Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΣΜΑΝΗΣ : ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΔΕΣΣΑ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ



ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΣΜΑΝΗΣ :
ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΔΕΣΣΑ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ

Με αφορμή την επιστολή των μαθητών του ΣΔΕ ( Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας ) Έδεσσας με την οποία εκφράζεται το αίτημα από μαθητές και πολίτες για άμεση λειτουργία εσπερινού Επαγγελματικού Λυκείου ( ΕΠΑΛ ) και στην πρωτεύουσα του Νομού, ο Γιώργος Καρασμάνης κατέθεσε σχετική αναφορά στη Βουλή προς τον Υπουργό Παιδείας.
Όπως επισημαίνουν οι παραπάνω μαθητές, η έλλειψη συγκοινωνίας, ειδικά τις βραδινές ώρες, καθιστά την καθημερινή μετακίνηση στα υπάρχοντα εσπερινά ΕΠΑΛ  Αριδαίας και Γιαννιτσών υπόθεση εξαιρετικά χρονοβόρα, επίπονη και δαπανηρή, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα να μην αποτελεί λύση για τους περισσότερους εξ αυτών.
Μοναδική λοιπόν διέξοδος για τους συγκεκριμένους μαθητές που επιθυμούν να συνεχίσουν σε ανώτερη βαθμίδα τις σπουδές τους είναι η λειτουργία ενός εσπερινού ΕΠΑΛ στην πόλη της Έδεσσας. Πρόταση, η οποία είναι απολύτως ρεαλιστική και πραγματοποιήσιμη, δεδομένου ότι το υφιστάμενο ημερήσιο ΕΠΑΛ της πόλης διαθέτει όλη την απαιτούμενη υποδομή και οργάνωση ώστε να μπορεί να λειτουργήσει με ελάχιστο κόστος και ως εσπερινό, εντάσσοντας στο πρόγραμμά του τις βασικές ειδικότητες που ενδιαφέρουν τους μαθητές.
Για το λόγο αυτό καλείται ο Υπουργός Παιδείας να υλοποιήσει το δίκαιο αυτό αίτημα των μαθητών του ΣΔΕ Έδεσσας, αλλά και της τοπικής κοινωνίας προχωρώντας άμεσα στη λειτουργία εσπερινού ΕΠΑΛ και στην Έδεσσα.   





ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17  ΙΟΥΝΙΟΥ  2016        
  ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ

Υπάρχει και η άλλη πλευρά του μαιευτηρίου!



