Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Εδεσσαϊκό Θέατρο: Θεατρική βραδιά με «Το ποτάμι που θύμωσε»



Θεατρική βραδιά με «Το ποτάμι που θύμωσε» 

Η Διοίκηση του Εδεσσαϊκού Θεάτρου καλεί τους συντελεστές της παραγωγής  «Το ποτάμι που θύμωσε» στο εντευκτήριο του συλλόγου, την Κυριακή 28 Ιούνη και ώρα 9 το βράδυ, όπου θα γίνει η προβολή της παράστασης που παρουσιάστηκε από την Παιδική Σκηνή. 

Δύσκολη πόρνη η ωριμότητα



Κείμενο: Χαρά Μαζίδη

Δύσκολη πόρνη η ωριμότητα
Πληρώνεται ακριβά!
Δεν δαμάζεται , δεν κατακτιέται εύκολα.
Πάνω που λες πως ξέρεις, σε χαστουκίζει,
σε φτύνει κατάμουτρα.
Σε κοιτάει και ξεκαρδίζεται στα γέλια.
Μόλις πας να την αγγίξεις ,
τρέχει..σου ξεφεύγει.
Θέλει πολύ κόπο, πολύ σθένος.
Πολλές ώρες να μιλήσεις με σένα.
Θέλει να κοιταχτείς ξανά και ξανά στον καθρέφτη.
Να δεις το βλέμμα σου.
Να νιώσεις και να αποδεχτείς τα θέλω σου.
Να αποδεχτείς εσένα.
Να ξυπνήσεις τις σκέψεις σου τις πιο βαθιές
που παίζουν κυνηγητό.
Τα θέλει όλα.
Να γεμίσεις δίνοντας.
Να χαριστείς χωρίς δειλία..
έτσι γιατί απλά το θέλεις.
Να νιώσεις την απογοήτευση να σου τα καίει όλα.
Να ανοίξεις το στόμα σου και να αφήσεις τις αλήθειες σου,
να πεταχτούν σαν ακόντιο προς όλους, προς εσένα.
Να αποκτήσεις δύναμη , δείχνοντας τις αδυναμίες σου.
Και όταν πληγωθείς, και όταν γίνεις κουρέλι,
πάλι να βρεις το σθένος να ράψεις τα κομματάκια.
Αλλά και πάλι..πάλι μόλις σηκωθείς και νομίσεις πως έμαθες,
πως έφτασες κοντά της, πάλι θα σου αντισταθεί.
Τόσο άπληστη είναι. Πόρνη ακριβή.
Να σαι χαρούμενος αν μπορέσεις και χαϊδέψεις τις άκρες των μαλλιών της.
Να σαι ευτυχισμένος, αν οι παθιάρικες νυχιές της δεν σε ματώνουν πια.
Να νιώθεις τυχερός, αν την ώρα που σε γδύνει
αισθανθείς πληρότητα μέσα στη μοναξιά σου.





O κουμπαράς της ευτυχίας



Θυμάμαι τότε που ήμασταν μικρά, παιδιά του προηγούμενου αιώνα.

