Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΛΜΩΠΙΑΣ



Αριδαία, 11/7/2016

ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΛΜΩΠΙΑΣ

Στην προμήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών, λοιπών περιφερειακών και λογισμικού προχώρησε ο Δήμος Αλμωπίας.
Στόχος είναι ο εκσυγχρονισμός των υπηρεσιών και κατ’ επέκταση η μεγαλύτερη αποδοτικότητα των υπαλλήλων και η καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών. Γι’ αυτό το λόγο, για την επιλογή των ειδών που αφορά η προμήθεια ερωτήθηκαν και οι ίδιες οι υπηρεσίες.

Συγκεκριμένα, η προμήθεια κοστίζει συνολικά 37.000 ευρώ κατόπιν σχετικής δημοπρασίας και αφορά στα παρακάτω είδη:

ΕΙΔΟΣ              
ΑΡΙΘΜΟΣ
1.        
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΙ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ
33
2.        
ΟΘΟΝΕΣ
10
3.        
UPS

4.        
ΕΚΤΥΠΩΤΕΣ Α4
7
5.        
VIDEOΠΡΟΒΟΛΕΑΣ
1
6.        
ΠΟΝΤΙΚΙΑ
10
7.        
ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΑ
10
8.        
ΑΔΕΙΑ ΧΡΗΣΗΣ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟΥ WINDOWS 7 PRO
11
9.        
OPEN OFICCE & LIBRE OFICCE (ΑΝΟΙΚΤΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ)
60
10.    
AUTODESK ACAD LT 2013
1

Ο Δήμαρχος Αλμωπίας κ. Δημήτρης Μπίνος έκανε την εξής δήλωση:

«Προχωρήσαμε στην παραπάνω προμήθεια με γνώμονα τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης και την εξυπηρέτηση των πολιτών. Αυτό γίνεται για πρώτη φορά, γιατί θέλουμε οι υπηρεσίες μας να λειτουργούν σωστά και αποδοτικά. Επίσης, τοποθετήσαμε βίντεο προβολέα στην αίθουσα Συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου, ώστε να το χρησιμοποιεί όποιος θέλει να προβάλει κάτι προς ενημέρωση του Δημοτικού Συμβουλίου. Ταυτόχρονα, αποφασίσαμε να διανέμουμε το υλικό που αντικαταστάθηκε στις Τοπικές Κοινότητες, ώστε να το έχουν στη διάθεσή τους οι Πρόεδροι».



Γλωσσοδέτες που μάθαμε όλοι όταν ήμασταν Παιδιά



Ψάξαμε σε βιβλία αλλά και στο διαδίκτυο για γλωσσοδέτες, ρωτήσαμε τους μεγαλύτερους , μάθαμε να τους λέμε γρήγορα και σας τους παρουσιάζουμε …

 Άσπρη πέτρα ξέξασπρη κι απ” τον ήλιο ξεξασπρότερη.

 Μια πάπια, μα ποια πάπια; Μια πάπια με παπιά. 

Της καρέκλας το ποδάρι, ξεκαρεκλοποδαρώθηκε ποιος το ξεκαρεκλοποδιάριασε ο ξεκαρεκλοποδαράς.

 Ο τζίτζιρας ο μίτζιρας ο τζιτζιμιτζιχότζιρας, ανέβηκε στη τζιτζιριά στη μιτζιριά στη τζιτζιμιτζιχοτζιριά, να κόψει τζίτζιρα μίτζιρα τζιτζιμιτζιχότζιρα 

Ο γιος του Ρουμπή, του Κουμπή, του ρουμποκομπολογή, βγήκε να ρουμπέψει, να κουμπέψει, να ρουμποκομπολογέψει, και τον πιάσαν οι ρουμπήδες, οι κουμπήδες, οι ρουμποκομπολογήδες. 

Ο παπάς ο παχύς , έφαγε παχιά φακή. Γιατί παπά παχύ , έφαγες παχιά φακή; 

Η συκιά μας η διπλή, η διπλογυριστή, κάνει τα σύκα τα διπλά, τα διπλογυρι-γυριστά. Πάει ο σκύλος ο διπλός, ο διπλογυρι-γυριστός, να φάει τα σύκα τα διπλά, τα διπλογυρι-γυριστά.

 Πίτα σπανακόπιτα σπανακολαδοφραγκοσυκοπαντζαροκολοκυθόπιτα. 

Εκκλησούλα μολυβδοκολοπελεκητή, ποιος σε μολυβδοκολοπελεκητούσε; Ο γιος του μολυβδοκολοπελεκητή. 


Κάστανα βραστά σκαστά με τη βραστή σκαστή κουτάλα. 






Πηγή -/newsone.gr/

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ο γιός του εργοστασιάρχη


Ένας εργοστασιάρχης έχει έναν χαζό γιο.....

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ



Ήτανε που λέτε δύο φίλοι Ιρλανδοί σε μία βάρκα και ψαρεύανε κάπου στον Ατλαντικό... Κάπου επειδή δεν τσίμπαγε, κάπου από το πολύ ποτό, τους παίρνει ο ύπνος...

Εδεσσαϊκό Θέατρο: «Το ποτάμι που θύμωσε» του Θοδωρή Παπαϊωάννου ταξιδεύει Χαλικιδική



«Το ποτάμι που θύμωσε» του Θοδωρή Παπαϊωάννου ταξιδεύει Χαλικιδική

Ένα παραμύθι με οικολογικά μηνύματα που κατενθουσίασε και παράλληλα ευαισθητοποίησε μικρούς και μεγάλους τον προηγούμενο Μάρτη, θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει το κοινό της Χαλκιδικής. 
«Το ποτάμι που θύμωσε» από την Παιδική Σκηνή  σε συνεργασία με τους Πολιτιστικούς συλλόγους Πολύχρονου και Κρυοπηγής  θα δώσει 2 παραστάσεις: το Σάββατο 16 Iουλίου στον προαύλιο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Πολύχρονου και την Κυριακή 17 Ιουλίου στο αμφιθέατρο Κρυοπηγής με ώρα έναρξης 9 το βράδυ. 
Μια ποιοτική, διασκεδαστική και διδακτική πρόταση από το Εδεσσαϊκό Θέατρο, εμπλουτισμένη με πρωτότυπη μουσική που μαζί με τους φωτισμούς δημιουργούν φαντασμαγορικές εικόνες και μια ξεχωριστή ονειρική ατμόσφαιρα, ευφάνταστα σκηνικά και κοστούμια κι ένα υπέροχο ανθρώπινο δυναμικό επί σκηνής, συνθέτουν το παζλ μιας ιστορίας γραμμένης από τον εκπαιδευτικό-συγγραφέα Θοδωρή Παπαϊωάννου. 
Παιδιά και ενήλικες, παρασύρονται από το «ποτάμι» σε ένα υπέροχο παραμυθένιο ταξίδι, παρέα με πυγολαμπίδες, νεράιδες και τους κατοίκους μιας πολιτείας, που συνειδητοποιούν έστω και αργά, την αξία του πολυτιμότερου αγαθού της γης, του νερού.
Την σκηνοθεσία υπογράφει ο ίδιος ο συγγραφέας, ενώ ένα επιτελείο 40 περίπου ατόμων εργάστηκε με αγάπη και μεράκι, δημιουργώντας μια εξαιρετική δουλειά, αντάξια της ιστορικής διαδρομής του συλλόγου.

