Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Ο Γιώργος Μπογδάνης στον ΑΣ Πρόμαχοι



Ο ΑΣ Πρόμαχοι ανακοινώνει την απόκτηση του Γιώργου Μπογδάνη από τον Αλμωπό Αριδαίας.


Ο έμπειρος αμυντικός ξεκίνησε από πολύ μικρός την ποδασφαιρική του καριέρα από την ομάδα του χωριού που κατάγεται, τον Ερμή Μηλέας.
Στη συνέχεια, μεταπήδησε στις τάξεις του Εθνικού Αριδαίας .
Από εκεί, στα 16 του χρόνια μεταγράφηκε στον Αλμωπό Αριδαίας το 1997 και τον υπηρέτησε με το γνωστό του ποδοσφαιρικό ήθος μέχρι πέρυσι.
Ενδιάμεσα και στην περίοδο 2000-2001 αγωνίστηκε στον Πανηλειακό που εκείνη την εποχή αγωνιζόταν στην Α' Εθνική κατηγορία.

Έρχεται το 5ο ΦΡΑΓΜΑ ΠΑΡΤΙ



Έρχεται το γεγονός του καλοκαιριού...

Το 5ο ΦΡΑΓΜΑ ΠΑΡΤΙ που διοργανώνει ο ΑΣ ΠΡΟΜΑΧΟΙ και αναμένεται να συγκλονίσει...





Σχετικά λίνκ:

3ο ΦΡΑΓΜΑ ΠΑΡΤΙ

TO 4o "ΦΡΑΓΜΑ ΠΑΡΤΙ"

"ΕΜΦΡΑΓΜΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΞΙ ΧΟΡΕΥΤΡΙΕΣ ΣΤΟ 4ο ΦΡΑΓΜΑ ΠΑΡΤΙ

Με τους δικούς μου



Πώς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι που δηλώνουν μέλη μιας ομάδας, μιας θρησκείας, μιας οργάνωσης;

Η τυφλή αφοσίωση σε μια ομάδα, σε μια παράταξη, σε μια ιδεολογία, σε μια θρησκεία είναι μια μορφή ενισχυμένης συμμόρφωσης.

Ξαναμμένα πρόσωπα, σημαίες και λάβαρα, σύμβολα, χρώματα και συνθήματα μακρόσυρτα ειπωμένα με πάθος αλλά και χάρη σχηματίζουν το πλαίσιο της ασύνειδης οπαδοποίησης των λογής λογής μελών. Το τελετουργικό της χαράς του ανήκειν. Πώς προκύπτει αυτή η οπαδοποίηση και γιατί συμβαίνει;

Επενδύουμε συναισθηματικά σε πράγματα στα οποία ανήκουμε. Είναι μέρος του είναι μας, η ταυτότητα μας, το εγώ μας. Κανείς λοιπόν που επενδύει με πάθος σε μια ομάδα φέρεται ομαδοκεντρικά. Σκέφτεται σαν κομμάτι της ομάδας με άξονα την ομάδα και όχι τον εαυτό του. Το οικείο είναι ο πυρήνας του είναι μας. Θεωρούμε λοιπόν, τα οικεία πράγματα αυτονόητα για μας.

Υπάρχει μια ανθρώπινη τάση να αντιμετωπίζεται με απέχθεια κάθετι ξένο, ανοίκειο ή διαφορετικό που προσπαθεί μα μπει στην ομάδα. Η απέχθεια αυτή μπορεί να αποκωδικοποιηθεί ως καχυποψία, φόβος ακόμη και ως εχθρότητα. Αυτά τα συναισθήματα έχουν ως υπόβαθρο την προκατάληψη.

Η προκατάληψη είναι η γέφυρα στερεοτυπικών αντιλήψεων διαποτισμένων με στοιχεία διάκρισης. Τα μέλη μιας ομάδας, κόμμάτος, εθνότητας, παράταξης ή οργάνωσης χρωματίζονται και διακρίνονται από στερεοτυπικά χαρακτηριστικά ενώ τα ατομικά τους χαρακτηρίστικά παραβλέπονται.

Οι άνθρωποι που έχουν προκαταλήψεις είναι άνθρωποι που υπεραπλουστεύουν τα γεγονότα και τις καταστάσεις καταφεύγοντας σε ανιμιστικές γενικεύσεις. Μοιάζουν με τις φαντασιώσεις που κάνουν τα μικρά παιδιά. Οι προκαταλήψεις δεν είναι έμφυτες είναι επίκτητες.

Πρόσφατες έρευνες αναδεικνύουν ότι τα παιδιά τριών ετών γνωρίζουν λέξεις αλλά έχουν και στάσεις που τις υιοθετούν από την εσω-ομάδα τους. Όταν τα παιδιά γίνουν πέντε ετών έχουν μια διαυγή αντίληψη της κοινωνικής τους ταυτότητας. Κατόπιν από την ηλικία των πέντε ετών τα παιδιά διαμορφώνουν τις προκαταλήψεις τους. Όσο μεγαλώνει αυτές εδραιώνονται.

