Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Η δυστυχία του να υπάρχεις, αλλά να μην ξέρεις πως


Έτσι είναι οι άνθρωποι των τελευταίων “σήμερα”. Γουστάρουν να διαβάζουν για τα προβλήματα των αδύναμων ανθρώπων και να ταυτίζονται μέχρι το μεδούλι. Αποποίηση πάσας ευθύνης και το μόνο που θέλουν· ένα alter ego, το ίδιο τσακισμένο, το ίδιο κατεστραμμένο, μα να έχει πετύχει κάτι. Έστω και κάτι μικρό.
Να τους δώσει την ελπίδα ότι μέσα στη μιζέρια τους μπορούν να διεκδικήσουν και αυτοί κάτι παραπάνω, από την απλή επιβίωση. Και κάπως έτσι χάνονται, πνιγμένοι ανάμεσα στα πρότυπα των αδικημένων, των καταθλιπτικών, των όσων δηλώνουν ευθαρσώς αυτοκτονικοί. Το παράδοξο είναι πως όλοι αυτοί συσπειρώνονται για τη διεκδίκηση της χαμένης δυνατότητας, της ελπίδας που νομίζουν πως κάποιος τους στέρησε. 
Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική. Θλιβερά κακέκτυπα, “ψυχασθενικών” προτύπων νομίζουν πως η ζωή είναι το παραμύθι με τους αδικημένους και τους απατεώνες, τους υπηκόους και τους βασιλιάδες, τους πρίγκιπες και τα τέρατα. Βυθισμένοι σε μια παραπλανητική μίζερη αποτίμηση της πραγματικότητας, διαλέγουν το ρόλο του θύματος και αποφασίζουν να αφιερώσουν τη ζωή τους στο κυνήγι ενός φανταστικού θύτη. Αναλώνονται στη διήγηση της ζωής που μάλλον τους άξιζε, και στην παγίωση μιας μη ζωής, απαλλαγμένης από κάθε είδους δυνατότητα, αφού ελλείψει συναίσθησης της κατάστασης, διαφυγή δεν υπάρχει. Γιατί για να μπορέσεις να οδηγηθείς σε μία πράξη, πόσο μάλλον να ξεφύγεις από μία κατάσταση, πρέπει να προϋπάρξει κατανόηση και συνειδητοποίηση των όσων σε καθιστούν δυσαρεστημένο και δη δυστυχισμένο.
Γιατί ο άνθρωπος γουστάρει να φυτοζωεί, να είναι αξιολύπητος, να θρηνεί την ύπαρξή του. Γιατί ο άνθρωπος για να νιώσει δυνατός, πως έχει τη ζωή στα χέρια του, αυτοκτονεί με μια δήθεν ηρωική έξοδο, και χάνεται σε μια στιγμή. Γιατί ο άνθρωπος προτιμά να πεθάνει , από το να τολμήσει να ζήσει. Και ας μην πιστεύσει στη ζωή μετά, σε παράδεισο ή κόλαση. Αρκεί να περάσει στην ανυπαρξία, αρκεί το μυαλό να μη λειτουργεί πια. Η πολυπόθητη νεκρική σιγή φτάνει, ακριβώς όταν εκείνος ήδη νεκρός, αδυνατεί να την απολαύσει. Τραγική ειρωνεία, μα διόλου τραγικό τέλος.
Και να που η ζωή είναι πια βαρύ φορτίο και βιάζεσαι τον κύκλο να κλείσεις. Κοντεύεις, μα η κατάντια δε θα σε αποχωριστεί. Δεν το λέω για να σε μεταπείσω, μα το λέω για αυτούς που ορκισμένοι ακόλουθοι σε κάθε σου βήμα σέρνονται από πίσω. Η ζωή δεν είναι δύσκολη. Η ζωή όμως δεν είναι και παραμύθι, ούτε όμως και ταξίδι. Η ζωή δεν είναι ένας συνεχής μόχθος, μα ούτε και ατελείωτο πάρτυ. Η ζωή δεν είναι τίποτα παρά μία αυστηρά προσωπική δυνατότητα ύπαρξης. Θα σου έλεγα πως η ζωή είσαι εσύ, μα δε θέλω να σε γελάσω. Η ζωή είναι ένα αποκύημα της φαντασίας σου, που κάποτε επέλεξες να πραγματώσεις. Ουδέτερη, άοσμη, άχρωμη μέχρι τη στιγμή που άρχισες ενεργά να υπάρχεις. Το τι είναι η ζωή, το τι θα καταντήσει ή σε τι θα αναδειχθεί, το αν θα τη βαρεθείς ή αν δε θα μπορείς να τη χορτάσεις, δεν το ξέρω… Μα εσύ ίσως κάτι να έχεις καταλάβει. 
Θεωρίες θα πουν, συνεχίζοντας την ενεργή και άκρως "αποδοτική" μίζερη φυτοζωία. Ας είναι... Κάπου παρακάτω θα ξανασυναντηθούμε. 
Γράφει η  Μία Ντέντα



