Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Ο ΑΛΜΩΠΟΣ ΞΑΝΑ ΣΤΗ Γ' ΕΘΝΙΚΗ



Ο ΑΛΜΩΠΟΣ ΞΑΝΑ ΣΤΗ Γ' ΕΘΝΙΚΗ

Η αγωνιστική περίοδος 2015 - 2016 ολοκληρώθηκε για την ομάδα μας με το καλύτερο τρόπο. Ο στόχος της ανόδου στη Γ' εθνική έγινε πραγματικότητα. Η επίμονη και επίπονη προσπάθεια Διοίκησης, προπονητών και ποδοσφαιριστών με την ολόπλευρη στήριξη των φίλων του Αλμωπού επιβραβεύθηκε.
Η Διοίκηση σχεδίασε, οργάνωσε και παρακολούθησε βήμα προς βήμα την εξέλιξη του σχεδίου.
Αυτοί όμως που το υλοποίησαν είναι οι προπονητές και οι ποδοσφαιριστές μας, πρωταγωνιστές της μεγάλης προσπάθειας. Τους συγχαίρουμε και τους ευχαριστούμε για αυτό.
Η συνεργασία μας με την ΕΠΣ Πέλλας υπήρξε αρμονική, ιδιαίτερα κατά την κρίσιμη περίοδο των αγώνων μπαράζ. Τόσο ο Πρόεδρος Στέργιος Αντωνίου, όσο και τα μέλη της ήταν δίπλα μας και τους ευχαριστούμε γι' αυτό.
Θερμά ευχαριστούμε το Δήμο Αλμωπίας και το Βουλευτή Πέλλας Γιάννη Σηφάκη που στηρίζουν την προσπάθεια μας. Είμαστε βέβαιοι ότι η στήριξη τους θα έχει και συνέχεια.
Η συμπαράσταση των φιλάθλων μας από την Αλμωπία αλλά και την Πέλλα γενικότερα ήταν ανεπανάληπτη. Βοήθησαν, ο κάθε ένας με τον τρόπο του, ώστε να έχει η Πέλλα εκπρόσωπο για την επόμενη αγωνιστική περίοδο στις Εθνικές κατηγορίες. Ολόψυχα τους ευχαριστούμε και τους καλούμε να είναι δίπλα μας και την επόμενη αγωνιστική σεζόν στο δύσκολο Πρωτάθλημα της Γ' εθνικής. Τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα δια των αθλητικών συντακτών τους, κάλυψαν κάθε λεπτό με άρτιο επαγγελματισμό όλη τη μεγάλη μας πορεία. Θερμά τους ευχαριστούμε.
Σε όλους τους Συλλόγους της Πέλλας ευχόμαστε καλή συνέχεια με επιτυχία σε κάθε τους δραστηριότητα.

Καλό καλοκαίρι σε όλους

Με εκτίμηση
Το Δ.Σ. του Αλμωπού

Αριδαίας

Κλαίνε οι μελισσοκόμοι στην Ελλάδα: Έρχεται το τέλος...



Κλαίνε οι μελισσοκόμοι στην Ελλάδα για την κατάσταση που επικρατεί τα τελευταία χρόνια. Όπως λένε οι παλιοί μελισσοκόμοι: "Η φύση έπαψε να δίνει το μέλι απλόχερα. Τα παλιά χρόνια γινόταν τρύγοι που οι σημερινοί μελισσοκόμοι δεν έχουν δει ούτε στον ύπνο τους". Η παραγωγή μελιού έχει μειωθεί δραματικά, οι ανθοφορίες έχουν γίνει πολύ ευαίσθητες, και χρόνο με το χρόνο τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. Ο καιρός πηγαίνει κόντρα τα μελίσσια, και αυτός είναι ένας αστάθμητος παράγοντας που κανείς δεν μπορεί να δαμάσει. Ωστόσο δεν είναι μόνο αυτό. Οι αγρότες ραντίζουν ασυστόλως πάνω στις ανθοφορίες, και δολοφονούν τις μέλισσες. Ο πυρκαγιές, οι παράνομες υλοτομίες και ότι σχετίζεται με τον άνθρωπο  υποβιβάζει συνεχώς τον φυτικό μας πλούτο!

