Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

ΛΗΣΤΕΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ.

Ληστές τραπέζης.



Το πιο ενδιαφέρον στις τραπεζικές διαφημίσεις δεν είναι τα επιτόκια: είναι η καπηλεία της ανθρώπινης τρυφερότητας. 

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΥΛΗ.

Ακούμε για τράπεζες που «σε σκέφτονται», «έχουν χρόνο για σένα», «είναι στο πλευρό σου», «σε ακούνε», «είναι δίπλα σου παντού και πάντα». (Υπάρχει περιστασιακά και η συμμετρικά αντίθετη όψη: διαφήμιση στην οποία κάποιος που πέφτει από το αεροπλάνο, πριν να προσκρούσει στο έδαφος σκέφτεται ότι θα ήθελε να έχει αλλάξει τράπεζα.) Την τράπεζά του ο πελάτης την αγαπά, δεν τη διαλέγει σαν οδοντόβουρτσα.
Υπάρχουν διαφημιστικές καμπάνιες τραπεζών που πόνταραν σε αυτή τη ρητορική της καταναλωτικής αγάπης, που είχε λανσάρει πετυχημένα η McDonalds. Αν δεν ήξερε κανείς περί τίνος πρόκειται, θα νόμιζε ότι μιλάμε για συνοικέσιο. Αυτό βέβαια το κάνει όλη η διαφήμιση, όχι μόνο οι τράπεζες. Η διαφορά είναι ότι, αντίθετα με τις διαφημίσεις για οδοντόβουρτσες, στην περίπτωση των τραπεζών στην Αμερική, π.χ., μετά την κρίση των στεγαστικών δανείων, 250.000 άνθρωποι κάθε τρίμηνο έχαναν τα σπίτια τους. Στην Ελλάδα είχαμε διπλασιασμό των κατασχέσεων το 2011, παρά τις ρυθμίσεις. Η δουλειά των τιμημένων λειτουργών του μάρκετινγκ όμως είναι να διαφημίζουν αυτά τα προϊόντα δείχνοντας χαμογελαστά παιδάκια και χαρούμενα σκυλάκια, όχι βέβαια κατασχεμένα σπιτάκια. Διαφήμιση είναι.

Ο τρόπος με τον οποίον οι τράπεζες πέτυχαν να μετακυλίσουν το ρίσκο τους, με το οποίο κέρδιζαν για χρόνια ιλιγγιώδη ποσά, στις πλάτες του δημοσίου, είναι κάτι για το οποίο οι επόμενες γενιές θα θαυμάζουν την επιτυχία τους και τη βλακεία μας.
Δεν είναι μόνο τα τεράστια πακέτα διάσωσης που δόθηκαν στους ίδιους ανθρώπους που δημιούργησαν την κρίση, είναι ότι πολύ σύντομα τα αποτελέσματα αυτής της κρίσης φάνηκαν στην πραγματική οικονομία: Υπολογίζεται ότι χάθηκαν 51 εκατομμύρια θέσεις εργασίας παγκοσμίως, κατά τη διάρκεια της τελευταίας κρίσης.

Πέρα από τα δισεκατομμύρια που έχουν δοθεί διεθνώς στις τράπεζες, (στην Ελλάδα περίπου 180 δις από την αρχή της κρίσης, 18 αυτές τις μέρες, στο όνομα του καταθέτη αλλά στην τσέπη του τραπεζίτη, με όρους χαριστικούς), διασκεδάζουμε πικρά διαβάζοντας πως 4.000 διαχειριστές κινδύνου στη Royal Bank of Scotland δεν πήραν χαμπάρι ότι κάτι πήγαινε στραβά και πως οι αναλυτές τους βασίζονταν στην πεποίθηση ότι δεν μπορεί να υπάρξει κρίση. Και όταν το πράγμα στραβώνει, η τρυφερότητα με την οποία οι τράπεζες μάς προσεγγίζουν τον καιρό του φλερτ παραχωρεί τη θέση της στη σκληρότητα των χωρισμένων. «Τίποτα δεν είναι σαν το μίσος των ανθρώπων που αγαπήθηκαν και χώρισαν», που λέει και ο Ευριπίδης.
Όταν αυτοπυρπολήθηκε μπροστά σε τράπεζα ένας 55χρονος στη Θεσσαλονίκη πέρσι, κρατήθηκε μια εντυπωσιακή συνομωσία σιωπής από όλα τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, με αποτέλεσμα να μάθουμε την αυτοπυρπόληση από το εξωτερικό. Έκτοτε και οι αυτοκτονίες έχουν γίνει σταδιακά μέρος της περιρρέουσας καθημερινής ατμόσφαιρας, χωρίς πολλά πολλά.

Το περίφημο απόφθεγμα του Μπρεχτ «τι είναι η κλοπή μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της» αποκτά, σε αυτά τα συμφραζόμενα, πιο χειροπιαστό νόημα όταν διατυπώνεται από έναν άνθρωπο της τιμημένης κατηγορίας των ληστών τραπέζης (βλ. «Η ληστεία τράπεζας, Ιστορία-Θεωρία-Πρακτική», εκδ. Ελευθεριακή Κουλτούρα, για λεπτομέρειες και οδηγίες): Ο Buenaventura Durruti, αναρχικός και ληστής τραπεζών, συναντά στον δρόμο έναν ζητιάνο. Δεν του δίνει χρήματα. Αντ’ αυτού τού δίνει το πιστόλι του.

Την ηθική επιχειρηματολογία του ανθρώπου που «ληστεύει αυτούς που ληστεύουν» χρησιμοποιούσε και ο Dilinger, συντασσόμενους με τους Έλληνες αναρχικούς που θέτουν το κρίσιμο ερώτημα: γιατί να μη ληστέψει κανείς μια τράπεζα; Αν η απάντηση είναι «γιατί αυτά τα χρήματα δεν μου ανήκουν», δεν πάμε μακριά. Είναι αμφίβολο αν ανήκουν στην τράπεζα. Αν η απάντηση είναι «γιατί θα ωφεληθείς μόνο εσύ», μπορούμε να ορκιστούμε στη μαμά μας ότι θα τα μοιραστούμε με άλλους. Αν η απάντηση είναι «διότι είναι παράνομο» (αυτό ας το ονομάσουμε «επιχείρημα Βουλγαράκη»), μπορούμε να αντιτείνουμε πως ο νόμος δεν συνιστά επιχείρημα, εκτός δικαστηρίου. Οι νόμοι μπορεί να είναι δίκαιοι ή άδικοι. Αν η απάντηση είναι «γιατί θα με συλλάβουν», μπορούμε να καταφύγουμε στον πλατωνικό Γύγη: και αν ήξερες ότι δεν θα σε συλλάβουν; Αν μπορούσες στρίβοντας ένα δαχτυλίδι να γινόσουν αόρατος, για λίγο; Το ερώτημα αυτό έθεσε στους αναγνώστες της η Berliner Zeitung, με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Η συντριπτική πλειονότητα των αναγνωστών απάντησαν ότι αν ήξεραν ότι δεν θα συλληφθούν, δεν θα είχαν καμία αντίρρηση να ληστέψουν μία τράπεζα.

