Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

ΕΥΧΑΡΙΣΤΉΡΙΟ της ΔΗ.Κ.Ε. Αλμωπίας



ΕΥΧΑΡΙΣΤΉΡΙΟ

O Πρόεδρος της  ΔΗ.Κ.Ε. Αλμωπίας ευχαριστεί θερμά το Βουλευτή Ν. Πέλλας κ. Σηφάκη Ιωάννη για τη συνεργασία και το ενδιαφέρον του σε θέματα οικονομικής φύσης, που αφορούν τη χρηματοδότηση της Επιχείρησης μέσω Προγραμμάτων, από τον Κρατικό μηχανισμό.


                                        Με εκτίμηση


Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗ.Κ.Ε.Α



ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Ο ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ ΠΕ ΠΕΛΛΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΕΩΣ ΝΟΜΑΡΧΗ ΠΕΛΛΑΣ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΡΑΜΑΝΗ



Ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας Θεόδωρος Θεοδωρίδης αποχαιρετά τον τέως Νομάρχη Πέλλας Μιχάλη Καραμάνη  

Οι πολίτες της Πέλλας αποχαιρετούμε τον Μιχάλη Καραμάνη ένα γνήσιο τέκνο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Πολιτικά ενεργός σ’ όλη του τη ζωή, επέλεξε το χώρο της Αυτοδιοίκησης για τη δράση του. Είχε πάντοτε στο νου του τους συμπολίτες του και το δικαίωμα της ελληνικής Περιφέρειας για ευημερία και ανάπτυξη. 

Ήταν ο πολιτικός και ο Νομάρχης των «ήπιων τόνων». Όλοι τον γνώριζαν προσωπικά και εκτιμούσαν τον λόγο και το έργο του. Οι προθέσεις του ήταν πάντοτε ανιδιοτελείς και ξεκάθαρες. Η ατζέντα του περιλάμβανε μόνο το δίκιο και το συμφέρον της Πέλλας και των πολιτών της.  

Γνώριζε καλά τη δημόσια διοίκηση και αυτό τον βοήθησε να υλοποιήσει έργα και δράσεις που ξεπερνούσαν κατά πολύ τις δυνατότητες της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Με τις ειλικρινείς προσωπικές του σχέσεις και την υπομονή που τον διέκρινε, κατάφερνε τελικά σημαντικά αποτελέσματα για την Πέλλα. 

Η σχέση μου με τον Μιχάλη ήταν πάντοτε ουσιαστική και εξελίχθηκε σε μία βαθιά φιλία. Μοιραζόμασταν την ίδια αγάπη για την Αυτοδιοίκηση και την Πέλλα και είχαμε τις ίδιες ανησυχίες για τον τόπο. 

Συχνά στις ομιλίες του μιλούσε για «κατάθεση ψυχής». Ήταν πάντοτε αληθινός και αυθεντικός στις σκέψεις και στις πράξεις του. Υπήρξε ο Νομάρχης όλων των πολιτών της Πέλλας, χωρίς καμία διάκριση, χωρίς προκαταλήψεις και στερεότυπα στις πολιτικές του επιλογές.  Η πολιτική παρακαταθήκη του Μιχάλη Καραμάνη είναι η αγάπη για τον τόπο και η ειλικρινής συνεργασία. 

Φίλε Μιχάλη θα μας λείψεις, αλλά το όραμά σου για την Πέλλα, για μία δικαιότερη κοινωνία κι ένα καλύτερο μέλλον για τη νέα γενιά, θα είναι πάντοτε ψηλά στις προτεραιότητές μας. 

Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια και την οδύνη μου στην οικογένεια του εκλιπόντος.
Θεόδωρος Θεοδωρίδης
Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας

25η ώρα, ή αλλιώς το ρολόι της ψυχής


Μια μέρα, ένας άνθρωπος που είχε φοβία με το χρόνο και την πίεση που του δημιουργούσαν οι προθεσμίες στη δουλειά και το πρόγραμμα της καθημερινότητάς του, αποφάσισε να επισκεφτεί ένα σοφό γέροντα για τον οποίο είχε ακούσει πως γιατρεύει περιπτώσεις εμμονής σαν τη δική του.