Ο Μάγος των φόβων



Ένας μύθος που μπορεί να θεραπεύσει,  να εκπαιδεύσει...
Αυτό το μικρό “παραμύθι” μιλάει για τον φόβο, αυτό το δύσκολο, και θα επέλεγα να το πω, οδυνηρό συναίσθημα.
Για κάθε αναγνώστη μπορεί να κάνει διαφορετικό νόημα αυτό που θα διαβάσει, μπορεί, ίσως, να ρίξει λίγο φως γι’ αυτό που κρύβεται πίσω από κάποιους  φόβους του και μπορεί κάτι να έχει να του πει, μπορεί πάλι όχι.

“Ακούστε το” λοιπόν…

Οι φόβοι που μας διακατέχουν συνιστούν ένα από τα ισχυρότερα δηλητήρια της ζωής μας. Έχουμε απίστευτη ικανότητα να δημιουργούμε νέους φόβους, να συντηρούμε τους παλιούς, να ανανεώνουμε και να ενημερώνουμε το αστείρευτο απόθεμα των φόβων μας.
Επειδή οι φόβοι μας είναι μια από τις μορφές έκφρασης που χρησιμοποιούν περισσότερο τα παιδιά, όσο και τα πρώην παιδιά, επινόησα αυτό το μικρό παραμύθι…

Μια φορά κι έναν καιρό, μόνο μια φορά, σε κάποια χώρα του κόσμου μας, ζούσε κάποιος που όλοι φώναζαν Μάγο των Φόβων. Αυτό που πρέπει να ξέρετε, πριν πούμε περισσότερα, είναι ότι όλες οι γυναίκες, όλοι οι άνδρες και όλα τα παιδιά ετούτης της χώρας διακατέχονταν από αμέτρητους φόβους.
Φόβους πανάρχαιους, προερχόμενους από τα βάθη της ιστορίας της ανθρωπότητας, τότε που οι άνθρωποι δε γνώριζαν ακόμα το γέλιο, την εγκατάλειψη, την εμπιστοσύνη και την αγάπη.
Φόβους πιο πρόσφατους, βγαλμένους από την παιδική ηλικία του καθενός, τότε που η αθωότητα ενός βλέμματος, η απορία μιας κουβέντας, ο θαυμασμός μιας χειρονομίας ή το ξόδεμα ενός χαμόγελου προσέκρουαν στην ακατανόητη πραγματικότητα.
Αυτό που είναι βέβαιο, είναι ότι όλοι τους, μόλις άκουγαν να γίνεται λόγος για το Μάγο των Φόβων, δε δίσταζαν καθόλου να κινήσουν για ένα μακρύ ταξίδι με σκοπό να τον συναντήσουν. Με την ελπίδα να μπορέσει να εξαφανίσει ή να διαλύσει τους φόβους που κουβαλούσαν στο σώμα τους, στο κεφάλι τους ή που απλώς συνόδευαν τη ζωή τους.
Κανείς τους δε γνώριζε πώς θα εξελισσόταν η συνάντηση. Όσοι γύριζαν από το ταξίδι έδειχναν μεγάλη συστολή προκειμένου να μοιραστούν την εμπειρία τους. Γεγονός είναι πάντως ότι το ταξίδι του γυρισμού ήταν πάντα πολύ μακρύτερο από τον πηγαιμό.
Κάποια μέρα, ένα παιδί μαρτύρησε το μυστικό του Μάγου των Φόβων. Αλλά αυτό που είπε φάνηκε τόσο απλό, τόσο απίστευτα απλό, που δεν το πίστεψε κανείς.
“Ήρθε κοντά μου, είπε το παιδί, πήρε τα δυο μου χέρια στα δικά του και μου ψιθύρισε:
- Πίσω από κάθε φόβο, υπάρχει ένας πόθος. Πάντα υπάρχει ένας πόθος κάτω από κάθε φόβο, όσο μικρός ή όσο τρομακτικός κι αν είναι αυτός! Πάντα υπάρχει ένας πόθος, να το ξέρεις.
Το στόμα του ήταν πολύ κοντά στο αυτί μου και μοσχομύριζε επιβεβαίωσε το παιδί.
Μου είπε ακόμα:
- Όλη μας τη ζωή κρύβουμε τους πόθους μας, γι’ αυτό και υπάρχουν τόσοι φόβοι στον κόσμο.
Μόνη μου δουλειά και μοναδικό μου μυστικό, είναι να επιτρέπω στον καθένα να τολμάει να ξαναβρίσκει, να τολμάει ν’ ακούει και να τολμάει να σέβεται τον πόθο που υπάρχει μέσα του, κάτω από κάθε φόβο του”
Λέγοντας όλα αυτά, το παιδί ένιωθε ότι δεν το πίστευε κανείς. Κι έτσι άρχισε ξανά να αμφιβάλλει για τους ίδιους του τους πόθους. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να ξαναβρεί την ελευθερία να τους ακούει και να τους αποδέχεται μέσα του, μα αυτή είναι πάλι μια άλλη ιστορία.
Ωστόσο, κάποια μέρα, ένας άνδρας αποφάσισε να φέρει το Μάγο των Φόβων σε δύσκολη θέση. Μάλιστα, ήθελε να κάνει να ζήσει μια αποτυχία. Ταξίδεψε, έφτασε κοντά στο Μάγο των Φόβων, κι ανακοίνωσε το φόβο του:
- Φοβάμαι τους πόθους μου!
Ο Μάγος των Φόβων τον ρώτησε:
- Μπορείς να μου πεις τον πιο τρομακτικό σου πόθο;
- Ποθώ να μην πεθάνω ποτέ, ψιθύρισε ο άνδρας.
- Πράγματι, τρομερός και φοβερός ο πόθος σου.
Αργότερα, μετά από μακριά σιωπή, ο Μάγος των Φόβων μίλησε:
- Και ποιος φόβος κρύβεται μέσα σου, πίσω από αυτόν τον πόθο; Διότι πίσω από κάθε πόθο κρύβεται επίσης ένας φόβος, πολλές φορές και περισσότεροι.
Ο άνδρας είπε μονομιάς:
- Φοβάμαι μήπως δεν προλάβω να ζήσω όλη μου τη ζωή.
- Και ποιος είναι ο πόθος αυτού του φόβου;
- Θα επιθυμούσα να ζήσω κάθε στιγμή της ζωής μου όσο πιο έντονα, πιο ζωντανά, πιο χαρούμενα γίνεται, χωρίς να σπαταλήσω τίποτα.
- Ιδού λοιπόν ο τρομερότερός σου πόθος, ψιθύρισε ο Μάγος των Φόβων. Άκουσέ με καλά. Φρόντισέ τον αυτόν τον πόθο, είναι ένας πόθος πολύτιμος, μοναδικός. Το να ζούμε κάθε στιγμή της ζωής μας όσο γίνεται πιο έντονα, πιο ζωντανά, πιο χαρούμενα… χωρίς να σπαταλάμε τίποτα είναι ένας πολύ ωραίος πόθος.
Αν σέβεσαι αυτόν τον πόθο, αν του παραχωρήσεις μια πραγματική θέση μέσα σου, δε θα φοβάσαι πια το θάνατο. Πήγαινε τώρα, μπορείς να γυρίσεις πίσω.
Αλλά εσείς που με διαβάζετε, που με ακούτε ίσως, αμέσως θα μου πείτε:
- Λοιπόν, ο καθένας μπορεί να γίνει ο Μάγος των φόβων του!
- Βεβαίως, γίνεται, αν ο καθένας από μας φροντίσει να ανακαλύψει, να κατονομάσει ή να προτείνει τους φόβους του. Υπό έναν όρο: να δεχτεί ότι δε θα εκπληρωθούν όλοι του οι πόθοι. Όλοι πρέπει να μάθουν τη διαφορά ανάμεσα σ’ ένα πόθο και στην πραγματοποίησή του.
- Δηλαδή, δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν όλοι οι πόθοι, ακόμα και αν το επιθυμούμε;
- Όχι δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν όλοι οι πόθοι, μερικοί μόνο. Και κανένας δε γνωρίζει εκ των προτέρων ποιος από τους πόθους του απλώς θα ακουστεί, ποιος θα εκπληρωθεί, ποιος θα απορριφθεί, ποιος θα μεγεθυνθεί ως το γέλιο των αστεριών».
Ιδού το μεγάλο μυστικό της ζωής. Η ζωή είναι απρόβλεπτη, πάντα αδάμαστη και, ταυτόχρονα, απείρως ανοιχτή και γενναιόδωρη απέναντι στους πόθους των ανθρώπων. Διότι υπάρχουν πόθοι που για να εκπληρωθούν απολύτως, έχουν ανάγκη να παραμείνουν στο στάδιο του πόθου.
Διαδίδεται ότι ο Μάγος των Φόβων μπορεί να περάσει κάποια μέρα από τα μέρη μας…