Δεν φαντάζομαι να εκπλήσσεται κανείς: η διάχυτη ηθική του «άνθρωπος ανθρώπω λύκος», δεν απέχει πολύ από τη ληστεία. Νόμιμη ή παράνομη ληστεία, αυτό είναι δευτερεύον: Αρκεί να μπορέσει να πάρει ο ενδιαφερόμενος τον νομοθέτη με το μέρος του. Για μας που δεν έτυχε να πιάνει το χέρι μας από όπλα, μια καλή λύση θα ήταν να επιδιώξουμε μια πολιτική πίεση προς τις τράπεζες, ώστε να γλιτώσει κανένας φτωχός από την αδηφαγία των ισχυρών.


Κωνσταντίνος Πουλής για το The Press Project

"ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΣΑΜΕ;"

Που ήταν όλοι αυτοί όταν εμείς ζούσαμε ?
Πριν λίγα χρόνια σε μια παλιά μου δουλειά, σε ένα μεσημεριανό διάλειμμα, είχε ανάψει μια συζήτηση με τους συναδέλφους για διάφορες φάσεις που είχαμε περάσει εκεί κάπου στα 20 χρόνια μας. Για συναυλίες, ταινίες, για τα πάρτυ με τους πρώτους έρωτες, για διάφορες πλάκες κλπ. Ο διευθύνων την επιχείρηση ένας τυπικός μάνατζερ, μιας τυπικής πολυεθνικής, καθόταν πιο εκεί και μας άκουγε. Αργότερα με φώναξε στο γραφείο και πολύ σκεπτικός μου έκανε μια ερώτηση, με υφος αρκετά στεναχωρημένο.

"Ξέρεις, πριν που σας άκουγα, αναρωτήθηκα για κάτι... Πού ήμουν εγώ όταν όλοι εσείς κάνατε όλα αυτά?..."

Αυτή η απλή φράση ήταν ότι πιο ανθρώπινο, ειλικρινές, έχω ακούσει ποτέ μέσα στον εργασιακό χώρο. Ηταν μια φράση κλειδί, αυθόρμητη, ένα ερωτηματικό που δεν χρειαζόταν απάντηση, γιατί αυτός που έκανε την ερώτηση, ήξερε ήδη πόση απουσία ζωής είχε η ζωή του.

Η γενιά μου, αυτή η περίφημη γενιά της μεταπολίτευσης δεν έζησε πόλεμο, είναι αλήθεια, αλλά έζησε κάτι φοβερό που μόλις τώρα αρχίζω να το συνειδητοποιώ. Εζησε.. Μια μοναδική απελευθέρωση. Μας πρόσφεραν στο πιάτο τα πάντα για να τα χειριστούμε όπως γουστάραμε. Κι αποτύχαμε. Η πλειοψηφία απέτυχε. Αυτοί όλοι οι χαρτογιακάδες, σε ρομποτοειδές στυλ που δεν ξέρουν πλέον ούτε για πιο λόγο ζουν, ούτε τι να ονειρευτούν τα βράδια εκτός από παλιόχαρτα, στατιστικές κι έναν απόλυτο εθισμό στο χρήμα, την εξουσία, και τη προσκόλληση στις καρέκλες τους, κάποτε ήταν νέοι.

Νέοι σε ένα κόσμο που αμφισβήτησε τα πάντα. Που ρόκαρισε άγρια. Που ξενύχτησε μεθώντας μέχρι αηδίας, που ήρθε σε σύγκρουση με το κατεστημένο. Φόρεσε χακί τζάκετ, ή γκοθάδικα ρούχα. Αφησε το μαλί να πέφτει ελεύθερο ή το κούρεψε σαν πανκιό. Διάβασε αιρετικά κείμενα κι είδε αιρετικές ταινίες. Φώναζε ελεύθερα τα πολιτικά της πιστεύω, αμφισβήτησε θεούς και δαίμονες. Χωρίς κινητά και υπολογιστές με το τηλέφωνο να βαράει μες τη νύχτα, το ξυπνητήρι με το άγαρμπο ξύπνημα χωρίς επιλεγμένη μελωδία, με τα πάρτυ που περίμενες να κάτσει σωστά η μπούκαλα ή τι θα κάνει ο κύριος στη κυρία, ένα κράμα παρανοικό από ελαφοκυνηγούς, κοράκια, εξορκιστές, να συναγωνίζεται τη τέχνη με το σπλάτερ, τα καρεκλάδια, τις ροκιές και τα σκυλάδικα. Την επανάσταση για τη κ@υλα της , απέναντι στο αραχνιασμένο κατεστημένο να παρασέρνει τα μυαλά με τρόπο κινηματογραφικό. 

Μια ζωή που καψουρευόταν συνεχώς νέες ερωμένες, και μια πεποίθηση πως τίποτα δεν μπορεί να σ΄εμποδίσει να κάνεις αυτό που σου έχει καφωθεί στο μυαλό. Είναι τρελό όταν συνειδητοποιεί κάποιος πως όλο αυτό το τσούρμο με τα μεγάλα λόγια, τις μεγάλες ιδέες, το νεύρο, τη δύναμη να φέρουν το κόσμο ανάποδα, ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ να είναι αυτό που είναι σήμερα. Ενα μάτσο από φοβισμένους νοικοκυραίους, εθισμενους σε κάθε λογής ηλιθιότητα, τρομοκρατημένους από λογαριασμούς και στατιστικές. Θύματα απόλυτα ενός διευθυντηρίου που αλήθεια...

Που βρισκόταν όταν όλοι εμείς ζούσαμε? Πόσο κωμικοτραγικό είναι να σκεφτει κανείς πως αυτοί οι άνθρωποι που ιδρώνουν μέσα από τα καλοραμένα κουστούμια καθώς προσπαθούν να κρατηθούν με οποιοδήποτε κόστος σε μια καρέκλα, τραγικά κατοχικά ανδρείκελα, κάποτε ήταν στην ουρά για ένα εισητήριο συναυλίας... αγωνιούσαν να τους κάτσει η μπουκάλα για να φιλήσουν τη Καιτούλα, ξενύχταγαν κολλώντας αφίσες, είχαν βαρέσει ένα τατουάζ στο μπράτσο, έριξαν ξύλο σ΄ενα καυγά στο Πανεπιστήμιο, ξημέρωσαν σε μια παραλία, διάβασαν ένα βιβλίο, ένα ποίημα, κρέμασαν στο τοίχο του δωματίου τους το αγαπημένο συγκρότημα, χτύπησαν τη πόρτα πίσω τους μ΄ενα σακίδιο στον ώμο για να την "πουν" στο πατέρα που δεν καταλάβαινε, ερωτεύτηκαν τρελά, πόνεσαν, ονειρεύτηκαν, έκαναν σκασιαρχείο από τη τάξη..

Κι όλοι οι άλλοι, το μέγα πλήθος... τι στο διάολο έγιναν... Τόσο σπουδαία ήταν η ζωή γιατί απέκτησες ένα κ@λοάμαξο. Τόσο σημαντικό ήταν να κολλήσεις σ΄ενα γραφείο να κολλάς χαρτόσημα μια ζωή... Τόσο γοητευτικό ήταν να περιορίσεις τη ζωή σου σε ένα κιλό κοψίδια, δυο βόλτες σ΄ενα σκυλάδικο και ένα προπατζίδικο τα σαβατοκύριακα.. Πόσα κιλά ψέκασμα με αποβλακωτικό χρειάζεται για να περάσεις από την επανάσταση στα πρωινάδικα... πόσα κιλά ψέκασμα χρειάζεται για να περάσεις από το ξενύχτι στη παραλία στο ξενύχτι να μετράς λογαριασμούς, δάνεια και ομόλογα? Πόσα κιλά ψέκασμα χρειάζεται για περάσεις από το σκασιαρχείο και την αποβολή από το σχολείο, στην απόλυτη μιζέρια του φόβου και της υποταγής?