“Πες μου, νεαρέ, ποιο είναι το πρόβλημά σου;” τον ρώτησε ο σοφός.
“Γέροντα, είμαι έρμαιο του χρόνου. Όλη μου η ζωή περιστρέφεται γύρω από τα ρολόγια.

Άλλοτε ο χρόνος μοιάζει να σταματά πάνω σε μια δύσκολη στιγμή και ότι κι αν κάνω μου φαίνεται αδύνατο να την προσπεράσω κι άλλες φορές τρέχει και εγώ αδυνατώ να τον προλάβω.

Είναι πάλι κάποιες φορές που γυρίζω σε στιγμές του παρελθόντος και τις ζω ξανά και ξανά σε μια προσπάθεια να τις κρατήσω ζωντανές. Πολλές φορές πονάω, άλλες φορές μπερδεύομαι, άλλες πάλι νιώθω πως ο χρόνος έχει σταματήσει σε μερικά καταραμένα λεπτά δυστυχίας ή ευλογημένα λεπτά ευτυχίας και ό,τι και να κάνω δεν μπορώ να τα προσπεράσω.

 Βλέπω τους  δείκτες του ρολογιού της ζωής μου κολλημένους στο παρελθόν.

Ύστερα είναι και ο χρόνος που δεν μου είναι ποτέ αρκετός να ικανοποιήσω τις ανάγκες τις δικές μου, των φίλων μου, των συνεργατών, του αφεντικού μου. Βρίσκομαι, νομίζω, μέσα σε μια δίνη γεμάτη ρολόγια που το καθένα αντιπροσωπεύει κάποιον παράγοντα της ζωής μου που ζητά το χρόνο μου και εγώ αδυνατώ να προσφέρω όσα θέλω. Δεν ξέρω πια τι να κάνω.”

Ο γέροντας αφού άκουσε τον προβληματισμό του με προσοχή, του είπε:

Είναι αλήθεια πως οι περισσότεροι άνθρωποι είναι δέσμιοι της ώρας. Μετράνε την ευτυχία τους ή τη δυστυχία τους σύμφωνα με το πόσο διήρκησε, όχι την ένταση της στιγμής.
Νομίζουν πως ο χρόνος είναι περιορισμένος μέσα σε έναν αριθμό, το 24 των ωρών μιας ημέρας. Στενεύει καθώς η νύχτα διαδέχεται τη μέρα, τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και οι δείκτες του ρολογιού λαχανιασμένα περνούν τις ώρες μέχρι να φτάσουν στην 24η και μετά αρχίζουν πάλι από την αρχή.

Όμως, το πραγματικό ρολόι της ζωής δεν είναι αυτό που αντικρίζεις στον τοίχο του σπιτιού σου ή του γραφείου σου. Ο αληθινός  χρόνος σου είναι εκείνος που βιώνεις μέσα σου. Ο εσωτερικός παλμός σου, που δεν γνωρίζει όρια.

Όσο κι αν πεισματικά αρνούνται οι άνθρωποι να το δουν από φόβο ή άγνοια, υπάρχει πάντα χρόνος για να ανασύρεις στην επιφάνεια τις βαθύτερες επιθυμίες σου, τις προσωπικές προσδοκίες σου, τα όνειρα σου.

Είναι η 25η ώρα του καθενός. Εκείνη η λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της επιφανειακής αντίληψης του χρόνου και των πραγμάτων και της εσωτερικής αντίληψης, της αυτογνωσίας, που πολλοί δεν θέλουν να αντικρίσουν γιατί νομίζουν πως αυτό που θα δουν πονάει. Γιατί έχουν μάθει πως η αλήθεια μόνο πονάει κι έτσι ζουν στο επίπλαστο ψέμα του 24. Οι δείχτες ενός άψυχου αντικειμένου ορίζουν τους δείκτες της ψυχής.”