 Γράφει η Τάμι Γκεκτσιάν

Τότε που όλοι είχαμε έναν πήλινο κουμπαρά ή αν ήμασταν τυχεροί, κουμπαρά γουρουνάκι ,που άνοιγε χωρίς να χρειαστεί να το σπάσεις. Τότε που τα ασημένια νομίσματα της δραχμής που μας έδιναν οι παππούδες αναψοκοκκίνιζαν τα μάγουλα μας από χαρά ∙  τότε που οι γονείς μας έδιναν τα ρέστα του σούπερ μάρκετ και νιώθαμε πως θα σπάσει η καρδιά μας από αγάπη ∙
τότε που αρπάζαμε  ότι κέρμα βρισκόταν παραπεταμένο σε κάποια γωνιά του σπιτιού και γελούσαμε ύπουλα σα να είχαμε βρει κάποιον χαμένο θησαυρό, χωρίς ποτέ να σκεφτούμε πως ίσως να τα είχαν αφήσει επίτηδες οι γονείς μας ∙ τότε που κάθε μέρα κουνούσαμε τον κουμπαρά να δούμε αν βάρυνε και λαχταρούσαμε να έρθει η μέρα που θα το γεμίζαμε ως απάνω για να δείξουμε περιχαρείς στους γονείς μας την περιουσία που είχαμε συγκεντρώσει.
Ευχόμασταν να μεγαλώσουμε όμως, να βγάζουμε χρήματα σαν τους γονείς μας, να αγοράζουμε ότι θέλουμε, να είμαστε ανεξάρτητοι. Αυτή η παράταιρη ευχή πραγματοποιήθηκε. Μεγαλώσαμε με μόλις ένα γύρισμα του κεφαλιού.  Και τώρα;
Τώρα έχουμε κουμπαρά ηλεκτρονικό που μετρά κάθε δίευρω που ρίχνουμε, γιατί η αφεντιά μας δεν καταδέχεται να  το γεμίζουμε με τίποτα λιγότερο. Γεμίζει εύκολα είναι η αλήθεια, τα νούμερα τριψήφια το λιγότερο,  τα κοιτάμε λυσσασμένοι, δυστυχούμε κάθε μέρα που δε γεμίζει γρήγορα και ξεχνάμε να ευτυχήσουμε για αυτό που ήδη έχει.
Ειρωνεία ε; κάποτε η αξία των νομισμάτων υπολογιζόταν το περισσότερο σε δυο τυρόπιτες και μας έκανε ευτυχισμένους, ενώ τώρα όση μεγαλύτερη αξία τόσο πιο λαίμαργη προσπάθεια για το κάτι παραπάνω.
Κάποτε η ευτυχία μας ήταν το ίδιο το συναίσθημα ∙ συναίσθημα περηφάνιας για τους εαυτούς μας, συναίσθημα ευγνωμοσύνης για τους γονείς μας, συναίσθημα αγάπης για τον αδελφό μας που σιγοντάριζε την προσπάθεια μας, συναίσθημα λαχτάρας να κάνουμε περήφανους τους γονείς μας.
Εκείνον τον κουμπαρά θέλω, εκείνον τον κουμπαρά που η αξία του μετριόταν σε χαμογέλα. Ετούτον που έχω τώρα δεν το θέλω. Με τυραννάει, με κουράζει, ολημερίς μαλώνω μαζί του, στερούμαι για να γεμίζει και όταν γεμίσει απογοητεύομαι γιατί ποτέ δε γεμίζει αρκετά, θυμώνω με εμένα γιατί ποτέ δεν καταφέρνω να γεμίσει αρκετά, τα βάζω με τους άλλους που οι κουμπαράδες τους γεμίζουν σε μια ματιά.
Νιώθω τον αλλοτινό κουμπαρά της ευτυχίας μου, σαν έναν μεταμορφωμένο τύραννο που με φυλά με σιδερένια σχοινιά. Δε φταίω εγώ, οι υποχρεώσεις και τα πρέπει με σέρνουν μαζί τους και τρέχω ξοπίσω τους να τους προλάβω.
Θα αποδεσμευτώ όμως. Ένα κομμάτι μου παραμένει πάντα παιδί, πάντα θα παραμένει ∙ αυτό το κομμάτι θέλω να κρατήσω,  αυτό το κομμάτι πρέπει να αναστήσω,  αυτό το κομμάτι με τον παιδικό κουμπαρά της ευτυχίας παραμάσχαλα να τριγυρνά στο τώρα μου σα μια σκιά.







Στιγμές καλοκαιριού με ένα χωνάκι παγωτό


Τα ασβεστωμένα σοκάκια με τις λουλακί γλάστρες με βασιλικό, νυχτολούλουδα, κατιφέδες να δέχονται την πρωινή δροσιά.