Πολλοί μελισσοκόμοι αποδίδουν τη μεγάλη αυτή πτώση στην αλλαγή του κλίματος, την άνοδο της θερμοκρασίας, και την ανθρώπινη δραστηριότητα που συνεχώς βιάζει το περιβάλλον με κάθε τρόπο. Όπως λένε μερικοί μελισσοκόμοι η φύση για να τιμωρήσει εμάς, τιμωρεί τις μέλισσες, εφόσον απο αυτές εξαρτάται η ζωή κάθε έμβιου όντος σε αυτό το πλανήτη! Όπως είχε πεί και ο Ainstain, αν οι μέλισσες χαθούν, η ανθρωπότητα έχει λιγότερα απο 3 χρόνια ζωής. Απο τις μέλισσες επικονιάζονται τα άνθη, και χωρίς αυτές τα φυτά δεν μπορούν να δημιουργήσουν καρπούς. Είναι μια αμφίδρομη σχέση επικοινωνίας που συμβαίνει τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια, και μόνο ο άνθρωπος θα καταφέρει να σπάσει. Και όταν σπάσει η αλυσίδα, οι συνέπειες θα είναι ολέθριες...

Η παραγωγή μελιού στην Ελλάδα όπως καταλαβαίνουμε έχει πάρει μια κατηφόρα δίχως επιστροφή. Μελίσσια χάνονται συνεχώς. Πολλοί μελισσοκόμοι πλέον δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν, δεν παράγουν και τα παρατούν. Πουλάνε τα μελίσσια τους και προσπαθούν να βρούν μια άλλη λύση προκειμένου να ζήσουν τις οικογένειες τους. Τα έξοδα για να ανταπεξέλθει ένας μελισσοκόμος είναι πολύ μεγάλα. Και αυτό είναι ένα κομμάτι που οι περισσότεροι νέοι μελισσοκόμοι δεν γνωρίζουν. Διότι δεν έχουν κάποιον να τους το πεί.

Έμπειροι μελισσοκόμοι που προσπαθούν να ορθοποδήσουν με τη κατάσταση του σήμερα υποστήρίζουν ότι για να επιβιώσει κάποιος από τη μελισσοκομία δεν αρκεί να έχει πολλά μελίσσια, όπως παλιά που ήξερε ότι θα πάρει μέλι.  Πλέον πρέπει να εφαρμόζει σύγχρονες τεχνικές, να ασκεί νομαδική μελισσοκομία, και να κάνει πράγματα που στο παρελθόν ήταν άγνωστα. Ο μελισσοκόμος σήμερα πρέπει να υιοθετήσει σύγχρονες τεχνικές, εντατικής μελισσοκομίας.

Η πτώση αυτή της παραγωγής είναι σίγουρο οτι θα οδηγήσει πολύ σύντομα τους παραγωγούς να ανεβάσουν τις τιμές που πουλάνε το μέλι τους. Αν και ο ανταγωνισμός με τα μέλια του εξωτερικού που ελληνοποιούνται είναι μεγάλος, δεν υπάρχει άλλη Λύση. Το μέλι όπως λένε αρκετοί μελισσοκόμοι αποτελεί "Είδος προς εξαφάνηση". Το Ελληνικό Μέλι αποτελεί ένα προιόν που η ποιότητα του ξεχωρίζει παγκοσμίως!

Ας επικεντρωθούμε όλοι λοιπόν στο να βοηθήσουμε τη μέλισσα ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Πως μπορείς εσύ να βοηθήσεις την μέλισσα; Φυτεύοντας μελισσοκομικά φυτά στον κήπο σου! Φυτεύοντας δέντρα αμυγδαλιές, κερασιές, βερικοκιές, ροδακινιές στο κτήμα σου, να γίνει η Ελλάδα τόσο πλούσια όπως τα παλιά χρόνια! Αν ο καθένας απο εμάς φύτευε ένα μελισσοκομικό φυτό η μέλισσα θα είχε ένα πιο πλούσιο περιβάλλον με περισσότερη τροφή!

Μην ραντίζεις ποτέ πάνω σε ανθοφορία! Αν είσα αγρότης πρέπει να μάθεις πόσο σημαντική είναι η μέλισσα για την παραγωγή σου. Πρέπει να καταλάβεις οτι η μέλισσα είναι αυτή που του δίνει το ψωμί που τρώς. Για να μην το καταλάβεις όταν είναι πλέον αργά!




