Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Μια ζωή μέσα στην πράσινη αυλή



Κοίταξε από την τζαμόπορτα την αγκαλιά της αυλής της. Ήταν πράσινη και άγγιζε ολόκληρη την περίμετρο του χώρου. Θυμόταν παλιά, όταν τα παιδιά της έτρεχαν ανάμεσα από τις μαργαρίτες και της σαρδέλες, για να φτάσουν κοντά της και να κρυφτούν πίσω από τη φούστα της. Αυτά με τον καιρό μεγάλωσαν και άνθισαν σε αντίθεση με της μαργαρίτες, που ηττημένες από την αστικοποίηση και το καυσαέριο μαράθηκαν και δεν της ξαναχαμογέλασαν.

Άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω. Έσφιξε την ρόμπα πάνω στο σώμα της στην προσπάθειά της να αντισταθεί στο κρύο και στη μελαγχολία που την τρύπησαν και τα δυο μαζί σαν μία ενιαία  δύναμη. Πόσα είχαν συμβεί σ’ εκείνη την αυλή! Όλα τα σημαντικά πρόσωπα, οι πρωταγωνιστές του έργου της, είχαν μεγαλώσει μέσα στις μανταρινιές και τις λεμονιές, ανάμεσα στο γιασεμί και το τσιμέντο. Ολάκερη η ζωή κατοικούσε ανάμεσά τους. Η ίδια που περνούσε τώρα από την αυλόπορτα, εμφανιζόταν μπροστά της, σήκωνε το χέρι της και την χαιρετούσε.  Εκείνη της χαμογελούσε ανεπαίσθητα κι αφηρημένα.

Έβλεπε  τις γρατζουνιές και τα χτυπήματα. Άκουγε Τα κελαριστά γέλια, που ήταν τόσο δυνατά, ώστε να μείνουν ζωντανά μέσα στο κεφάλι της μετά από χρόνια πολλά στο παρόν. Με τον ίδιο τρόπο, άκουγε και τα ποδοβολητά της αναταραχής και ένιωθε τον λαιμό της υγρό λες και τα δάκρυα από τα παιδιάστικα κλάματα, τον μούσκευαν εκείνη τη στιγμή.

Έκατσε, σε μια από τις καρέκλες δίπλα από το σιδερένιο τραπεζάκι της, κουρασμένη από το ταξίδι στο παρελθόν. Έστρεψε τα μάτια της στα παράθυρα του σπιτιού απέναντί της και τα ανοιχτά τους ξύλινα παραθυρόφυλλα. Έπειτα σκαρφάλωσε με το βλέμμα το ύψος του ξεφλουδισμένου τοίχου κι έφτασε ως τη σκεπή και τα καφετιά κεραμίδια. Εκεί, στην κορυφή του σπιτιού, την κορυφή της ζωής της, στράφηκε άφοβα στον ουρανό που προσπαθούσε να κερδίσει την μάχη με τη νύχτα… Η ημέρα έφτανε στο τέλος της και η γειτονιά ησύχαζε κάτω από το πάπλωμα του χειμώνα, αλλά εκείνη  δεν φοβόταν, όπως οι περισσότεροι το τέλος της μέρας. Ήταν δυνατή. Πάντα ήξερε ότι η δύση σήμαινε μια αρχή. Σε λίγο θα άρχιζε η νύχτα. Θα έκαναν την εμφάνισή τους τα λαμπερά αστέρια.

Όσο περνούσε ο καιρός η μέση της πονούσε περισσότερο και κουραζόταν ευκολότερα. Τα χάπια που της επέβαλλε ο γιατρός, πλήθαιναν, αλλά αυτή γινόταν όλο και πιο δυνατή, όλο και σοφότερη, γιατί μάθαινε να αγαπάει όλο και περισσότερους ανθρώπους συγχρόνως. Γιατί έβλεπε μέσα από τα θολά-γυαλιστερά μάτια της την ομορφιά της ζωής που δεν ξέφτιζε, που δεν έσπαγε, που δεν αρρώσταινε ποτέ. Καταλάβαινε την αιωνιότητά της και την αέναη ύπαρξή της στον Κόσμο και γινόταν ευτυχισμένη…

<< Δεν βαριέσαι…>>, έπιασε τη μέση της και σηκώθηκε χαμογελώντας, << Έχει ο Θεός…>>.