Γράφει η Αρσινόη Βήτα

Το πελαγίσιο αεράκι να χα’ι’δεύει τα πανέμορφα λευκά κεντητά κουρτινάκια στα χαμηλά παραθύρια των σπιτιών. Ο καυτός ήλιος να κάνει τα πάντα φωτεινά με την αλήθεια του. Η εμπειρίκια ζέστη σπρώχνει το βήμα να δροσιστεί στη θάλασσα. Στην ατέλειωτη άμμο μοσχοβολά η ταπεινοσύνη των κρίνων. Συνεπαίρνει. Ανακατώνεται με τη θαλασσινή αύρα.
Ανοίγει η πόρτα της ψυχής. Αβίαστα απαλά να αναπνεύσει, να γεμίσει με το οξυγόνο της χαράς, της πολύτιμης ξενοιασιάς.
Νοτισμένα ακόμα τα χείλη από ένα παγωτό χωνάκι από τον πλανόδιο παγωτατζή με το μηχανοκίνητο καροτσάκι. Έσερνε τη λαχτάρα των παιδιών για τη γλυκιά δροσιά του παγωτού. Τον περίμεναν με αγωνία κάθε απόγευμα στη στροφή του μικρού παραλιακού δρόμου. Κι εκείνος γελαστός με το ψάθινο καπέλο τριμμένο στις άκρες του βιαζόταν ποιον να πρωτοκεράσει. Με ένα διφραγκάκι, όλος ο κόσμος δικός τους.
Κάτω από το μεγάλο πλάτανο στο μικρό καφενείο οι μεγάλοι απολάμβαναν το μυρωδάτο ελληνικό καφέ ή το υποβρύχιο με τη γεύση μαστίχας στο πεντακάθαρο ποτήρι με το παγωμένο νερό της πηγής. Μα όταν παρουσιαζόταν το γλυκό βύσσινο στα μικρά εκείνα γυάλινα πιατελάκια ...μαγεία!
Σαν βράδιαζε στο μοναδικό ταβερνάκι τραγούδια του Αττίκ, του Χρηστάκη, του Καζαντζίδη από τα μικρά σαρανταπεντάρια του παλιού τζουκ μποξ με τη συνοδεία της ατέλειωτης ορχήστρας των τζιτζικιών. Μια σειρά από κόκκινες, κίτρινες, μπλε, πράσινες λάμπες άναβαν και καλούσαν για το πιο ωραίο δείπνο της ημέρας.
Ψαράκια ολόφρεσκα στο τηγάνι, ζυμωτό ψωμί, σαλάτα με εκείνες τις κατακόκκινες μοσχομυριστές ντομάτες, με ελιές, τυρί φέτα και ρίγανη και πάντα το φαγητό της κάθε μέρας γεμιστά με κουκουνάρι. Αμύθητης αξίας τερψιλαρύγγιο έδεσμα.
Σιγά σιγά η ζέστη έδειχνε να καταλαγιάζει. Αργά το βράδυ το μικρό παραλιακό ψαροχώρι έδειχνε να πηγαίνει για ύπνο. Πέρα μακριά οι ψαρόβαρκες έριχναν τα δίχτυα. Το φεγγάρι φρουρός ακοίμητος να χαμογελά στους ανθρώπους, να χαμογελά σε μια Ελλάδα που ήξερε να ζει μέσα στην απλότητα, να χαίρεται, να τραγουδά, να ελπίζει, να ονειρεύεται και να μεθά με το καλοκαίρι της.






Ντοστογιέφσκι: το ψέμα και η αγάπη



Η ενεργός αγάπη είναι κάτι πολύ πιο σκληρό και φοβερό από την αγάπη που περιορίζεται στα όνειρα

Το κυριότερο είναι να μη λέτε ψέματα στον ίδιο σας τον εαυτό. Αυτός που λέει ψέματα στον εαυτό του και πιστεύει στο ίδιο του το ψέμα, φτάνει στο σημείο να μη βλέπει καμιά αλήθεια ούτε μέσα του ούτε και στους άλλους.
Κι έτσι χάνει κάθε εκτίμηση για τους άλλους και κάθε αυτοεκτίμηση. Μην εκτιμώντας κανέναν, παύει να αγαπάει. Και μην έχοντας την αγάπη, αρχίζει να παρασέρνεται από τα πάθη και την ακολασία για να απασχοληθεί και να διασκεδάσει. Έτσι φτάνει στην απόλυτη κτηνωδία, και όλα αυτά επειδή λέει συνεχώς ψέματα στους άλλους και στον εαυτό του.
Η ενεργός αγάπη είναι κάτι πολύ πιο σκληρό και φοβερό από την αγάπη που περιορίζεται στα όνειρα. Η ονειροπόλα αγάπη διψάει για σύντομα κατορθώματα, ζητάει μια γρήγορη ικανοποίηση και το γενικό θαυμασμό.
Σε τέτοιες περιπτώσεις μερικοί φτάνουν πραγματικά να θυσιάσουν και τη ζωή τους ακόμα, αρκεί να μην περιμένουν πολύ, μα να πραγματοποιηθεί γρήγορα τ' όνειρό τους. Και να' ναι σα μια θεατρική παράσταση που να τη βλέπουν όλοι και να τη χειροκροτούν.
Μα η ενεργός αγάπη χρειάζεται δουλειά κι επίμονη αυτοκυριαρχία και για μερικούς είναι ίσως-ίσως ολόκληρη επιστήμη. Μα σας προλέγω πως ακόμα και τη στιγμή που θα δείτε με φρίκη πως παρ' όλες σας τις προσπάθειες όχι μονάχα δεν πλησιάσατε τον σκοπό σας, μα αντίθετα ξεφύγατε απ' αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα 'χετε φτάσει στο σκοπό.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, Αδελφοί Καραμάζοφ, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία (11 Νοεμβρίου 1821-9 Φεβρουαρίου 1881) ήταν Ρώσος συγγραφέας. Θεωρείται κορυφαία μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας ενώ χαρακτηρίζεται ως ένας από τους σπουδαιότερους ψυχογράφους. Επηρέασε σημαντικά όχι μόνο τους Ρώσους συγγραφείς αλλά και πολλούς μελλοντικούς και σύγχρονους όπως οι TMann, Hemmingway, Woolf, Joyce, κ.α.
Ο Albert Camus τον αποκαλούσε ως τον σπουδαιότερο προφήτη του 20ού αιώνα, ενώ οι Νίτσε και Φρόιντ άντλησαν πολλά από το έργο του. Μερικά από τα πιο γνωστά του έργα είναι: Έγκλημα και Τιμωρία, Ο Ηλίθιος, Οι Δαιμονισμένοι, Αδελφοί Καραμαζώφ, Το Όνειρο ενός Γελοίου, Ταπεινοί και Καταφρονεμένοι, Ο Παίκτης. Οι μεταφράσεις του έργου του στα ελληνικά από τον Άρη Αλεξάνδρου θεωρούνται αξεπέραστες.