Ο βλαστός της προκαταλήψης έχει ως περίβλημα την άγνοια η οποία δημιουργεί ακαμψία και ο πυρήνας του αποτελείται από ψυχρότητα, αδιαφορία, υποτίμηση και απόρριψη ενώ οι ρίζες του φθάνουν μέχρι την εχθρότητα. Η προκατάληψη εμποδίζει την ολοκλήρωση της προσωπικότητας και λειτουργεί ανασταλτικά στην πρόοδο του.

Η μύηση στην προκατάληψη γίνεται ασύνειδα. Τα παιδιά μιμούνται την στάση των γονιών τους, των οικείων τους. Η προκατάληψη είναι δομικό στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας ενός ατόμου. Αν δηλαδή ένα παιδί ιδιοσυγκρασιακά είναι άκαμπτο, ανελεύθερο και δύσκολο είναι πιο εύκολο να αφομοιώσει τις προκαταλήψεις των οικείων του.

Μια μελέτη έδειξε ότι άτομα που ήταν μέλη φασιστικών οργανώσεων παρουσίαζαν ένα κράμα συμπεριφορών όπως υποταγή στους ανωτέρους τους, σκληρότητα προς τους κατώτερους, ακαμψία, αδιαλλαξία, αυτοκαταπίεση. Τα περισσότερα από αυτά τα άτομα μεγάλωσαν σε αυταρχικά περιβάλλοντα όπου η προσωπική έκφραση ήταν ανύπαρκτη ή περιορισμένη.

Τα άτομα αυτά έτειναν να ταυτίζονται με τους ισχυρούς προκειμένου να αποφύγουν την εχθρότητα τους ενώ συσσώρευαν τα ίδια εχθρότητα η οποία εκδηλωνόταν με σημαία τις προκαταλήψεις τους προς άλλες αντίθετες ιδεολογικά με αυτούς ομάδες.

Είναι έκδηλη η άποψη πως τα παιδιά που έχουν δεχθεί αρκετές απογοητεύσεις και ματαιώσεις τείνουν να συμπεριφέρονται με επιθετικότητα ενώ χρησιμοποιούν τις προκαταλήψεις τους ως ψυχολογικό δεκανίκι προκειμένου να επιβιώσουν συναισθηματικά.

Αν κάνουμε την άγνοια γνώση, αν εισβάλουμε στο βλαστό της προκατάληψης ξεριζώνοντας τα στοιχεία που στηρίζονται στο φόβο για το άγνωστο, το διαφορετικό και αλληλεπιδράσουμε και <με τους άλλους> όχι μόνο <με τους δικούς μας>τότε θα προστατέψουμε τα παιδιά μας και τους εαυτούς μας από την επιμονή της προκατάληψης.


Γράφει η Αριστονίκη Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου
Ψυχολόγος Σχολικής-Εξελικτικής κατεύθυνσης




Στα κενά του άλλου τρυπώνει ο άνθρωπος



Τι να πω για μένα που έφυγα, τι να πω για σένα που μ΄άφησες...

Έτσι λένε είναι οι σχέσεις των ανθρώπων.Εκεί που χαίρεσαι , βαλτώνεις κι αυτός ο βάλτος μεγαλώνει μέσα σου κι απάτητος γίνεται χωρίς να το καταλάβεις.Χάνεσαι στο ανικανοποίητο. Καμιά φορά μιλάς- ίσως να μιλάς και πολύ- και τι; θαρρείς πως κάποιος σ' ακούει;

Σ΄ έναν λαβύρινθο σκέψεων μπερδεύονται οι άνθρωποι, δεύτερες-τρίτες-πέμπτες-δέκατες και σε μια εγωπάθεια ξεκαθαρίζουν τα θέλω τους.Κι ο κόσμος φαντάζει όμορφος εκτός απ΄τον δικό μας χώρο.

Ανάβουμε ρεσώ, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια ν' αποδείξουμε πως μπορούμε ν΄αλλάξουμε τα πράγματα. Πια ήταν η τελευταία φορά που ανέβηκες τη σκάλα κρατώντας ένα τριαντάφυλλο κλεμμένο απ΄τον κήπο της γειτόνισσας, και πότε ένα σημείωμα μικρό με δυο λέξεις "μου λείπεις" ξεπρόβαλε από την τσέπη σου χωρίς να το γνωρίζεις; Πιο πρωινό άφησες γλυκά το χάδι των χειλιών σου στο μάγουλο, εκεί κοντά στο αφτί, ψιθυρίζοντας "σ αγαπώ" πριν φύγεις.