Να παραδώσεις στα παιδιά σου ότι σιχάθηκες, ότι πολέμησες, ότι αμφισβήτησες πολλαπλασιασμένο επί εκατό? Να στήνεσαι στα συσσίτια σαν το ζητιάνο, να πέφτεις από τα μπαλκόνια, ανήμπορος, καταθλιπτικός, σε απόλυτη σύγχιση αδυνατώντας να βρεις τρόπο να αγγίξεις έστω και μια τριχούλα από το σύστημα που τόσο πολύ λοιδώρησες στα νιάτα σου. Ο μεταλλάς της πλάκας. Που στρίμωξε τα τατουάζ του στο καλοσιδερωμένο κουστούμι. Το πανκιό της πυρκαγιάς που γυαλίζει τις ζάντες του λες κι είναι εικόνισμα. Η απελευθερωμένη επαναστάτισα που μιλάει για κουρτίνες, πλακάκια του μπάνιου και αγωνιά αν θα μπει ο Γιαννάκης σε μια καλή θεσούλα. Ο αφισοκολλητής που κολλάει χαρτόσημα. Ο γκοθάς που στήνεται στην ουρά για να παρακαλέσει διακανονισμό για το ρεύμα.... Κι όλα αυτά αφού πριν πέρασαν τόσα χρόνια...

που έκανες ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να φτάσεις σ΄αυτή τη καντάντια...

Σε νίκησαν, αυτοί που δεν ζούσαν όταν εσύ παρίστανες πως το κάνεις. Σε σπρώξαν στην άκρη εκείνοι που έλλειπαν από τα πάρτυ σου. Γιατί εκείνοι δούλευαν σταθερά, με επιμονή, με σχέδιο για να σε ξεφτυλίσουν. Ηξεραν πως πίσω από τα παχιά λόγια και τις πομπώδεις εμφανίσεις της ζωής σου, κρυβόταν ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου. Ηξεραν πως όλο αυτό το πλήθος με τα νεαρά παιδιά που ήθελαν τα πάντα, μπορούσαν να το χειριστούν σαν βούτυρο δίνοντας τους τα πάντα που εκείνοι επέλεξαν και πείθοντάς τα πως αυτά ήταν που ζητούσαν. Σου πούλησαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες και τσίμπησες..

Τι ψάχνεις τώρα να βρεις? Τα βινύλια? Τις παλιές φωτογραφίες με το χακί τζάκετ? Τις προκηρύξεις τις σκονισμένες? Το πρώτο σου προφυλακτικό? Το απόκομμα από το εισιτήριο της συναυλίας? Το πρώτο σου τσιγάρο? Το βιβλίο με τις υπογραμμίσεις με κόκκινο μολύβι? Τις βιντεοκασέτες? Το σπασμένo πικ απ? Τις σκισμένες σημαίες? Τα ξεφτισμένα λάβαρα? Το παλιό δυαράκι που γέννησες το πρώτο σου παιδί? Τον κολλητό σου που ξενυχτάγατε σχεδιάζοντας την επανάσταση του αύριο? Τη κιθάρα που στοίβαξες στο πατάρι? Τα χαρτάκια με τα ποίηματα που έγραφες? Μήπως ψάχνεις εκείνη τη μαγεία από τα δεκάλεπτα μπλουζ που δεν ήθελες να τελειώσουν? Μήπως ψάχνεις την αγωνία και τα όνειρα που έκανες όταν κοιτούσες τις αφίσες στο τοίχο του δωματίου? Τα ινδάλματά σου? Τα πρότυπα? 

Τα πούλησες όλα. Για ένα σπίτι με μπόλικα γκατζετάκια, ένα μάτσο παλιοσίδερα, ενα κινητό κι ένα λαπτοπ. Για ένα βιβλιαράκι τραπέζης και δέκα πλαστικές κάρτες. Για ένα τζόγο στο χρηματηστήριο κι ένα διορισμό στο δημόσιο. Αντάλλαξες τη κουβέρτα στη παραλία μ΄ένα δίκλινο bed and breakfast. Αντάλλαξες τη μαγεία της ελευθερίας σου με τη καθως πρέπει ζωή σου. 

Φάε τώρα ένα καθως πρέπει και δώσε και λίγο και στα παιδιά σου που πεινάνε να χορτάσουν. Μάθε τα πως να ζουν χωρίς όνειρα, ενημέρωσέ τα πως ότι είχαν θα τους τα πάρουν πίσω, περίμενε και για μια συνταξούλα που θα στη ρίξουν σαν ελεημοσύνη, ψάξε με αγωνία να δεις που θα βρεις τα χαπάκια σου για να γιατρέψεις τις αρρώστιες σου, μάζεψε και τα σάπια από τη λαϊκή στο σχόλασμα, παρακάλα και το κάθε αφεντικό να σε πάρει στη δουλίτσα, να φας λίγο ψωμάκι. Νοιώσε και την απειλή της εφορίας, της τράπεζας, της ΔΕΗ, του τοκογλύφου της γειτονιάς, του αφεντικού σου, στο πετσί σου για τα καλά, να διαπερνάει το μεταλάδικο τατουάζ και να το μετατρέπει σε αίμα, που θα δώσεις απλόχερα για να θραφούν εκείνοι ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΟΙΜΗΘΗΚΑΝ.


Συνήθης Ύποπτος





ΠΗΓΗ...http://www.ramnousia.com

Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΑ 21 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ ΤΟΥ ΒΑΡΟΥΣ ΤΗΣ - ΜΥΘΟΣ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Η ψυχή και τα 21 γραμμάρια του...«βάρους» της - Μύθος ή πραγματικότητα;
Η λέξη «ψυχή» (από το ρήμα «ψύχω», δηλ. «πνέω») κυριολεκτικά σημαίνει «πνοή», δηλαδή την ένδειξη της ζωής στο σώμα η οποία εκδηλώνεται μέσω της αναπνοής. Εντούτοις, από αρχαιοτάτων χρόνων ο όρος χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει πολύ περισσότερα, ιδίως όσον αφορά τις νοητικές λειτουργίες του ανθρώπου και τη μετά θάνατον ζωή, με ειδικά το τελευταίο να έχει κυριαρχήσει στη θρησκεία και τη φιλοσοφία. Λόγω των πολλών απόψεων για τη θρησκευτικο-φιλοσοφική σημασία της «ψυχής», οι ορισμοί που υπάρχουν είναι τουλάχιστον δεκάδες, αλλά ωστόσο ο συνηθέστερος είναι αυτός που ορίζει την ψυχή ως την άυλη ουσία του ανθρώπου η οποία αποτελεί την έδρα της προσωπικότητάς του, επιζεί μετά τον θάνατο του σώματος, όντας η ίδια αθάνατη, και στη συνέχεια μεταβαίνει είτε σε κάποια άλλη κατάσταση είτε σε κάποιο άλλο σώμα. Είναι γεγονός ότι αυτός ο συνήθης ορισμός βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην πλατωνική ψυχολογία, δηλαδή μελέτη της ψυχής, η οποία, παρά τα κενά της, επηρέασε και συνεχίζει να επηρεάζει τους στοχαστές, τους φιλοσόφους και τους θεολόγους. Παρ’ όλα αυτά, οι απόψεις που εκτίθενται στα πλατωνικά έργα αποτελούν μια απόπειρα συστηματοποίησης και ανάπτυξης προϋπαρχουσών θεωριών, δεδομένου ότι τα ερωτήματα για τη φύση του ανθρώπου και τον θάνατο είναι πολύ παλαιότερα του Πλάτωνα και έχουν απασχολήσει ίσως όλους τους πολιτισμούς.