Εμείς το διαβάσαμε στο doctv.gr
Πηγή: to23ogramma.wordpress.com

"Μαύρο" - Χριστίνα Γεωργιάδου



Το μαύρο δεν είναι 
              γαλάζιο
- ελπίδα τ' ουρανού

Δεν είναι 
              μωβ
- πύλη του Άδη

Ούτε καν
              κόκκινο
- το αίμα

             ή ροζ
- η ανάμνησή του

Μήτε και 
            πράσινο
της λήθης

και σίγουρα όχι
            λευκό ...

Το μαύρο είναι

απουσία παντός χρώματος

ηδονική ανυπαρξία


Χριστίνα Γεωργιάδου
από τη συλλογή Σπορά, 2016




" Ω Εαυτέ μου! ω ζωή!" Ουώλτ Ουίτμαν Απόσπασμα.




"Ω εαυτέ μου! Ω ζωή! ..

των ερωτημάτων που επαναλαμβάνονται

Των ατέλειωτων ορδών των απίστων - των πόλεων

που'ναι γεμάτες με ανοήτους..()

Των ματιών που ποθούν, μάταια, το φως-των επαίσχυντων
στόχων - των μαχών που ποτέ δεν τελειώνουν
Των πενιχρών αποτελεσμάτων, σε όλα
Του πλήθους, γύρω μου, των σερνάμενων...
Των άδειων, άχρηστων χρόνων των υπολοίπων-κι εγώ
ένας ακόμα μέσα στο κουβάρι αυτών των υπολοίπων..


Το ερώτημα, Ω εαυτέ μου! το τόσο θλιβερό να επιστρέφει:

Τι το καλό μέσα σ' όλα αυτά; Ω εαυτέ μου, Ω ζωή;


Απάντηση:

Ότι βρίσκεσαι εδώ. Ότι η ζωή υπάρχει, όπως

και η μοναδικότητα του καθενός μας.

Ότι το πανίσχυρο παιχνίδι συνεχίζεται,

και η συνεισφορά σου θα'ναι (έστω) ένας στίχος."

.



Ουώλτ Ουίτμαν (31 Μαΐου 1819 - 1892)

Απόσπασμα. Ω Εαυτέ μου! ω ζωή!


Ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς και ποιητές. Κυριότερο έργο του αποτελεί η ποιητική συλλογή Φύλλα Χλόης.

"Σ’ Εσένα που πίστεψες…στις φιλίες…" Αλκ. Παπαδάκη



Πώς γίνεται, σ’αυτόν τον »ψεύτη κόσμο», ανθρωποι που αγάπησες, που τους κράτησες και σου κράτησαν το χέρι έστω και λίγο, που ορκιζόσουνα τότε – και το πίστευες – πως θα υπάρχουν πάντα στο κάδρο της ζωής σου…Πώς γίνεται να χάνονται…

Να μένουν μόνο σαν κιτρινισμένες φωτογραφίες στο αλμπουμ της ψυχης σου. Το ποδοβολητό της μοίρας ? Η σκόνη του χρόνου ? Οι φουρτούνες ? Οι καταιγίδες ? Η βιάση να προλάβεις εκείνο που δεν έρχεται ποτέ ? Πώς γίνεται…

Και φεύγουν οι μέρες, κυλά η ζωή και μένει μόνο η μυρωδιά απο το αγγιγμά τους να σ΄ακολουθεί. Και μια νοσταλγία, που σε πληγώνει γλυκά, κάτι δειλινά, που ο ήλιος βάφει τη θάλασσα τριανταφυλλί. Η κάτι νύχτες του καλοκαιριού, που δεν σ΄αφήνει ν΄αποκοιμηθείς το αρωμα της βιολέτας.