 Ό,τι αφήσαμε να χαλάσει , χάλασε! Τώρα τσουλάμε με την πλάτη σ΄ένα αγκάθινο κενό, που συνήθως δεν θέλουμε να δούμε. Μόνιμοι σύντροφοι στην κάθε μέρα οι μάσκες που πάψαμε να βλέπουμε σαν κάτι ξένο.

Κι ένα ξημέρωμα φεύγεις. Κι ένα ξημέρωμα φεύγω. Στο άνοιγμα της πόρτας είμαστε έτοιμοι ν΄αλλάξουμε. Απελπισμένες προσπάθειες, στάχτη στα μάτια. Κανείς δεν έγινε σε μια στιγμή ότι δεν έγινε χρόνια ολάκερα. Καμιά απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατηθούμε δεν θα ΄ταν αληθινή και τότε είναι που γυρνάμε την πλάτη στην αλήθεια.

Γιατί μη μου πεις πως είσαι αυτός που δεν κατηγόρησες ή δεν κατηγορήθηκες πως κάποιος άλλος / άλλη σου πήρε τα μυαλά. Απελπισμένη προσπάθεια δικαίωσης που δεν μας αξίζει.Άλλη μια μάσκα που μας κάνει να νομίζουμε πως είμαστε καλά. Οκ! πήρε το φταίξιμο η" άλλη" ο "άλλος".

Κοιμάσαι καλύτερα τώρα;

Μείναμε κολλημένοι στα δικά μας θέλω , στα δικά μας όνειρα που δεν μοιραστήκαμε. Κάθετοι και αδιάλλακτοι στην εγωπαθή καθημερινότητα μας και οι ψυχές γεμίσανε κενά. Υπεύθυνοι για ό,τι φτιάξαμε...εμείς!

Εμείς που μόνο απαιτήσαμε, αλλά ποτέ δεν δώσαμε. Εμείς που φροντίζαμε μοναχά τον εαυτό μας και ποτέ τον δίπλα μας. Εμείς που δεν κοιτάξαμε ποτέ τίποτα πέραν του εαυτού μας. Εμείς που και στην ύστατη ώρα δίνουμε άφεση στον εαυτό μας ρίχνοντας το φταίξιμο σε άλλους.

Κι όμως όλα από μας ξεκινούν και σε μας τελειώνουν...γιατί...στα κενά που δημιουργούμε όταν δεν νοιαζόμαστε τρυπώνουν οι άλλοι άνθρωποι.


Γράφει η Κατερίνα Σικλαφίδου

"Όταν η αγάπη γίνεται ασθένεια" από την Πόπη Κλειδαρά



Στη διάρκεια του βίου μας πολλές φορές φτάνουμε σε ακρότητες.

Εξωτερικεύουμε υπέρμετρα αυτά που νιώθουμε και χάνουμε τελείως τον έλεγχο. Ηθελημένα ή μη, προβαίνουμε σε λόγια και πράξεις που εκ των υστέρων μας καθιστούν ευάλωτους, με τάσεις αυτοκαταστροφής.
Αυτή η διάχυτη εκδήλωση των αισθημάτων μας προς κάποιο πρόσωπο, μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιθυμούμε. Ενδέχεται να το διώξει μακριά μας και ακόμα χειρότερα να μη θέλει να μας ξαναδεί στα μάτια.
Τότε, μας πιάνει το παράπονο και ρίχνουμε τα βάρη στον άλλο, λέγοντας πως εμείς δώσαμε πολλά και εισπράξαμε αχαριστία. Δεν είναι όμως πάντα έτσι τα πράγματα. Κι αυτό γιατί η αγάπη δε θέλει πίεση. Καταστέλλεται από τέτοιου είδους συμπεριφορές, δεν πετάει, δεν ανοίγει καν τα φτερά της υπό πνιγηρές συνθήκες. Η αγάπη θέλει το χώρο της, θέλει πολλές και συνεχείς αναπνοές, δεν επιτρέπεται να της κόβουμε το οξυγόνο.
Αν όμως δεν απωθήσουμε όλα αυτά που την εμποδίζουν, τότε η αγάπη γίνεται ασθένεια. Κι εμείς γινόμαστε ασθενείς. Υποφέρουμε και μόνο υποφέρουμε. Χάνουμε, δεν κερδίζουμε. Γινόμαστε θεατές μιας κουραστικής κατάστασης που επιφέρει πολλά και δυσάρεστα ξεσπάσματα, με αποτέλεσμα να γίνεται και η εμφάνιση του χειρότερου εαυτού μας.
Κάπου εκεί, στο σημείο που οι αντοχές μας εγκαταλείπουν, που η αγάπη που τρέφουμε καταντά ψυχοφθόρα, τίποτα πια δεν είναι όμορφο, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Αναπολούμε τις καλές στιγμές, τις λαχταράμε, μα είναι αδύνατο να γυρίσουν πίσω.
Βέβαια, υπάρχει κι άλλο ένα σκέλος στην όλη ιστορία. Ότι όσοι φτάσουν σ’ αυτά τα άκρα, αισθάνονται πολλά, περνούν από διάφορα στάδια, βιώνουν έντονα το καθετί και αποκτούν άλλες συναισθηματικές αντοχές μετέπειτα. Δεν είναι ότι είναι αρνητικοί άνθρωποι, σε καμία περίπτωση. Είναι θετικοί, θετικότατοι, απλά κάπου το παράκαναν και το ένα λάθος έφερε το άλλο.
Για να μην γίνει η αγάπη ασθένεια, πρέπει να προσέχουμε αυτόν που αγαπάμε. Να μη γινόμαστε φορτικοί, να είμαστε εκεί αλλά όχι σαν πέτρα στο κεφάλι του, αλλά σαν δρόσισμα, σαν κάτι που θα τον ευχαριστεί και δε θα τον επιβαρύνει.
Ο κόσμος δεν πάει μπροστά χωρίς αγάπη. Κι όταν αρρωσταίνουμε απ’ αυτήν, τότε με βεβαιότητα, κάτι κάνουμε λάθος.