ΠΗΓΗ...http://orinimelissa.blogspot.gr

"Αν μιλούσε το αι2ον" - Παρουσίαση του ανατρεπτικού βιβλίου της Νένας Χρονοπούλου στο Λουτράκι


Υπάρχουν δωρεάν προσκλήσεις για τους ενδιαφερόμενους στο "Πράσινο Περίπτερο" των Προμάχων.

Ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας παραμένει Θεματικός Αντιπεριφερειάρχης Προγραμματικού Σχεδιασμού της Π.Κ.Μ



Θεόδωρος Θεοδωρίδης: Με συνεργασία και αποφασιστικότητα υλοποιούμε τον αναπτυξιακό προγραμματισμό μας για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης

Ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας παραμένει Θεματικός Αντιπεριφερειάρχης Προγραμματικού Σχεδιασμού της Π.Κ.Μ. συνεχίζοντας το έργο του

Σε ειδική συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής που πραγματοποιήθηκε στην έδρα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας παρουσιάστηκε το νέο σχήμα διοίκησης της Π.Κ.Μ. Στη νέα δομή διοίκησης υπάρχουν αλλαγές στους θεματικούς Αντιπεριφερειάρχες, ίδρυση νέων, αλλά και διαίρεση υπαρχουσών τομεακών Αντιπεριφερειών.

Ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας κ. Θεόδωρος Θεοδωρίδης παραμένει στη θέση του Αντιπεριφερειάρχη Προγραμματικού Σχεδιασμού της Π.Κ.Μ. μετά από αυτές τις αλλαγές και συνεχίζει κανονικά το έργο του.


Σε σύντομη δήλωσή του μετά την ανακοίνωση των αλλαγών από τον Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας κ. Απόστολο Τζιτζικώστα, ο κ. Θεοδωρίδης δήλωσε: «Συνεχίζουμε με αποφασιστικότητα την υλοποίηση του αναπτυξιακού μας προγραμματισμού για την Πέλλα και την Κεντρική Μακεδονία. Σε συνεργασία με τον Περιφερειάρχη κ. Απόστολο Τζιτζικώστα, τις υπηρεσίες της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας και τις υπηρεσίες της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας θα προσπαθήσουμε να κατακτήσουμε τους στόχους που έχουμε θέσει».

Μην ακούς τους γέρους που «ξέρουν»!



Μην ακούς τους γέρους
Έχουν θλίψη και απελπισία στην καρδιά. Έχουν ένα μαύρο πέπλο οργής μπροστά στα μάτια, που τους τυφλώνει. Χάσανε τα φράγκα και τις ανέσεις με τις οποίες ζήσανε 3 "χρυσές" (τσίγκινες, στην πραγματικότητα...) δεκαετίες - και τώρα, που ξέρουν ότι δεν υπάρχει χρόνος να ξαναζήσουν την επόμενη χρυσή εποχή (η οποία έρχεται, είναι ο κύκλος της ζωής έτσι) προσπαθούν να σε πείσουν... ότι, επειδή είναι κοντά στο τέλος εκείνοι, τελειώνει και η Ελλάδα. Δεν θα έπρεπε να φοβούνται τον χρόνο που περνά, αλλά η σκέψη τους είναι προϊόν μιας εποχής που δαιμονοποίησε την υπέροχη φθορά της ζωής.

...Εμείς δεν είμαστε έτσι. Εμείς αγαπάμε την ζωή ολόκληρη, όχι μόνο τα αστραφτερά κομμάτια της.

Μην ακούς τους γέρους
Θυμήθηκαν ότι η Ελλάδα έχει λαμόγια και μικροπρέπεια μόνο αφού τελειώσανε τα εύκολα χρήματα. Όταν κυκλοφορούσε η δεσμίδα στους δρόμους και η παραμύθα ήταν πρωτεύουσα νοοτροπία, πρόθυμα την αγόραζαν πρόθυμα την προωθούσαν. Σε όλα συμμετείχαν - ακόμα και όταν κατήγγειλαν, ετεροκαθοριζόμενοι. Και τώρα... ενώ θα μπορούσαν να σκεφτούν "έζησα τρεις δεκαετίες αφθονίας, ας μαζευτώ, ας ηρεμήσω, ας ησυχάσω, ας πω ένα ευχαριστώ, ας ζήσω λιτό βίο" έχουν γίνει έξαλλοι. Τους είναι αδύνατο να προσαρμοστούν. Γεμίσαν θυμό. Γεμίσαν απόρριψη. Για όλα.