Αλκ. Παπαδάκη


"Η φλογερή καρδιά του Ντανκό…" Μαξίμ Γκόρκι



Τον πιο παλιό καιρό ζούσε εδώ μία κοινότητα Ανθρώπων. Γύρω απ’ τις τρεις μεριές του οικισμού, ήταν το Μαύρο Δάσος. Και από την τέταρτη, η απέραντη στέπα. Για πολύ καιρό ο ήλιος έλαμπε και ο ουρανός ήταν γαλάζιος, και έτσι οι Άνθρωποι ήταν γενναίοι και ευτυχισμένοι. Μα κάποια μέρα, ήρθανε απ’ την στέπα άλλοι Άνθρωποι, πιο νέοι, πιο βάρβαροι, πιο δυνατοί και έδιωξαν τους πρώτους, βαθιά μέσα στο Μαύρο Δάσος.

Έλη τους περικύκλωσαν και βάλτοι και το σκοτάδι ήτανε πυκνό. Άρχισαν να πεθαίνουν, ο ένας μετά τον άλλο, απ’ τα κουνούπια και τον μολυσμένο αέρα. 
Τότε, γυναίκες και παιδιά, αρχίσανε τους θρήνους και όλοι μαζί καθίσαν να σκεφτούν σαν τι θα κάνουν.


-Δυο δρόμοι ανοίγονται για μας. Ο ένας, προς τα πίσω. Μα εκεί, βρίσκονται οι δυνατοί εχθροί μας. Ο άλλος μπροστά, πέρα απ’ τα Μαύρα Δάση, εκεί που τα μεγάλα δέντρα, με τα πανίσχυρα κλωνιά τους αγκαλιάζονται κι οι κόμποι απ’ τις γυμνές τους ρίζες βυθίζονται βαθιά, στη λιπαρή τη λάσπη.


Και το σκοτάδι ήταν πυκνό και τα μεγάλα δέντρα –δέντρα πέτρινα- στεκόντουσαν βουβά και ακίνητα, μέσα στο μαύρο θάμπος και πιο σφιχτά πλησίαζαν το να το άλλο, τριγύρω στους Ανθρώπους. Μα εκείνοι είχαν συνηθίσει την απλωσιά της στέπας και πιο πολύ τους στένευε το Δάσος, παρά θηλιά κρεμάλας στο λαιμό τους.

Και η Ώρα χτύπησε Έντεκα.

Και όμως, κάποτε ήταν δυνατοί και θα μπορούσαν να νικήσουν. Μα τώρα, κάτω απ’ τα πυκνά κλαδιά, χάθηκε η ψυχή και –ίσως- το σώμα. Και οι θρήνοι γέννησαν την Φρίκη. 
Και οι Μάνες κλαίγανε τους πεθαμένους. Και οι ζωντανοί αλυσοδέθηκαν από τον Φόβο. Λόγια δειλίας άρχισαν να ακούγονται μέσα στο Δάσος. Και ήθελαν στους εχθρούς να παν και γονατίζοντας να τους προσφέρουνε τη λευτεριά τους.

Και είπε ο Ντανκό: 


-Σύντροφοι, δεν κυλάει η πέτρα με την σκέψη μόνο. Όποιος δεν κάνει τίποτε, δεν του συμβαίνει τίποτε. Γιατί να σπαταλιέται η δύναμή μας στον καημό; Πάμε στο Δάσος και ας το περάσουμε ως πέρα. Σίγουρα θα ‘χει κάποιο τέλος. Όλα στον Κόσμο έχουν ένα τέλος. Εμπρός λοιπόν!


-Οδήγησέ μας, με μια φωνή είπανε όλοι. 