Το ζήτημα των 21 γραμμαρίων, ένα ζήτημα που απασχολεί την ιατρική κοινότητα εδώ και δεκαετίες. Αρκετοί είναι αυτοί οι οποίοι υποστήριξαν πως ναι, τη στιγμή του θανάτου έχουμε μια μικρή απώλεια βάρους και πως ναι, το βάρος αυτό ισοδυναμεί με το βάρος της υλικής υπόστασης της ψυχής που με το θάνατο απελευθερώνεται από το σώμα. Μια άποψη συμβατή με τη θρησκεία -και βολικότατη για την ανθρώπινη ψυχολογία: χωρίς την ψυχή, ο νεκρός παραμένει νεκρός.

Σ' έναν γενικό, αόριστο κι ασαφή ορισμό, ψυχή είναι κάτι άυλο, το οποίο διακατέχει το ανθρώπινο σώμα, το ελέγχει πλήρως (;) και επιζεί ακόμα και μετά τον θάνατό του. Φυσικά το τελευταίο, η αθανασία δηλαδή της ψυχής έχει να κάνει με θρησκευτικές ή φιλοσοφικές παραδοχές.

Αν πάρουμε την αυστηρά επιστημονική άποψη, ψυχή δεν έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει. Έχει διαπιστωθεί μόνο ότι το ανθρώπινο σώμα γίνεται κατά 21 γραμμάρια περίπου ελαφρύτερο όταν πεθάνει, σαν κάτι να το εγκαταλείπει. Αν αληθεύει όμως αυτό κι αν είναι η ψυχή εκείνη που «φεύγει», τότε αναιρείται και το άϋλό της!!! Γιατί πως είναι δυνατόν κάτι μη υλικό να έχει μάζα;

Η ιστορία μας ξεκινάει πριν ένα αιώνα περίπου όταν…

Ο γιατρός Duncan MacDougall του Haverhill της Μασσαχουσέττης πήρε ως δεδομένο ότι η ψυχή έχει υλική υπόσταση και ως εκ τούτου έχει μάζα. Συνεπώς η μετρήσιμη πτώση του βάρους των ανθρώπων την στιγμή που πεθαίνουν θα μπορούσε να παρατηρηθεί όταν η ουσία αυτή της ψυχής διαχωριζόταν από το υλικό κομμάτι που έμενε πίσω. Το ότι η ψυχή του ανθρώπου εγκαταλείπει το σώμα την στιγμή του θανάτου ήταν κάτι ευρέως διαδεδομένο πριν τον 20 αιώνα, αλλά το ότι η ψυχή έχει μάζα που μπορεί να μετρηθεί και μάλιστα να γίνει αντικείμενο πειράματος έγινε για πρώτη φορά από τον MacDougall το 1907.

Το σκεπτικό του γιατρού Μακ Ντούγκαλ, αναφορικά με τα πειράματα του, ήταν τα εξής:

Εάν η συνέχιση της προσωπικότητας μετά το σωματικό θάνατο είναι γεγονός, εάν οι ψυχικές λειτουργίες συνεχίζουν ως μια ξέχωρη ύπαρξη ή προσωπικότητα μετά το θάνατο του εγκεφάλου και του σώματος, τότε μια τέτοια προσωπικότητα μπορεί να υπάρχει καταλαμβάνοντας ένα χώρο στο σώμα. Εκτός κι αν οι σχέσεις μεταξύ αντικειμενικού χώρου και της αντίληψης του χώρου στην συνείδησή μας, έτσι όπως έχουν καθοριστεί από την κληρονομικότητα και την εμπειρία, σβήνονται εντελώς κατά τον θάνατο και ένα νέο σετ σχέσεων μεταξύ χώρου και συνειδητότητας καθορίζεται ξαφνικά στην συνεχιζόμενη προσωπικότητα. Είναι ασύλληπτο, προσωπικότητα και συνείδηση, να έχουν ύπαρξη και να είναι κάτι το οποίο ταυτόχρονα δεν καταλαμβάνει χώρο (το τίποτα δεν μπορεί να γίνει κάτι, όπως και το άδειο κενό να έχει προσωπικότητα - είναι πράγματα αντιφατικά και παράλογα). Είναι απαραίτητο να υπάρχει κάποιο υλικό ως βάση της συνέχισης της ταυτότητας και της συνείδησης, γιατί χωρίς ένα υλικό («Ψυχή») που να καταλαμβάνει χώρο, η προσωπικότητα ή ένα συνειδητό «Εγώ» που συνεχίζει να υπάρχει μετά τον σωματικό θάνατο είναι εξωφρενικό...
Ο γιατρός στην προσπάθειά του να προσδιορίσει εάν κάποιες σωματικές φυσιολογικές λειτουργίες συνεχίζουν να υπάρχουν ανεξάρτητα από την θάνατο του σώματος, κατασκεύασε ένα ειδικό κρεββάτι στο γραφείο του το οποίο και τοποθέτησε πάνω σε μια πολύ ευαίσθητη ζυγαριά που μπορούσε να μετρήσει μεταβολή μέχρι και 5 γραμμάρια περίπου.

Ο εν λόγω γιατρός λοιπόν τοποθέτησε πάνω στα κρεβάτια του γραφείου του έξι βαριά ασθενείς (4 με φυματίωση, έναν με διαβήτη και έναν με άγνωστη αρρώστια) και τους παρατήρησε ζυγίζοντάς τους πριν, κατά την διάρκεια, και μετά τον θάνατό τους. Βέβαια προσπάθησε να απομονώσει όλες τις άλλες φυσιολογικές λειτουργίες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το πείραμά του.

Η απώλεια του βάρους δεν θα μπορούσε να ήταν από την υγρασία που βγαίνει με την εκπνοή και την εξάτμιση του ιδρώτα καθώς τους υπολόγισε αυτούς τους δύο παράγοντες και βρήκε πως είναι μισό γραμμάριο κάθε λεπτό, ενώ στο πείραμά του υπάρχει απότομη απώλεια του βάρους (21 γραμμάρια στο πρώτο του test) μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα που δεν μπορεί να εξηγηθεί με τα μέχρι τώρα δεδομένα.

Επίσης δεν θα μπορούσε να ήταν από κόπρανα των εντέρων καθώς θα μπορούσαν τα σπλάχνα να κινηθούν μεν απότομα αλλά ο γιατρός το είχε αυτό υπολογίσει και θα παρέμεναν τα κόπρανα όπως και τα ούρα της κύστης πάνω στο κρεββάτι. Βεβαίως η όποια εξάτμιση των ουσιών αυτών θα ήταν σταδιακή και σε καμμία περίπτωση απότομη σε λίγα δευτερόλεπτα.

Επίσης δε θα μπορούσε να ήταν από τον συνολικό αέρα που υπάρχει στα πνευμόνια, καθώς ανέβηκε τόσο ο ίδιος ο γιατρός για να δοκιμάσει όσο και οι βοηθοί του, εκπνέοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την μία φορά και εισπνέοντας με όλη την δύναμη την άλλη, και δεν υπήρξε καμία μεταβολή στην ζυγαριά.