Irvin Yalom: «Ο έρωτας και η ψυχοθεραπεία είναι μεταξύ τους ασύμβατα»

«Ζωή χωρίς προβληματισμό δεν αξίζει τον κόπο» -Σωκράτης
«Δεν μ’ αρέσει να δουλεύω με ερωτευμένους. Ίσως γιατί τους ζηλεύω –κι εγώ ο ίδιος λαχταράω να μαγευτώ. Ίσως πάλι γιατί ο έρωτας και η ψυχοθεραπεία είναι μεταξύ τους ασύμβατα. Ο καλός θεραπευτής πολεμάει στο σκοτάδι και ζητάει το φώς, ενώ ο έρωτας συντηρείται από το μυστήριο και καταρρέει μόλις αρχίσεις να τον εξετάζεις σχολαστικά. Κι εγώ σιχαίνομαι να γίνομαι ο δήμιος του έρωτα.»
«Προτιμώ να πιστεύω ότι πρόκειται για μία γνήσια ανθρώπινη σχέση που δίνει στον ασθενή τη δυνατότητα να εξερευνήσει τον εαυτό του (της) να τον εξετάσει, να μάθει να συναναστρέφεται με τους άλλους πιώ στενά και πιο ουσιαστικά, να μάθει να εμπιστεύεται και να μοιράζεται πράγματα που πριν ήταν αδιανόητο να μοιρασθεί.» (Για τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον ψυχοθεραπευτή και τον ασθενή)
«Υπάρχουν πολλά και διαφορετικά είδη αγάπης. Θεωρώ ότι η υψηλότερη μορφή είναι η αγάπη και η φροντίδα για την ύπαρξη και την ανάπτυξη του άλλου και σε αυτή την περίπτωση η ψυχοθερεπεία έχει πολύ καλά αποτελέσματα. Αλλες περιπτώσεις αγάπης όπως ο κεραυνοβόλος έρωτας στηρίζονται σε ψευδαισθήσεις και χρειάζονται συγκεκριμένη εξέταση.»
«Στην ψυχοθεραπεία που γίνεται με σωστό τρόπο αναπτύσσεται ένα είδος αγάπης ανάμεσα στον ασθενή και τον θεραπευτή. Περιλαμβάνει την έννοια τους ενδιαφέροντος και της φροντίδας του ενός για τον άλλον και είναι ένα συναίσθημα που αναπτύσσεται αμφίδρομα. Ομως το συναίσθημα αυτό δεν περιλαμβάνει την σεξουαλική έλξη, η οποία όταν συμβεί να δημιουργηθεί σηματοδοτεί και το τέλος της θεραπείας, διότι αποβαίνει καταστροφική.»
«Ένας καλός ψυχοθεραπευτής βοηθά ένα πρόσωπο να εξερευνήσει τον εαυτό του και να αναπτύξει την προσωπική του δημιουργικότητα.»
«Η ψυχοθεραπεία είναι ένα είδος πρόβας για την πραγματική ζωή. Τελικός στόχος της σωστής θεραπείας είναι να βοηθήσει το άτομο να δημιουργήσει εποικοδομητικές και ανθεκτικές στο χρόνο σχέσεις, πράγμα που αν συμβεί κάνει αυτομάτως την θεραπεία να μην είναι απαραίτητη. Από την προσωπική μου πείρα έχω διαπιστώσει πως είναι πολύ σπάνιο άνθρωποι με μεγάλο αριθμό στενών φίλων να έλθουν για ψυχοθεραπεία, εκτός και αν αντιμετωπίζουν μία απροσδόκητη κρίση.»
«Νομίζω ότι τα βιβλία μου διαβάζονται από ανθρώπους που ενδιαφέρονται να εξερευνήσουν τον εαυτό τους, να αυτοβελτιωθούν και να ωριμάσουν. Ανθρώπους που ακολουθούν το γνωμικό του Σωκράτη ότι «ζωή χωρίς προβληματισμό δεν αξίζει τον κόπο να τη ζεί κανείς.» Γράφω μυθιστορήματα για ιδέες και ελπίζω ότι τα βιβλία μου παρακινούν κάποιον να σκεφθεί βαθύτερα σε σχέση με τον εαυτό του ενώ την ίδια στιγμή προσφέρουν μία συναρπαστική ιστορία.»
 yalom012.jpg



Πηγή: bookbar.gr

Ένα «ναι» όλη της η ζωή..