Και ξεκινήσαν. Και σε κάθε βήμα, ο Βάλτος –άπληστο σάπιο στόμα- καταβρόχθιζε Ανθρώπους. Σαν φίδια απλωθήκανε παντού οι ρίζες και κάθε βήμα το πληρώνανε με αίμα. Περπάτησαν πολύ καιρό και όλο πυκνώναν τα σκοτάδια. Κουράστηκαν και άρχισαν να γκρινιάζουν για τον Ντανκό και έλεγαν πως, άδικα, νέος και άπειρος τους έσυρε εδώ κάτω –κι ας είχαν όλοι τους συμφωνήσει. Και κάποτε, στο Δάσος μπόρα ξέσπασε. Και έγινε το σκοτάδι πιο μαύρο και απ’ της Κόλασης τις νύχτες. Μα ο Ντανκό περπατούσε πάντα εμπρός. Και τα κλαδιά των δέντρων τους κυκλώσανε. Και κεραυνοί σκίζανε τον αιθέρα. Όλο δυνάμεις και πιο λίγες τους απόμεναν. Μα εκείνος περπατάει πάντα μπρος –«ένας αυτός, και ζει για χίλιους». 
Τσάκισαν και έχασαν το θάρρος τους και ρίξανε το φταίξιμο στον Ντανκό.


-«Σας οδηγώ εγώ», μας είπες!


-Σας οδήγησα. Μα εσείς; Σέρνεστε όλο πιο πολύ στη λάσπη, μπουσουλώντας με τα τέσσερα, σαν ζώα.


Σκοτείνιασαν τα μάτια τους και φάνηκε μέσα σ’ αυτά η λάμψη του θανάτου. 


«Κοίτα τους», μονολόγησε, «πριν όλοι φίλοι, τώρα όλοι τους θηρία» και λάμψανε τα μάτια του σαν φάροι. Και βλέποντάς το αυτό, σκέφτηκαν πως τρελάθηκε και πως, γιαυτό -έτσι ζωηρά- φλογίστηκε η ματιά του και φυλάχτηκαν.

Και σαν κοπάδι λύκων –που θήραμα μυρίστηκε- μαζεύτηκαν, γιατί περίμεναν πως θα ριχτεί πάνω τους πρώτος. Και άρχισε να στενεύει γύρω του ο κλοιός. Και αυτός κατάλαβε τη σκέψη τους και η σκέψη γέννησε στην φλογερή καρδιά του το παράπονο. Και όλο το Δάσος άρχισε να ψέλνει το μαύρο, πένθιμο τραγούδι του. Και ο κεραυνός βροντάει και η βροχή πέφτει ασταμάτητα. 


–«Αν δεν καώ εγώ –αν δεν καείς εσύ- πως θα γεννούνε τα σκοτάδια φως;» φώναξε, κι απ’ τη Βροντή πιο δυνατά.

Και έσκισε με τα χέρια του το στήθος του και έβγαλε από μέσα την καρδιά του και την κρατάει ψηλά, απ’ τα κεφάλια πάνω των Ανθρώπων. 


Αναλαμπάδιασε η Καρδιά –σαν ήλιος- και το σκοτάδι διαλύθηκε μέσα στο φως. Και οι Άνθρωποι –κατάπληκτοι- μαρμάρωσαν.


-Εμπρός, φωνάζει ο Ντανκό και ρίχνεται μπροστά, στην πρωτινή του θέση, ψηλά κρατώντας την Φλεγόμενη Καρδιά του -που φώτιζε την Μοίρα των Ανθρώπων.

Τον ακολούθησαν σαν μαγεμένοι. Το Δάσος αντιβούησε έκπληκτο, μα η βοή του πνίγηκε στον Ήχο των Χρωμάτων. Και τώρα πέθαιναν, μα πέθαιναν δίχως παράπονα και παρακάλια. Έτρεχαν γρήγορα μπροστά, με γενναιότητα, το Φως του Φάρου ακολουθώντας –την Καρδιά του. Και ο Ντανκό πάντα προχωρούσε προς τα εμπρός και η Φλόγα της Καρδιάς του όλο φούντωνε και φούντωνε. Και τέλειωσε το Δάσος. Και έμεινε πίσω τους, βουβό. Και στα λιβάδια πέρα, στη μεγάλη στέπα σαν ξεμύτισαν, λούστηκαν ξαφνικά από ηλιόφως και καθαρό αέρα ξεπλυμένο απ’ την βροχή. Και έλαμψε ο ήλιος και πέρα, το ποτάμι, σαν φιδίσιο σώμα αντιφέγγισε. Σουρούπωνε. Κατά το λιόγερμα, άρχισε να φαντάζει κόκκινο –σαν αίμα- το ποτάμι. Και εκείνος, χαμογέλασε περήφανα. 