Ο γιατρός συνέχισε τα πειράματά του σε 15 σκυλιά στα οποία πειράματα όμως δεν παρατηρήθηκε καμία μεταβολή στο βάρος κατά την διάρκεια του θανάτου των ζώων. Το συγκεκριμένο αποτέλεσμα δεν τον ανησύχησε καθόλου αφού πίστευε πως τα ζώα δεν έχουν ψυχή όπως οι άνθρωποι, άρα δεν έπρεπε να χάσουν καθόλου βάρος σύμφωνα πάντα και με το θρησκευτικό δόγμα του γιατρού. Επειδή μάλιστα έγραψε ο MacDougal πως το καλλίτερο θα ήταν να πέθαιναν οι σκύλοι από κάποια ασθένεια άφησε να εννοηθεί πως τα καημένα σκυλιά στην ουσία σκοτώθηκαν από τον γιατρό, όπως μάλιστα τον κατηγόρησε και η συγγραφέας Mary Roach σε κάποιο κείμενό της. Αυτό βέβαια δεν πτόησε τον δόκτορα, ο οποίος 4 χρόνια μετά υποστήριξε πως με τα νέα του πειράματα θα ήταν σε θέση να φωτογραφήσει την ψυχή!

Το 1907 οι έρευνες του γιατρού δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα New Yok Times και στο επιστημονικό περιοδικό American Medicine, υπενθυμίζοντας βέβαια την επίθεση που δέχτηκε από την συγγραφέα Mary Roach.

Μάλιστα στο ίδιο επιστημονικό περιοδικό έγραψε τις αντιρρήσεις του και ένας άλλος γιατρός από την Μασσαχουσέττη Αugustus P. Clarke ο οποίος ανέφερε πως ο MacDougall δεν έλαβε υπόψη του την αύξηση της θερμοκρασία που παρατηρείται στο σώμα την στιγμή του θανάτου, αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το αίμα σταματάει να κρυώνει με το πέρασμα από τα πνευμόνια με την παύση του κυκλοφορικού. Έτσι με την αύξηση της θερμοκρασίας και την εξάτμιση του ιδρώτα και της υγρασίας του δέρματος μπορεί να εξηγηθεί η πτώση του βάρους του νεκρού κατά λίγα γραμμάρια σε αντίθεση με τα σκυλιά που δεν ρίχνουν την θερμοκρασία με τον ιδρώτα παρά με το λαχάνιασμα, όπως υποστήριξε ο Clarke.

Από την άλλη βέβαια ο MacDougall υποστήριξε πως αφού σταματάει το κυκλοφορικό δεν μπορεί να έρχεται αίμα στο δέρμα για να ιδρώσει και συνεπώς δεν εξηγείται έτσι η απώλεια του βάρους. Η διαμάχη μεταξύ των δύο επιστημόνων συνεχίστηκε από το τεύχος του Μαΐου μέχρι το τεύχος του Δεκεμβρίου.

Φάνηκε πάντως από την διαφωνία αυτή πως χρειαζόταν κάτι παραπάνω από τα απλά αυτά πειράματα για να εξηγηθεί η πτώση του βάρους του νεκρού, πόσο μάλιστα για να συνδεθεί το γεγονός αυτό και με την ύπαρξη της ψυχής όταν στα 6 άτομα που πέθαναν στα κρεβάτια του γραφείου του γιατρού τα αποτελέσματα δεν συμφωνούσαν μεταξύ τους.

1.Στον πρώτο νεκρό (πέθανε από φυματίωση) παρατηρήθηκε απώλεια βάρους 21 γραμμαρίων. Ήταν σε παρακολούθηση για 3 ώρες και 40 λεπτά.
2.Στον δεύτερο νεκρό παρατηρήθηκε στην αρχή απώλεια 14 γραμμαρίων. Στην συνέχεια όμως ακολούθησε η απώλεια άλλων 45 γραμμαρίων.
3.Ο τρίτος νεκρός έχασε την στιγμή του θανάτου του 14 γραμμάρια και μερικά λεπτά αργότερα άλλα 28 γραμμάρια.
4.Στον τέταρτο νεκρό έγινε κάποιο λάθος στο ζύγισμα από τους ανθρώπους που βοηθούσαν τον γιατρό οπότε δεν ελήφθη υπόψη το αποτέλεσμα.
5.Στον πέμπτο νεκρό φάνηκε να χάνεται βάρος, έπειτα να κερδίζεται το βάρος και στην συνέχεια να χάνεται πάλι.
6.Στον έκτο και τελευταίο νεκρό δεν πρόλαβε ο γιατρός να προσαρμόσει την ζυγαριά γιατί το άτομο πέθανε γρήγορα, και έτσι δεν μπορούσε η παρατήρηση του συγκεκριμένου νεκρού να χρησιμοποιηθεί στα συμπεράσματα.

Συνεπώς στον ένα χάθηκαν 21 γραμμάρια, σε άλλους δύο στην αρχή 14 και στην συνέχεια κάποια περισσότερα, σε δύο τα αποτελέσματα ήταν ανακριβή, και σε έναν χάθηκαν κάποια γραμμάρια που έδειξε να μην χάνονται αλλά εν τέλει να χάνονται αρκετά αργότερα. Όπως είναι ξεκάθαρο τα αποτελέσματα αυτά είναι σίγουρα πολύ δύσκολο να οδηγήσουν σε συγκεκριμένα συμπεράσματα πόσο μάλλον όταν οι άνθρωποι που βοήθησαν τον γιατρό δεν είχαν την ικανότητα να διαπιστώσουν την ακριβή στιγμή του θανάτου, έναν παράγοντα πολύ σημαντικό στην εξέλιξη του πειράματος.

Ο MacDougall υποστήριξε πως ως στιγμή θανάτου ελήφθη η στιγμή της τελευταίας αναπνοής αν και σε πιο «αργής ψυχοσύνθεσης ανθρώπους» η ψυχή όπως ανέφερε μπορεί να παραμείνει παραπάνω ακόμη και ένα ολόκληρο λεπτό.

Παρ' όλες τις θεωρίες του ο γιατρός παραδέχτηκε πως τέτοια πειράματα πρέπει να γίνουν ακόμη πολλά για να εξαχθούν οριστικά και αξιόπιστα συμπεράσματα. Όπως είπε όμως, τα πειράματα του έδειξαν τουλάχιστον πως στους ανθρώπους την στιγμή του θανάτου τους παρατηρείται μεταβολή στο βάρος που δεν μπορεί να εξηγηθεί από τις μέχρι τώρα επιστημονικές θεωρίες και που σαφώς διαφοροποιεί τον άνθρωπο από τα σκυλιά και ίσως από όλα τα άλλα ζώα γενικώς. Εάν αυτή η θεωρία του, συμπλήρωσε, αποδειχθεί από πολλά ακόμη πειράματα που πρέπει να γίνουν, σίγουρα είναι υψίστης σημασίας.

