογραφικό διάγραμμα, το οποίο εκπονείται. Άρα, λοιπόν, η απάντησή μου είναι η εξής. Το Καϊμακτσαλάν έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα του ΤΑΙΠΕΔ. Δεν μπορούσε να μεταφερθεί στο ΤΑΙΠΕΔ, διότι δεν υπήρχε τοπογραφικό που να ορίζει ποια είναι η Δημόσια έκταση και γι' αυτό υπάρχει αυτή η καθυστέρηση. Για να κάνει κάποιος το τοπογραφικό ενός βουνού καταλαβαίνετε ότι θέλει χρόνο και δεύτερον, παράλληλα, έχουμε δώσει εντολή στην ΕΤΑΔ να κάνει ό,τι είναι αναγκαίο για να λειτουργήσει το χιονοδρομικό τη φετινή χειμερινή σεζόν.
ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΠΕΖΑΣ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Θα μου επιτρέψετε να σας πω, ότι για να κάνει κανείς το τοπογραφικό ενός βουνού δεν χρειάζεται πάρα πολύ χρόνο πλέον, αρκεί να είναι καθορισμένα τα όρια.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΑΠΡΑΤΖΗΣ (Εντεταλμένος Σύμβουλος του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ)): Χρειάζεται, διότι δεν είναι όλο το βουνό δικό μας, είναι και ιδιωτικές εκτάσεις πάνω σε αυτό.
ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΠΕΖΑΣ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Να ξεκαθαριστεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς, εκεί χρειάζεται χρόνος.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΑΠΡΑΤΖΗΣ (Εντεταλμένος Σύμβουλος του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ)): Αυτό εννοώ.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΣΜΑΝΗΣ: (Ομιλεί εκτός μικροφώνου) Είχατε πει από τον Νοέμβριο του 2012, εδώ στη βουλή προσωπικά σε μένα, όταν σας ζήτησα να προχωρήσετε την εκμίσθωση του χιονοδρομικού κέντρου σε σοβαρό επενδυτή, ότι δεν προλαβαίνετε και ότι θα προβείτε σε διεθνή διαγωνισμό στις αρχές του 2013. Και δεν έχετε κάνει τίποτε. Εν πάση περιπτώσει, σας έχω καταθέσει γραπτή Ερώτηση και περιμένω να με απαντήσετε.   
ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΑΠΡΑΤΖΗΣ (Εντεταλμένος Σύμβουλος του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ)): Κοιτάξτε, έχει δρόμο γιατί δεν έχει γίνει τίποτα τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν μπορούν όλα αυτά τα πράματα που δεν έγιναν επί δεκαετίες να γίνουν μέσα σε 2, 3 μήνες. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Ευχαριστώ πολύ.


ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ                                                       20/06/2013

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΝΕΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΔΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΕΔΕΣΣΑΣ.


Από τον Περιφερειάρχη κ. Τζιτζικώστα και τον  Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας κ. Θεοδωρίδη τα εγκαίνια του τμήματος «Χαλκηδόνα – Παραλίμνη» της Νέας Ε.Ο. Θεσσαλονίκης – Γιαννιτσών – Έδεσσας – Όρια Π.Ε. Φλώρινας

Αντιπεριφερειάρχης Θ. Θεοδωρίδης: «Με την αγαστή συνεργασία με τον Περιφερειάρχη κ. Τζιτζικώστα πετυχαίνουμε έργα πνοής για την Πέλλα. Στην κρίση απαντάμε με έργο»

Την ερχόμενη Τετάρτη, 26 Ιουνίου και ώρα 13:00 εγκαινιάζεται το οδικό τμήμα της παράκαμψης Πελλαίας Χώρας, δηλαδή το κομμάτι από το πέρας του οικισμού της Χαλκηδόνας με κατεύθυνση προς Γιαννιτσά, έως πριν από τον οικισμό της Παραλίμνης. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν από τον Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας κ. Απόστολο Τζιτζικώστα και τον Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας και Αναπτυξιακού Σχεδιασμού – Προγραμματισμού της ΠΚΜ κ. Θεόδωρο Θεοδωρίδη. 
Το οδικό τμήμα το οποίο πρόκειται να παραδοθεί στην κυκλοφορία έχει μήκος περίπου 12 χιλιομέτρα, προϋπολογισμό 40.602.000,00 € με χρηματοδότηση από το Γ’ ΚΠΣ και το ΕΣΠΑ.

