Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Η κλήρωση για το παπάκι του 5ου Φράγμα Πάρτι


Όπως μας ανακοινώθηκε από τον ΑΣ ΠΡΟΜΑΧΟΙ, η κλήρωση για το μοτοποδήλατο των 125 c.c  η οποία αναβλήθηκε, λόγω των έκτακτων καιρικών συνθηκών στο 5ο Φράγμα Πάρτι, θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 18 Αυγούστου στο θερινό μπαράκι των Προμάχων "OXYGEN".

Λαχεία εξακολουθούν να διατίθενται και όσοι ενδιαφέρονται, μπορούν να τα προμηθευτούν από το fastfood GRECOS, τη ταβέρνα ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ, τα καφέ ΛΙΜΠΕΡ και ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΠΕΙΟ και φυσικά από το μπαρ OXYGEN.

ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΑΠΟΣΤΡΑΓΓΙΣΤΙΚΟΥ ΤΣΙΜΕΝΤΑΥΛΑΚΑ ΣΤΟ ΓΑΡΕΦΙ



Αριδαία, 17/8/2016

ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΑΠΟΣΤΡΑΓΓΙΣΤΙΚΟΥ ΤΣΙΜΕΝΤΑΥΛΑΚΑ ΣΤΟ ΓΑΡΕΦΙ

Στην συντήρηση αποστραγγιστικού τσιμενταύλακα στην Τ.Κ. Γαρεφείου προχώρησε ο Δήμος Αλμωπίας.
Συγκεκριμένα, συντηρήθηκε τσιμενταύλακας μήκους 2.500 μέτρων ο οποίος παρουσίαζε φθορές, με αποτέλεσμα να πλημμυρίζουν παρακείμενοι χώροι. Η επίλυση του παραπάνω προβλήματος ήταν ένα αίτημα πολλών ετών.
Το παραπάνω έργο κοστίζει 12.000 ευρώ και εντάσσεται στο Τεχνικό Πρόγραμμα 2016.
Ο Δήμαρχος Αλμωπίας κ. Δημήτρης Μπίνος έκανε την εξής δήλωση:
«Λύνουμε προβλήματα χρόνων και ειδικά σε χωριά που ήταν αποκλεισμένα από τα τεχνικά προγράμματα. Αντιμετωπίζουμε με ισότητα όλες τις τοπικές κοινότητες. Όπως έχω πει πολλές φορές, τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Διαχειριζόμαστε ελάχιστους πόρους και λύνουμε προβλήματα με σκληρή δουλειά και σωστό προγραμματισμό».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΣΜΑΝΗΣ: ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΣΚΥΔΡΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΗΜΙΕΣ ΠΟΥ ΥΠΕΣΤΗΣΑΝ ΟΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ




Ο Γιώργος Καρασμάνης, κατέθεσε  στη Βουλή ως αναφορά το υπόμνημα του Δήμου Σκύδρας, σχετικά με τις ζημιές που υπέστησαν στην παραγωγή τους οι αγρότες της περιοχής και ειδικότερα των Τοπικών Κοινοτήτων Καλλιπόλεως, Σανδαλίου, Δάφνης Ανύδρου, Λιποχωρίου, Καλυβιών, Πετραιάς, Μαυροβουνίου, Καλής κ.ά. εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών που υπήρξαν από τα μέσα της άνοιξης έως και το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου. 
Με την παρέμβαση του αυτή ο Γιώργος Καρασμάνης, αφού τονίζει τις τεράστιες ζημιές που υπέστησαν την φετινή καλλιεργητική περίοδο οι αγρότες εξαιτίας των δυσμενών και άστατων καιρικών συνθηκών που επικράτησαν στην περιοχή, όπως παγετός, απότομες αυξομειώσεις θερμοκρασιών, ανεμοθύελλες, έντονες βροχοπτώσεις και χαλαζόπτωση, ζητά από τον αρμόδιο Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης την άμεση και αντικειμενική εκτίμηση των ζημιών και την έγκαιρη καταβολή των αποζημιώσεων από τον ΕΛΓΑ, καθώς οι παραγωγοί κινδυνεύουν να μείνουν με μηδενικά εισοδήματα, με ότι αυτό συνεπάγεται για τις οικογένειες τους.   


ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016      ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ

Η έναρξη προπονήσεων της Ακαδημίας ποδοσφαίρου του ΑΛΜΩΠΟΥ ΑΡΙΔΑΙΑΣ



ΕΝΑΡΞΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Σας γνωρίζουμε ότι η έναρξη προπονήσεων της Ακαδημίας ποδοσφαίρου του ΑΛΜΩΠΟΥ ΑΡΙΔΑΙΑΣ θα πραγματοποιηθεί την ΤΡΙΤΗ 23/08/2016 για τη νέα χρονιά 2016-2017 με συνάντηση στο γήπεδο ‘’ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΓΟΥΔΗΣ’’ (Παραποτάμια περιοχή). Οι εγγραφές ξεκινούν από την Τρίτη 23/08/16 και θα πραγματοποιούνται έως και την Τετάρτη 31/08/16 και ώρες 17:30-19:30μμ.Καλούνται όλοι οι γονείς, αθλητές πού ανήκουν στο Σύλλογο και όσοι επιθυμούν να ενταχθούν σε αυτόν να παρευρεθούν την κάτωθι αναγραφόμενη ώρα κατά χρονολογία γέννησης των παιδιών:

α) BAΜBINI (K7): Γεννηθέντες τα έτη 2010 - 2011 ώρα προσέλευσης 17:30.
ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ:ΝΑΤΣΚΟΣ ΘΩΜΑΣ απόφοιτος ΤΕΦΑΑ με ειδικότητα ποδόσφαιρο και κάτοχος  UEFA B.

β) Προτζούνιορ (K9): Γεννηθέντες τα έτη 2008 - 2009 ώρα προσέλευσης 17:30.
ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ:ΝΑΤΣΚΟΣ ΘΩΜΑΣ απόφοιτος ΤΕΦΑΑ με ειδικότητα ποδόσφαιρο και κάτοχος  UEFA B.

γ) Τζούνιορ(Κ11):Γεννηθέντες τα έτη 2006 - 2007 ώρα προσέλευσης 17:30.
ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ: ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ απόφοιτος ΤΕΦΑΑ με ειδικότητα ποδόσφαιρο και κάτοχος  UEFA C.

δ) Προπαιδικό(Κ13): Γεννηθέντες τα έτη 2004 - 2005 ώρα προσέλευσης 18:30.
ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ: ΚΩΝΣΤΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ κάτοχος UEFA B.

ε) Παιδικό(Κ15):Γεννηθέντες τα έτη 2002 - 2003 ώρα προσέλευσης 18:30.
ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ: ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ κάτοχος UEFA B.

Από Τρίτη 23/08  έως και Τετάρτη  31/08 οι προπονήσεις θα γίνονται καθημερινά τις προαναφερόμενες ώρες.(εκτός Σάββατο και Κυριακή     27-28/08/2016)


Ο Υπεύθυνος υποδομών
της Ακαδημίας Ποδοσφαίρου του Αλμωπού Αριδαίας
ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΤΗΛ : 6942905345

Ξεθωριασμένο λευκό



Πίσω από τις λευκές τουλίπες
Κρύβει η δυστυχία το φόρεμα της.

Ένα κουρέλι βγαλμένο από το βυθό,
που απλώνει πάνω του ναυάγια και κοχύλια.

Το άσπρο όταν σκοτεινιάσει γίνεται μαύρο.
Φως του φεγγαριού σαν από ασήμι γινωμένο,
αγκάλιασε  κι απόψε την μαύρη φορεσιά
να μην την ξεχωρίζει κανείς μέσα στην πλάση.