Γράφει η Πόπη Κλειδαρά




Γ. Ρίτσος: αναγκαία εξήγηση




Είναι ορισμένοι στίχοι

– κάποτε ολόκληρα ποιήματα –

που μήτε εγώ δεν ξέρω τι σημαίνουν.



Αυτό που δεν ξέρω ακόμη με κρατάει.

Κι εσύ έχεις δίκιο να ρωτάς.



Μη με ρωτάς. Δεν ξέρω σου λέω.

Δύο παράλληλα φώτα απ’το ίδιο κέντρο.



Ο ήχος του νερού που πέφτει,

το χειμώνα, απ΄το ξεχειλισμένο λούκι



ή ο ήχος μιάς σταγόνας καθώς πέφτει

από ΄να τριαντάφυλλο στον ποτισμένο κήπο

αργά αργά ένα ανοιξιάτικο απόβραδο

σαν το λυγμό του πουλιού.



Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτός ο ήχος

ωστόσο εγώ τον παραδέχομαι.



Τ΄άλλα που ξέρω στα εξηγώ.

Δεν το αμελώ.

Όμως κι αυτά προσθέτουν στη ζωή μας.



Κοιτούσα όπως κοιμότανε,

το γόνατο της να γωνιάζει το σεντόνι –

Δεν ήταν μόνο ο έρωτας.



Αυτή η γωνιά ήταν η κορυφογραμμή της τρυφερότητας,

και το άρωμα του σεντονιού,της πάστρας και της άνοιξης

συμπλήρωναν εκείνο το ανεξήγητο που ζήτησα,

άσκοπα και πάλι, να στο εξηγήσω.





Γ.Ρίτσος, Αναγκαία εξήγηση (είναι ορισμένοι στίχοι) 

Η μοναξιά, Luis Cernuda



Η μοναξιά βρίσκεται σε όλα για σένα, και όλα για σένα βρίσκονται στη μοναξιά.
Νησί της Ευτυχίας όπου τόσες φορές κατέφυγες, συμφιλιωμένος μάλλον με τη ζωή και τις προθέσεις της, κουβαλώντας εκεί, όπως εκείνος που κουβαλά από την αγορά κάποια λουλούδια που τα πέταλά τους θα ανοίξουν κατόπιν με φρόνιμη πληρότητα, την αναταραχή που σιγά σιγά θα κάνει να κατακάτσουν οι εικόνες, οι ιδέες.
Υπάρχουν εκείνοι που όντας μέσα στη ζωή την αντιλαμβάνονται βιαστικά και είναι οι αυτοσχεδιαστές αλλά υπάρχουν επίσης κι εκείνοι που χρειάζονται να αποστασιοποιηθούν από εκείνη για να τη δουν περισσότερο και καλύτερα και είναι οι παρατηρητές. Το παρόν είναι υπερβολικά τραχύ, όχι σπάνια γεμάτο ειρωνικό σολοικισμό, και πρέπει να αποστασιοποιηθεί κανείς απ’ αυτό για να καταλάβει την έκπληξη και την επανάληψή του.
Ανάμεσα στους άλλους κι εσένα, ανάμεσα στον έρωτα κι εσένα, ανάμεσα στη ζωή κι εσένα, βρίσκεται η μοναξιά. Όμως αυτή η μοναξιά που σε χωρίζει απ’ όλα δεν σε θλίβει. Γιατί θα έπρεπε να σε θλίβει; Αν λογαριαστείς με όλα, με τη γη, την παράδοση, τους ανθρώπους, σε κανέναν δεν οφείλεις τόσα όσα στη μοναξιά. Λίγο ή πολύ, ό,τι κι αν είσαι σ’ εκείνη το οφείλεις. Παιδί, όταν τη νύχτα κοίταζες τον ουρανό, που τα αστέρια του έμοιαζαν φιλικές ματιές που γέμιζαν τη σκοτεινιά με μυστηριώδη συμπάθεια, η ευρύτητα των χώρων δεν σε φόβιζε αλλά απεναντίας, σε κρατούσε μετέωρο σε καλοδεχούμενη σαγήνη. Εκεί, ανάμεσα στους αστερισμούς έλαμπε ο δικός σου, διαυγής σαν το νερό, φωτοβόλος σαν τον άνθρακα που είναι το διαμάντι: ο αστερισμός της μοναξιάς, αόρατος στους πολλούς, προφανής και αγαθοποιός για μερικούς, ανάμεσα στους οποίους είχες την τύχη να συγκαταλέγεσαι.