Όσον αφορά τα τεχνικά χαρακτηριστικά η διατομή του οδικού άξονα είναι 11/14 μέτρα, αποτελείται από 1 λωρίδα ανά κατεύθυνση και Λ.Ε.Α. πλάτος 1,75 μέτρα. Επίσης, για την εξυπηρέτηση των αγροτικών εκτάσεων κατασκευάστηκαν περίπου 6 χιλιόμετρα παράπλευρο δίκτυο αποκαθιστώντας το υφιστάμενο αγροτικό δίκτυο  και εξασφαλίζοντας την προσπελασιμότητα σε όλες τις αγροτικές ιδιοκτησίες οι οποίες είχαν αποκλειστεί με τη διάνοιξη της νέας Εθνικής Οδού.

Παράλληλα, κατασκευάστηκαν οι ισόπεδοι, σηματοδοτούμενοι κόμβοι Πέλλας – Νέας Πέλλας και Παραλίμνης καθώς και οι συνδέσεις αυτών με την υφιστάμενη Ε.Ο. Θεσσαλονίκης – Έδεσσας.

Επιπλέον, πρέπει να αναφέρουμε πως στην κατασκευή συμπεριλαμβάνεται ο ηλεκτροφωτισμός των κόμβων και των τεχνικών της οδού, η οριζόντια και κατακόρυφη σήμανση, η κατασκευή δικτύου απορροής ομβρίων και η φύτευση των πρανών.

Να υπενθυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι ολοκληρώνονται σύντομα οι μελέτες των τεχνικών για το οδικό τμήμα της παράκαμψης Γιαννιτσών (Παραλίμνη – Μελίσσι) μήκους περίπου 7,5 χιλιομέτρων καθώς επίσης και της παράκαμψης Χαλκηδόνας, μήκους 5,5 χιλιομέτρων περίπου. Έτσι το έργο αποκτά πλήρη μελετητική ωριμότητα ικανοποιώντας όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την ένταξή του σε ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό μέσο, είτε την 4η, είτε την 5η Προγραμματική Περίοδο 2014 – 2020.

Ακόμη, ο κ. Τζιτζικώστας σε συνεργασία με τον κ. Θεοδωρίδη καταβάλλουν προσπάθειες ώστε να εξασφαλιστούν οι αναγκαίοι πόροι για τη χρηματοδότηση των μελετών των τεχνικών του οδικού τμήματος «Μαυροβούνι – Έδεσσα» (μήκους 9 χιλιομέτρων περίπου) οι οποίες υπολείπονται, ώστε και αυτό το τμήμα να εξασφαλίσει την αναγκαία προϋπόθεση που είναι η μελετητική ωριμότητα για την ένταξή του στην 5η Προγραμματική Περίοδο. Τέλος, επίκειται ολοκλήρωση της μελέτης της «ανάβασης του Άγρα» μήκους 4,4 χιλιομέτρων  και έτσι ο οδικός άξονας αποκτά πλήρη μελετητική ωριμότητα.

Σε σύντομη δήλωσή του ο κ. Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας και Αναπτυξιακού Σχεδιασμού – Προγραμματισμού της ΠΚΜ αναφέρει : «Εγκαινιάζουμε την επόμενη εβδομάδα ένα σημαντικό τμήμα του οδικού άξονα της Νέας Εθνικής Οδού και για το λόγο αυτό θέλω να ευχαριστήσω τον Περιφερειάρχη κ. Απόστολο Τζιτζικώστα ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα για να δοθεί στην κυκλοφορία το οδικό τμήμα «Χαλκηδόνα – Παραλίμνη». Με την αγαστή συνεργασία με τον Περιφερειάρχη κ. Τζιτζικώστα πετυχαίνουμε έργα πνοής για την Πέλλα και όπως είχα δηλώσει σε μια συνέντευξή μου «Στην κρίση απαντάμε με έργο» Όπως προανέφερα υπάρχουν και άλλα ανοιχτά ζητήματα για τον εκσυγχρονισμό της Ε.Ο. Θεσσαλονίκης – Γιαννιτσών – Έδεσσας – Όρια Π.Ε. Φλώρινας για τα οποία καταβάλλουμε σκληρή προσπάθεια με επιμονή και σε συνεργασία με την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας ώστε να ξεπεραστούν τα όποια εμπόδια και να ολοκληρωθούν τα επιμέρους τμήματα του οδικού άξονα που θα δώσουν νέα πνοή ανάπτυξης στην Π.Ε. Πέλλας». 

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...