Σήμερα έχει τα γενέθλιά της. Κλείνει τα 82.
Το νούμερο από μόνο του ακούγεται μάλλον τρομαχτικό ακόμα και στα δικά της αυτιά, και ας είναι ακόμα όλα ξεκάθαρα μέσα στο μυαλό της.
Ευλογία να θυμάσαι ακόμα, σκέφτηκε την ώρα που την βοήθησαν λίγο για να κάτσει στην καρέκλα.
Κανονικά μπορούσε και μόνη της να κάτσει αλλά δεν της αρέσει στον καθρέφτη της η εικόνα με το μπαστούνι.
To βαστάει στο χέρι της για να μη τους στενοχωρήσει, αλλά για αυτήν είναι σαν να έχει στο χέρι της κάτι διακοσμητικό, όχι χρηστικό αντικείμενο.
«Θα το βαστήξω» τους λέει με χαμόγελο , αλλά δεν εννοεί αυτό που λέει.
Το βαστάει όμως.
Γεμάτη η ζωή της, όλα της τα δωσε ο Θεός και όλα της τα πήρε.
Καμιά δυσκολία δεν την κράτησε πίσω, καμιά αναποδιά δεν την λύγισε.
Όλη της η ζωή μια αξιοπρέπεια, στολισμένη με λέξεις όπως αγάπη, ευγένεια, θυσία, βοήθεια, προσπάθεια, κλάματα, πόνο, και μια λέξη πάντα στο στόμα της.
.... «Ναι».
Ένα «ναι» σαν τη φωτιά που έλιωνε τα κεράκια της τούρτας που περίμενε μπροστά της.
Ένα «ναι» που δεν μπόρεσε ποτέ να αρνηθεί σε κανέναν, και ας έβγαινε κάποιες στιγμές μέσα από τα σφιγμένα χείλη της σαν σφύριγμα.
Άλλωστε πώς να αρνηθεί; Και με τι δικαιολογία;
Δεν θέλω; θα τους στεναχωρούσε.
Δεν μπορώ; το θεωρούσε προσβολή για τον εαυτό της.
«Να ζήσεις γιαγιούλα και χρόνια πολλά....»
Έφυγε το μυαλό της με το τραγούδι. Πέταξε.
Γύρισε στην ανάγκη που της επέβαλλαν να μην προχωρήσει στο σχολείο και ας ήταν άριστη μαθήτρια.
Πήγε πίσω σε εκείνη τη μέρα που την παντρέψανε με το ζόρι με εκείνον τον «άγιο» άνθρωπο που θα την έκανε ευτυχισμένη.
Πήγε πίσω σε εκείνο το παλικάρι που καθόταν παράμερα σε ένα στασίδι στην εκκλησία, με χαμηλωμένο το βλέμμα του και δάκρυα που τρυπούσαν το πάτωμα.
Ξαναθυμήθηκε τον άγιο άνθρωπο που την παράτησε γιατί τα μπουκάλια του ποτού φτάσανε μέχρι το λαιμό του και τον πνίξανε.
Έπλυνε από την αρχή σκάλες και τουαλέτες για να μεγαλώσει τα παιδιά της, για να μην αφήσει τίποτα να τα πληγώσει.
Ένιωσε να φεύγει σιωπηλά μέσα από την αγκαλιά της μεγαλύτερης αγάπης που ένιωσε στη ζωή της για να μη μείνουν μόνοι τους κάποιοι άλλοι.
Απομονώθηκε για άλλη μια φορά στα βιβλία της και στη μοναξιά που χρόνια ολόκληρα ήταν η συντροφιά της, ο έρωτας που δεν πρόλαβε να ζήσει, το κεφάλι που κάλυπτε το διπλανό μαξιλάρι της, οι εικόνες που έβλεπε και δεν γίνονταν ποτέ πραγματικότητα.
«μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά....»
Ένα «ναι» όλη της η ζωή. 
Ένα «μάλιστα» και ένα κατεβασμένο βλέμμα.
Ένα «εντάξει» που πίσω του έκρυβε ένα τεράστιο «δεν θέλω» που δεν ειπώθηκε ποτέ.
Όλοι οι άλλοι ευχαριστημένοι, εκτός από την ίδια.
Πάντα ουραγός, πάντα με γυρισμένη την πλάτη, να μη δει κανείς τα δάκρυά της, να μην αντικρύσει κανείς τη θλίψη της.
Καρφιτσωμένο το χαμόγελο στα χείλη της , πικρό το σάλιο της από το δηλητήριο που κατάπινε.
«παντού να σκορπίζεις της γνώσης το φώς....»
Ένα φως ήταν για όλους, και ένας κλεισμένος διακόπτης για την ίδια.
Που πόθησε και δεν διεκδίκησε, που σιχαινόταν και δεν έφτυνε, που κουραζόταν και δεν σταμάταγε.
«και όλοι να λένε να μία Σοφός...»
Πόσο πολύ θα ήθελε να πει ένα «όχι» έστω και για μια φορά στη ζωή της.
Το τραγούδι έχει τελειώσει και όλοι την περιμένουν να σβήσει τα κεράκια.
Δεν πρόλαβε.
-Γιαγιά, γιαγιά, είσαι καλά;
«Όχι»