Της Σοφίας Παπαηλιάδου


Μούδιασμα.
Αυτό είναι το πρώτο συναίσθημα την ώρα που ανοίγεις τα μάτια σου στην «άλλη» πτέρυγα μιας μαιευτικής κλινικής.
Μιας πτέρυγας που μέχρι πριν λίγες ώρες, δεν ήξερες πως υπάρχει.
Κι όμως. Υπάρχει.
Δεν έχει ούτε τα χρώματα ούτε τους ήχους του υπόλοιπου μαιευτηρίου.
Οι νοσηλεύτριες δεν έχουν το χαμόγελο colgate, αλλά ένα συμπονετικό μειδίαμα, χωρίς πολλά λόγια.
Σ’ αντιμετωπίζουν σα μια εύθραυστη γυάλινη κούκλα χωρίς να ξέρουν πως εσύ, είσαι ήδη ένας σπασμένος καθρέφτης.
Σιωπηλή κι ακίνητη.
Σα να έχεις φάει μπουνιά στο στομάχι.
Δε νιώθεις πολλά.
Ούτε καν αυτό το κενό που θα ‘πρεπε να νιώθεις, μιας κι «αυτό» δεν είναι πια εκεί.
Στόμα στεγνό και λίγες κουβέντες, οι πιο πολλές πίσω σου.
Μάτια που πονάνε επειδή δεν μπορούν να τρέξουν δάκρυα.
Ο εγκέφαλος ακόμα δεν έχει περάσει το μήνυμα της απώλειας.
Ακολουθεί η κουβέντα με το γιατρό.
«Συμβαίνει, δε σημαίνει πως έχεις κάτι παθολογικό, θα το κοιτάξουμε όμως. Πρέπει να μείνεις ψύχραιμη και να συνέλθεις γρήγορα.»
Κι άλλες λέξεις που τώρα δε σε νοιάζουν. Εσύ το μόνο που θες είναι λίγη σιωπή.
Ήταν εκεί και τώρα δεν είναι.
Το φρόντιζες, σε πρόσεχες για να το προσέχεις.
Εκεί είναι η στιγμή της μεγαλύτερης λούπας που μπορεί να πέσεις.
«Μήπως φταίω; Έκανα κάτι λάθος; Μήπως εκείνη τη μέρα στο super market που σήκωσα τις σακούλες; Ή εκείνη η κυρία που μου ‘χε πει να μη βάφω τα μαλλιά μου; Και προχθές που τσακώθηκα στη δουλειά και ταράχτηκα τόσο; Εκείνη η γάτα που χάιδεψα στο δρόμο;»
Ψάχνεις την απάντηση σ’ ένα ερώτημα που δεν πρέπει να υπάρχει.
Κι αν η απάντηση δεν είναι αυτή, τότε γιατί συνέβη;
«Έτυχε; Γιατί έτυχε σε μένα όμως; Δεν το ήθελα αρκετά; Δεν το αγάπησα όσο έπρεπε;»
Μπορεί να έτυχε ή μπορεί ν’ ανακαλύψεις στη συνέχεια πως κάτι συμβαίνει οργανικό.
Το θέμα είναι πως για σένα, φταις εσύ.
Ακόμα κι αν δεν μπορείς να στοχοποιήσεις το πότε έκανες το λάθος σου, μέσα σου, το χρεώνεις κανονικά.
Και φυσικά, ακόμα και οι πιο απλές ερωτήσεις των γύρω σου, νιώθεις πως κρύβουν «κατηγορώ» που δε σου λένε ευθέως.
Ήσουν μια περήφανη έγκυος μέχρι χθες και τώρα, στα μάτια όλων, είσαι η κακόμοιρη που την βρήκε αυτό το κακό.
Όλοι κάτι ρωτάνε κι εσύ θες λίγη σιωπή ακόμα.
Δίνεις μάχη με τα «γιατί» και χάνεις συνέχεια.
Γονείς, φίλοι, εκείνος, σε κανακεύουν, προσπαθούν να καθαρίσουν από γύρω σου τα σημάδια.
Ρουχαλάκια, παιχνιδάκια, φορμάκια, κι ένα δωμάτιο στο σπίτι στημένο, έτοιμο να περιμένει.
Εκείνοι σε πανικό, να προσπαθούν να τα εξαφανίσουν όλα.
Παίζει διαφήμιση με μωρό στην τηλεόραση και κανείς δε σε κοιτάει κατάματα, αλλά όλοι λοξεύουν το βλέμμα τους να δουν αν θα τρέξει δάκρυ.
Εσύ θες λίγο χρόνο που κανείς δεν σου δίνει.
«Πρέπει να προχωρήσεις, πρέπει να πας παρακάτω, πρέπει να βγεις έξω, μην αφήνεσαι.»
«Σκάστε!»
Αυτό φωνάζει το υποσυνείδητό μέσα σου.
Θες χρόνο να θρηνήσεις, να βρεις δύναμη να κλάψεις, να πονέσεις, να ματώσεις.
Ν’ αντιμετωπίσεις ενοχές και φόβους.
Ενοχές γι’ αυτό που έγινε και δεν αλλάζει.
Φόβους για το αύριο, για το σώμα σου που μπορεί να «νοσεί», για την δύναμή σου που μπορεί να ‘ναι ελλιπής, για την μοίρα που μπορεί να μην είναι απλόχερη μαζί σου.
Κι εσύ το μόνο που θες, είναι να καταδυθείς στον πάτο του βαρελιού και να πατήσεις το χαμηλότερο σημείο του.
Τώρα πατάς, κάθεσαι οκλαδόν, παγώνεις γύρω σου τις εικόνες και περιπλανιέσαι ανάμεσά τους.
Ήθελες τόσο λίγο για ν’ αγγίξεις αυτό το πλασματάκι, και τώρα έφυγε.
Ναι, έφυγε αλλά εσύ είσαι εδώ. Κι όσο εσύ είσαι εδώ, όλα γίνονται.
Όλοι το περίμεναν με τόση λαχτάρα.
Ναι, το περίμεναν, όπως κι εσύ. Δε χρωστάς σε κανέναν.
Εσύ, κι ο σύντροφός σου, πονάτε πιο πολύ κι είστε μαζί.
Άρα όλα γίνονται.
Ο πάτος του βαρελιού είναι στέρεος, έχει αντέξει όλες τις αγωνίες σου, όλα εκείνα που δεν ξεστομίζεις, που φοβάσαι, που σε πονάνε.
Τώρα θ’ αντέξει και τα πόδια σου που θα πατήσουν πάνω του και σιγά σιγά θα σου δώσει την ώθηση να βγεις στην επιφάνεια και να κολυμπήσεις.
Κολύμπα!
Μπορεί να μοιάζει μακριά η ακτή, αλλά είναι εκεί, κι εσύ θα τη φτάσεις.
Σου μιλάω εκ πείρας. Θα φτάσεις. Όσο μακριά κι αν είναι η ακτή, θα φτάσεις. Η ζωή μπορεί να ξαναγίνει γενναιόδωρη μαζί σου και να ξαναζήσεις το θαύμα από την αρχή. Η ζωή μπορεί να αποφασίσει να σου παίξει ακόμα ένα διεστραμμένο παιχνίδι. Κι αυτό θα το αντέξεις!! Λύσεις υπάρχουν.. κι όταν είσαι έτοιμη, θα τις δεις! Μέχρι τότε… Κολύμπα!!!