Τέσσερα χρόνια αργότερα ξαναγράφτηκε άρθρο στους New York Times πως διεξάγονται πειράματα εκ νέου από τον MacDougall ο οποίος, όπως έγραψε το άρθρο προσπαθούσε τώρα πια να φωτογραφήσει την ψυχή την ώρα που βγαίνει. Σε συνέντευξη του στην εφημερίδα ο γιατρός υποστήριξε πως θα μπορούσε χρησιμοποιώντας ακτίνες Χ του πανεπιστημίου Pennsylvania να φωτογραφήσει την ψυχή μια που οι ακτίνες είναι μια σκοτεινή στην πραγματικότητα εικόνα. Παραδέχτηκε πως η ψυχή μπορεί να είναι τόσο ανήσυχη που να βγει στις ακτίνες ως ένα πιο φωτεινό σημάδι από την σκιά που κάνουν τα κόκαλα.

Επίσης πρόσθεσε πως έπειτα από δώδεκα πειράματα που έκανε με ανθρώπους την στιγμή του θανάτου τους, βρήκε πως η ψυχή την ώρα που αφήνει το σώμα δίνει ένα φως σαν αυτό του αστρικού αιθέρα, και μέτρησε πως τελικά η ψυχή ζυγίζει από 14 έως 21 γραμμάρια.

Ο MacDougall δεν απασχόλησε ξανά τον κόσμο μετά το 1911, τουλάχιστον δεν δημοσιεύτηκε τίποτα ούτε στους New York Times ούτε πουθενά αλλού. Τελικά πέθανε το 1920. Η κληρονομιά όμως που μας άφησε συνεχίζει να υπάρχει και να μεταδίδεται ως «21 γραμμάρια» δηλαδή όσο ήταν και το βάρος που χάθηκε στο πρώτο τεστ που έκανε. Για την ακρίβεια ήταν 21,3 γραμμάρια.

Τα αποτελέσματα του MacDougall αλλά και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε είναι μάλλον ανακριβή αν εξετάσει κάποιος τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγιναν όπως την μεθοδολογία, το μικρό δείγμα που χρησιμοποίησε, αλλά και την όλη διαδικασία της ζυγαριάς στην μέτρηση. Δεν το συζητάμε για το νούμερο των 21 γραμμαρίων στο οποίο κατέληξε. Οι θεωρίες του μπορούν μόνο να μας κεντρίσουν την περιέργεια και τίποτα παραπάνω.

Η ταινία «21 γραμμάρια» στηρίχθηκε στα λεγόμενα του γιατρού MacDougall.

Το πιο πιθανό είναι ότι θρησκευτικοί λόγοι (περί αθανασίας της ψυχής, μετάβασης στον άλλο κόσμο κτλ.) πρέπει να επηρέασαν τον γιατρό να προβεί σε τέτοιες θεωρίες και σήμερα οι περισσότεροι επιστήμονες θεωρούν ότι τα αποτελέσματα εκείνων των πειραμάτων αντικατοπτρίζουν κυρίως το πνεύμα της εποχής για την ύπαρξη της ψυχής παρά ένα πραγματικό φαινόμενο.
Σημειωτέον ότι πειράματα άλλων είχαν οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα: πως δηλαδή τη στιγμή του θανάτου το βάρος του σώματος αυξάνεται. Η θεωρία αυτή λέγεται «dead weight» και υποστηρίζει πως το νεκρό σώμα ζυγίζει περισσότερο από ότι ζύγιζε πριν.

Συμπερασματικά λοιπόν, υπάρχουν και οι δύο περιπτώσεις: Είτε να παρατηρηθεί απώλεια βάρους, είτε προσθήκη βάρους.





ΠΗΓΗ...http://www.ramnousia.com

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.


1Λοιπόν; Ο δικός σου Σταυρός ποιος είναι; Δεν έχεις; Δεν μπορεί να μην έχης. Τότε πώς εντάχτηκες στο στρατό του Χριστού; Έχεις; Ποιος σου τον έδωσε; Μοιάζει με το δικό Του Σταυρό;
•           Σε ποιο καμίνι κατασκευάστηκε; Είναι από καλό μέταλλο ή σκουριασμένο παλιοσίδερο;
•           Ποιος τον φ ύ τ ε ψ ε ; Ο πόνος ή το πείσμα; Ο πόθος ή το πάθος;
Ναι! Και τα δυο φτιάχνουν σταυρούς, και ο άγιος Πόθος και το άγριο πάθος. Στην πρώτη περίπτωσι είναι Ίσιος Σταυρός, στην άλλη Στραβός Σταυρός. 
•           Τί σύμπτωσις! Τα γράμματα, πού σχηματίζουν τη λέξι «Σταυρός», τα ίδια γράμματα σχηματίζουν και την πιο αισχρή λέξι, τα ίδια σχηματίζουν και την πιο λοξή θρησκευτικότητα.


Σ Τ Α Υ Ρ Ο Σ!

•           Αν το τρίτο γράμμα, το Α, γίνη δεύτερο, τότε ή λέξις ΣΤΑΥΡΟΣ παραμορφώνεται και γίνεται ΣΑΤΥΡΟΣ. Τα ίδια γράμματα φτειάχνουν τη λέξι της υψίστης θ υ σ ία ς, τα ίδια φτειάχνουν και τη λέξι του πιο αισχρού βιασμού.
Σάτυρος! Όποιος βιάζει ένα παιδί. Όποιος σκοτώνει ένα παιδί. Όποιος ηδονίζεται κακοποιώντας, πολτοποιώντας (με την έκτρωσι) ένα ζωντανό παιδί, μόνο και μόνο γιατί είναι ανυπεράσπιστο.
Αυτός, ο οποιοσδήποτε διεστραμμένος και σάτυρος, αυτός δεν πρόσεξε ένα γράμμα, το Α. Αν μπή σωστά το Α, σχηματίζεται ο Σταυρός της Αγάπης. Αν μπή στραβά το Α, σχηματίζεται ο Σάτυρος της Άπατης. Και τότε ο ένοχος, ο δράστης, καταδικάζεται να σήκωση άλλου είδους σταυρό, ένα ΣΤΡΑΒΟ σταυρό.
•           Εδώ έχουμε πάλι ίδια σχεδόν γράμματα, αλλά διαφορετικά βαλμένα. Αν το πέμπτο γράμμα της λέξεως, το Ρ, το βάλουμε δεύτερο, τότε ο ΣΤΑΥΡΟΣ γίνεται ΣΤΡΑΒΟΣ. Πόνος και ο ένας, πόνος και ο άλλος.

Μα άλλος ο πόνος, πού φέρνει τη γλυκύτητα της χαράς. Άλλος ο πόνος, πού κουβαλάς εφιαλτικά και καταπιεστικά στη ζωή σου, γιατί ένας τρομοκράτης σε μαστιγώνει συνέχεια.
Ο Θεός μιλάει και -για τους δυο Σταυρούς, και -για τον σωστό και ίσιο, και -για τον στραβό και φρικιαστικό: «Εάν θελήσετε να με ακούσετε, τα αγαθά της γης φάγεσθε. Αν δεν θέλετε και δεν με εισακούσετε, τότε μάχαιρα ημάς κατέδεται» (Ήσ. α'20).
• Τί προτιμάς; Το Σταυρό του Χριστού, πού δρέπεις όλα τα σπουδαία αγαθά, ή το Στραβό σταυρό, τη σκληρή τιμωρία, πού μόνος σου διάλεξες και σου ξεσχίζει σαν μαχαίρι την καρδιά;

Χρυσόστομος, ζωγράφος του Σταυρού

Αλλ' ας δούμε πρώτα, πώς ζωγραφίζει το Σταυρό του Χριστού ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