...Εμείς δεν είμαστε έτσι. Εμείς αγαπάμε την ζωή την ίδια, όχι μόνο την αφθονία της.

Μην ακούς τους γέρους
Δεν μπορούν να συμφιλιωθούν με το ότι αυτό ήταν, πέρασε το καλλίτερο (ποιο καλλίτερο... και αυτό προς κουβέντα είναι) και προσπαθούν να σε πείσουν και εσένα: Ότι η Ελλάδα είναι τελειωμένη. Ότι ο Έλληνας είναι το χειρότερο είδος ανθρώπου. Ότι μας αξίζει μια φρικτή καταστροφή. Ότι δεν έχουμε συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιούς, επαγγελματίες σωστούς, δημιουργικότητα. Ότι είμαστε υπάνθρωποι. Ότι μόνο εμείς έχουμε άμετρους και φαιδρούς πολιτικούς, κακούς δημόσιους υπαλλήλους, σκουπίδια στους δρόμους, αγένεια, καφρίλα.

...Εμείς δεν είμαστε έτσι. Εμείς αγαπάμε την ζωή, αυτή που μας δόθηκε πολύτιμο δώρο, στη γωνιά του χώρου και του χρόνου που μας έλαχαν.

Μην ακούς τους γέρους
Αυτό που σου λένε ότι καταδικάζουν, αυτό ακριβώς πολλαπλασιάζουν οι ίδιοι. Το να θεωρείς πως είσαι εξαιρετικά κακός είναι το ίδιο καταστροφικό και ναρκισσιστικό με το να πιστεύεις ότι είσαι το δώρο του Θεού στην Γη. Σε κάνει αδρανή, σε παραλύει - από φόβο και ανασφάλεια ή από ανόητη βεβαιότητα πως όλα θα πάνε καλά, αντίστοιχα. Αλλά η ζωή είναι δράση. Πράξεις. Όχι ουρλιαχτά πανικού από φοβισμένες ψυχές.

Εμείς δεν είμαστε έτσι. Εμείς αγαπάμε την ζωή και δεν έχουμε ανάγκη να νιώθουμε ότι είμαστε πολύ καλοί ή πολύ κακοί. Ξέρουμε ότι δεν είμαστε τίποτε από τα δύο. Είμαστε ένα σύνολο από ελαττώματα και προτερήματα.

Μην ακούς τους γέρους.
Ο μηδενισμός τους είναι φόβος θανάτου και θρήνος για όσα δεν έζησαν στην ώρα τους. Ή ίσως κακή σχέση με τον εαυτό τους. Χαμηλή αυτοεκτίμηση. Μηδενική αυτογνωσία... σε κάθε περίπτωση... Μην παρασύρεσαι. Ζεις ακόμα σε μια από τις πιο προνομιούχες εποχές της Ιστορίας, και σε μια από τις πιο φιλικές στον άνθρωπο γωνιές της υφηλίου. Διάβασε, έλα σε επαφή με ιδέες, με άλλους τρόπους ταξινόμησης του σύμπαντος. Ερωτεύσου, μάθε τον εαυτό σου, κάνε λάθη, ζήσε θριάμβους, προσωπικούς και "κοινωνικούς". Αποδέξου με ταπεινότητα και γλύκα τα καλά και τα κακά σου. Στρέψου στους ανθρώπους σου, στο αίμα και στους φίλους. Μην εχθρεύεσαι ότι δεν κατανοείς. Πίστεψε ότι οι μεγάλες αλλαγές γίνονται με μικρές πράξεις. Τους καταρράκτες σταγονίδια τους φτιάχνουν, ξέρε! Κυρίως όμως...