Ο νεαρός ήταν σκεπτικός. Καταλάβαινε πως δεν έπρεπε να ορίζει τη ζωή του η ώρα αλλά η στιγμή. Έπρεπε να μάθει να μετρά τα χρόνια της ζωής του όχι σύμφωνα με το ημερολογιακό έτος αλλά με τις εμπειρίες του.
Όσες ζωές κι αν είχε κάποιος θα ήταν ανούσιες αν δεν είχε δικές του στιγμές.

Στιγμές που τρέχουν ελεύθερες στους δρόμους της ζωής, υπερπηδούν εμπόδια, λυγίζουν σίδερα και βγαίνουν από τις φυλακές των «πρέπει». Κυνηγούν τα «θέλω», αρπάζουν τις ευκαιρίες και δοκιμάζουν την ελευθερία τους. Γιατί η στιγμή δεν φυλακίζεται, δεν ορίζεται, δεν σταματά στο 24. Ζει όσο ο ίδιος θέλεις να τη ζεις.

Τελικά γύρισε και κοιτάξει τον σοφό γέροντα.
“Πες μου, δηλαδή, τι πρέπει να κάνω;”, τον ρώτησε όλο απορία.

Κάνε το πιο απλό πράγμα του κόσμου.
“Σταμάτα να πιστεύεις τα ρολόγια του τοίχου, και πίστεψε το ρολόι της ψυχής.”

Κείμενο:ΙωάνναΓκανέτσα, πρωτοδημοσιεύτηκε: 25thhourproject.tumblr.com







Τα ωραία του Τσιτσάνη, αυθεντική εκτέλεση και μια ιστορία


Ο προικισμένος, Ηλίας Πετρόπουλος    

Δεν είμαι ο βιογράφος του Τσιτσάνη. Για να καταλάβεις την προσφορά του Τσιτσάνη πρέπει να τον δεις σε συσχετισμό με τον ανώνυμο κόσμο των παλιών μουρμούρικων και τους επώνυμους συνθέτες της ακμής του ρεμπέτικου. Από τη σύγκριση αναδεικνύεται ο Τσιτσάνης ως ο πιο προικισμένος λαϊκός δημιουργός.

Η ιστορία του ρεμπέτικου αρχίζει με τα μουρμούρικα τραγούδια που λέγανε οι μουρμούρηδες στους τεκέδες και τις φυλακές. Η περίοδος αυτή φαίνεται να καλύπτει το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα και τα πρώτα - πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα. Στα μουρμούρικα ενυπάρχουν αρκετοί κρίκοι που τα συνδέουν με το δημοτικό τραγούδι. Τα μουρμούρικα ήσανε αδέσποτα τραγούδια αγνώστων συνθετών και ποιητών. Πρόκειται για τα γνησιότερα ρεμπέτικα. Ελάχιστα μουρμούρικα σώθηκαν.

Λίγο μετά το 1930 εμφανίζονται οι επώνυμοι συνθέτες ρεμπέτικων. Και εμφανίζονται ως ιδιοκτήτες των τραγουδιών τους. Έτσι, λοιπόν, φτάνουμε στην εποχή των ποσοστών, καθώς και των εξωφρενικών αμοιβών διαφόρων τραγουδιστών. Γιατί, με το πέρασμα του χρόνου, μπήκανε στο παιχνίδι οι τραγουδιστές και, αργότερα, οι λόγηδες (δηλαδή, οι στιχουργοί).

Από το 1935-1936 έως το τέλος του Εμφυλίου παρελαύνει μια λαμπρή πλειάδα λαϊκών συνθετών, που συγχρόνως είναι βιρτουόζοι του μπουζουκιού και ικανότατοι τραγουδιστές. Η περίοδος της 4ης Αυγούστου τελεί κάτω από το πέλμα της Στρατιωτικής Λογοκρισίας και τις εκβιαστικές ίντριγκες των φωνογραφικών εταιρειών, που χορηγούσαν κάτι ψίχουλα στους συνθέτες, μεταξύ των οποίων τα διαβόητα εκτελεστικά.