Κοίταξε για μία τελευταία φορά την πράσινη αυλή της, έπειτα τον ουρανό και χώθηκε ξανά στο βασίλειό της.




ΠΗΓΗ...magikifoni.

"Αύριο θα σε ονειρευτώ ξανά…"



Ήτανε λίγο πριν χαθεί ο ήλιος πίσω από τις μαβιές βουνοκορφές και όλα τα φύλλα της μανταρινιάς βουτήξουν στον γλυκό ίσκιο. Τη στιγμή που τα κομμάτια ουρανού ανάμεσα στα παλιά και καινούργια σπίτια της γειτονιάς, βάφονταν με τα ροζ και τα πορτοκαλιά ένδοξα χρώματα της δύσης. Τις χρονικές στιγμές που η στοργή σκέπαζε τη φύση και χόρευε έξω στον δρόμο. Έστριβε στις γωνιές, σκαρφάλωνε και καθόταν στις πορτοκαλιές. Ήταν το χρονικό διάστημα της αισιοδοξίας και της ευγνωμοσύνης που γυάλιζαν σαν διαμαντένιες σταγόνες, λίγο πριν εξατμιστούν κι εμφανιστούν πάλι ξανά, μετά από καιρό με μία άλλη καινούργια μορφή.

Το ανοιξιάτικο απόγευμα έχει πάντα αυτήν την αίσθηση. Η τελειότητα των τελευταίων λεπτών, λίγο πριν νυχτώσει, λίγο πριν στερέψει ο πόθος και ο έρωτας για τη ζωή. Αυτός ο ίδιος ηδονικός αναβρασμός που θα ξαναγεννηθεί με την ανατολή και το πρώτο φίλημα του φωτός. Αυτή είναι η ώρα που διακατέχεται από αυτή τη μαγεία, που μόνο το τέλος κουβαλάει. Τη στιγμή που ο ήλιος αγγίζει διστακτικά τον ορίζοντα και τον κάνει να κοκκινίζει ντροπαλά. Όταν τα φρούτα των δέντρων και τα πιο θαρραλέα λουλούδια, που ξεμύτισαν πρώτα από τις γλάστρες, τραγουδάνε ζαλισμένα από τη μέθη της στιγμιαίας ευτυχίας.

Εκείνη τη στιγμή στρεφόταν πάντα και τον κοιτούσε, καθώς καθόταν δίπλα της χαζεύοντας δήθεν αφηρημένος τους περαστικούς στον δρόμο.  Κοιτούσε την άκρη της μακριάς μύτης του τόσο επίμονα λες και ήθελε να τραβήξει μία νοητική φωτογραφία, ώστε να έχει την εικόνα του πάντα μέσα της, σαν να κουβαλάει αυτόν τον ίδιο. Χάιδευε τότε, με την ματιά της, τα πυκνά και καλοσχηματισμένα φρύδια του και τα τραχιά του χέρια με τα τόσο πρακτικά δάχτυλα. Κάρφωνε τα μάτια της στις απότομες και απόμακρες γωνίες του προσώπου του. Παρατηρούσε τις σκληρές τρίχες που άρχιζαν να ξεφυτρώνουν στους κροτάφους του. Και τον κοιτούσε τόσο έντονα, επίτηδες, σαν να τον σκουντούσε με το μυαλό. Κι αυτός γυρνούσε και στρεφόταν προς το μέρος της.