Μην ακούς τους γέρους
Το μίσος τους για τον κόσμο που ζουν είναι βασισμένο σε απέχθεια για τον εαυτό τους. Μην πέσεις στην παγίδα. Δεν είναι αντικειμενικό το τίποτα που έχουν μπροστά τους και που στο ορθώνουν και σένα. Δεν βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Είναι άδικο. Κάποιοι από αυτούς είναι πολυταξιδεμένοι - ξέρουν πως όλες οι χώρες έχουν τα ίδια σκατά δίπλα στα μαργαριτάρια. Όμως έχουν χάσει πια την δυνατότητα να βλέπουν την αλήθεια... είναι αξιολύπητοι και χρειάζονται βοήθεια. Θα έπρεπε να τους δούμε με συμπάθεια. Όχι όμως όταν λειτουργούν έτσι επικίνδυνα. Όχι όταν προσπαθούν να σε πείσουν ότι είσαι καμένη γενιά! Αμύνσου σε αυτό. Αμύνσου σε αυτούς. Είναι πιο βλαβεροί από τον χειρότερο ανθέλληνα. Πολύ πιο βλαβεροί. Είναι τοξικοί. Είναι σαν πουλιά της συμφοράς που στέκονται πάνω από τον άρρωστο συγγενή στο νοσοκομείο και ουρλιάζουν "θα πεθάνεις, θα πεθάνεις, θα πεθάνεις, θα πεθάνεις".

...Εμείς δεν είμαστε έτσι. Εμείς αγαπάμε την ζωή. Δεν θα πεθάνουμε επειδή εκείνοι το λένε. Αυτή η νοοτροπία, η νοοτροπία τους, είναι που θα πεθάνει. Εμείς θα την σκοτώσουμε.

ΥΓ - γέρος = ο άνθρωπος που αφήνεται να βυθιστεί στην απελπισία. Που νομίζει ότι δεν υπάρχει τίποτε καλό. Τίποτε καινούργιο. Που για αυτόν το αυτό καθ' εαυτό γεγονός της ζωής έχασε την αξία του και δεν επιφυλάσσει καμία έκπληξη. Και  ασφαλώς, το θέμα δεν είναι ηλικιακό.

ΥΓ2 – Η μάνα μου μπορεί και να πήγε πρόωρα στην από εκεί όχθη εξαιτίας κακών νοσοκομείων, ανύπαρκτης κοινωνικής πολιτικής που να στηρίζει ανύπαντρες μητέρες, κακών εργοδοτών που δεν τους ήλεγχε κανείς, απαράδεκτων κοινωνικών δομών. Μου ματώνει την καρδιά η ιστορία της. Ναι, έτσι δραματικά: Ματώνει. Πήγα να μισήσω τον  τόπο... αλλά γρήγορα κατάλαβα. Αυτό το μίσος παραλύει. Αυτό το μίσος διαιωνίζει την κατάσταση. Εμποδίζει την βελτίωση. Φέρνει τραγική ακηδία και αδράνεια.

Και, το πιο βασικό, κατάλαβα κάτι ακόμα... αυτός ο «τόπος» είναι εγώ. Η Ελλάδα και η πρόοδος της είμαστε εμείς. Η φρίκη της είμαστε εμείς. Η μάνα μας είμαστε εμείς. Ο πατέρας μας είμαστε εμείς. Ας πάψουμε να υστεριάζουμε σαν τα τρίχρονα που τους πήραν το παιχνίδι. Η νοοτροπία της απόσυρσης πίσω από την «φιλοσοφία της κωλοχώρας» είναι ακριβώς αυτό: Μια υστερία, από ανθρώπους που αρνούνται να μεγαλώσουν.


ΠΗΓΗ...http://www.toportal.gr

"Όπου με το χρήμα σε μέτρησαν σε βρήκαν λειψό"



Κάθε δεκαπεντάγουστο ο Στάθης πηγαίνει μονάχος στο χωριό για τρεις τέσσερις μέρες.
 Πιο πολύ από καθήκον το κάνει. Σαν χρέος στον συγχωρεμένο πατέρα του. Άλλωστε δεν ξέρει σχεδόν κανέναν στο χωριό. Όπως και να 'χει, και φέτος πήρε το δρόμο για την Πελοπόννησο. Την πρώτη μέρα που 'φτασε δεν έκανε πολλά. Καθάρισε το σπίτι από τα ζωύφια, άνοιξε τα τρία παράθυρα να αεριστεί, κάπως ξεχορτάριασε τη μικρή αυλή και πήγε κατά το σούρουπο μια βόλτα στο βουνό. 