Luis Cernuda, Η Μοναξιά («Όκνος», εκδ. Ίκαρος, μτφρ: Α. Κατσουραδής)|| Caspar David Friedrich, «Moonlit Landscape».



Παπανούτσος: η επιθυμία είναι κεντρομόλος, ο έρωτας φυγόκεντρος



Για να συναντήσουμε τον έρωτα, πρέπει να εγκαταλείψουμε τους άγριους χώρους του ζώου και να μεταφερθούμε στα ήμερα δώματα του ανθρώπου...
Η μετάβαση από την επιθυμία στον έρωτα γίνεται με ένα είδος ενοφθαλμισμού: μπολιάζεται το άγριο δέντρο, η φυσική ορμή, μ’ ένα ήμερο κλαδί, προϊόν μακράς και επίπονης καλλιέργειας, δηλαδή με την τρυφερότητα, τη στοργή, την εμπιστοσύνη, το θαυμασμό (και τα τρία θα τα έλεγα με μια λέξη: «αγάπη», ευτυχής που υπάρχει στην εθνική μου γλώσσα χωριστή ονομασία γι' αυτή την συναισθηματική ομάδα), και αν το μπόλι πιάσει (δυστυχώς πιάνει πολύ σπάνια), αναπτύσσεται ένα νέο φυτό που δίνει θαυμάσια λουλούδια: ο έρωτας.
Και πως μπορούμε να βεβαιωθούμε ότι η έλξη μας από το πρόσωπο που «αγαπούμε» δεν βρίσκεται στο επίπεδο της απλής επιθυμίας παρά είναι γνήσια ερωτική; Από τα κριτήρια που έχει δώσει η ανάλυση και η πείρα, θα απαριθμήσω τα σπουδαιότερα κατά τη γνώμη μου.
Α. Η επιθυμία είναι κεντρομόλος ο έρωτας φυγόκεντρος.
Για τη φυσική ορμή ο «άλλος» είναι «αντικείμενο» που υπάρχει και λογαριάζεται μόνο ως μέσον για την ικανοποίηση μιας «δικής» μου ανάγκης. Ο άνθρωπος που επιθυμεί είναι γεμάτος από την επιθυμία του αυτή μόνο τον ενδιαφέρει και τον απασχολεί, αυτή δεσπόζει στις σχέσεις του με τους άλλους. Ο ορίζοντας της ψυχής του είναι κλειστός. – στον έρωτα η ροπή αντιστρέφεται, η κίνηση διευθύνεται προς έναν αυθύπαρκτο «άλλο» που καλεί το «εγώ» να στραφεί προς αυτόν και να ενωθεί μαζί του. Το πρόσωπο που αγαπώ ερωτικά υπάρχει απέναντι μου όχι απλώς ως ισάξιο, αλλά ως περισσότερο άξιο από μένα. Καθώς έλκομαι απ’ αυτό, θεωρώ ευτυχία μου το προνόμιο ότι μπορώ να του δοθώ ολόκληρος.
Β. Στον έρωτα όσο περισσότερο δίνεται κανείς, τόσο πλουσιότερος επιστρέφει στον εαυτό του.
Με την επιθυμία, συμβαίνει το αντίθετο: όσο παίρνεις από τον «άλλο», τόσο χάνεις τον εαυτό σου, αδειάζεις και φτωχαίνεις. Όποιος αρπάζει σα λάφυρο το «αντικείμενο» της επιθυμίας του και το νέμεται με βουλιμία, ληστεύεται από την ίδια την ηδονή του και ενώ όλο «παίρνει», το έχει του διαρκώς λιγοστεύει. Αντίθετα εκείνος που προσφέρεται ερωτικά, αισθάνεται ότι πολλαπλασιάζεται αι περισσεύει το έχει του. Το παράδοξο τούτο είναι της ερωτικής μαγείας το έργο. Δίνεσαι, θυσιάζεσαι για τον «άλλο», και όμως – επειδή εδώ λειτουργεί ένας άλλος νόμος και όχι ο φυσικός – τώρα είσαι πιο στερεός και πιο σίγουρος.
Γ. Η ερωτική σχέση, όταν ιδρυθεί και ευδοκιμήσει, είναι και για τους δύο όρους της ευφρόσυνη και δημιουργική, γόνιμη σε έργα που τιμούν τον άνθρωπο.
Χαρίζει ευτυχία και αυτοπεποίθηση, παρορμά σε δράση θετική, φωτίζει τη ζωή μ’ ένα εσωτερικό φως. Αντίθετα η επιθυμία, όταν μένει χωρίς έλεγχο, όρεξη άπληστη και τυφλή, κατεβάζει χαμηλά το επίπεδο των απαιτήσεων, εμπνέει μικρόχαρες σκέψεις, οδηγεί στη βαναυσότητα, στην πνευματική στειρότητα, στην ηθική αναπηρία. Γίνεται ο φαύλος κύκλος μιας διαλεκτικής που όταν μας παρασύρει ο τροχός της, ζούμε –όπως ακούσαμε τον Kierkegaard να λέγει – δίπλα από τον εαυτό μας, όχι μέσα στον εαυτό μας. Ούτε πλήρωση λοιπόν πραγματική μπορούμε να περιμένουμε από την άνευ όρων παράδοσή μας στην επιθυμία, ούτε ευτυχία.