Από το βιβλίο του Jacques Salome, “Μύθοι που θεραπεύουν, μύθοι που εκπαιδεύουν”, εκδόσεις ΜΕΤΑ.






Εμείς το διαβάσαμε εδώ
Πηγή: therapeutikoergastiri.wordpress.com

"Το τυχαίο" Μίλαν Κούντερα



Το τυχαίο είναι που κάνει τέτοια μάγια,

 όχι το αναγκαίο .

Για να είναι ένας έρωτας αξέχαστος πρέπει τα τυχαία να συναντιόνται σ΄αυτόν από την πρώτη στιγμή.



Μίλαν Κούντερα

Η λάμπα, ένας δύσκολος γρίφος



Δοκιμάστε τις δυνατότητές σας κι αν δεν καταφέρετε να λύσετε τον γρίφο, διαβάστε την απάντηση που ακολουθεί.

Σε ένα δωμάτιο υπάρχει µία λάμπα στο εσωτερικό του και τρεις διακόπτες έξω απ’ την πόρτα του δωματίου. Μόνο ένας διακόπτης μπορεί ν’ ανάψει τη λάμπα στο δωμάτιο. Μπορούμε να πατήσουμε όσες φορές θέλουμε τους διακόπτες, αλλά μόνο μια φορά να ανοίξουμε την πόρτα.

Πρέπει µε µία µόνο προσπάθεια να καταλάβουμε ποιος διακόπτης είναι ο σωστός και ανάβει τη λάμπα. Πρέπει δηλαδή να καταλάβουμε ποιο ή ποιους διακόπτες πρέπει να πατήσουμε ώστε όταν ανοίξουμε την κλειστή πόρτα να καταλάβουμε ποιος είναι ο σωστός. Εννοείται βέβαια, ότι όταν είναι κλειστή η πόρτα δε βλέπουμε αν ανάβει ή όχι η λάμπα.








Απάντηση
Θα πατήσουμε πρώτα τον πρώτο διακόπτη και θα τον αφήσουμε πατημένο για λίγα λεπτά. Ύστερα θα τον επαναφέρουμε στην αρχική του κατάσταση (τον πρώτο διακόπτη) και θα πατήσουμε το δεύτερο διακόπτη.

Τότε θα ανοίξουμε την πόρτα και θα πράξουμε ως εξής: Αν η λάμπα καίει σημαίνει ότι ο σωστός διακόπτης είναι ο δεύτερος που είναι πατημένος, αν δεν καίει θα πιάσουμε τη λάμπα κι αν αυτή είναι ζεστή σημαίνει ότι ο σωστός διακόπτης είναι ο πρώτος, ενώ αν δεν καίει σημαίνει σωστός διακόπτης είναι ο τρίτος.

Βασίλης Ζώνιος






Τελειώνει η αγάπη;