Επί Κατοχής οι λαϊκοί συνθέτες απόχτησαν, εκ νέου, την ελευθερία τους, αφού δεν υπήρχαν μήτε δίσκοι μήτε λογοκρισία των δίσκων. Επί Κατοχής η οικονομική βάση των λαϊκών συνθετών ήτο το πάλκο. Τότε άνθησε το (άνευ δίσκων) ρεμπέτικο, που κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα, όπως ο Σαλταδόρος του Γενίτσαρη, τα χασικλίδικα τραγούδια του Τσιτσάνη και του Καλδάρα κ.ά. Εδώ και πενήντα χρόνια το ρεμπέτικο έσβησε.


Ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης ήταν από τους μεγάλους θαυμαστές του Βασίλη Τσιτσάνη
Μέσα στην πλειάδα των επωνύμων συνθετών αναμφιβόλως υπερέχει ο Βασίλης Τσιτσάνης. Είναι ο καλλιτέχνης που συγκέντρωσε στο πρόσωπό του χίλια χαρίσματα. Έγραφε ωραία μουσική και ωραίους στίχους, ήτο δεξιοτέχνης του μπουζουκιού και του μπαγλαμά, τραγούδαγε, είχε καλούς τρόπους, ήξερε γράμματα, κατάφερνε να ελίσσεται. Σήμερα, που οργιάζει η ανεύθυνη μυθολογία περί ρεμπέτικου, φορτώνουν τον Τσιτσάνη με προτερήματα και ελαττώματα που δεν είχε ο άνθρωπος.

Σε δύο δεκαετίες οι λαϊκοί συνθέτες που εδημιούργησαν τόσα και τόσα θαυμάσια τραγούδια άλλαξαν πολύ, λόγω της αφόρητης πίεσης που ασκεί η Δόξα και το Χρήμα. Τον παλιό καιρό όλοι οι συνθέτες και μπουζουξήδες ήσανε φιλαράκια. Μα, στο τέλος, κατέληξαν λυσσασμένοι εχθροί.

Αυτό το πλαίσιο ίσχυε και για τον Τσιτσάνη, που, ωστόσο, πάντα κατόρθωνε να γλιστράει, αποφεύγοντας τα θανάσιμα πλήγματα. Τη δεκαετία του '50 οι φωνογραφικές εταιρείες δολοφόνησαν, εν ψυχρώ, την παλιά φρουρά του ρεμπέτικου (Μάρκος, Παπαϊωάννου, Στράτος, Κερομύτης, Γενίτσαρης, Μητσάκης, Γεωργακοπούλου κ.ά.).

Ο Χιώτης επέζησε γιατί εγκατάλειψε το στιγματισμένο τρίχορδο μπουζούκι και το κλασικό ρεπερτόριο. Ο Τσιτσάνης κατάφερε να διατηρήσει μια μειωμένη θέση, με σχετική αξιοπρέπεια.

Ναι, θυμάμαι πολύ καλά τον Τσιτσάνη. Τον θυμάμαι να τραγουδάει, το 1945, σ' ένα κουτούκι με τρία τραπεζάκια. Θυμάμαι το τάβλι που παίζαμε στη Γλυφάδα. Τον θυμάμαι στο Φαληρικόν του Μαργωμένου, με τον Μητσάκη και την Χρυσάφη, τον Ευσταθίου και τον Γαβαλά. Τον θυμάμαι στο «Χίλτον», το 1968, που ήρθε και τραγούδησε στην έκθεση Ρεμπέτικα Τραγούδια - Τεκμήρια, που είχα οργανώσει. Θυμάμαι κάτι δίσκους που μου έστειλε στο Βερολίνο, το 1983 ­ εκεί, λίγο αργότερα, έμαθα τον θάνατό του...

Το αυθεντικό



Το σολάρισμα της Ολλανδής Emmy Storms






πηγές: Εφημερίδα Τα Νέα, Youtube, rebetiko.gr http://www.thessalonikiartsandculture.gr

"Γυναίκα" Οδυσσέας Ελύτης



Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως.

Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας.

Κι όταν σε πήρε το φιλί, Γυναίκα.