Του χαμογελούσε και ήταν το χαμόγελό της γεμάτο με όλα αυτά τα μεγάλα λόγια που δεν έλεγαν ποτέ ο ένας στον άλλο. Τα μάτια της ανάβλυζαν από τις εκρήξεις των συναισθημάτων μέσα  στην μικρή τελεία που γυάλιζε μπροστά από το φως, μέσα τους. Έτσι ήταν πάντα. Με αυτόν τον τρόπο επικοινωνούσαν. Με τα μάτια, τα νοήματα και τις κινήσεις. Και ήξεραν, πάντα, ήξεραν ότι αισθανόντουσαν και οι δύο την ίδια ταραχή, την ίδια διακεκομμένη χαρά, τον ίδιο περιστασιακό και παρθενικό έρωτα που ξεθύμαινε και άναβε ξανά. Περνούσε και ξαναγύριζε. Ξέφτιζε και γεννιόταν ξανά μέσα από καινούργιες μέρες με καινούργια αγγίγματα και συναντήσεις.

<< Τι είναι; >>, γυρνούσε και της ανταπέδιδε το χαμόγελο με ένα μικρό κι ανεπαίσθητο τράβηγμα των χειλιών λέγοντας της έτσι πως καταλάβαινε.

Και τότε τον αγκάλιαζε κι εκείνος έχωνε για λίγο την μύτη του μέσα στα μαλλιά της και τραβιόταν πάλι πίσω, γρήγορα αλλά ήσυχα για να της μιλήσει κι αυτός με τη φωνή του πνεύματος. Την μουσική της ψυχής.

<< Πότε θα παραδεχτείς ότι είσαι ερωτευμένος μαζί μου; >>, τον ρωτούσε.

<< Όλα στην ώρα τους… >>, της απαντούσε διπλωματικά πάντα.

<< Αύριο θα σε ονειρευτώ ξανά… >>, ψιθύριζε εκείνη την στιγμή, κοιτώντας τον ξεφλουδισμένο ευκάλυπτο που έστεκε ακούραστος απέναντί τους, << Θα είσαι εδώ… Έτσι δεν είναι; >>, ρωτούσε διστακτικά.

<< Αφού είμαι κομμάτι των ονείρων σου, πάντα θα επιστρέφω μέσα τους τα απογεύματα >>,

Και μετά από λίγα μικρά λεπτά σιωπής άρχιζαν ξανά να κουβεντιάζουν για όλα αυτά που τους απασχολούσαν συνήθως. Τα απλά, τα καθημερινά και τα λίγα εκείνα τα χιλιοειπωμένα. Μέχρι που σκοτείνιαζε κι έπαιρναν τον δρόμο του γυρισμού.



ΠΗΓΗ...https://magikifoni.wordpress.com

Του Πόθου η Παιδική Χαρά



»Σου έχει τύχει ποτέ αγαπητέ μου φίλε, να κοιμάσαι και να ξυπνάς με έναν ακατανίκητο -ζαβολιάρη ήθελα να πω- πόθο; Έναν πόθο που δεν μπορείς να τον κάνεις να κάτσει ακίνητος κάπου λες και είναι ένα υπερκινητικό αγοράκι που δεν ησυχάζει, που δεν ξεχνάει, δεν κουράζεται και όλο τρέχει γύρω-γύρω από το μυαλό σου. Και ο μικρός αυτός πόθος -τόσο απαιτητικός από τον πρώτο καιρό της ζωής του ακόμα- έχει κάνει τον νου σου ολοήμερη παιδική χαρά!

Έχει όνομα αυτό το μικρό παιδί; Από που προέρχεται και πώς γεννήθηκε μέσα στα σπλάχνα του μυαλού και της ψυχής σου; Γιατί υπάρχει; Τι το δένει επάνω σου;

Και φτάνουν οι στιγμές που αυτό το αγόρι γίνεται βάσανο. Που μεγαλώνει, ψηλώνει, γίνεται έφηβος και αγριεύει. Το σώμα του βαραίνει, γίνεται στιβαρό και σκληρό. Μετατρέπεται σε έναν άπληστο ψίθυρο και ζητά συνεχώς κάτι από εσένα, σκύβοντας πίσω από το αυτί σου, όπου κι αν πας. Το αγόρι δεν είναι πια διασκεδαστικά αθώο, δεν προσφέρει χαρά ή γαλήνη. Το αγόρι έγινε ένα μεγάλο βάρος, σαν αόρατος κακοήθης ταραχοποιός που βρίσκεται κουλουριασμένος στο κέντρο του εγκεφάλου σου.