 Γράφει η  Δήμητρα Καφρομάνη
Facebook: Dimitra Kafromani



«Σ΄αγαπώ»

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα «Σ΄αγαπώ».
Φαινομενικά, ήταν ίδιο με όλα τα «Σ΄αγαπώ» του κόσμου. Αυτά που έχουν γραφτεί με τα ίδια ακριβώς γράμματα. Αυτά που έχουν ειπωθεί με ανθρώπινη φωνή.
Στολισμένα με βαρύγδουπες εκφράσεις που τα συνοδεύουν στην πορεία τους.
Υπάρχουν όμως κάποια «Σ΄αγαπώ» που δεν μοιάζουν με τα υπόλοιπα.
Στέκονται μόνα τους και δεν στηρίζονται πουθενά.
Δεν υπήρξαν ποτέ σκοινιά για να τα πιάσουν, βάσεις για να τα κρατήσουν, χέρια προς βοήθεια ή πόδια για να τα προτρέψουν σε φυγή.
Παραμένουν μετέωρα, σχεδόν εγκαταλελειμμένα, απομακρυσμένα από ωραιοποιημένες καταστάσεις, καθημερινές εικόνες, ασήμαντες αναμνήσεις.
Γεννήθηκαν μια μέρα ξαφνικά χωρίς κλάματα. Χωρίς να πεινάνε ή να διψάνε.
Δεν τα νανούρισε κανείς για να κοιμηθούν. Δεν τα χάιδεψε κανείς στην πλάτη για να ηρεμήσουν.
Μεγάλωσαν και γιγαντώθηκαν όπως οι άνθρωποι που ζουν στη φύση τρώγοντας απ αυτήν, πίνοντας απ αυτήν, ζώντας απ αυτήν.
Τα γράμματα που έπρεπε, τα έμαθαν μόνα τους. Σχολείο να τους μάθει δεν υπήρξε. Δεν τους δίδαξε κανείς τα «πρέπει» μεγαλώνοντας.
Μ΄ένα τεράστιο «θέλω να ζήσω» ξεκίνησαν, μ ένα τεράστιο «θα ζήσω», συνεχίζουν.
Αποφασισμένα για τα πάντα, παλεύουν με το φόβο. Στα ίσια, κοιτάζοντάς τον ευθεία στα μάτια.
Τα λάθη τους τα αναγνωρίζουν και τα αποδέχονται χωρίς δεύτερη σκέψη. Με τον ίδιο τρόπο κάνουν κάθε δυνατή προσπάθεια να τα διορθώσουν.
Δεν θα μπορέσουν ποτέ να απαντήσουν σε «γιατί».
Γιατί δεν ξέρουν, είναι πάντα η απάντηση.
Πώς να κάνεις συγκεκριμένο, κάτι τόσο μεγάλο; Δεν μπήκαν ποτέ όρια για να τα προσδιορίσουν.
Δεν βασίστηκαν ποτέ στην ανάγκη, την απόρριψη, το παιχνίδι, την ανασφάλεια, την εξάρτηση, τη συμπόνια ή την αβεβαιότητα.
Δεν ειπώθηκαν ποτέ με λύπη, παράπονο ή παρακάλια, δεν ειπώθηκαν με σκοπό να πάρουν κάτι σαν αντίτιμο.
Δεν ξοδεύτηκαν, δεν ήταν μάταιη η ύπαρξή τους.
Δεν αιχμαλώτισαν ποτέ ανθρώπινες συνειδήσεις. Ανθρώπινες ζωές.
Δεν πληρώθηκαν ποτέ με χρήματα, σπίτια, βοήθεια ή συμπαράσταση.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα «Σ΄αγαπώ».
Δημιούργημα ενός ονείρου που γινόταν σιγά σιγά πραγματικότητα. Δημιούργημα σκέψεων μιας άλλης ζωής, αυτής που κλήθηκε να υπηρετήσει σε ετούτη.
Ειπώθηκε ένα βράδυ μαζί με τη μουρμούρα του ύπνου και κάτι πλεγμένα χέρια και πόδια που δεν ήθελαν να χωρίσουν.
Ξημέρωσε κάτι πρωινά από τον ήλιο κι όχι από ενοχλητικά ξυπνητήρια που κάποιος έπρεπε να κλείσει.
Πλύθηκε με παγωμένο νερό, ζεστάθηκε μ έναν πρωινό καφέ ανάμεσα στα δάχτυλα.
Κρατήθηκε δίπλα σε κάτι λέξεις που μπορεί να μη σήμαιναν τίποτα, αλλά τελικά σήμαιναν τα πάντα.
Άναψε δίπλα από κάτι φώτα, κρατήθηκε ζωντανό μέσα στα σκοτάδια.
Διάβασε παραμύθια φτιαγμένα για πραγματικούς ανθρώπους, όχι για ψεύτικους ήρωες.
Περίμενε χωρίς να περιμένει τίποτα.
Περίμενε γιατί δεν ήθελε να περιμένει τίποτα.
Ξεχώρισε από το σωρό γιατί δεν είχε τίποτα να κερδίσει. Και τίποτα να χάσει.
Δεν σκέφτηκε ποτέ να οπισθοχωρήσει για κανένα λόγο. Ακόμα κι όταν μπορούσε με προσπάθεια.
Κι αν κάποια στιγμή σταματήσει να ζει, δεν θα σταματήσει να υπάρχει.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα «Σ΄αγαπώ».
Ακόμα είναι.