Οδυσσέας Ελύτης

Ελληνική γλώσσα, μύθοι και αλήθειες, από τον Ν. Σαραντάκο



Τελικά είναι αλήθεια πως για μία ψήφο έχασε η ελληνική γλώσσα την ευκαιρία να αναδειχθεί επίσημη γλώσσα της ευρωπαϊκής ένωσης; Κι εκείνο το mail που έγινε και viral για το α-μπε-μπα-μπλομ και τα παιχνίδια των μικρών παιδιών στην αρχαιότητα;

Κατά πόσο είναι η ελληνική γλώσσα η "μητέρα" όλων των ευρωπαϊκών; Και είναι γλώσσα πρωτογενής; Και οι λεξάριθμοι; Παρακμάζει στη σύγχρονη εποχή και απειλείται από την επέλαση της εικόνας; Και τελικά ποια είναι η σωστή γραφή : τρένο ή τραίνο; Αυγό ή αβγό;

Ο Ν. Σαραντάκος εκθέτει με πολύ σύντομο, κατανοητό και μάλλον απολαυστικό τρόπο τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες απόψεις του για κάποιους από τους πιο "διαδεδομένους μύθους" που σχετίζονται με την ελληνική γλώσσα.

Ίσως να απομυθοποιούνται πολλά από όσα πιστεύαμε για τη μητρική μας γλώσσα, αλλά από την άλλη πλευρά είναι αδιαμφισβήτητη η διαπίστωση πως τελικά τα ελληνικά "κουβαλούν" ιστορία αιώνων, πως λέξεις όπως apdikt και apotheke προέρχονται από την ελληνική όπως ακριβώς και η ελληνική περιέχει πολλά "δάνεια" από άλλες γλώσσες.

Και εν τέλει η γλώσσα είναι κώδικας που στο πλαίσιο της εκάστοτε κοινωνίας υπηρετεί την επικοινωνία ή μάλλον "άτιμο και ανυπότακτο πράγμα αφού και αγίους κάνει να αγανακτούν"...

Kάτι λιγότερο από 15 λεπτά σε διάρκεια, δείτε το!






ΠΗΓΗ... http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Τα παιδικά μας χρόνια: ένα καταφύγιο ή μια κόλαση;