Και τώρα πλέον φτάνεις να μην αντέχεις άλλο την συμβίωσή σας. Τον νιώθεις σαν ξενιστή, σαν παράσιτο που σε δηλητιριάζει. Τώρα σε νοιάζει μόνο τι πρέπει να κάνεις για να τον εξοντώσεις. Ποιος είναι ο τρόπος να τον νικήσεις; Να τον σκοτώσεις; Ναι, να τον σκοτώσεις και να τον κερδίσεις. Να τον ελευθερώσεις δίνοντάς του αυτό που θέλει τόσο πολύ! Μπορείς να πάρεις αυτό που επιθυμεί-αυτό που ποθείς! Πάντα μπορείς. Αρκεί να μην επαναπαυτείς και συνηθίσεις την συγκατοίκηση με τον σκοτεινό έφηβο, όσο αναπάντεχα μαγευτικό και γεμάτο προκλήσεις είναι το ταξίδι μαζί του. Μην ξεχαστείς, μην αφήσεις το παιδί, τον έφηβο να μετατραπεί σε γέρο…», είπε στον νεαρό δίπλα του ο ηλικιωμένος κύριος, που είχε εναποθέσει το κουρασμένο του σώμα στο παγκάκι, και άφησε από μέσα του έναν βαθύ αναστεναγμό. Όσο περνούσαν τα χρόνια όλο και πιο πολύ ένιωθε αυτήν τη διαδυκότητα ανάμεσα στο σώμα και στην ψυχή. Ανάμεσα σε εκείνον και τον Πόθο του. Δεν είχε καταφέρει να τον σκοτώσει…

Είχε γίνει γέρος.




ΠΗΓΗ...https://magikifoni.wordpress.com

"Δεν με ενδιαφέρουν όλα τα άλλα, μόνο αυτό θέλω να μάθω.........."



Δεν με ενδιαφέρει τι κάνεις για να ζήσεις,
θ έ λ ω να μάθω...
Τι Πράγμα στη Ζωή σε κάνει ν'ανασαίνεις,
και αν έχεις την δύναμη να ρισκάρεις
για να βρείς της καρδιάς τα ό ν ε ι ρ α.

Δεν με ενδιαφέρει πόσο χρονών είσαι.
θέλω να ξέρω
αν ακόμα μπορείς να πάρεις το ρίσκο
και να φανείς αφελής για την Α γ ά π η,
για το Ό ν ε ι ρ ο και για την περιπέτεια
του να είσαι ακόμα... ζ ω ν τ α ν ό ς.

Δεν θέλω να μάθω
ποιοί πλανήτες απειλούν την Σελήνη σου.
Θέλω να μάθω
αν ά γ γ ι ξ ε ς το κέντρο του π ό ν ο υ
κι αν έμεινες ακόμα α ν ο ι χ τ ό ς
μετά απ'τις απιστίες της Ζωής
ή αν έκλεισες ερμητικά την καρδιά σου
από φόβο μήπως ξαναπληγωθείς.

Θέλω να μάθω
αν καταφέρνεις να μ έ ν ε ι ς με τον πόνο
τον δικό μου και τον δικό σου.

Αν μπορείς να χορέψεις ανέμελα
και ν'αφήνεις την έκσταση να φτάσει
μέχρι την άκρη των δακτύλων
χωρίς ν'αντιδράσεις με σύνεση
ή να γίνεις ξαφνικά ρεαλιστής
ή να θυμηθείς τα ανθρώπινα όρια.

Δεν θέλω να μάθω
αν είναι αληθινή η ιστορία που μου διηγείσαι.
Θέλω να μάθω
αν είσαι ικανός να απογοητεύσεις τους άλλους
παραμένοντας μέσα σου α υ θ ε ντ ι κ ό ς.