Φώτιζε μόνο τις λευκές τουλίπες,
μήνυμα πως η ευτυχία θα ξανάρθει.



Μαρίνα Κουτσογιάννη
αδημοσίευτο




πηγή...http://dreaming-in-the-mist.blogspot.gr/

Το Τραύμα



Στη θέα του τραύματος -ειδικά όταν είναι φοβερό- είτε αποστρέφεις αυτόματα το βλέμμα, είτε στέκεσαι ασάλευτος απέναντί του· η σάρκα χωρίς το ντύμα της, γυμνή από δέρμα και χαίνουσα ως το κόκκαλο, το αίμα αναβλύζον και λαμπερό, μαγνήτης. Ή φεύγεις τρέχοντας λοιπόν, ή στέκεις έκθαμβος, ενώ το ουσιαστικό, το επείγον, είναι -αν και όπως μπορείς- να βοηθήσεις τον πάσχοντα.

Καθισμένος με την πλάτη στο αλμυρίκι, τα πόδια λυγισμένα, τα χέρια απλωμένα για στήριξη και το πρόσωπο ήρεμο, χωρίς την ελάχιστη σύσπαση πόνου, στραμμένο προς τη μεριά της θάλασσας. Αν δεν κρέμονταν όλη η γάμπα -ο τρομερός γαστροκνήμιος- μέχρι τον Αχίλλειο τένοντα, στάζοντας αίμα στην άμμο, θα έλεγες ότι ο γέροντας είχε καθίσει να ξαποστάσει. Ευθυτενής και γαλήνιος αγναντεύοντας τη γραμμή του ορίζοντα, ανάμεσα στις ομπρέλες της οργανωμένης παραλίας. Δίπλα ακριβώς στις κακοκομμένες παραφυάδες του δέντρου που όργωσαν άγρια τη σάρκα του.


Οι γύρω ξαπλώστρες άδειασαν με θαυμαστή ταχύτητα. Η νωχελική, επιμελής επάλειψη με αντηλιακό σταμάτησε απότομα. Φύρδην μίγδην χώθηκαν τα απλωμένα υπάρχοντα στις τσάντες. Στα χέρια πήραν σαγιονάρες, πέδιλα και βατραχοπέδιλα και απομακρύνθηκαν σαν να είχε σκάσει βόμβα δίπλα τους· τρέχοντας άτσαλα στην άμμο για να βρεθούν μακριά από το σημείο της πτώσης και κυρίως τη θέα του νύσσοντος τραύματος, που θα έλεγες ότι προκλήθηκε σε εμπόλεμη ζώνη.

Με σφιγμένα δόντια, η νοσηλεύτρια που ειδοποιήθηκε, καθάρισε επιπόλαια το τραύμα. Όταν σήκωσε την ξεσκισμένη σάρκα για να τη τοποθετήσει στη θέση της, δυο από αυτούς που δε λάκισαν άτακτα, παρηγορούσαν τον γέροντα με ένα ποτήρι νερό και δυο χτυπήματα στον ώμο. Εκείνος ατάραχος σήκωσε τη μπλούζα του, έστριψε λίγο τον κορμό και αποκάλυψε στα πλευρά μια παλιά κακοραμμένη ουλή. “Το 54 χτύπησα στο καράβι. Ήμασταν στα ανοιχτά του Βισκαϊκού και ο πρώτος μηχανικός πρώτα έριξε τσίπουρο στην πληγή κι ύστερα την έσιαξε με τη σακοράφα που είχε ο μάγειρας για να ράβει την κοιλιά του αρνιού το Πάσχα. Μέχρι να φτάσουμε στη Φορταλέζα είχε κλείσει.”