Αγάπη είναι θα περάσει, ή αγάπη είναι και θα είναι εδώ για πάντα;
Οι σχέσεις αλλάζουν, οι συνθήκες της ζωής μας αναδιαμορφώνονται, εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε. Οι ανάγκες και οι απαιτήσεις μας διαφοροποιούνται. Όλα αλλάζουν και φτάνει κάποια στιγμή που αναρωτιέσαι: «Τι έγινε; Άλλαξε και η αγάπη που νιώθαμε για κάποιους ανθρώπους ή απλά άλλαξαν οι καταστάσεις και οι συνθήκες;»
Πώς γίνεται να αλλάξει το συναίσθημα της αγάπης που είναι τόσο βαθύ; Μήπως ποτέ δεν ήταν αγάπη ή μπορεί και μια αγάπη να χαθεί; Πώς γίνεται να αλλάξει ο τρόπος που νιώθουμε για έναν άνθρωπο με τον οποίο έχουμε περάσει τόσα πολλά μαζί;
Κάποιες φορές καλούμαστε να κάνουμε επιλογές που αν ακούγαμε και ακολουθούσαμε αυτό που μας έλεγε η καρδιά δεν θα τις κάναμε ποτέ.
Όμως, αυτές οι επιλογές είναι καθοριστικές για τη ζωή μας, γιατί νιώθουμε την υποχρέωση να τις υπερασπιστούμε αφού είναι δικές μας.
Οι επιλογές μπορεί να βρίσκονται σε σύγκρουση με τα θέλω και τα συναισθήματά μας και τότε, μένει μέσα στην καρδιά μας το συναίσθημα της αγάπης που απλά κοιμάται, σιωπά και περιμένει, αφού δεν υπάρχει τρόπος να εκδηλωθεί.
Και τότε αναρωτιέσαι: «νιώθω αγάπη; Κι αν νιώθω αγάπη που είναι; Και υπάρχει αγάπη χωρίς κάποιο πρόσωπο αναφοράς απέναντί μας;»
Τι να την κάνω την αγάπη χωρίς αυτόν που αγαπώ; Και για πόσο καιρό μπορεί να διαρκέσει μια αγάπη που δεν αναπτύσσεται και δεν προχωρά με μικρά και σταθερή βήματα μέσα σε μια σχέση; Και τελικά: είναι αγάπη ή είναι απλά μια ψευδαίσθηση αγάπης, μπας και νιώσουμε λίγο καλύτερα, ή είναι απλά μια εμμονή σε κάτι που χάσαμε ή δεν κερδίσαμε ποτέ;
Μας τελειώνει η αγάπη για έναν άνθρωπο που θεωρούσαμε σημαντικό στη ζωή μας ή απλά κλείνει ο κύκλος μιας σχέσης και κρατάμε μια γλυκιά ανάμνηση στο μυαλό μας;
Αυτό εξαρτάται από την αλληλεπίδραση με το άτομο, τη σχέση που είχαμε και το βάθος των συναισθημάτων… αλλά και τον τρόπο που επεξεργαστήκαμε στο μυαλό μας όλα όσα συνέβησαν.
Τις αναμνήσεις εμείς οι ίδιοι τις διαμορφώνουμε, επομένως, το τι θα επιλέξουμε να κρατήσουμε εξαρτάται από εμάς.
Κάποια συναισθήματα αγάπης μπορεί να συνεχίζουν να υπάρχουν αλλά να μην είναι ικανά να κρατήσουν μια σχέση. Τότε μπορεί να επιλέξουμε να κρατήσουμε μέσα μας αυτά τα συναισθήματα και να σταματήσουμε να παλεύουμε για αυτή τη σχέση.
Το τέλος όμως μιας σχέσης δεν σημαίνει και τέλος της αγάπης για έναν άνθρωπο που για κάποια χρόνια αποτέλεσε ένα σημαντικό πρόσωπο για εμάς, ένα σημαντικό σημείο αναφοράς και προσδιορισμού.
Αρκεί να μην εμπλέξουμε σε όλα αυτά τον εγωισμό μας.
Μπορούμε να αναγνωρίσουμε όλα τα θετικά που μας πρόσφερε ένα άτομο για το οποίο νιώσαμε έντονα συναισθήματα αγάπης και να κρατήσουμε όλα τα όμορφα που περάσαμε μαζί, γνωρίζοντας ότι όλα αυτά είναι πλέον παρελθόν.
Η αγάπη μας για κάποια πρόσωπα μπορεί να υπάρχει πάντα, χωρίς να εκφράζεται, να εκδηλώνεται, να φαίνεται ή να κάνει αισθητή την παρουσία της, όταν δεν το επιτρέπουν οι συνθήκες, οι καταστάσεις, ή και τα ίδια τα πρόσωπα.
Τότε η αγάπη παραμένει κι ας μην φαίνεται, όμως, είναι μια αγάπη στην οποία δεν μπορούμε να επενδύσουμε, δεν μπορούμε να την εμπλουτίσουμε με άλλα συναισθήματα.
Είναι μια αγάπη του παρελθόντος που απλά κρατήσαμε σε μια γωνιά της καρδιάς μας, γιατί της είχαμε δώσει τόσα, που αν την διώχναμε, θα έπαιρνε κι ένα μέρος του εαυτού μας.

Κείμενο: Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc.




Υπηρέτες καλοσύνης



Κείμενο: Σάββας Ν. Σαλπιστής, Ph.D., Κλινικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