Πώς νιώθεις όταν επιστρέφεις στις αναμνήσεις που έχεις από την παιδική σου ηλικία;
Λειτουργούν σαν ένα ασφαλές καταφύγιο, στο οποίο καταφεύγεις κάθε φορά που νιώθεις ευάλωτος ή λειτουργούν σαν μια κόλαση, που σου υπενθυμίζει πόσες δυσκολίες έχεις κληθεί να αντιμετωπίσεις από πολύ μικρή ηλικία…;
Τα παιδικά χρόνια για πολλούς χαρακτηρίζονται από ανεμελιά, όνειρα χωρίς προβληματισμούς, όμορφα ταξίδια του μυαλού και δημιουργικά παιχνίδια, παρέες για ατέλειωτες ώρες και συζητήσεις για το μέλλον, αναμονή ή ανυπομονησία για την ενήλικη ζωή και τις ελευθερίες που αυτή παρέχει. Τα παιδικά χρόνια έχουν πολλά όνειρα και αυταπάτες, που μπορεί να σ’ έκαναν να νιώθεις καλά, να ονειρεύεσαι και να χάνεσαι μέσα σε όμορφες ονειροπολήσεις. Τώρα τι έχει απομείνει από αυτά τα όνειρα; Μπορείς τουλάχιστον να πας για λίγο πίσω και να θυμηθείς πόσο ζωντανά όνειρα έκανες για το μέλλον, πόσο όμορφα ή αισιόδοξα τα έβλεπες όλα γύρω σου και πόση σημασία είχαν κάποια πράγματα που για άλλους ήταν ασήμαντα;
Οι αναμνήσεις των παιδικών σου χρόνων μπορεί να είναι περισσότερο θετικές ή αρνητικές… Γυρίζοντας προς τα πίσω μπορεί να νιώθεις ότι φτάνεις σε ένα καταφύγιο, που σου δημιουργεί ζεστασιά και νοσταλγία ή σε μια κόλαση, που νιώθεις να καίει ότι έχει απομείνει μέσα σου όλα αυτά τα χρόνια, που προσπαθείς να ξεφύγεις από αυτή την κόλαση. Προσπάθησες πολύ να απομακρυνθείς από αυτή την κόλαση, να την ξεχάσεις, να την διαγράψεις… όμως, κάθε φορά που επιστρέφεις νιώθεις ότι ποτέ δεν σταμάτησε να υπάρχει και να καίει κάθε ελπίδα για ζωή, για μέλλον, για αισιοδοξία…
Τα παιδικά χρόνια, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα είναι πάντα σημαντικά, θα σου υπενθυμίζουν την παρουσία τους, θα καθορίζουν τις επιλογές και τον τρόπο αντίληψης και επεξεργασίας των βιωμάτων σου, θα σου θυμίζουν ποιος είσαι…
Αν επιστρέφοντας στα παιδικά σου χρόνια νιώθεις ότι βρίσκεις ένα καταφύγιο, τότε είσαι τυχερός, γιατί έχεις κάτι σταθερό και δομημένο να σε κρατήσει και τώρα, που ίσως βιώνεις διάφορες δυσκολίες, απογοητεύσεις ή ματαιώσεις. Τουλάχιστον κράτα το πώς ένιωθες τότε με τις σκέψεις που σε συντρόφευαν σε κάθε σου βήμα, σε κάθε σου όνειρο, σε κάθε σου εμπειρία… Τότε, ήταν εύκολο να σου φαίνονται όλα πιο όμορφα, ίσως μαγικά, μέσα από τα ταξίδια του μυαλού…
Ήταν τόσο διαφορετικά τα όνειρα που έκανες ως παιδί και ήταν τόσο όμορφες οι στιγμές που σ ‘ έκαναν χαρούμενο… Γελούσες πιο εύκολα και πιο πολύ και είχες πιο απλές και αγνές απαιτήσεις. Ήσουν πιο θετικά διακείμενος στους ανθρώπους και λιγότερο καχύποπτος. Ίσως ήταν καλό που δεν είχες ανακαλύψει την σκοτεινή πλευρά των ανθρώπων και του κόσμου γενικότερα.
Αν επιστρέφοντας στα παιδικά σου χρόνια νιώθεις ότι φτάνεις σε μια κόλαση, που δεν αντέχεις άλλο να την κουβαλάς, προσπάθησε τουλάχιστον να δεις πως κατάφερες ως παιδί να επιβιώσεις, να αντέξεις και να ανταποκριθείς… Μπορεί να μην είχες εμπειρία, μπορεί να μην είχες γνώσεις, αλλά τα κατάφερες… λαβωμένος, με ανοιχτές πληγές, με λιγοστές δυνάμεις, με τραύματα, κατάφερες να επιβιώσεις και να είσαι σήμερα στην ενήλικη ζωή, με ή χωρίς όνειρα, αλλά συνεχίζοντας να προσπαθείς… Μπορεί συχνά να σκέφτεσαι τι νόημα έχει τόση προσπάθεια για όλα όσα για τους άλλους είναι αυτονόητα… όμως, σκέψου ότι αυτονόητο σε αυτή τη ζωή δεν είναι τίποτα για κανέναν…
Επομένως, είτε κουβαλάς ένα καταφύγιο είτε κουβαλάς μια κόλαση μέσα σου δες πως μπορείς σήμερα να το φροντίσεις αυτό το μέρος ώστε να γίνει ένα μέρος όπου οι θετικές και οι αρνητικές σου εμπειρίες δεν θα σε επηρεάζουν, θα είναι εκεί, θα μπορείς να τις επισκεφθείς, να τις επεξεργαστείς, αλλά δεν θα ζεις μόνο με αυτές ή μόνο για αυτές.
Πάντα θα κουβαλάς μέσα σου τα παιδικά σου χρόνια, θα τα αναζητάς ή ανεπιθύμητα θα σου θυμίζουν την παρουσία τους, κι εσύ θα πρέπει να παλέψεις για να μην καθορίζουν τη ζωή σου… για να μπορέσεις να διαμορφώσεις το σήμερα, όπως θέλεις, και για να μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις όνειρα, που θα σου δίνουν κίνητρο για ζωή, που θα σε κρατούν σε εγρήγορση, ενώ θα συνεχίζεις να πιστεύεις ότι υπάρχουν ακόμη «όμορφοι» άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο.
Κείμενο: Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος, MSc