«Ο Σταυρός πύλας Άδου ανέωξε.
Ο Σταυρός ουρανών αψίδας ανεπέτασε.
Ο Σταυρός παραδείσου είσοδον ενεκαινισε.
Ο Σταυρός του διαβόλου τα νεύρα εξέκοψε.
Ο Σταυρός την οικουμένην έσωσε και επίστρεψε.
Ο Σταυρός την πλάνην εξήλασε.
Ο Σταυρός την αλήθειαν επανήγαγε.
Ο Σταυρός την γην ουρανόν εποίησε.
Ο Σταυρός τους ανθρώπους αγγέλους ειργάσατο».
Ε.Π.Ε. 11,194

Μετάφρασις
Ο Σταυρός άνοιξε τις πύλες του   Άδη.
Ο Σταυρός άνοιξε τις αψίδες των ουρανών.
Ο Σταυρός άνοιξε τον παράδεισο.
Ο Σταυρός κατέστρεψε το κράτος του διαβόλου.
Ο Σταυρός έσωσε την οικουμένη.
Ο Σταυρός εξαφάνισε την πλάνη.
Ο Σταυρός επανέφερε την αλήθεια.
Ο Σταυρός έκανε τη γη ουρανό,
Ο Σταυρός τους ανθρώπους μετέβαλε σε αγγέλους.
Οι τρεις Σταυροί του Γολγοθά
Ο Σταυρός στο Γολγοθά υψώθηκε για να δήλωση τί σημαίνει αγάπη.

•           Άνθρωποι τον ύψωσαν. Ανθρώπινος ο Σταυρός, φτειαγμένος από χέρια ανθρώπινου μίσους, πού όμως μεταμορφώθηκε, γιατί εκεί απλώθηκαν και καρφώθηκαν τα χέρια της άπειρης Αγάπης.

Μεταμορφώθηκε:
Από Στραβόξυλο σκληρότητας σε Σταυρόξυλο θεϊκής Αγάπης.
Από Στραβόξυλο μίσους, σε Σταυρόλεξο αιώνιας λυτρώσεως.

Από Στραβόξυλο κατάρας, σε Σταυροκλίμακα ευλογίας.
Από Στραβόξυλο εξαρτήσεως, σε Σταυρό ελευθερίας και αποκαθηλώσεως.
Από Στραβόξυλο καταδίκης σε θάνατο, σε Σταυροχάρι συγγνώμης και Σταυροχάρτι αφέσεως.

•           Δίπλα του ο άλλος Σταυρός.

Του ληστή, του θεολόγου ληστή, του ευαίσθητου ληστή, του δακρυσμένου ληστή.
Ξεκίνησε ως Στραβόξυλο κακότητας και εγκληματικότητας. Και ξαφνικά το Στραβόξυλο, ο αγκυλωτός Σταυρός της απύθμενης διαστροφής, μεταβάλλεται σε ξύλο ζωής. Σαν να λέη στον καθένα μας:
Πάρε τον πιο Στραβό σταυρό, πού κατασκεύασες, και βούτηξε τον στα δάκρυα της μετανοίας. Δεν θα σου φυγή ο πόνος. Μα η λύπη σου θα γίνη «εις μετάνοιαν» (Β' Κορ. ζ' 9-10).
Έπαψε ο ληστής να πονάη; Όχι. Μα μπολιάστηκε και από άγριος έγινε άγιος Σταυρός. Μέσα σε δευτερόλεπτα. Μεταβολή, μεταμόρφωσις, σωτηρία. Σαν να λέη πάλι στον καθένα μας:

—Κάνε το Σταυρό, πού έχεις, σκαλοπάτι για ν' ανέβης. Ψηλά, πολύ ψηλά. Το μπαλκόνι της απελπισίας κάνε το θεωρείο τον Ουρανού. Μπορείς. Ευλογημένος να γίνη ο Σταυρός σου.
•           Δίπλα του και ο άλλος Σταυρός. Στραβός σταυρός με το Στραβό ληστή.
—Στραβός είσαι, σαν να του λέη ο άλλος. Λεν βλέπεις, δεν ακούς; Τίποτε δεν διακρίνεις από το θεϊκό μεγαλείο Αυτόν, πού «ουδέν άτοπον εποίησε». Κι εγώ ήμουν σαν και σένα. Μα ξεστραβώθηκα...
Παρέμεινε δεμένος στο Στραβό σταυρό του. Θα μπορούσε να γίνη ΣΥσταυρωμένος, οπότε ο Στραβός πόνος του, η καταδίκη πού μόνος του κατασκεύασε, θα μεταμορφωνόταν. Πόνος γλυκύς ο πόνος του με το Χριστό.

Στραβοπάτησε στη ζωή του. Έφτειαξε το Στραβό σταυρό του. «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος», θα πή αργότερα ο Παύλος (Ρωμ. στ' 23). Όπως έστρωσε, κοιμήθηκε. Μόνο, πού θα μπορούσε να κοιμηθή όχι σε στραβόξυλο, αλλά στο κρεββάτι του Σταυρού. Και τότε θα ξυπνούσε βλέποντας αγγέλους «εν τω παραδείσω». Ενώ τώρα ξύπνησε βλέποντας όχι απλώς βρυκόλακες, αλλά «τας όψεις των σκοτεινών και πονηρών πνευμάτων».

—Μπορείς, σαν να του έλεγε ο άλλος!
—Όχι, επέμενε εκείνος. Και έμεινε στο Στραβό της αιώνιας στραβομάρας.
Γιατί; Διάλεξε το ΑΝΤΙ, όχι το ΣΥΝ. Όχι μαζί με το Χριστό. Αντίθετος στο Χριστό. Υβριστής, βλάσφημος.

Το ξύλο της Εδέμ

Ας πάμε λίγο πιο πέρα, στην προϊστορία και του Σταυρού και του Στραβού σταυρού.
•           Κανονικός Σταυρός ήταν το ξύλο του Παραδείσου της Εδέμ, πού προτυπώνει το Ξύλο του Σταυρού του Χριστού.
«Εν μέσω της Εδέμ ξύλον ήνεγκε θάνατον εν μέσω δε της γης ξύλον ζωής εβλάστησεν. Γευσάμενοι γαρ του πρώτου, άφθαρτοι όντες φθαρτοί γεγόναμεν τυχόντες δε τον δευτέρου, της αφθαρσίας κατετρυφήσαμεν δια Σταυρόν γαρ σώζει ο Θεός το γένος των ανθρώπων» (κάθισμα 20 Σεπτ.).
Ξύλο, δέντρο, στην Εδέμ, πού μπορούσε να γίνη ή Ξύλο σωτηρίας ή Στραβόξυλο, γιατί όχι και καυσόξυλο για τη φωτιά της κολάσεως.

•           Η επιλογή, πού καλείται να κάνη ο άνθρωπος, είναι ένας σταυρός, ελαφρός βέβαια• πάντως Σταυρός. Άρχισε να δυσκολεύη, όταν βρέθηκε στον πειρασμό, στον ερεθισμό, στο ξεσήκωμα του Διαβόλου. Η υ π α κ ο ή είναι Σταυρός. Δεν γίνεται το δικό μας. Γίνεται το θέλημα του Θεού.

Μα όταν δεν διαλέγης την υπακοή και διαλέγης την παρακοή, τότε και τον ήλιο στραβά βλέπεις και τον θεό τον παραβλέπεις.