Υπάρχουν ανάμεσά μας άτομα που δίνουν ένα συνεχή αγώνα επίδειξης καλοσύνης, ευγένειας και γενναιοδωρίας προς τους άλλους. Είναι αυτά που θυμούνται πάντα ποιο είναι το αγαπημένο σου λουλούδι, χρώμα ή φαγητό και που δεν ξεχνούν ποτέ την ημέρα των γενεθλίων ή της γιορτής σου. Αυτοί οι «υπηρέτες καλοσύνης» μοιάζει να έχουν ως κύριο μέλημά τους το να είναι καλοί με τους άλλους. Έχουν καταχωρημένες τις ημερομηνίες γενεθλίων όλων των ατόμων με τα οποία σχετίζονται, θυμούνται τα ονόματα όλων όσων έχουν συναντήσει και δεν μπερδεύουν ποτέ πρόσωπα και καταστάσεις. Όταν σε συναντούν, σε χαιρετούν με το μικρό σου όνομα και θυμούνται ακριβώς πότε συναντηθήκατε για τελευταία φορά, τι συζητήσατε και τι τους έκανε εντύπωση τότε. Τα άτομα αυτά μοιάζει να είναι κοινωνικά αλάνθαστα.
Αυτά τα φαινομενικά ανυστερόβουλα άτομα έχουν μια μοναδική ικανότητα να βρίσκουν για τους άλλους τα πιο πρωτότυπα δώρα ή να δίνουν τις πιο ξεχωριστές ευχές, αλλά, ταυτόχρονα, να καταγράφουν με τη μεγαλύτερη δυνατή επιμέλεια και ακρίβεια ακόμα και την παραμικρότερη εκδήλωση θαυμασμού και ευγνωμοσύνης των άλλων, για όλα όσα τους έχουν προσφέρει. Εξίσου επιμελώς όμως, καταγράφεται και το παραμικρότερο έλλειμμα ένδειξης ευγνωμοσύνης από την πλευρά των άλλων…
Στο βάθος, τα άτομα αυτά, μέσα από την τόση «καλοσύνη» τους, προσμένουν μία ανάλογη αντιμετώπιση και ανταπόδοση για όλα όσα έχουν προσφέρει, ακόμα και χωρίς να τους ζητηθεί. Κατά παράδοξο όμως τρόπο, σπάνια συμβαίνει κάτι τέτοιο. Μοιάζει πως αυτά, που με τόση προσπάθεια κάνουν για τους άλλους, ελάχιστα αναγνωρίζονται. Η οργή που ξυπνά εντός τους από αυτή την αγνωμοσύνη των άλλων τα οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερες προσπάθειες να φανούν ακόμα καλύτεροι στα μάτια τους. Αυτό, όμως, που συνήθως καταφέρνουν με τη στάση τους αυτή είναι να «πνίγουν» και να «τρομοκρατούν» τους αποδέκτες της «καλοσύνης» τους, σε σημείο που οι τελευταίοι να τους ξεχνούν, να τους αγνοούν ή να μοιάζει να μην τους υπολογίζουν σχεδόν καθόλου. Με τον τρόπο αυτό, δημιουργείται τελικά ένας φαύλος κύκλος συνεχών προσπαθειών παροχής καλοσύνης χωρίς την προσδοκώμενη ή καθόλου ανταπόδοση, που έχει συχνά ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση ενός δυσβάσταχτου ψυχικού φορτίου και κόστους, που με τη σειρά του οδηγεί στην εμφάνιση περιοδικών επεισοδίων κατάθλιψης και μιας μόνιμης αίσθησης αδικαίωτου…
Γιατί όμως δεν εκτιμώνται δεόντως οι «υπηρέτες καλοσύνης», τη στιγμή που φαίνονται πως είναι τόσο προσηλωμένοι στο καλό των άλλων;
Η εξήγηση βρίσκεται στο ότι τα άτομα αυτά μετατρέπουν ΟΛΑ τους τα συναισθήματα σε «δόσεις καλοσύνης και γενναιοδωρίας» προς τους άλλους. Ιδιαίτερα τα αισθήματα οργής τους είναι αυτά που μεταβολίζονται σε χείμαρρους καλοσύνης και δοτικότητας προς τους άλλους. Τα αισθήματα θλίψης και εγκατάλειψης μετατρέπονται σε έγνοια και συνδρομή μοναχικών ατόμων. Η μόνιμή τους αίσθηση πως παραμελούνται τα οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερες προσπάθειες και σε μια μόνιμη αγωνία και έγνοια να μην ξεχάσουν κανέναν.
Βιώματα εκνευρισμού και δυσφορίας από τις διάφορες απαιτήσεις των άλλων οδηγούν τους «υπηρέτες καλοσύνης» σε ένα συνεχή αγώνα κάλυψης των αναγκών αυτών, αγνοώντας τις δικές τους. Αισθήματα ζήλειας και οργής μπορεί να τους οδηγήσουν σε πράξεις φιλανθρωπίας ή συνδρομής φτωχών ή λιμοκτονούντων παιδιών. Τα άτομα αυτά βρίσκονται συχνά στην πρώτη γραμμή των αγώνων για τα δικαιώματα των καταπιεσμένων…
Και όμως, παρά τις εναγώνιες προσπάθειές τους να είναι καλοί στα μάτια των άλλων, οι «υπηρέτες καλοσύνης» δεν εισπράττουν συνήθως καμία ή, όπως το βιώνουν οι ίδιοι, ελάχιστη ανταπόδοση για τον αλτρουισμό τους αυτό. Οι εκδηλώσεις ευγνωμοσύνης προς το πρόσωπό τους συνήθως απουσιάζουν. Μοιάζει σαν οι περισσότεροι να θεωρούν αυτονόητη και δεδομένη την προσφορά τους ή σαν να μην έχει γίνει ποτέ, σαν η τούρτα γενεθλίων, που τους έχει προσφερθεί με τόση έγνοια, να πετιέται στο διπλανό σκουπιδοτενεκέ…
Οι «υπηρέτες καλοσύνης» δεν αντιλαμβάνονται πως η «καλοσύνη» τους αυτή ξυπνά συχνά αισθήματα οργής και δυσφορίας στους άλλους και πως τα τόσο καλά καλυμμένα μέσα στην «καλοσύνη» προσωπικά τους αισθήματα οργής και ανάγκης ανταπόδοσης προκαλούν και πυροδοτούν «αρνητικά» αισθήματα στον περίγυρο. Το να γίνεσαι αποδέκτης τόσης καλοσύνης ξυπνά αρχέγονα αισθήματα μίσους, φθόνου και οργής, που θυμίζουν ανάλογα αισθήματα που μπορεί να βιώσει το πεινασμένο βρέφος που κλαίει απεγνωσμένα, θέλοντας να δαγκώσει -και που το κάνει αν αυτό αργήσει- το καλό μητρικό στήθος, ακριβώς γιατί είναι τόσο καλό.
Το στήθος που έχει τόσο ανάγκη και από το οποίο εξαρτάται απόλυτα. Το στήθος που περιέχει τα ΠΑΝΤΑ, όλα όσα χρειάζεται, ζεστό και γλυκό γάλα, δηλαδή ΖΩΗ, και που του υπενθυμίζει πως το ίδιο δεν έχει τίποτα. Ένα τέτοιο βρέφος κλαίει συνεχώς και απελπισμένα στο υποσυνείδητο των «υπηρετών καλοσύνης». Η φροντίδα τους προς τους άλλους είναι στην ουσία φροντίδα προς τον ίδιο τους στερημένο από ουσιαστική αγάπη και ειλικρινή φροντίδα εαυτό. «Καταβροχθίζουν» κάθε πεινασμένο -κυριολεκτικά ή μεταφορικά- παιδί ή άτομο, ταΐζοντάς το δίχως μέτρο μέχρι σκασμού. «Για το καλό τους», όπως νομίζουν…




Πηγή : i-psyxologos.gr

"Μεγαλώνοντας" Χόρχε Μπουκάι


Αν βρίσκεσαι σ’ αυτή τη φάση και συνειδητοποιείς πόσο δύσκολο σου είναι τελικά να αντέξεις την ιδέα ότι γερνάς, έχω να σου προτείνω έξι τρόπους αρνητικούς για να κάνεις αυτή την εμπειρία θετική:

1. Μην προσπαθείς να είσαι κάτι που δεν είσαι (κυρίως κάτι που δεν είσαι πια).
2. Μην βάζεις φραγμούς στη ζωή σου. Ας την να κυλάει ελεύθερα.
3. Μην διατηρείς προκαταλήψεις που τώρα πια δεν είναι ανάγκη να τις υποστηρίζεις.
4. Μην κρίνεις τις ανάγκες σου ως σύμπτωμα αδυναμίας.
5. Μην πνίγεις τα συναισθήματα θλίψης που μπορεί να σου δημιουργηθούν.
6. Μην διστάζεις να έχεις επαφή με κόσμο, να κάνεις παρέα με φίλους, να εκφράζεις αυτό που αισθάνεσαι και να ζητάς βοήθεια.

"Το δράμα των γηρατειών δεν είναι ότι είσαι γέρος, αλλά ότι ήσουν κάποτε νέος, και το θυμάσαι"
Όσκαρ Ουάιλντ

Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εμένα...
Αν κάποιος οφείλει να είναι δίπλα μου συνεχώς αυτός είμαι εγώ.
Πρέπει να έχω το θάρρος να είμαι ο πρωταγωνιστής στη ζωή μου, γιατί αν αποχωρήσει ο πρωταγωνιστής δεν γίνεται ταινία.
Χόρχε Μπουκάι