 Γράφει η  Δήμητρα Καφρομάνη
Facebook: Dimitra Kafromani




Το «μαζί» και το «για πάντα»



Το «για πάντα», δεν παντρεύτηκε ποτέ με το «μαζί». Είμαστε σήμερα εδώ και ζούμε το τώρα, βιώνουμε τις στιγμές και τις μοιραζόμαστε.
Σε αυτό το σημείο όμως, μας έφερε το παρελθόν μας. Μας έφεραν οι επιλογές μας. Καλές και κακές. Έξυπνες και χαζές. Όλες. Μας έφεραν αμέτρητες υποσχέσεις για «μαζί» και «για πάντα». Λέξεις ειπωμένες με τόση αληθοφάνεια, που κι η ψυχή ακόμα τις δέχτηκε, όσο κι αν το μυαλό τις αναγνώριζε και τις απέρριπτε. Κάθε απόφαση ήταν κι ένα βήμα προς το σημείο που στεκόμαστε τώρα.
Δεν είναι κακό να χάνονται οι άνθρωποι όταν δεν έχουν κάτι άλλο να πουν. Δεν τελειώνει η αγάπη, αλλάζει μορφή. Γίνεται έγνοια κι ενδιαφέρον. Γίνεται ανάμνηση. Όμως όταν δεν υπάρχει παρόν και σε δένει μόνο το παρελθόν, είναι καλό να κλείσεις τον κύκλο και να πας παρακάτω. Όταν οι φράσεις ξεκινάνε με το «θυμάσαι τότε…» και η σιωπή δεν είναι συμφωνία και διάλογος, αλλά αμηχανία, κλείσε τον κύκλο και φύγε. Δώσε ένα φιλί, χάιδεψε το πρόσωπο που έχεις απέναντί σου, κράτα τις στιγμές και πήγαινε παρακάτω. Αν μείνεις, θα γευτείς την πίκρα της δηλητηριασμένης συνήθειας.
Δεν είναι κακό να χάνονται οι άνθρωποι όταν έχουν κάτι άλλο να ζήσουν. Είτε είναι μια φιλία, είτε ένας έρωτας ακόμα και μια κόντρα, πρέπει να ξέρεις τη στιγμή που θα αποχωρήσεις. Κάποια στιγμή δεν έχεις τίποτε άλλο να δώσεις. Δεν έχεις τίποτε άλλο να νιώσεις. Δεν έχεις τίποτα άλλο να πεις. Έχεις εξαντλήσει τις πηγές της ψυχής σου. Έχεις αδειάσει κάθε απόθεμα που είχες. Και τώρα, πιο πολύ από ποτέ, χρειάζεσαι καινούριες εικόνες, καινούρια ερεθίσματα, καινούριες πηγές.
Δεν είναι κακό να αλλάζεις μονοπάτι. Το «μαζί» άλλωστε, είναι το μεγαλύτερο παραμύθι που θα πιστέψεις ποτέ στη ζωή σου. Δεν υπάρχει. Υπάρχει το «μαζί, όσο…». Μαζί, όσο οι ανάγκες σου θα κουμπώνουν με τις δικές μου. Μαζί, όσο η εικόνα σου θα είναι συμβατή με το κάδρο που μοστράρω. Μαζί μέχρι να πάψεις να ταράζεις τα λιμνασμένα μου νερά σαν βότσαλο στη λίμνη της ψυχής μου. Μαζί όσο με αναγκάζεις να δώσω μάχες μαζί σου. Όσο δεν θα χρειάζεται πλέον να σε υπερασπιστώ στα λάθη σου. Μαζί, όσο περπατάμε σε δρόμους καλοστρωμένους. Μαζί, όσο εσύ θα πολεμάς τους δράκους σου κι εγώ θα κάνω πως δεν τους βλέπω. Όσο οι σιωπηρές κραυγές σου δεν θα ενοχλούν τη χαϊδεμένη μου συνείδηση. Μαζί, όσο το «έχεις δύναμη εσύ, θα τα καταφέρεις» θα είναι επιχείρημα που θα πιάνει.
Το «μαζί» και το «για πάντα» δεν υπήρξαν ποτέ αιώνια δεμένα. Υπήρξαν δυο εραστές που μοιράστηκαν με πάθος το σήμερα και τη λιακάδα, και χώρισαν στο λάθος. Υπήρξαν συνοδοιπόροι σε φωτισμένες διαδρομές, ώσπου το σκοτάδι τους χώρισε. Το «μαζί» και το «για πάντα» είναι οι μεγαλύτερες λεκτικές απάτες που εφηύρε ο άνθρωπος για να φτιάξει το παραμύθι του. Γιατί στο τέλος της μέρας, όταν μένεις μόνος εσύ και το σκοτάδι σου, ξέρεις καλά πως το «μαζί» και το «για πάντα», θα παραμείνουν μόνο εραστές.