•           Μικρός  και ελαφρός εκείνος ο Σταυρός, όχι γιατί βρισκόταν ο άνθρωπος μπροστά σε τόσες προσφορές, αμέτρητες, και μπορούσε να μη σκοντάψη στη μια απαγόρευσι. Όχι μόνο, γι' αυτό, αλλά και διότι από το ξύλο εκείνο, δια της υπακοής, θα είχε δρέψει τους πιο γλυκείς καρπούς, το «καθ' ομοίωσιν», την κοινωνία με τον Θεό.
•           Το μικρό Σταυρό της υπακοής ο άνθρωπος τον μπόλιασε με την παρακοή του. Και έγινε βαρύς Σταυρός, ασήκωτος. Έγινε ο πρώτος Σ τ ρ α β ό ς σταυρός. Στράβωσε το μέλλον του ανθρώπου.

Μπήκε στη ζωή η αμαρτία και ο θάνατος.

Η εξάρτησις

Η εξάρτησις δεν είναι σταυρός;
•           Ο ένας, ο άγιος, έχει δυσκολίες. Ξέρει, ότι «ο σωστός δρόμος είναι ο ανήφορος». Το μεγαλύτερο όμως  ανήφορο  τον ανέβηκε φορτωμένος τον πιο βαρύ Σταυρό ο Χριστός, ο άγιος Κατήφορος. Κατέβηκε, για να ανέβη. «Ο αναβάς αυτός εστί και ο καταβάς» (Έφεσ. δ' 19). Ανέβηκε, για να μας ανεβάση. «Συνήγειρεν ημάς και συνεκάθισεν εν τοις επουρανίοις» (Έφεσ. β' 6).
•           Ο άγιος ζη ελεύθερα την ευλογημένη εξάρτησι του Σταυρού. Δεν γίνεται δούλος των παθών. Λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Ουχ η σωματική δουλεία βλάπτει, άλλ' η της αμαρτίας. Ουδείς σε ουδέν αδικήσαι δυνήσεται, αδούλωτον έχοντα το ήθος. Αν δε ταύτης ης δούλος, καν μυριάκις ελεύθερος ης, ουδέν όφελος σοι της ελευθερίας. Τί γαρ όφελος, είπε μοι, όταν ανθρώπω μεν μη δούλευες, τοις δε πάθεσι σαυτόν υποκατακλίνης;» (Ε.Π.Ε. 18,540). Μετάφρασις: Δεν βλάπτει τόσο η σωματική δουλεία, όσο η δουλεία της αμαρτίας. Κανένας δεν θα μπορέση σε τίποτε να σε αδικήση, αν έχης αδούλωτο φρόνημα. Αν όμως είσαι δούλος της αμαρτίας, και όταν είσαι ελεύθερος, κανένα όφελος δεν έχεις από την εξωτερική ελευθερία σου. Πες μου• Ποιο το όφελος, όταν δεν είσαι μεν δούλος άνθρωπου, αλλά υποδουλώνης τον εαυτό σου στα πάθη;
—Θα σου βάλω Σταυρό, ψιθυρίζει στον άγιο ο Χριστός. Τον δέχεσαι;
—Να είναι ευλογημένο. Άλλωστε άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Έτσι είπες: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, αράτω το Σταυρόν αυτού» (Μάρκ. η'34).

•           Πονάει, δοκιμάζεται και ο άγιος.
Μα αγόγγυστα.
—Τον διάλεξα, γιατί με διάλεξε. Ο δικός μου Σταυρός είναι μικρός και ελαφρός. «Ιμιτασιόν», απομίμησις του μεγάλου Σταυρού.
—Σε ευχαριστώ, Χριστέ, για το σταυρό, πού μου χάρισες. Λεν ζητώ αποκαθήλωσι από το καθήκον. Οι εντολές σου είναι κάποτε σταυρός. Μα πάντα ευλογημένος.

•           Πίσω από τον άγιο έρχεται άλλος σταυροφόρος. Καρφωμένος και αυτός. Πονάει στο σώμα, πονάει και στην ψυχή. Πονάει η ελευθερία του. Σμπαραλιασμένα τα φτερά της. Κόλλησε στην αμαρτωλή εξάρτησι.

Υποφέρει φρικτά. Σταυρός, μα είναι Στραβός ό σταυρός, γιατί δεν τον έφτειαξε ο Χριστός στο εργαστήρι της αγάπης Του. Τον έφτειαξε μόνος του στο εργαστήρι, πού λέγεται, το κέφι μου, το γούστο μου, το μεράκι μου, το πάθος μου!
•           Πίσω και από αυτόν έρχονται και άλλοι. Κρατάνε στα χέρια τους σταυρούς. Μα είναι όλοι Στραβοί.
Όταν με το Σταυρό στο χέρι προσφέρης και θυσιάζεσαι, κατέχεις τον ευλογημένο Σταυρό.

Όταν με το Σταυρό στο χέρι οργανώνης Σταυροφορίες θρησκευτικού ιμπεριαλισμού, τότε όλοι οι Σταυροί στα χέρια και στο σώμα των Σταυροφόρων είναι Στραβοί σταυροί. Στραβοί, όργανα μίσους, όχι αγάπης και αδελφωσύνης.

Μπορεί ν' αλλάξη;

—Δεν μπορεί να γίνη ο Στραβός σταυρός, Σταυρός ευλογημένος;
•           Μπορεί. Βλέπω μια γυναίκα, πού μπορεί και θέλει να επεμβή, να ισιώση το Σταυρό. Είναι η μετάνοια. Αυτή και το πιο πικρό το μεταβάλλει σε γλυκό.
Το δάκρυ, πού είναι μαρτύριο, το μεταστοιχειώνει και το κάνει ευλογημένο δάκρυ. Το ακούσιο μαρτύριο της συνειδήσεως το μεταβάλλει σε εισιτήριο για τη βασιλεία των ουρανών. Η μετάνοια δεν είναι ανθρώπινη παρηγορία. Δεν είναι κερασάκι γλυκό πάνω σε πικραγγουριά. Είναι πόνος πάνω στην ε λ π ί δ α του Σταυρού και της Αναστάσεως.
•           Κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη, σκόλια, σκληρή και ασήκωτη. «Δεν είναι το βουνό μπροστά σου πού σε καταβάλλει• είναι το χαλίκι στο παπούτσι σου».
•           Συνηθίσαμε στην ευμάρεια και ξεχνάμε την παιδαγωγική σημασία, πού έχουν οι δυσκολίες. «Εισέλθετε δια της στενής πύλης» (Ματθ. ζ' 13).

Λέει μια ξένη παροιμία: «Η αντιξοότητα δημιουργεί ανθρώπους και η ευημερία δημιουργεί τέρατα».
•           Κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη. Το πιο φρικτό: Δεν θα αποκαθηλωθούν μερικοί ποτέ από τους Στραβούς σταυρούς.
Λέει ο Χρυσόστομος: «Οψόμεθα σιδήρου χαλεπώτερα δεσμά περικειμένην την ψυχήν» (Ε.Π.Ε. 9, 458). Μετάφρασις: Θα δούμε δεσμά, πολύ χειρότερα απ' τα σιδερένια, πού την ψυχή αλυσοδένουν.


*Από το μηνιαίο ορθόδοξο περιοδικό «Ιωάννης ο Βαπτιστής» - Όργανο ομωνύμου Συλλόγου Χριστοκοπίδου 12, 10554 – Αθήνα, έτος 56ο – τεύχος 583, Οκτώβριος 2013

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...