Την επόμενη μέρα όμως πήγε να τη βρει. Το συνήθιζε κάθε χρόνο. Το μόνο που ήξερε για αυτήν ήταν το σπίτι της και πως λίγο μετά το δεκαπενταύγουστο το επισκέπτεται κι αυτή για λίγες μέρες. Δε μιλάγανε σχεδόν καθόλου. Κάνανε απλά περιστασιακό σεξ χαμηλών προσδοκιών, σχολίαζαν λίγο τα κάδρα στον τοίχο και ύστερα χανόντουσαν. Είχαν τις ζωές τους στην Αθήνα και οι δυο. Δεν ήθελαν να μπλέξουνε τα πράγματα. Να δεις. Την έλεγαν Ιουλία. Πρόπερσι Κατερίνα. Πριν Βαγγελιώ. Τη γνώρισε Ανθούλα. Δεν τον ενδιέφερε το όνομά της. Δεν την ενδιέφερε να του το πει. Ήταν σχέση ουσίας της μιας μέρας. Ήταν σχέση απουσίας εκτός από μια μέρα. Κι όμως. Κρατούσε πάνω από δέκα χρόνια η περίσταση. Απανωτά.
 Έτσι πήγε να τη βρει και φέτος όπως απαιτούσε το έθιμο κρατώντας ένα λουλούδι. Όμως δεν ήταν μέσα. Της ξαναχτύπησε. Καμιά απάντηση. Ρώτησε δίπλα. Κάτι άκουσαν λέει πως το σπίτι αυτό το είχε πάρει η τράπεζα. Τώρα είχε τρομάξει. Έκατσε στο πεζούλι αποσβολωμένος. Πέταξε το λουλούδι στο δρόμο. Κατάλαβε πως δεν θα την ξαναδεί ποτέ του. Μα δεν έκλαιγε μόνο γι' αυτό. Κάτι πιο αιχμηρό υπήρχε που του έξυνε τα σωθικά. Συνειδητοποίησε πως κάθε σπίτι κουβαλά σχέσεις. Σχέσεις ασύλληπτες. Ναι. Το σπίτι είναι ένας ναός δεσμών. Καμία σχέση δεν έχει με περιουσίες. Κι αν καμιά φορά γκρεμίζεται είναι που δεν αντέχει να βαστά στην πλάτη τόσες διηγήσεις.

 Σηκώθηκε πάνω πεισμωμένος. Έβγαλε το κλειδί του και άρχισε να ξύνει την κόκκινη εξώπορτα. Έφτασε στο προηγούμενο στρώμα μπογιάς. Ήτανε μπλε. Συνέχισε να ξύνει κλαίγοντας. Βρήκε το λευκό. Το πράσινο. Τον προηγούμενο αιώνα. Πάλι κόκκινη μπογιά. Ήθελε να βρει όλες τις στρώσεις των συναισθημάτων. Να μάθει για την ιστορία του τόπου. Τους ανθρώπους του. Τα μυστικά τους. 

Ώσπου έφτασε στο αρχικό το ξύλο. Είδε καθαρά το δέντρο. Ναι. Είδε τον υλοτόμο παππού του να κόβει το αιωνόβιο πεύκο από το βουνό που πάει εκείνος βόλτα.
 Γυρνώντας σπίτι πέρασε από τον τάφο του πατέρα του. Του μίλησε αν και δεν το συνήθιζε:
 συγνώμη μπαμπά αλλά φέτος δεν κατάφερα να πάω στο χωριό σου. Φέτος επισκέφθηκα το δικό μου. Τα λέμε.



Τα ναύλα



Ερημιά.

Ναυλώνουμε δυο ξέψυχα κορμιά για να περάσουμε στην απέναντι όχθη.

Τα πετάμε με δύναμη στην κρύα θάλασσα και περιμένουμε την άνωση

να μετατρέψει το βάρος σε σχεδία.

Πατάμε προσεκτικά πάνω στις κοιλιές τους και μένουμε για λίγο ακίνητοι,

ισορροπούμε μαγικά ανάμεσα στον τρόμο της επιβίωσης

και την λαχτάρα της πατρίδας.

Σκύβουμε έπειτα και τα γόνατά μας ακουμπούν στους ανήμπορους ώμους.

Χρησιμοποιούμε τα χέρια τους για κουπιά και ξεκινάμε το μεγάλο ταξίδι.

Η θάλασσα είναι ο σύντροφος που λιποτάκτησε.

Μας φωνάζει βγάζοντας αφρούς, μας αντιστέκεται υψώνοντας βραχονησίδες.