Και έγινε η Ώρα, Δώδεκα. 


Στο χώμα πέφτει και η Μάνα Γη προστάζει, και λουλούδια τον αγκάλιασαν. Και δεν τον πρόσεξε κανείς που ‘πεσε κάτω. Και μόνο η γενναία του Καρδιά ακόμα άναβε. Και ένας, την πρόσεξε. Και –φοβισμένος- με το πόδι του την πάτησε. Και η Φλογερή Καρδιά του Ντανκό, χάθηκε για πάντα.

Μαξίμ Γκόρκι







Πηγή: fairytalesdreams.

Sugata Mitra: Το νέο πείραμα για την αυτοδιδασκαλία



Οι καλύτεροι δάσκαλοι και τα καλύτερα σχολεία δεν βρίσκονται εκεί όπου χρειάζονται περισσότερο.

Ο παιδαγωγός ερευνητής Sugata Mitra, προσεγγίζει ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εκπαίδευσης.

Σε μια σειρά πειραμάτων πεδίου, από το Νέο Δελχί, ως τη Νότιο Αφρική και την Ιταλία, παρείχε στα παιδιά πρόσβαση στο διαδίκτυο με δική τους επίβλεψη και συνέλεξε αποτελέσματα που μπορούν να φέρουν επανάσταση στον τρόπο που σκεπτόμαστε για τη διδασκαλία.
sugata-mitra-and-kids1
Συγκεκριμένα, το 1999, ο Mitra και οι συνεργάτες του έσκαψαν μια τρύπα στον τοίχο σε μια αστική παραγκούπολη στο Νέο Δελχί και εγκατέστησαν έναν υπολογιστή συνδεδεμένο στο ίντερνετ. Το άφησαν εκεί με μια κρυφή κάμερα να κινηματογραφεί. Αυτό που είδαν, ήταν τα παιδιά από την παραγκούπολη να παίζουν με τον υπολογιστή και με τη διαδικασία εκμάθησης, πώς να μπαίνουν online και στη συνέχεια να διδάσκουν ο ένας τον άλλο.

Το πείραμά του "Hole in the Wall" έδειξε πως εν απουσία εποπτείας ή επίσημης διδασκαλίας, τα παιδιά μπορούν διδαχτούν από μόνα τους και μάλιστα να διδάξει ο ένας τον άλλο, με μόνο κίνητρο την περιέργεια και το ενδιαφέρον από τα υπόλοιπα παιδιά.

Ο εκπαιδευτικός ερευνητής Sugata Mitra είναι σήμερα καθηγητής της εκπαιδευτικής τεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο του Newcastle (UK), και ο νικητής του TED Prize 2013.

Η επιθυμία του: Βοηθείστε να οικοδομήσουμε ένα μέρος όπου τα παιδιά μπορούν να εξερευνήσουν και να μάθουν από μόνοι τους - και να διδάξουν ο ένας τον άλλο - χρησιμοποιώντας πηγές από τον παγκόσμιο ιστόκοσμο.

Δείτε τί λέει ο ίδιος στο video που ακολουθεί:







πηγη...http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Τα παιδιά της τελειότητας



Δεν προλαβαίνουν να κλείσουν τα τέσσερα κι αρχίζουν μαθήματα αγγλικών.