Κι αν μπορείς ν'αντέξεις
την κατηγορία μιας απιστίας
χωρίς ν'α π α ρ ν η θ ε ί ς την ψυχή σου.

Θέλω να μάθω
αν είσαι π ι σ τ ό ς και άρα έ μ π ι σ τ ο ς.

Θέλω να μάθω
αν ξέρεις να β λ έ π ε ι ς την Ομορφιά,
ακόμα κι αν δεν είναι πάντα όμορφη,
αν είσαι ικανός να περνάς τη ζωή σου,
συντροφιά μόνο με τον ε α υ τ ό σου.
Θέλω να ξέρω
αν μπορείς να ζήσεις με το σπάσιμο
το δικό σου ή το δικό μου.

Δεν με ενδιαφέρει να μάθω που ζείς.
ή πόσα χρήματα έχεις,
με ενδιαφέρει αν μπορείς να ξ υ π ν ή σ ε ι ς
μετά από μια νύχτα πόνου
θλιμμένος και κομμένος στα δύο,
και να κάνεις το χ ρ έ ο ς σου για τα Π α ι δ ι ά .

Δεν με ενδιαφέρει
Ποιος είσαι και πώς έφτασες μέχρι εδώ.
θέλω να μάθω αν καταφέρνεις
να μ ε ί ν ε ι ς μες την φ ω τι ά μαζί μου
και να μην το σκάσεις.

Δεν θέλω να μάθω
τι σπούδασες με ποιόν ή πού.
Θέλω να μάθω
Τι σε κρατάει μ έ σ α σου όταν όλα σε παρατάνε.

Θέλω να μάθω
αν μπορείς να μένεις μόνος με τον ε α υ τ ό σου
κι αν π ρ ά γ μ α τ ι σ'αρέσει η π α ρ έ α
που έχεις στις άδειες σου στιγμές."

**************************
********
Kείμενο γραμμένο το 1890 από μια Ινδιάνα 
της Tribu των Oriah .
Μεταφρ. Lunapiena



ΠΗΓΗ...http://izoimasmiavolta.blogspot.gr/

Γιάννης Σηφάκης : Η ίδρυση Τομέα ΕΚΑΒ στην Αριδαία καθώς και η ίδρυση γραφείου ΕΟΠΥΥ δημιουργούν άλλη κατάσταση στην υγεία στην Αλμωπία



Γιάννης Σηφάκης : Η ίδρυση Τομέα ΕΚΑΒ στην Αριδαία καθώς και η ίδρυση γραφείου ΕΟΠΥΥ δημιουργούν άλλη κατάσταση στην υγεία στην Αλμωπία  Η ίδρυση Τομέα ΕΚΑΒ στην Αριδαία μαζί με την ίδρυση γραφείου ΕΟΠΥΥ δημιουργεί άλλη κατάσταση στην υγεία στην Αλμωπία

Αποφασίστηκε από την διοίκηση του ΕΚΑΒ η απόσπαση 3 ΕΚΑΒιτών για την ίδρυση Τομέα ΕΚΑΒ στην Αριδαία. Η απόφαση αυτή ελήφθη μετά από δύο ερωτήσεις στη Βουλή του βουλευτή και συνεχείς συναντήσεις με το Υπουργείο Υγείας.
Οι 3 ΕΚΑΒίτες μαζί με τους 5 οδηγούς ασθενοφόρων που υπάρχουν στο Κέντρο Υγείας Αριδαίας θα δημιουργήσουν πλήρωμα ΕΚΑΒ με έδρα την Αριδαία. 
Η απόφαση αυτή, την οποία χαιρέτησε ο βουλευτής ευχαριστώντας τον Υπουργό Υγείας και τον Διοικητή του ΕΚΑΒ, θα συμβάλει αποφασιστικά στην σημαντική βελτίωση της κατάστασης στην υγεία στην Αλμωπία και στην σωτηρία της ζωής πολλών συντοπιτών μας.
Με την ίδρυση τομέα ΕΚΑΒ και γραφείο ΕΟΠΥΥ στην Αριδαία η κυβέρνηση αποδεικνύει το έμπρακτο ενδιαφέρον της για την ακριτική αυτή περιοχή της χώρας μας.