Όσους φάρους κι αν προσπαθήσαμε να κεντήσουμε εντός της,

εκείνη αντιγύρισε πνιγμούς και μαύρα κύματα.

Ο σύντροφος που θα βρεθεί απέναντί σου θα είναι πάντα ο πιο επικίνδυνος εχθρός.

Το τέλος της μάχης δεν έβγαλε νικητή.

Μείναμε ξέπνοοι κι εμείς πάνω στα ξεψυχισμένα σώματα.

Κι αυτά, έγιναν η μόνη μας πατρίδα.


Κείμενο γραμμένο για την εκπομπή «Αν σου μιλάω με παραβολές, είναι γιατί τ’ακούς γλυκότερα», παρέα με τον Silentcrossing, στο αφιέρωμα του Radiobbuble για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.



ΠΗΓΗ...https://taxamenaepeisodia.wordpress.com

Σε μία ώρα ξημερώνει



Σε μία ώρα ξημερώνει

Είδα στον δρόμο τον πρωινό Εωσφόρο και του έδωσα ένα κομμάτι από την μπουγάτσα. Με πήγε μέχρι το σπίτι κουνώντας της ουρά του και ‘χω το διάολο στην εξώπορτα μου.

Σε μια ώρα ξημερώνει

Όταν βρει η επιστήμη τον τρόπο να δέσουν ένα πιρούνι σε ένα στυλό θα μπορώ να γράφω και να τρώω μαζί.
κ’‘ θα φαίνονταν χρήσιμο αυτή τη στιγμή.

Σε μία ώρα ξημερώνει

Πλέον είμαι σίγουρος ότι η ώρα δουλεύει. Για τις μέρες δεν είμαι σίγουρος. Όταν δεν ξέρεις τι μέρα σου ξημερώνει …  ο μήνας όμως είναι Αύγουστος. Κ’ οι μήνες καλά είναι.

Σε μία ώρα ξημερώνει

Και στο δρόμο βρήκα μόνο λεωφορεία χωρίς νούμερα. Άμα ξεκινάς από την αφετηρία χωρίς νούμερο, γιατί στην υπόλοιπη διαδρομή έχεις ένα? Κι ‘μαι η πρώτη βάρδια γιατί δεν μπορώ να ξυπνήσω το πρωί.

Σε μία ώρα ξημερώνει

Και πλέον το ξέρεις και εσύ. Αλλά κοιμάσαι. Στ’ μ...νί σου, ε? Όταν ξυπνήσεις, όμως, δεν θα έχει άλλη μπουγάτσα.

Σε λίγο ξημερώνει  … άσε με ξύπνιο 5 λεπτά ακόμη…






ΠΗΓΗ...https://themadinme.wordpress.com

"Τρεις ψυχές τρεις προσευχές…" - Νίκος Καζαντζάκης-Αναφορά στον Γκρέκο



Α) Δοξάρι είμαι στα χέρια σου, Κύριε, τέντωσέ με, αλλιώς θα σαπίσω.

Β) Μη με παρατεντώσεις, Κύριε,θα σπάσω. 

Γ) Παρατέντωσε με , Κύριε κι ας σπάσω.

…Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου σηκώνει το σταυρό του κι ανεβαίνει το Γολγοθά του.

Πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζονται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά -θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους- να σταυρωθούν, ν’ αναστηθούν, και να σώσουν την ψυχή τους.

Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης.
‘Αλλον δεν έχει….