Εκείνοι οι ταπεινοί άνθρωποι που τους άλλαξε ο πόνος.


Ο πόνος, έχει τον τρόπο του να σε αλλάζει. Σε κάνει να βλέπεις αλλιώς την ζωή και να κοιτάς κατάματα τους γύρω σου. Κάπως έτσι λοιπόν, εκείνοι που συνάντησαν στη ζωή τους πολλές απώλειες, πολύ θάνατο, συνεπώς και μοναξιά, χωρίς να το θέλουν, έγιναν πιο ανθεκτικοί από εμάς. Διαφορετικοί.
Ξέρουν, πως η στιγμή μετράει, αυτή γεννάει την αμέτρητη ευτυχία, αυτή και τις ανηφοριές. Κάθε ώρα είναι τώρα, κάθε συναίσθημα απόλυτο και οφείλεις να το καταθέτεις πριν χαθεί μαζί σου.
Σκέφτονται καθημερινά πόσο εύθραυστη είναι η ζωή και είναι σχεδόν μονίμως αφηρημένοι.Σέβονται κάθε τι ζωντανό. Ζητούν συγγνώμη, λένε ευχαριστώ και πάντα μα πάντα, το εννοούν. Ισως αργούν στις αντιδράσεις τους, αλλά μη τους παρεξηγήσεις. Είναι που κουβαλάνε πολλά χαμόγελα και όνειρά στις τρύπιες τσέπες τους.
Εκείνοι, είναι ταπεινοί. Διόλου εγωιστές, δεν θέλουν να προσβάλουν κανέναν, ούτε και να ενοχλούν. Δεν μιλάνε πολύ, προτιμούν να παρατηρουν τον κόσμο γύρω τους. Ντρέπονται και γελούν σα μικρά παιδιά. Τους αγαπούν όλους, αλλά εμπιστεύονται ελάχιστους και δεν κάνουν κακό σε κανέναν.
Σήκωσαν πολλή πραγματικότητα στους ώμους τους και πλησιάζουν τον κόσμο με μια σκληρή ευαισθησία εξαιτίας αυτού του βάρους και μια ανεπιτήδευτη αυθεντικότητα. Παίρνουν πολύ προσωπικά τη βροχή, σαν τους ποιητές, για αυτό και δεν θα δεις ποτέ κανέναν τους να κρατά ομπρέλα… Δεν κουβαλάνε θυμό μέσα τους, ούτε κακία. Μια θλίψη μόνο, μια βαθιά θλίψη που προτιμούν να την αφήνουν να κοιμάται και αχνοφαίνεται μόνο στα μάτια τους, όταν χαμογελούν ακαταλαβίστικα και ανεξήγητα για σένα και για μένα, που δεν φορέσαμε ποτέ τα παπούτσια τους…
Δεν θα παραδεχτούν ποτέ πως πονάνε, γιατί γνωρίζουν πως ο ανθρώπινος πόνος δεν μοιράζεται, ούτε και μετριέται. Ούτε και θα παλέψουν για να τους αποδεχτείς, αφού η ίδια η ζωή τούς επέλεξε για να ξεχωρίζουν. Ίσως να είναι απότομοι και νευρικοί, απαιτητικοί ακόμα, αν σ’ αγαπούν. Μα όλες τους οι αντιδράσεις είναι γνήσιες, γιατί στέκονται δίπλα σου στα ίσα, χωρίς καβάτζες.
Αν συναντήσεις έναν τέτοιο άνθρωπό ποτέ, μην ψαχουλέψεις την ψυχή του, αποδέξου τον κι αγάπησέ τον αν μπορείς. Αλλιώς, άφησέ τον να συνεχίσει το δρόμο του…
Της Ιφιγένειας Βήττα




Χόρχε Μπουκάι: Να μην εμπιστεύεσαι τα μάτια σου.



Η πραγματικότητα είναι πάντα η ίδια. Η ερμηνεία αλλάζει όπως μας συμφέρει…
”Εμένα μου φαίνεται πως οι γονείς μου γέρασαν και το ‘χουν χάσει”.
”Και μένα μου φαίνεται πως εσύ τους κοιτάς με διαφορετικά μάτια”.
”Μα τι σημασία έχει αυτό; Αυτό που είναι, είναι όπως λες κι εσύ”.