Της Σοφίας Παπαηλιάδου




"Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι" Μπρεχτ



Ένα εξαιρετικό, μικρό, συμβολικό κείμενο για τη σημερινή εποχή.

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι» ρώτησε το κοριτσάκι τον κύριο Κ, «θα φέρονταν καλύτερα στα μικρά ψαράκια;»
«Φυσικά» είπε αυτός. «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι θα έφτιαχναν στη θάλασσα τεράστια κουτιά για τα μικρά ψαράκια, με κάθε λογής τρόφιμα μέσα, και θα φρόντιζαν να έχουν πάντα φρέσκο νερό τα κουτιά, και θα έπαιρναν όλα τα μέτρα υγιεινής.
»Εάν, για παράδειγμα, ένα ψαράκι χτυπούσε το πτερύγιό του, θα του έβαζαν αμέσως επίδεσμο ώστε να μην πεθάνει πριν την ώρα του (…)
»Φυσικά, θα υπήρχαν σχολεία.
»Στα σχολεία, τα ψαράκια θα μάθαιναν να κολυμπούν προς τα σαγόνια των καρχαριών.
»Θα τους δίδασκαν ότι, για ένα μικρό ψαράκι, το πιο σπουδαίο και το πιο ωραίο είναι να παραδοθεί με χαρά στους καρχαρίες (…)
»Δεν θα έλειπε και η θρησκεία, που θα δίδασκε ότι η αληθινή ζωή του μικρού ψαριού αρχίζει μέσα στην κοιλιά του καρχαρία.
»Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, τα ψαράκια δεν θα ήταν πια όλα ίδια, όπως είναι τώρα. Ορισμένα θα είχαν υπεύθυνα πόστα και θα βρίσκονταν πάνω από τα άλλα ψαράκια. Θα επιτρεπόταν στα μεγαλύτερα να τρώνε τα μικρότερα. Αυτό στ’ αλήθεια θα ήταν πολύ επωφελές για τους καρχαρίες, αφού τότε θ είχαν να τρώνε συχνότερα μεγαλύτερα και πιο λαχταριστά γεύματα (…)
»Με λίγα λόγια, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, στη θάλασσα θα υπήρχε πολιτισμός.»
Μπέρτολ Μπρεχτ
Ιστορίες του κυρίου Κόινερ