Νίκος Καζαντζάκης-Αναφορά στον Γκρέκο

"Φτιάχνοντας τους ανθρώπους…ξαναφτιάχνουμε τον κόσμο!" - Paulo Coelho


Ένας πατέρας προσπαθούσε να διαβάσει την εφημερίδα του, αλλά ο νεαρός γιος του δε σταματούσε να τον ενοχλεί.
Ο πατέρας, εκνευρισμένος απ’αυτή την κατάσταση,έσκισε ένα φύλλο-που παρουσίαζε μια υδρόγειο σφαίρα-το έκοψε σε πολλά κομμάτια και τα έδωσε στον γιο του.
-Να κάτι για να κάνεις. Σου δίνω ένα χάρτη του κόσμου, δείξε μου αν μπορείς να τον ξαναφτιάξεις έτσι όπως ήταν…κι άρχισε να διαβάζει ξανά την εφημερίδα του, ξέροντας ότι αυτό θα κρατούσε το παιδί απασχολημένο όλη την μέρα.Ωστόσο έπειτα από δεκαπέντε λεπτά, το παιδί επέστρεψε μαζί με τον χάρτη.
-Η μητέρα σου σου δίδαξε λοιπόν γεωγραφία; ρώτησε ο πατέρας έκπληκτος
-Δεν ξέρω τι είναι αυτό, απάντησε το παιδί.
Στην άλλη πλευρά της σελίδας βρισκόταν το πορτρέτο ενός άντρα.
Κι από την ώρα που κατάφερα να ξαναφτιάξω τον άντρα ξανάφτιαξα και τον κόσμο!

Paulo Coelho

“Και αυτό θα περάσει” - Αλκυόνη Παπαδάκη



Το πιο σοφό που έμαθα είναι αυτή η κεντημένη φράση στις παλιές μπάντες. “Και αυτό θα περάσει”… Και, γύρω γύρω, πουλιά και λουλούδια… 

από το Τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη

"Ο Ερευνητής" - Χόρχε Μπουκάϊ (Ιστορίες να σκεφτείς)



Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή …
Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει,  όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει. 
Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που ψάχνει. Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση. 
Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε. 
Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο. 
Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει. 
Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ’ εκείνο το μέρος. 
Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα. 
Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. 
Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι’ αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ’ τις πέτρες:

Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες.

Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα. 
Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ’ εκείνο το μέρος. 
Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε:

Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες.

Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. 
Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. 
Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες. 
Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. 
Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια … 
Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει. 
Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. 
Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή. 
«Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σ’ αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ’ αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπου; και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά:» 
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε: 
«Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω …

»Οταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: 
Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε. 
Στ’ αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση. 
»’Εστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή:» 
»Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού … Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα; 
»Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού; 
»Και ο γάμος των φίλων; 
»Και το ταξίδι που πάντα ήθελε; 
»Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα; 
»Πόσο κράτησε στ’ αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων; 
»Ώρες; Μέρες; 
Έτσι , συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε … Κάθε λεπτό. 
»’Οταν κάποιοιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιο του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ.»

πηγή: Χόρχε Μπουκάϊ (Ιστορίες να σκεφτείς)

Γιάννης Σηφάκης : Πάταξη «μαύρης» διακίνησης αγροτικών προϊόντων



Γιάννης Σηφάκης : Πάταξη «μαύρης» διακίνησης αγροτικών προϊόντων απευθείας από το χωράφι κυρίως από Βούλγαρους και Ρουμάνους εμπόρους 

Ευρεία σύσκεψη Υπουργείου Ανάπτυξης- Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης- Οικονομικής Αστυνομίας – ΣΙΚΑΠ – Ομάδων παραγωγών αγροτών- Μεταποίησης- προέδρου Λαχαναγοράς Θεσσαλονίκης με συμμετοχή βουλευτή Γιάννη Σηφάκη ( Πέλλα) και Φρόσως Καρασαρλίδου ( Ημαθία)   
Αυστηροποίηση των διατάξεων για τους χώρους συγκέντρωσης αγροτικών προϊόντων
Στόχος η διαφύλαξη των Ομάδων Παραγωγών, των Συνεταιρισμών, των σοβαρών εμπόρων και εν τέλει του ίδιου του αγρότη 
Στην σύσκεψη με τον Γενικό Γραμματέα Εμπορίου Αντώνη Παπαδεράκη μελετήθηκαν τρόποι για την πάταξη των κυκλωμάτων «μαύρης» διακίνησης αγροτικών προϊόντων ( ροδάκινα, κεράσια και άλλα) καθώς και αυστηροποίηση των διατάξεων για τους χώρους συγκέντρωσης αγροτικών προϊόντων σε Πέλλα και Ημαθία. 
Από όλους τους παρευρισκόμενους τονίστηκε η απόλυτη ανάγκη πάταξης των κυκλωμάτων «μαύρης» διακίνησης αλλά και η ανάγκη σοβαρών αποφάσεων και εξορθολογισμού της συγκέντρωσης κυρίως του συμπύρηνου-βιομηχανικού ροδάκινου. 
Η αντιμετώπιση των κυκλωμάτων ουσιαστικά παράνομης διακίνησης θα είναι καίρια και αποτελεσματική.

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...