Δ. Η επιθυμία δημιουργεί σχέσεις απρόσωπες, ενώνει όλους μέσα στην ανωνυμία (μας εξισώνει προς τα «κάτω»). Αντίθετα ο έρωτας είναι σχέση που συνάπτεται μόνο μεταξύ ορισμένων, επώνυμων προ (μας διαφοροποιεί προς τα «άνω»). Άλλο σωματοψυχική οργανική υπόσταση, και άλλο ύπαρξη προσωπική. H πρώτη είναι μια φυσική έννοια, μονάδα μέσα σε πλήθος ομοειδών όντων, η δεύτερη είναι έννοια ηθική, άτομο με πνευματικές ανάγκες και αξιώσεις, με δική του ιστορία, ιδιόρρυθμο και ανεπανάληπτο. Πρόσωπο δεν είναι «ο οποιοσδήποτε», αλλά «κάποιος», μορφή ορισμένη από την τροχιά της προσωπικής ζωής και σφραγισμένη από το πεπρωμένο της, συνείδηση ηθική, πνευματική φυσιογνωμία με τη δική της τοποθέτηση απέναντι στα μεγάλα προβλήματα της ζωής. Αντίθετα λοιπόν προς την επιθυμία που δεν «εκλέγει» τον έταιρο, ο έρωτας απαιτεί τη θερμή και αμοιβαία προσήλωση επώνυμων, «εκλεκτών» όντων που υψώθηκαν έως τη στάθμη της προσωπικής ύπαρξης χάρη στο ηθικό τους ποιόν.
Ε. Οι σχέσεις που συνάπτονται με την επιθυμία είναι «κατά συμβεβηκός» - τμηματικές, προσωρινές, τυχαίες και για τούτο, όταν ο δεύτερος όρος αλλάζει (άλλο «αντικείμενο» παίρνει τη θέση του προηγούμενου), η κατάσταση δεν μεταβάλλεται ριζικά, εξακολουθεί να είναι όπως και πριν (η τυχόν διαφορά περιορίζεται στον βαθμό της ικανοποίησης). Αντίθετα, ο ερωτικός είναι δεσμός «αναγκαίος» -ολικός, διαρκής και ουσιαστικός, επειδή ανάμεσα στα πρόσωπα που ενώνει υπάρχει ένα είδος «προκαταστημένης αρμονίας»: αμοιβαία κατανόηση και εκτίμηση, παραδοχή κοινών μέτρων, αναγνώριση κοινής κλίμακας αξιών, συνεργασία σ’ ένα κοινό πρόγραμμα ζωής. Ο ένας αισθάνεται, σκέπτεται, θέλει δια του άλλου, σα να υπάρχει μια ευαισθησία, μια συνείδηση, μια βούληση μοιρασμένη σε δύο πρόσωπα, σα να είναι το ένα πρόσωπο συνέχεια και συμπλήρωση του άλλου. Μόνο στον έρωτα μιλούμε για «ολοκλήρωση» της προσωπικής ύπαρξης. …
… Tο συμπέρασμα από την ανάλυσή μας είναι –πιστεύω- ότι κακώς ταυτίζεται η επιθυμία με τον έρωτα. Ο έρωτας αρχίζει από την επιθυμία, αλλά δεν στέκεται σ’ αυτήν, πηγαίνει πιο πέρα, ορθότερα: παραπάνω. Από το ζευγάρωμα που είναι μια φυσιολογική ανάγκη (στην ωμή γλώσσα του ο βιολόγος θα την έλεγε υπόθεση αδένων), ο άνθρωπος με την καλαισθησία του, με τις ηθικές του αξιώσεις, με τη λάμψη του πνεύματός του, με τη δημιουργική του ορμή προχωρεί σε κάτι «άλλο» (τον έρωτα) που στηρίζεται βέβαια στην αρχική βάση αλλά και την υπερβαίνει.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Ε. Π. Παπανούτσου, «Πρακτική Φιλοσοφία»




Πηγή: pressworkers.com

"Σήμερα πάντως ζω" Αλκυόνη Παπαδάκη



– Δε φοβάσαι που θα πεθάνεις;

– Σήμερα πάντως ζω! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια. Μην αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται σαν την άμμο μέσα από τα δάκτυλά σου. Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε! Μη βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ' αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. Το Σήμερα είναι δικό σου, φίλε. Αγάπησέ το!