Πηγή: lecturesbureau.gr

Άκου πώς θα τη χάσεις



Έτσι είναι οι άνθρωποι, θα μου πεις, το έχει η φύση τους από μικρά παιδιά.
Βλέπουν ένα παιχνίδι και ξαφνικά το θέλουν τόσο πολύ που κοιμούνται και ξυπνάνε με την έγνοια του. Το χρειάζονται πάση θυσία και θα κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν· θα το ζητήσουν απ’ τη μαμά και τον μπαμπά, θα γράψουν γράμμα στον Άγιο Βασίλη να του αφηγηθούν τον πόνο τους, θα πούνε κάλαντα, θα φέρουν τον κόσμο ανάποδα για λίγο έξτρα χαρτζιλίκι μέχρι να το κάνουν δικό τους.
Κι όταν το κάνουν δικό τους, θα το περιφέρουν εδώ κι εκεί με καμάρι, θα κοιμούνται μαζί του και θα ξυπνάνε γεμάτα όρεξη για παιχνίδι. Για ένα-δυο μήνες. Γιατί μετά το παιχνίδι χάνει τη λάμψη του, γίνεται μέρος της καθημερινότητάς τους, δεν τους κινεί πια το ενδιαφέρον, το βαριούνται. Πρόσεξε όμως· αυτό ισχύει μέχρι να το χάσουν.
Περνάνε τα χρόνια και ξεδιάντροπα κάνουμε το ίδιο με τους ανθρώπους μας. Όπως κάνεις κι εσύ μ’ εκείνη. Λες δεν έχεις χρόνο, λες πιέζεσαι, λες σε κουράζει. Κι όλα αυτά που κάποτε σου μοιάζανε χαριτωμένα, τώρα σε ενοχλούν. Έλα λοιπόν να σου πω μερικούς σίγουρους τρόπους για να τη χάσεις, μη σου έρθει και ξαφνικό. Γιατί θα τη χάσεις, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Θα τη χάσεις αν της λες πως είναι όμορφη μα δεν την κάνεις να αισθάνεται έτσι. Αν την κάνεις να ζηλεύει τις άλλες γυναίκες αντί να κάνεις τις άλλες γυναίκες να ζηλεύουν αυτή. Αν τα κομπλιμέντα σου είναι χειριστικά για να ζητιανεύει την επιβεβαίωσή σου κι όχι για να νιώθει δυνατή, αν η αφοσίωσή σου σε αυτήν εξαρτάται απ’ τις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται. Θα τη χάσεις γιατί γίνεσαι σαν όλους τους άλλους, που λένε πολλά και κάνουν ελάχιστα, γιατί είσαι προβλέψιμος.
Αφού αυτό θέλεις, να φύγει, συνέχισε, είσαι σε πολύ καλό δρόμο. Μην προσπαθείς να νιώσεις τις σιωπές της, να καταλάβεις τι την πείραξε, παράτα τα στο πρώτο «τίποτα» που θα σου απαντήσει όταν τη ρωτήσεις τι έχει. Πρόσβαλε τη νοημοσύνη της με ηλίθια ψέματα και φθηνές δικαιολογίες που προστατεύουν εσένα κι εκθέτουν αυτήν, κάνε την να νιώθει ανεπαρκής στο πλάι σου ενώ μέσα σου ξέρεις πως τη δική σου ανεπάρκεια θάβεις, έτσι άτσαλα όπως κάνουν τα σκυλιά με το κόκκαλό τους.
Κορόιδεψε τα όνειρά της, κάνε τη να νιώθει ηλίθια που κάποια μέρα θέλει να παρατήσει τη βαρετή δουλειά της για να κατακτήσει τη δημοσιογραφία, το τραγούδι ή το φεγγάρι. Δεν έχει σημασία ο τρόπος, έτσι κι αλλιώς εσύ ξέρεις να την κάνεις να αισθάνεται μία απ’ τις πολλές, δεν περιμένεις εμένα να σου πω πώς. Συνέχισε να είσαι και να μην είσαι εκεί, να θέλεις και να μη θέλεις να είσαστε μαζί, να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις πόσο εύκολο είναι να την κάνεις να χαμογελάσει με μια βόλτα, ένα μήνυμα, ένα ρουφηχτό φιλί στη μέση του δρόμου.
Ή απλά φέρσου σαν άνθρωπος, μίλα ξεκάθαρα κι άσε τη να επιλέξει τη φυγή της. Αν δε σου είναι ευτυχία να τη βλέπεις να κοιμάται στον ώμο σου, αν όταν μπαίνει σε ένα μαγαζί δε θέλεις να την αρπάξεις απ’ τη μέση για να δει όλος ο κόσμος πως είναι δικιά σου, αν δεν είναι το φάρμακό σου σε μέρες άρρωστες, μην την κρατάς εγωιστικά εκεί, γιατί κάποιος άλλος εκεί έξω ίσως πέθαινε να είναι στη θέση σου.
Ίσως της αξίζει κάποιος που θα την κάνει ευτυχισμένη καθημερινά, όχι όποτε δεν ξυπνάει στραβά. Τσαλάκωσέ την λοιπόν μια και καλή αντί να την τσαλακώνεις κάθε μέρα, δε βλέπω να σου είναι δα και τόσο δύσκολο.
Μην την αναγκάζεις να ζητιανεύει την προσοχή σου, γιατί εκείνη ξέρει πως τίποτα αξιόλογο δε φωνάζει «κοίτα με»· γι’ αυτό μην αναγκάζεις την ψυχή της να παραπαίει και να ματαιοπονεί για το μισό σου ενδιαφέρον. Ξέρω πως δεν είναι δουλειά σου να της λύσεις τα προβλήματα ούτε εκείνη νομίζω να σου ζήτησε κάτι τέτοιο. Δεν είναι δουλειά σου να της μαντάρεις την καρδιά, να της αποδείξεις πως δεν είσαι σαν τους άλλους, να την ξεκλειδώσεις· μεγάλο κορίτσι είναι, θα τα καταφέρει και μόνη της.
Δουλειά σου όμως φίλε μου είναι να αγαπάς τον τρόπο που πετάνε τα μαλλιά της, να μη λακίζεις στην πρώτη δυσκολία, να την κοιτάζεις ασυναίσθητα την ώρα της ταινίας στο σινεμά, να είναι για σένα η ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο ακόμα κι αν υπάρχουν ένα εκατομμύριο άλλες.
Κι αν σου είναι τόσο δύσκολο να είσαι σκληρός απέναντί της, τότε κάνε έναν κόπο να τη νιώσεις. Να την κάνεις να αισθανθεί άξια ν’ αγαπηθεί, γιατί πολλοί προσπάθησαν και τα παράτησαν στη μέση. Αυτό έχει ανάγκη, να νιώσει πως δεν είναι αυτή το πρόβλημα, να αισθανθεί πως αξίζει τη βαβούρα. Να την αγαπήσεις απ’ την αρχή, γιατί αν σταματήσει εκείνη να σε αγαπάει τίποτα δε θα είναι όπως παλιά· δε θα σε ψάξει, δε θα σε παρακαλέσει, δε θα παραλογίζεται, δε θα σε ζηλεύει.
Θα φροντίσει να σου λείψει ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούσε να αυγατίσει το λίγο σου για να το κάνει πολύ και θα το κάνει τόσο γρήγορα που δε θα πάρεις χαμπάρι από πού σου ήρθε. Και ξέρεις, η σφαλιάρα που δεν περιμένεις, πονάει πάντα περισσότερο.