Γιάννης Σηφάκης : Απόφαση - ορόσημο η ίδρυση ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ αγροτικών οργανώσεων Πέλλας



Γιάννης Σηφάκης :  Απόφαση – ορόσημο η ίδρυση «Συνδέσμου Αγροτικών Οργανώσεων Πέλλας» με στόχο την εκπροσώπηση και την ενημέρωση των αγροτών της Πέλλας 

Η ίδρυση Συνδέσμου από τις ομάδες παραγωγών και τους ενεργούς συνεταιρισμούς της Πέλλας που πραγματοποιείται την Παρασκευή 12 Αυγούστου 2016 στην σύσκεψη τους στα Καλύβια ( μετά από πρόσκληση της ΟΠ «Μέγας Αλέξανδρος» ) αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει να βγει ο αγρότης της Πέλλας από την αφάνεια.
Να αποκτήσει φωνή στα κέντρα αποφάσεων, να ενημερωθεί για τα προγράμματα , να καταθέσει προτάσεις για τα προβλήματα του.
Προσωπικά, αλλά και ως ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούμε ότι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος είναι η κοινή προσπάθεια, η οργάνωση, η δημοκρατική εκπροσώπηση, η ενεργοποίηση του αγρότη. Να μην γκρινιάζει και να μιζερεύει στα καφενεία αλλά να διεκδικεί την θέση του παράγοντας πραγματικά ποιοτικά αγροτικά προϊόντα με μεγάλη εγχώρια προστιθέμενη αξία που να μπορούν να μπουν στις πιο απαιτητικές διεθνείς αγορές. Ακόμη να αμείβεται δίκαια ο κόπος του. 
Είναι γνωστό, ότι πρεσβεύω (και έχω υποστηρίξει επί χρόνια ) ότι η πολιτική «παλιάς κοπής» με την διαιώνιση των πελατειακών σχέσεων μέσω των βουλευτικών γραφείων με βρίσκει παντελώς αντίθετο και είναι απολύτως αναποτελεσματική. Είδαμε που έφθασε την κατάσταση των αγροτών στην Πέλλα.
Ο νέος συνεργατισμός σε υγιή βάση είναι η λύση, ο μόνος τρόπος για να αγωνιστούμε μαζί και να πετύχουμε την ουσιαστική καλυτέρευση της θέσης του αγρότη. Με το μάτι στραμμένο στα καλά πρότυπα, σε περιοχές της χώρας που διαπρέπουν στην οργάνωση τόσο της παραγωγής όσο και της διάθεσης με επιστημονικό τρόπο. 
Δεσμεύομαι ότι θα βοηθήσω με όλες μου τις δυνάμεις την μεγάλη αυτή προσπάθεια που θα συναντήσει δυσκολίες αλλά θα πετύχει. Με την επιτυχία αυτής της προσπάθειας είμαι σίγουρος ότι η κατάσταση της αγροτιάς στην Πέλλα σε δύο χρόνια θα έχει θεαματικά βελτιωθεί. 
Η παρουσία μου τόσο στην σύσκεψη της Παρασκευής όσο και στην καθημερινότητα αυτής της μεγάλης προσπάθειας είναι αυτονόητη. 
Θεωρώ χρέος μου απέναντι στους πολίτες της Πέλλας, που με τίμησαν με την ευθύνη να τους εκπροσωπώ, να συμβάλλω στην οργάνωση τους μετά από πολλά χρόνια, είναι αξιακή αρχή του χώρου ιδεών που εκπροσωπώ και ο μόνος αποτελεσματικός δρόμος. 

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...