Συγχωρώ!

– Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις. Κάνε του λίγο χώρο μέσα σου να ξαποστάσει. Να πιεί μια γουλιά νερό. Σ' αυτό τον κόσμο, παλικάρι, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα. Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη στην απόγνωση. Κι εσύ, θα 'ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στη ζωή σου. Ε! Δε θα σημάνει ποτέ γι' αυτό το τέλος του κόσμου! Εγώ είμαι γέρος, κι ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα. Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή. Άντε στην υγειά σου!

Ελπίζω!

– Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε. Είναι όμορφη η ζωή. Πίστεψέ με. Αξίζει να τη ζει κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές. Σε νιώθω. Λες να μην τα ξέρω όλ' αυτά; Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δε σταματάει πουθενά η ζωή. Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της ψυχής τους.

Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι απο την αρχή. Τώρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει. Προχώρα όρθιος όμως. Έτσι;

Αλκυόνη Παπαδάκη, "Το χρώμα του φεγγαριού"

"Χρεοκοπήσαμε αγάπη μου" της Βάσως Ρουμελή



Χρεοκοπήσαμε αγάπη μου

Στροβιλίζομαι μέσα στην χοάνη του μυαλού σου 
και βρίσκω κύματα που ξεπλένουν κάθε ματαιοδοξία. 
Κουράστηκα αγάπη μου στις φυλλωσιές 
της απόκρημνης εξορίας σου.
Αλήθεια αντιλαμβάνεσαι την κενότητα της πληθωρικότητας σου;
Το τίποτα του όλου σου;
Το δήθεν του πυρακτωμένου αέρα σου, το καταλαβαίνεις; 
Μέσα σε μία φιέστα παραζάλης και παραλογισμού
με ψευτιές που απατούν συνειδήσεις και προσδοκίες
αγνοείς τα χέρια που απλώνονται γύρω σου. 
Δεν βλέπεις ότι τα όνειρα είναι σκισμένα; 
οι νήστες ξυπόλητοι  βουρκώνουν
και χαμηλώνουν το κεφάλι τους στις κάρτες ντροπής.
Ντρέπομαι και συνάμα φοβάμαι αγάπη μου.

Το δειλινό φέρνει μουντά χρώματα και τυλίγει την κούραση.
Σπασμένες σκέψεις στην παραλυσία της κατάθλιψης…
Δεν υπάρχουν παρακλήσεις, δεν υπάρχουν καν προσευχές 
Χρεοκόπησε η ελπίδα και η αξιοπρέπεια.
Εσύ; Υπάρχεις; Πως νιώθεις;
Αν νιώθεις,  γιατί σαν ξύλινο κουτάβι λουφάζεις;  


Βάσω Ρουμελή



ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΣΜΑΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΗΜΙΕΣ ΤΩΝ ΒΑΜΒΑΚΟΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΠΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΗΜΑΘΙΑΣ



Ως γνωστό, ο Γιώργος Καρασμάνης είχε καταθέσει σχετική αναφορά στη Βουλή προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων την ανακοίνωση διαμαρτυρίας του Αγροτικού Συλλόγου Αλεξάνδρειας για το γεγονός ότι μένει εκτός αποζημιώσεων, σύμφωνα με τα πορίσματα του ΕΛΓΑ, η πλειονότητα των βαμβακοπαραγωγών Πέλλας και Ημαθίας για τις ζημίες που υπέστησαν οι καλλιέργειές τους από τις έντονες βροχοπτώσεις του περασμένου Οκτώβρη. 

Από τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων δόθηκε απάντηση στον Βουλευτή η οποία μεταξύ άλλων αναφέρει : 