Ακολουθεί η τελευταία ερώτηση στη Βουλή του Γιάννη Σηφάκη για το θέμα της ίδρυσης Τομέα ΕΚΑΒ στην Αριδαία

Προς τον κ. Υπουργό Υγείας
ΘΕΜΑ: «Ίδρυση έδρας ΕΚΑΒ στην Αριδαία Πέλλας»

Ο Δήμος Αλμωπίας Πέλλας με έδρα την Αριδαία είναι ο τρίτος σε έκταση Δήμος της χώρας με 40 οικισμούς, όπου υπάρχει μεγάλη διασπορά μόνιμων κατοίκων (o πληθυσμός του ημιαστικού κέντρου (Αριδαία) είναι περί το 25% του συνολικού πληθυσμού της Αλμωπίας). Το γεγονός ότι δεν υφίσταται έδρα ΕΚΑΒ στην Αριδαία εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την ζωή και την υγεία των πολιτών της Αλμωπίας.  
Επισημαίνεται δε, ότι ο πιο κοντινός και οργανωμένος τομέας ΕΚΑΒ βρίσκεται στην Έδεσσα, με αποτέλεσμα τα ασθενοφόρα (και το εξειδικευμένο προσωπικό αυτών) να καλούνται να καλύψουν χιλιομετρικές αποστάσεις 25-80 χιλιομέτρων, για να ανταποκριθούν σε σωρεία περιστατικών, που λαμβάνουν χώρα στους οικισμούς των περιοχών της Αλμωπίας. Την ίδια στιγμή μάλιστα, που ο κρίσιμος χρόνος που απαιτείται, για την μεταφορά ενός βαριά τραυματισμένου ή ασθενή με έμφραγμα κλπ, χάνεται πριν καν καταφέρει να φθάσει το ασθενοφόρο (αν φυσικά υπάρχει ασθενοφόρο σε αναμονή με δεδομένη την έλλειψη αρκετών «αξιόπιστων» ασθενοφόρων στο ΕΚΑΒ που εδρεύει στην Έδεσσα).
Επειδή υφίσταται κτιριακή υποδομή για την φιλοξενία έδρας  ΕΚΑΒ στο κέντρο Υγείας της Αριδαίας,
Επειδή στο Κ.Υ. Αριδαίας υπηρετούν ήδη 5 οδηγοί ασθενοφόρου (χωρίς εξειδίκευση σε σχολές ΕΚΑΒ) δίνοντας την ευκαιρία με την μετάθεση ή την απόσπαση τουλάχιστον 3-5 εξειδικευμένων οδηγών ΕΚΑΒ να στελεχωθούν πληρώματα του ΕΚΑΒ που να καλύπτουν όλες τις ανάγκες της Αλμωπίας 
Επειδή υπάρχουν αρκετές αιτήσεις εξειδικευμένων ΕΚΑΒιτων, που κατάγονται από την Αλμωπία,  οι οποίοι υπηρετούν σε άλλες περιοχές της χώρας και επιθυμούν απόσπαση ή μετάθεση στην Αλμωπία.

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:
1. Προτίθεται να προχωρήσει στη δημιουργία έδρας ΕΚΑΒ στην Αριδαία, με την μετάθεση ή απόσπαση  3-5 εξειδικευμένων στελεχών ΕΚΑΒ που υπηρετούν σε άλλες περιοχές της χώρας ώστε να εξαλειφθούν τα προβλήματα που σήμερα παρουσιάζονται και οι κίνδυνοι για την ζωή και την υγεία των πολιτών της Αλμωπίας;
2. Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα που τίθεται για την υλοποίηση της ανωτέρω ενέργειας;  


Ο ερωτών βουλευτής



Σηφάκης Γιάννης


Συνάντηση Υπουργού Στάυρου Κοντονή με Γιάννη Σηφάκη - Κώστα Γάτσο και Πέτρο Τσαρκνιά - Χρηματοδότηση του Αλμωπού