Πώς οι λύκοι αλλάζουν τα ποτάμια



H ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι πραγματική και μας βοηθά με απλό τρόπο να κατανοήσουμε, χωρίς συναισθηματισμούς, τι σημαίνει ένα οικοσύστημα και γιατί η απώλεια ενός κρίκου της αλυσίδας μπορεί να έχει συνέπειες για όλους μας. Με λίγα λόγια, γιατί μπορεί να μας αφορά η εξαφάνιση ενός είδους.
Πρόκειται για ένα μεγάλο «οικολογικό» πείραμα -έτσι το χαρακτήρισε ο William Ripple, καθηγητής Oικολογίας στο πανεπιστήμιο του Ορεγκον- που πραγματοποιείται στο Γελοουστόουν των ΗΠΑ.
Στο εθνικό πάρκο, ο τελευταίος λύκος σκοτώθηκε το 1926. Οι επιστήμονες, παρατηρώντας τις αλλαγές που προκλήθηκαν στη συνέχεια, αποφάσισαν να μεταφέρουν στο Γελοουστόουν μερικές δεκάδες γκρι λύκους από τον Καναδά. Η επανεγκατάσταση είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα - ακόμη και αλλαγή της κοίτης των ποταμών!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... Οταν χάθηκαν οι λύκοι, αυξήθηκε δραματικά ο αριθμός των μεγάλων ελαφιών - ήταν φυσικό, καθώς έλειπαν οι «θηρευτές» τους. Τα ελάφια, με τη σειρά τους, σχεδόν εξαφάνισαν τη βλάστηση - γιατί αυτή είναι η τροφή τους.
Με την παρουσία των πρώτων 14 λύκων, άρχισε να μειώνεται ο αριθμός των ελαφιών. Το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι άλλαξε ριζικά η συμπεριφορά τους: απέφευγαν τις κοιλάδες και τα φαράγγια (τα μέρη δηλαδή όπου κινδύνευαν να παγιδευτούν από τους θηρευτές τους).
Η βλάστηση στις περιοχές αυτές αναγεννήθηκε - σε μερικά σημεία το ύψος των δέντρων πενταπλασιάστηκε μέσα σε έξι χρόνια.
Οι γυμνές πλαγιές των κοιλάδων γρήγορα καλύφτηκαν από δάση λεύκας, ιτιάς και γηγενούς κίτρινου ιβίσκου. Και μόλις έγινε αυτό, αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός των πουλιών. Το ίδιο συνέβη και με τους κάστορες - που τρέφονται από δέντρα.

Τα τρωκτικά αυτά, όπως και οι λύκοι, χαρακτηρίζονται «μηχανικοί του οικοσυστήματος» - δημιουργούν φωλιές για να φιλοξενηθούν άλλα είδη. Τα φράγματα που χτίζουν οι κάστορες στα ποτάμια, π.χ., στεγάζουν βίδρες, μοσχοπόντικες, πάπιες, ψάρια, ερπετά και αμφίβια.


Παράλληλα οι αρκούδες (που συνέβαλαν με τη σειρά τους στη μείωση του πληθυσμού των ελαφιών) πλήθυναν επειδή υπήρχαν περισσότερα μούρα στα θάμνους που ξαναφύτρωσαν.
Και το πιο συγκλονιστικό: η παρουσία των λύκων άλλαξε και τη γεωμορφολογία του πάρκου, κυρίως τα ποτάμια. Πώς έγινε αυτό;

Τα ανανεωμένα δάση με το ριζικό τους σύστημα σταθεροποίησαν το έδαφος στις όχθες. Ετσι σχηματίστηκαν λιγότεροι μαίανδροι, η διάβρωση μειώθηκε, τα ρυάκια στένεψαν, δημιουργήθηκαν περισσότερες μικρές λίμνες - ιδανικά καταφύγια της άγριας φύσης.

Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτές οι αλλαγές ξεκίνησαν από 45 «μέτοικους» λύκους σε μια έκταση 8.987 τετραγωνικών χιλιομέτρων!

Info:
Ολα αυτά τα θαυμαστά έχουν καταγραφεί σε ένα ντοκιμαντέρ 4 λεπτών και 34 δευτερολέπτων με τον τίτλο «Πώς οι λύκοι αλλάζουν τα ποτάμια», το οποίο μέχρι στιγμής έχουν παρακολουθήσει στο Youtube περισσότεροι από 4.200.000 θεατές.
Είναι δημιουργία της οργάνωσης Sustainable man και η αφήγηση είναι του Αγγλου συγγραφέα George Monbiot (που είναι γνωστός για την περιβαλλοντική δράση του). Παρακολουθήστε το με ελληνικούς υπότιτλους.

Πηγή: kathimerini.gr

Ελληνικός φθόνος



Όλοι ξέρουμε τι είναι φθόνος: το έντονο εκείνο συναίσθημα δυσαρέσκειας που μας κατακυριεύει για κάποιον ή κάποιους που υπερέχουν και είναι καλύτεροί μας· που προοδεύουν ή ευτυχούν·