« … με την αναγγελία ζημιάς για τις προαναφερόμενες καλλιέργειες (21 Οκτωβρίου του 2015), δόθηκε οδηγία για τον τύπο του «μάρτυρα» που έπρεπε οι παραγωγοί να αφήσουν. Η οδηγία απεστάλη σε όλα τα Υποκαταστήματα ΕΛΓΑ στην Επικράτεια και η διαφοροποίηση της από τον «παλιό μάρτυρα» ήταν ότι στον καινούργιο «μάρτυρα» έπρεπε να αφήσουν οι παραγωγοί απείραχτες τέσσερεις σειρές στο κέντρο του χωραφιού από έξι που ήταν μέχρι πρότινος (δηλαδή δύο στο κέντρο και τέσσερεις στα άκρα). Η εν λόγω οδηγία δόθηκε κατόπιν σύσκεψης των υπηρεσιακών παραγόντων του ΕΛΓΑ για την καλύτερη αποτύπωση της ζημιάς στη διαμόρφωση ακριβούς ποσοστού ζημιάς και, εν γένει, για πιο δίκαιη αποζημίωση.
Πάρα ταύτα, η Διοίκηση  του ΕΛΓΑ, σε συσκέψεις με τους παραγωγούς, έκανε δεκτές πολλές από τις θέσεις τους ως προς τους «μάρτυρες» και μαζί με τους υπηρεσιακούς παράγοντες του ΕΛΓΑ ο Οργανισμός προέβη σε βελτιωτικές κινήσεις ως προς την οδηγία. 
Κατόπιν τούτων (μετά και από τις βελτιωτικές αλλαγές) τα πορίσματα, τα οποία κοινοποιήθηκαν, δικαιώνουν ένα μεγάλο μέρος παραγωγών, καθώς και το 55% των δηλωθέντων πορισμάτων διατυπώνουν ποσοστά ζημιάς. Σημειώνεται ότι εάν δεν γινόντουσαν οι προαναφερόμενες αλλαγές, μόνο το 20% των δηλωθέντων πορισμάτων θα είχαν ποσοστά ζημιάς.
Πλέον των ανωτέρω, επισημαίνεται ότι η ύπαρξη μηδενικών πορισμάτων για κάποιους παραγωγούς οφείλεται στο γεγονός ότι οι εν λόγω παραγωγοί για δικούς τους λόγους δεν θέλησαν να εφαρμόσουν την οδηγία, με αποτέλεσμα να μην αφήσουν «μάρτυρες» εκεί που έπρεπε και, ως εκ τούτου, να μην μπορεί να διενεργηθεί η εκτίμηση. Αντιθέτως, για τους παραγωγούς που τήρησαν την οδηγία και άφησαν στο κέντρο του χωραφιού τους «μάρτυρες» κοινοποιήθηκαν στους περισσότερους από αυτούς τα πορίσματα με ποσοστά αποζημιώσιμα …» 
Ωστόσο, ο Γιώργος Καρασμάνης επιμένει και ζητά την αποζημίωση του συνόλου των βαμβακοκαλλιεργητών Πέλλας και Ημαθίας, στους οποίους δεν υπήρξε έγκαιρη ενημέρωση της νέας οδηγίας του ΕΛΓΑ σχετικά με τον τύπο του «καινούργιου μάρτυρα» που έπρεπε να αφήσουν και για τον λόγο αυτό η πλειονότητα των βαμβακοπαραγωγών άφησε «μάρτυρες» με τον τρόπο που γίνονταν κάθε φορά στο παρελθόν («παλιό μάρτυρα»).  
 Καλεί εκ νέου τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης να αποκαταστήσει άμεσα την αδικία αυτή και να κάνει πράξη τις αρχικές διαβεβαιώσεις της διοίκησης του ΕΛΓΑ και της ηγεσίας του Υπουργείου προς τους παραγωγούς ότι αυτοί θ’ αποζημιωθούν.   


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016              ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ

Γιάννης Σηφάκης: Το έργο " Ανάκτορο Μεγάλου Αλεξάνδρου" της Αρχαιολογίας Πέλλας θα ενταχθεί στο ΕΣΠΑ



Γιάννης Σηφάκης :  Θα ενταχθεί στο ΕΣΠΑ το έργο «Ανάκτορο Μεγάλου Αλεξάνδρου»  της Αρχαιολογίας Πέλλας 

Ο βουλευτής Πέλλας Γιάννης Σηφάκης συναντήθηκε με την Γενική Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού κ. Βλαζάκη και συζήτησε μαζί της την προτεραιοποίηση των έργων του Υπουργείου για ένταξη στο νέο ΕΣΠΑ ζητώντας την ένταξη του έργου « Ανάκτορο Μεγάλου Αλεξάνδρου» της Αρχαιολογίας Πέλλας.
Η σημασία του έργου αυτού για τον Ελληνικό πολιτισμό και για την Πέλλα είναι προφανής. 
Η κ. Βλαζάκη διαβεβαίωσε τον βουλευτή ότι το έργο «Ανάκτορο Μεγάλου Αλεξάνδρου» θα ενταχθεί στο νέο ΕΣΠΑ. Απομένει να αποφασιστεί το μέγεθος του προϋπολογισμού με το οποίο θα ενταχθεί.
Ο βουλευτής, αφού εξέφρασε την ικανοποίηση τόσο του ιδίου, όσο και  όλων των κατοίκων της Πέλλας ζήτησε την ένταξη του έργου με τον μεγαλύτερο δυνατό προϋπολογισμό. 

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...