Κείμενο: Φρόσω Μαγκαφοπούλου
Επιμέλεια Κειμένου Φρόσως Μαγκαφοπούλου: Πωλίνα Πανέρη




Πηγή: pillowfights.gr

8α Ριζοχωρίτικα 17 και 18 Αυγούστου


Ο προπονητής του ΑΣ Πρόμαχοι Μιχάλης Μαυρίδης



Αίσθηση και πολλές συζητήσεις έχει προκαλέσει η συμφωνία του ΑΣ ΠΡΟΜΑΧΟΙ με τον Μιχάλη Μαυρίδη, για την νέα ποδοσφαιρική σεζόν και την ανάληψη των ηνίων του προπονητικού τμήματος της ομάδας από τον γνωστό κόουτς, μετά την αποχώρηση του Βασίλη Σαμαρά.
Οι δυο πλευρές, διοίκηση και προπονητής, οριοθέτησαν τα πλάνα και τους στόχους του συλλόγου και ξεκινώντας καθημερινές επαφές, επιδίδονται στις αναγκαίες στρατηγικές κινήσεις, ώστε να ενισχυθεί η ομάδα και να κλείσουν όλα τα κενά που εντοπίζονται, τόσο σε έμψυχο, όσο και σε άψυχο υλικό.
Η πολύχρονη εμπειρία του Μιχάλη Μαυρίδη, μπορεί να αποβεί ως καταλυτικός παράγοντας στην συγκεκριμένη συγκυρία για το μέλλον του συλλόγου, καθώς είναι γνωστή στους παροικούντες  την Ιερουσαλήμ, η έντονη και αδιάλειπτη παρουσία του στα ποδοσφαιρικά πράματα της Πέλλας και ευρύτερα.

Ποιος όμως είναι ο Μιχάλης Μαυρίδης και ποιος είναι ο μύθος που τον ακολουθεί;
Σας παραθέτουμε ένα μικρό βιογραφικό του ανδρός, ύστερα από μια μικρή έρευνα που κάναμε, στη διάρκεια της οποίας μόνο θετικές κουβέντες ακούσαμε για τις γνώσεις και την ποδοσφαιρική του κατάρτιση.


Ο Μιχάλης Μαυρίδης ξεκίνησε ως σκάουτερ στον Πανηλειακό και κατόπιν στον Ατρόμητο.

 Στην Α1 είναι ο πιο έμπειρος προπονητής έχοντας περάσει από Άψαλο, Λουτράκι, Ξιφιανή [ 2 φορές φιναλίστ κυπέλλου], Εξαπλάτανο.

 Τα τελευταία χρόνια δουλεύει κυρίως στην Γ Εθνική με πέρασμα από Βατανιακό, Καστοριά, Οδυσσέα Κορδελιού, Πυρσό Γρεβενών.

 Είναι πτυχιούχος προπονητής ποδοσφαίρου ΟΥΕΦΑ Α' και αντιπρόεδρος του συνδέσμου προπονητών ποδοσφαίρου Ν. Πέλλας.


Εμείς από τα "Π.Ν." ευχόμαστε καλή επιτυχία τόσο στον προπονητή, όσο και γενικά στην ομάδα και υποσχόμαστε ότι θα είμαστε παρόντες, όπως πράττουμε όλα αυτά τα χρόνια, σε όλες τις εκδηλώσεις του συλλόγου που αγαπούμε και θα τον στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις.


ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...