Συνάντηση Αν. Υπουργού Αθλητισμού Σταύρου Κοντονή με τους  Γιάννη Σηφάκη, Κώστα Γάτσο ( Πρόεδρο Αλμωπού ) και Πέτρο Τσαρκνιά
Χρηματοδότηση του Αλμωπού για βελτίωση υποδομών στο Δημοτικό στάδιο Δήμου Αλμωπίας
Ο Υπουργός συνεχάρη τον Αλμωπό για την άνοδο στην Γ κατηγορία
Χρηματοδότηση 4 ακόμη έργων στην Αλμωπία ( στεγάνωση οροφής και βελτίωση αποδυτηρίων Κλειστού Γυμναστηρίου, κερκίδα στον Εξαπλάτανο, περίφραξη γηπέδου Προμάχων, δάπεδο αίθουσας πολλαπλών χρήσεων κλειστής αγοράς Αριδαίας).
Συζητήθηκε και ομόφωνα εκτιμήθηκε η ανάγκη αταλάντευτης συνέχισης της πολιτικής του Υπουργού και της κυβέρνησης για την εξυγίανση του ποδοσφαίρου κόντρα στην διαπλοκή και τα συμφέροντα που το κρατούν ακόμη δέσμιο. Ακόμη συζητήθηκαν τα αποτελέσματα της επίσκεψης του ΓΓΑ Ιούλιου Συναδινού στην Πέλλα. 
Ο Υπουργός υποσχέθηκε στον πρόεδρο του Αλμωπού συνέχιση της στήριξης του με χρηματοδότηση του χρόνου της κατασκευής νέου χλοοτάπητα στο γήπεδο της Αριδαίας. 
Ακόμη υποσχέθηκε να επισκεφτεί την Πέλλα και να προγραμματίσει την επίσκεψη του ΓΓΑ και στον Δήμο Πέλλας. 

Με μεγάλη επιτυχία η εκδήλωση του Δημοτικού σχολείου Προμάχων για τον παιδικό διαβήτη



Με μεγάλη επιτυχία έκλεισε ο κύκλος των εκδηλώσεων για τη σχολική χρονιά του Δημοτικού σχολείου Προμάχων, με την θεματική ενότητα που αφορούσε τον παιδικό διαβήτη.

Η εκδήλωση έλαβε χώρα στην μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου και παραβρέθηκαν η πρόεδρος της τοπικής κοινότητας, εκπρόσωποι των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, το σύνολο του διδακτικού προσωπικού Δημοτικού και Γυμνασίου, πολλοί γονείς και φυσικά πολλοί μαθητές.

Πραγματοποιήθηκε ομιλία-ενημέρωση από τον κύριο Γιοβανίδη Ιορδάνη, ειδικό παθολόγο-διαβητολόγο, επιστημονικό συνεργάτη του Α.Π.Θ. ο οποίος με απόλυτα απλό και κατανοητό τρόπο, ανέλυσε το θέμα «Διαβήτης και παιδί».

Ακολούθησε μια διασκεδαστική  θεατρική παράσταση  από τους μαθητές της ΣΤ΄ τάξης του σχολείου με τίτλο «Εγώ ο Παντεσπάνιους» που χάρισε πολύ γέλιο και μετέδωσε πολλά μηνύματα σε γονείς και παιδιά, όσον αφορά τον διαβήτη και τον τρόπο ζωής και αντιμετώπισής του.

Με το κλείσιμο της αυλαίας τα παιδιά καταχειροκροτήθηκαν, ενώ κάποια από αυτά που ζουν με το πρόβλημα και δεν δίστασαν να το μοιραστούν με όλους, αποθεώθηκαν για το μεγαλείο ψυχής και το σπάσιμο των «ταμπού», που σαν τέτοια αντιμετωπίζονται κάποιες «δύσκολες» ασθένειες.

Τέλος, μέσα σε εορταστικό κλίμα, ευχήθηκαν όλοι «καλό καλοκαίρι» και καλή αντάμωση με τη νέα σχολική χρονιά το φθινόπωρο.









































ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...