Κάνουν μπαλέτο ή πολεμικές τέχνες δυο-τρεις φορές την εβδομάδα. Ενδιάμεσα τένις, μαθήματα υπολογιστών, κολυμβητήριο. Στο νηπιαγωγείο είναι ήδη παιδιά θαύματα. Μαθαίνουν γραφή κι ανάγνωση στους πρώτους δύο μήνες. Γιατί οι δάσκαλοι είναι πολλοί. Κι όχι μόνο πρωινοί. Το μεσημέρι αναλαμβάνουν μαμάδες και μπαμπάδες και τα απογεύματα γιαγιάδες και παππούδες. »Έλα να δω τι έμαθες σήμερα».
Με τα πρώτα Α στους ελέγχους του δημοτικού γίνεται γιορτή. Φιλιά. Μπράβο. Αγκαλιές. Τηλέφωνα σε όλους τους συγγενείς, εσωτερικού κι εξωτερικού. »Σκίζει». Κι όσο σκίζει τόσο ξεσκίζεται. Να και η δεύτερη ξένη γλώσσα. Να και κανα ιδιαίτερο στην αριθμητική. »Γιατί τεμπελιάζεις; Τέλειωσες το διάβασμα; Τι θα πει βαριέσαι να πας για πιάνο;»
Το δράμα ξεκινά όταν μέσα στον έλεγχο τρυπώσει κανά Β. Και ήδη από τα σκαλιά του σχολείου, ακούγεται η ερώτηση – εφιάλτης για κάθε μαθητή: »Τ’ άλλα παιδάκια τι πήραν; Η Αδαμαντία γιατί είχε σε όλα Α; Είναι πιο έξυπνη από σένα;» Φυσικά, αυτός ο έλεγχος τριμήνου εξαφανίζεται. Η τηλεόραση κλειδώνει.
Το πάρκο απαγορεύεται. Όπως και τα τηλεφωνήματα στην απέναντι κολλητή μικρούλα. Σε ακραίες (ή όχι τόσο;) περιπτώσεις εμφανίζονται και οι άσπρες, κίτρινες και κόκκινες πεταλουδίτσες  της Αλίκης μετά το χαστούκι του Παπαμιχαήλ.
Τα παιδιά της τελειότητας δεν πηγαίνουν στις σχολικές εκδρομές. Κάθονται να διαβάσουν. Αν τυχόν γράψουν σε κάποιο διαγώνισμα του γυμνασίου κάτω από… 20 βάζουν τα κλάματα. Ντρέπονται να κοιτάξουν τους καθηγητές στα μάτια και κοκκινίζουν όταν τους μιλάνε άλλα παιδιά. Δεν κάνουν μεγάλες παρέες.
Και πολλά στα διαλείμματα είναι συνήθως μόνα τους. Σκυφτά. Τα καταλαβαίνεις ακόμα κι απ’ τον τρόπο που ντύνονται. Ή χτενίζονται. Τα παιδιά της τελειότητας δεν βγαίνουν τα Σάββατα. Ούτε μία βόλτα.
Κι είναι ήδη 14, 15, 16 χρόνων. Αυτά τα παιδιά σε λίγα χρόνια θα μπουν σε πανεπιστήμια. Κι όπως είναι το σύστημα κατά πάσα πιθανότητα θα φύγουν από το σπίτι. Θ’ αλλάξουν πόλη. Θ’ αλλάξουν ζωή. Τι όπλα θα κρατάνε στα χέρια τους; Βιβλία; Πουέντ; Ή μήπως το πυθαγόρειο θεώρημα;
Και κάποια απ’ αυτά, πριν από το τέλος θα κουραστούν. Θα κλατάρουν. Μόνο και μόνο επειδή δεν έχουν μάθει πώς να διαχειρίζονται το άγχος των εξετάσεων. Ή το ενδεχόμενο μιας αποτυχίας. Ή απλώς θα βαρεθούν, βρε αδελφέ. Παιδιά είναι.
Μαμά. Απέναντί σου βρίσκονται άνθρωποι. Μικροί. Αλλά άνθρωποι….
Ναι. Να μάθεις το παιδί σου να αγωνίζεται. Να το απομακρύνεις από την τεμπελιά. Να το εφοδιάζεις με τα απαραίτητα. Τα απαραίτητα όμως. Μόνο. Για όλα τ’ άλλα θα ‘χει όλη τη ζωή μπροστά του, να επιλέξει τι θα μάθει και τι όχι. Βγάλτο απ’το δωμάτιό του. Πιάσε το χέρι του. Δείξτου τον κόσμο. Μάθε το να παίζει. Με άλλα παιδιά. Πολλά παιδιά. Αγόρια. Κορίτσια. Μάθε το να είναι ξένοιαστο.
Το θυμάσαι αυτό; Δείξ’του εμπιστοσύνη. Το πιο σημαντικά πράγματα θα τα μάθει έξω από το σχολείο. Οι προσωπικότητες θέλουν πεζοδρόμια για να θωρακιστούν.
Και κάτι ακόμα.
Μάθε το να χάνει. Πώς; Άστο να χάνει. Να τρώει τα μούτρα του. Η ήττα είναι απαραίτητο σκαλοπάτι της νίκης. Μην ζητάς, από το παιδί σου την τελειότητα. Να εύχεσαι μόνο (κι εκεί να του κάνεις πολλά -πολλά ιδιαίτερα) να μπορεί να ξεπεράσει στη ζωή του, το γεγονός ότι ποτέ δεν θα είναι τέλειο.
Υ.Γ.: Θέλει κότσια αυτό. Κι εγώ δεν τα έχω πάντα.


Tης Κλαίρης Τζωρτζάκη




Πηγή: eimaimama.gr

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...