Η ανεξέλεγκτη ζήλια που συνοδεύεται κατά κανόνα από μίσος και μοχθηρία προς τους άλλους.
Εάν όντως η δυσεξήγητη ετυμολογικά κακόσημη αυτή λέξη προέρχεται, όπως λένε οι ειδικοί, από πανάρχαιο ινδοευρωπαϊκό έτυμο που σημαίνει σπρώχνω βίαια συνάνθρωπό μας προς τη συμφορά, τότε είναι πια πρόδηλο τι ολέθριες και οδυνηρές συνέπειες συνεπάγεται το απεχθές αυτό συναίσθημα στις κοινωνίες των ανθρώπων.
Ο φθόνος όμως σ' εμάς τους Eλληνες παίρνει, φαίνεται, καταστροφικές διαστάσεις, όπως μπορεί κάποιος εύκολα να το διαπιστώσει, μεταξύ άλλων, από πάμπολλα γεγονότα της ιστορίας μας αλλά και από πολλές περιπτώσεις που συναντάμε στα κείμενα της γραμματείας μας, αρχαιότερης και νεότερης.
Η πιο καταστρεπτική εμφύλια σύρραξη στην αρχαία Ελλάδα, ο γνωστός Πελοποννησιακός Πόλεμος, μήπως δεν είχε ως απώτερο κίνητρο τον αυξανόμενο φθόνο που άρχισε να κατακαίει την ψυχή των Λακεδαιμονίων και των συμμάχων τους για την ισχύ, την ευδαιμονία και την αίγλη της Αθήνας;
Αλλά, και κατά τη νεότερη εποχή, για τον εθνοκτόνο διχασμό στην Ελλάδα των πρώτων δεκαετιών του εικοστού αιώνα μήπως μία από τις πρωταρχικές αιτίες του δεν ήταν και ο φθόνος, όπως επισημαίνει ο έγκριτος ιστορικός Παύλος Καρολίδης, που είχε κυριεύσει την ψυχή πολλών συνελλήνων για τη μετεωρική πολιτική άνοδο του Ελευθερίου Βενιζέλου;
Εργαλείο φθόνου και καχυποψίας ήταν, κατά την εύστοχη παρατήρηση του George Grote, και ο οστρακισμός στην αρχαία Αθήνα, δηλαδή η εξορία, η αναγκαστική και βίαιη απομάκρυνση από τη γενέθλια γη, καταξιωμένων πολιτών, που ανάμεσά τους ήταν ακόμη και ο Αριστείδης ο... Δίκαιος!
Αλλά και οι ανηλεείς διώξεις που υπέστησαν άλλοι διακεκριμένοι πολίτες της Αθήνας, όπως ο Μιλτιάδης, ο νικητής του Μαραθώνα, και ο Θεμιστοκλής, ο θριαμβευτής της Σαλαμίνας, οφείλονται - πέρα από τα δικά τους μικρά ή μεγάλα ατοπήματα - κυρίως στον φθόνο που είχε εισβάλει στην ψυχή των Αθηναίων για τις περίλαμπρες επιτυχίες εκείνων των συμπολιτών τους.
Και τον ίδιο τον Περικλή είχε πολλές φορές απειλήσει, και μάλιστα επικίνδυνα, ο φθόνος των Αθηναίων, αλλά δεν μπόρεσε να τον αγγίξει, γιατί ήταν, κατά τον Πλούταρχο, αδέκαστος και δίκαιος και είχε ακέραιο χαρακτήρα και ανεπίληπτο ήθος - μπόρεσε όμως καίρια να πλήξει προσφιλέστατα πρόσωπα της οικογένειας και του κύκλου του.
Ωστόσο εκείνος που αποστρεφόταν με αηδία και ασυγκράτητη οργή τον φθόνο ήταν «ο τριμέγιστος των ελλήνων σοφών», κατά τον υπερβολικό ίσως χαρακτηρισμό του Φρειδερίκου Νίτσε, ο Ηράκλειτος, ο οποίος απευθύνθηκε προς τους συμπολίτες του Εφεσίους με οργίλο και υβριστικό τρόπο, γιατί έδιωξαν από την πόλη τους λόγω φθόνου τον πιο σπουδαίο και ευυπόληπτο ανάμεσά τους πολιτικό άνδρα και φιλόσοφο, τον Ερμόδωρο:
«Αξίζει σε όλους τους Εφεσίους από την εφηβική ηλικία και πάνω να πάνε να κρεμαστούν και ν' αφήσουν την πόλη στα παιδιά, γιατί εξόρισαν όλοι από φθόνο τον Ερμόδωρο, τον καλύτερο άνδρα ανάμεσά τους, λέγοντας: Ας μην υπάρχει μεταξύ μας κανένας καλύτερός μας, αλλιώς ας πάει να κατοικήσει αλλού και να ζήσει με άλλους».
Αλλά και ένας ξένος, ο Αχαιμένης, αδελφός του Ξέρξη και αρχηγός τότε του περσικού στόλου, απευθυνόμενος, κατά τον Ηρόδοτο, προς τον Μεγάλο Βασιλέα, αποκάλεσε τον Δημάρατο - πρώην βασιλιά της Σπάρτης, που είχε καθαιρεθεί από το αξίωμά του και είχε καταφύγει στην αυλή του πέρση μονάρχη - φθονερό και προδότη, υπογραμμίζοντας ότι ο φθόνος και το μίσος είναι συνηθισμένα πράγματα στην Ελλάδα, όπου ο ένας φθονεί τον άλλον και όλοι φθονούν τον καλύτερο!
Στην εποχή μας, όταν στη Σουηδική Ακαδημία συζητιόταν για βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας και το όνομα του ευκλεέστερου σύγχρονου έλληνα συγγραφέα, του Νίκου Καζαντζάκη, ο φθόνος τύφλωσε κάποιους συμπατριώτες μας, που έφτασαν στο σημείο να μετέλθουν αθέμιτα μέσα, αποστέλλοντας μέχρι και εκπρόσωπό τους στη Σουηδία, για να ματαιώσει την επικείμενη ίσως εκείνη βράβευση. Είχε λοιπόν άδικο ο Αχαιμένης;


Του Γεράσιμου Μαρκαντωνάτου, διδάκτωρ Κλασικής Φιλολογίας - συγγραφέας



Οι βρικόλακες του συναισθήματος



Μήπως έχετε εξαρτητική προσωπικότητα;