”Άκουσε μια ιστορία”.
Ο βασιλιάς ήταν ερωτευμένος με τη Σαμπρίνα, μια γυναίκα ταπεινής καταγωγής που την έκανε τελευταία του γυναίκα. Ένα απόγευμα κι ενώ ο βασιλιάς έλειπε στο κυνήγι ήρθε ένας αγγελιοφόρος να ειδοποιήσει ότι η μητέρα της Σαμπρίνας ήταν άρρωστη.
Ο βασιλιάς της είχε απαγορεύσει να χρησιμοποιεί την προσωπική του άμαξα, κι αν παραβίαζε την εντολή του θα το πλήρωνε με το κεφάλι της. Όταν γύρισε ο βασιλιάς έμαθε τα καθέκαστα.
”Μα δεν είναι θαυμάσιο” είπε ” αυτό είναι αληθινή αγάπη κόρης προς τη μητέρα. Δεν την ένοιαζε να διακινδυνεύσει το κεφάλι της για να φροντίσει τη μητέρα της. Είναι υπέροχη.”
Την επόμενη μέρα κι ενώ η Σαμπρίνα καθόταν στο κήπο του παλατιού κι έτρωγε φρούτα, ήρθε ο βασιλιάς. Τον χαιρέτισε και μετά δάγκωσε το τελευταίο ροδάκινο που είχε στο καλάθι της.
”Φαίνονται γλυκά” είπε ο βασιλιάς.
”Πράγματι” αποκρίθηκε η βασίλισσα. Κι απλώνοντας το χέρι της έδωσε το τελευταίο της ροδάκινο στον αγαπημένο της.
”Πόσο με αγαπάει” σχολίασε μετά ο βασιλιάς ”στερήθηκε την απόλαυση της για να μου δώσει εμένα το τελευταίο ροδάκινο του καλαθιού. Δεν είναι εκπληκτική;”
Πέρασαν ορισμένα χρόνια-και ποιος ξέρει- το πάθος και ο έρωτας του βασιλιά έσβησαν απ τη καρδιά του. Καθόταν μαζί μ ένα στενό του φίλο κι έλεγε:
”Ποτέ δε φέρθηκε σαν βασίλισσα, μια φορά μάλιστα με παράκουσε και χρησιμοποίησε τη προσωπική μου άμαξα. Θυμάμαι και μια μέρα που μου έδωσε να φάω ένα δαγκωμένο φρούτο.”
”Η πραγματικότητα είναι πάντα η ίδια. Κι είναι όντως αυτό που είναι. Ωστόσο ο άνθρωπος μπορεί να ερμηνεύσει μια κατάσταση με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, τον ακριβώς αντίθετο.΄΄ είπε.
”Πρόσεχε τι αντιλαμβάνεσαι” έλεγε ο Μπάντουιν ο σοφός. Αν ότι βλέπεις ταιριάζει ”γάντι” με τη πραγματικότητα που περισσότερο σε βολεύει
… τότε
ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ!!!
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ




ΠΗΓΗ...http://www.anapnoes.gr/

«Ο Φάρος»


Μία υπέροχη ιστορία για τον κύκλο της ζωής ενός ανθρώπου που από παιδί γίνεται γονιός δημιούργησε ο σκηνοθέτης Po Chou Tsi, την οποία αφιέρωσε στους γονείς του και κατ’επέκταση σε όλους τους γονείς του κόσμου, με τίτλο «Ο Φάρος».

Στην ιστορία, με τις σκιτσαρισμένες εικόνες, βλέπουμε πώς ο γονιός είναι πάντα δίπλα στο παιδί του, σαν φάρος που μένει πάντα αναμμένος, ένα ασφαλές λιμάνι για να επιστρέφει το παιδί κάθε φορά που το έχει ανάγκη. Όλη η αλήθεια του να είσαι γονιός μετουσιώνεται σε ένα βίντεο λίγων λεπτών, το οποίο έχει κερδίσει 27 διεθνή βραβεία!

Σκηνοθεσία: Po Chou Τsi (Ταιβάν) – Συνθέτης: Chien Yu Huang – Παραγωγός: Dow Ning Yang – Έτος: 2010

Απολαύστε το:

"Περί συναντήσεως των ανθρώπων" Μάρω Βαμβουνάκη



Λες κι η συνάντηση με κάποια πλάσματα είναι μια απλή προσπέραση.

Λίγο εύκολη,
λίγο δύσκολη, λίγο τυχαία.

Λες και τούτα τα πλάσματα δεν μας μεταμόρφωσαν
στο εξής και για πάντοτε σε κάτι άλλο.

Λες και αυτό το άλλο, τώρα που έμαθε,
μπορεί ν’ αντέξει στη στέρηση ή να επιστρέψει σε κείνο που πριν, ανίδεο, ήταν.


Μάρω Βαμβουνάκη, από την “Κραταιά αγάπη”, εκδόσεις Φιλιππότη

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...