Αντιμετωπίζοντας τους θύτες με εξαρτητική προσωπικότητα:
Προσφέρουν αδιαπραγμάτευτο θαυμασμό και εξιλεώνονται με ανενδοίαστη παραδοχή της αυθεντίας σου, ιδιότητα δυσεύρετη σε ανταγωνιστικές εποχές. Εξαρτώνται από τα λόγια σου, θεοποιούν τις στιγμές, που τους δίνεις σημασία, αναπολούν τις ώρες, που αφιερώνεις, ακούγοντάς να μηρυκάζουν την ανασφάλειά τους. Σου περιγράφουν με λεπτομέρειες επικαλυπτόμενες συναισθήματα παρεμφερή.
Και το πράττουν επίμονα, ψυχαναγκαστικά, αδιάλειπτα. Κρέμονται από τα χείλη σου και υπομένουν τις ιδιοτροπίες σου. Ακόμα κι αν εκνευριστείς, δεν θα διακινδυνεύσουν να σε χάσουν. Θα υποχωρήσουν, μέχρι να βεβαιωθούν πως παραμένεις κοντά τους.
Τη στάση σου ως αδιαφορία αν εκλάβουν, θα επιδοθούν σε αναλύσεις ατέρμονες: Γιατί μου φέρθηκε έτσι, πώς ύψωσε τον τόνο της φωνής του. Μήπως δεν με αγαπά; Γιατί δε με καταλαβαίνει. Ένα απύθμενο χωνευτήρι περιττολογίας και αυτοτροφοδοτούμενων ενοχών.
Ποιος δεν έλκεται από μία άνευ όρων παράδοση, με πενιχρό φαινομενικά αντάλλαγμα λίγο χάδι. Ποιος δε γοητεύεται από ένα πρόσωπο, που σε αποδέχεται δίχως ενστάσεις, όπως ακριβώς η μητέρα.
Μόνο που το τίμημα είναι η αφαίμαξη, η αυξανόμενη μετάγγιση συναισθηματικής ρώμης και η τελική απώλεια του ελέγχου: Όταν θα σταματήσει η παρασιτική αυτή σχέση, οι ρόλοι θα έχουν αντιστραφεί και ο εξαρτώμενος αλώβητος θα κινήσει για νέες περιπέτειες.
Ο τρόμος της μοναξιάς και της εγκατάλειψης διακατέχει την ύπαρξή τους. Και γι αυτό επιζητούν ενίσχυση για κάθε τους πράξη ή, χειρότερα, σε εξαναγκάζουν να πάρεις αποφάσεις για αυτούς. Είλωτες για τον έπαινο του οποιουδήποτε, κόλακες για νεύματα συγκατάβασης.
Σπουδαίοι δραματουργοί, σκηνοθετούν την επόμενη θεατρική κατάρρευση, διαδηλώνουν πόσο εύθραυστους οι περιστάσεις τους κατέστησαν και τι ευάλωτοι από τις τραυματικές εμπειρίες έχουν γίνει, προσφέρουν γη και ύδωρ για στήριξη, θαλπωρή, αγαλλίαση. Παρουσιάζονται στους αδαείς ως αλτρουιστές, δοτικοί, αλλά στην πραγματικότητα δεν εμβαθύνουν σε καμία σχέση, από την οποία δεν θα προκύψει κάποιο όφελος συναισθηματικό ή δεν θα είναι εγγυημένη η πολυπόθητη αναγνώριση.
Και φυσικά δεν αποτολμούν καμία μάχη. Ο ξενιστής είναι εκείνος, που θα πολεμήσει όλους τους δικούς τους πολέμους, που οφείλει να τους υποστηρίξει, ακόμα κι αν δεν έχουν αντιληφθεί ορθά τα δεδομένα, επειδή οι άλλοι διαρκώς τους πληγώνουν, δεν τους κατανοούν, τους μειώνουν, δε θωπεύουν το θαυμαστό πήλινο κόσμο τους.
Καταδυναστεύονται από συντριπτικό άγχος για όσα βιώνουν, επιδιώκουν, αντιλαμβάνονται. Πληγώνονται εύκολα, αλλά δεν αποτολμούν την έξοδο από το περιήλιο της προσωπικότητας σου, παρά μόνο αν βεβαιωθούν για τρία πράγματα: Πως δεν σου έχουν αφήσει καμία ικμάδα ή αντοχή, πως αποστράγγισαν κάθε δυνατότητα ανάνηψης και τελικά πως ανακάλυψαν έναν νέο φορέα εξουσίας, έναν άφθαρτο και ανυποψίαστο αφελή, του οποίου την αφαίμαξη θα σχεδιάσουν και θα ενορχηστρώσουν με χειρουργική ακρίβεια.
Είναι οι άνθρωποι, που πάσχουν, εξαιτίας της εξαρτητικής προσωπικότητας, που αναπτύχθηκε κατά την παιδική ηλικία, τότε που ήταν αδύνατο να διαγνωσθεί. Υποφέρουν γιατί οι σημαντικοί ενήλικες είτε με την αδιαφορία τους είτε με την υπερπροστατευτικότητα είτε με την απουσία δεν τους επέτρεψαν να καλλιεργήσουν ένα ακέραιο εγώ, μια αυτόνομη ηθική και μία λογική πέρα από το εδώ και τώρα.
Κι έτσι επαναλαμβάνουν βασανιστικά την ξέγνοιαστη εξάρτηση των αθώων χρόνων, επαιτώντας για μπράβο και ξεπουλώντας την αυτοεκτίμηση για λίγη αναγνώριση. Σαν βαμπίρ αναβιώνουν το χειριστικό παιδί, που κλαίει, κάνει θόρυβο, απαιτεί άμεση ικανοποίηση των θέλω του, θηρεύει τις αγκαλιές.
Στο κενό πέφτουν οι προσπάθειές τους να σπάσουν αυτήν την καθήλωση, εις μάτην επιθυμούν να διαρρήξουν τη νοσηρή και υποσυνείδητη προσκόλληση. Και τελικά υποδουλώνοντας την ωριμότητα στη σκιά όσων εκλαμβάνουν ως ισχυρούς, παράδοξα, μα αποτελεσματικά, διασφαλίζουν τον έλεγχο.
Τα δεινά τους, όμως, είναι ασήμαντα μπροστά στις δοκιμασίες, που θα περάσει το θύμα τους, ειδικά αν και το ίδιο εμφορείται από το σύνδρομο του σωτήρα.
Συχνά παραπονούνται για αδιαθεσίες και ημικρανίες, μιμούμενοι το παιδί, που δε θέλει να πάει σχολείο. Μοιρασμένη η συχνότητά τους στα δύο φύλα, εγκαθιδρύουν αθόρυβα τις μικρές δυναστείες τους και ομιλούν με τέτοιο ζήλο για τον εαυτό τους και τις οδύσσειες του, που έντρομος διαπιστώνεις πως δε χρειάζεται καν να τους απαντάς: Έτσι κι αλλιώς θα υποπέσουν σε μάντεμα σκέψης αυθαίρετες γενικεύσεις και προσωποποίηση των πάντων.
Πώς θα τους αναγνωρίσετε:
Δυσκολεύονται να πάρουν αποφάσεις, ακόμα και απλές, και αναζητούν διαρκή συμβουλευτική υποστήριξη και αναλυτική καθοδήγηση.
Επαφίενται σε άλλους για τη λήψη καθοριστικών αποφάσεων.
Αναλαμβάνουν την περαίωση αγγαρειών, εργασιών, που οι υπόλοιποι αποφεύγουν, για να γίνουν αρεστοί και αποδεκτοί.
Δεν βάζουν τέλος σε καμία σχέση, αν δεν βεβαιωθούν πως έχουν βρει τον αντικαταστάτη.
Υπολογίζουν σε μεγάλο βαθμό τη γνώμη των άλλων και αποφεύγουν τις συγκρούσεις.
Έχουν συμπτώματα κατάθλιψης, εάν αντιληφθούν πως η υποτακτική συμπεριφορά τους δεν αρκεί, για να κρατήσει τους γύρω ή εάν βρεθούν σε ανταγωνιστικά και αμείλικτα περιβάλλοντα.
Μεγαλοποιούν τα αρνητικά και χαίρονται με την παραμικρή, ακόμα και τυπική θετική ενίσχυση.
Εάν αμφισβητηθούν δεν μπορούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά και τις ενορμήσεις τους
Απογοητεύονται εύκολα ακόμα και στην υποψία αποτυχίας.
Δεν διακινδυνεύουν, παρά μόνο αν τους πάρετε από το χέρι και χρεωθείτε τις επιλογές τους.
Πιστεύουν πως οι άλλοι είναι ικανότεροι και είχαν περισσότερες ευκαιρίες, γεγονός που τους κάνει μεμψίμοιρους.
Εξιδανικεύουν εκείνους από τους οποίους θα εξαρτηθούν.
Πολλές φορές παρουσιάζονται ως τελειοθήρες, ώστε να έχουν προσχήματα, που θα δικαιολογήσουν την ατολμία και την αποφυγή δράσης.
Οι προσκολλήσεις τους δεν αναφέρονται αναγκαστικά σε συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά σε όποιον αποπνέει επίφαση δύναμης.
Πώς να τους βοηθήσω:
Αν αποφασίσετε να τους βοηθήσετε, επιστρατεύστε όλες σας τις δεξιότητες και μάθετε να θέτετε εσείς τα όρια. Ακούστε τους με αγάπη και ενδιαφέρον, αλλά διακόψετε τους, αν αρχίσουν να μακρηγορούν. Μην ενισχύετε την αποποίηση ευθυνών, που επιδιώκουν και μη μετατραπείτε σε αυθεντία, από την οποία ασφυκτικά θα γαντζωθούν.
Αναθέστε τους μικρές αποστολές, στις οποίες γνωρίζετε πως εύκολα θα επιτύχουν, αυξάνοντας το βαθμό δυσκολίας. Όσο κι αν σας κολακεύει, να θυμάστε ότι μόνο εάν γίνουν ανεξάρτητοι, θα ενδυναμωθούν. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα πρέπει εσκεμμένα να τους αγνοήσετε.


Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου




ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...