Το ασθενοφόρο έφτασε αθόρυβα μια ώρα αργότερα και πάρκαρε στην είσοδο της παραλίας. Εκείνη τη στιγμή κάποιος από τους λακίσαντες, μακριά από το σημείο του τραυματισμού, αραχτός σε άλλη ξαπλώστρα αγόρευε: “Να μείνουν στη χώρα τους να πολεμήσουν. Που μάθανε και μας κουβαλιούνται εδώ”. Αν δεν επέμεναν έντονα νοσηλεύτρια και τραυματιοφορείς, ο γέροντας ναυτικός, ήταν ικανός να πάει μέχρι την είσοδο με τα πόδια. Κούτσα κούτσα, αλλά ευθυτενής και χωρίς την παραμικρή σύσπαση πόνου στο πρόσωπό του.



*Ιπποκράτης, Περὶ τῶν ἐν κεφαλῇ τρωμάτων

Φωτο: Florian Müller





Η απαγορευμένη λέξη


Δεν ξέρω που είσαι. Ξέρω που ήσουνα όμως.
Δεν ξέρω τι λες. Θυμάμαι όμως πάντα αυτά που έλεγες.
Δεν ξέρω που κοιμάσαι. Νιώθω απλά ακόμα την ηρεμία όταν  ξεκουραζόσουν.
Δεν ξέρω αν γελάς. Ακούω όμως ακόμα  τον ήχο απ το γέλιο σου.
Δεν ξέρω που είμαι. Ίσως γιατί είμαι ακόμα εκεί που ήμουν κι ας είμαι χιλιόμετρα μακριά.
Δεν θέλω να γράψω τίποτα τετριμμένο. Είμαι σίγουρη ότι μπορώ να το αποφύγω, από την άλλη όμως, οτιδήποτε άλλο γράψω δεν θα το καταλάβει κανείς.
Θα το καταλάβεις εσύ, εγώ, και ίσως εγώ κι εσύ.
Θα το καταλάβουν κάτι τοίχοι που άκουγαν, κάτι βρύσες που στάζανε, κάτι λουλούδια που άνθιζαν μέσα στο χειμώνα.
Θα το καταλάβουν κάτι πέτρες και κάτι θάλασσες.
Ούτε αυτές ξέρουν που είσαι, και πώς να σε βρουν μέσα σε τόσους ανθρώπους.
Ελπίζω μόνο να θυμούνται ότι ήμασταν η εξαίρεση μέσα σ ένα μεγάλο κανόνα.
Αυτός ο κανόνας που έκανε ένα μεγάλο κρακ και έσπασε αθόρυβα. Έσπασε σε χίλια κομμάτια κι ας τον ξανακόλλησες μετά.
Δεν θα πάψει ποτέ να είναι ένας άθλια κολλημένος κανόνας προκειμένου ν αποφύγει να γίνει η απόλυτη εξαίρεση.
Δεν μπορώ να σου θυμώσω που έγινες πάλι κανόνας, είναι που θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν μπορώ να μην είμαι η εξαίρεση.
Ξέρεις ότι προσπαθώ πολύ να μην πω αυτά που λένε τα κοριτσόπουλα στα δεκαπέντε.
Δυσκολεύομαι όμως, γιατί ένιωθα για δεκαπέντε.
Λίγο ο φλεβίτης πίσω απ τα γόνατα που εξαφανίστηκε, λίγο οι ρυτίδες δίπλα απ το στόμα που φαίνονταν σαν προέκταση του χαμόγελου, λίγο οι άσπρες τρίχες που στον ήλιο δεν τις ξεχώριζες.
Είναι που η δύναμη της εξαίρεσης σε κάνει να νιώθεις ότι μπορείς να πάρεις όλο τον κόσμο στις πλάτες σου.
Να τον σηκώσεις, να τον στριφογυρίσεις και να τον τοποθετήσεις πάλι στη σωστή του θέση.
Είναι που κάτι λέξεις δεν τις έχεις μάθει ακόμα. Δεν ξέρεις τι σημαίνει «πρέπει», δεν ξέρεις τι σημαίνει «δεν μπορώ».
Τις αγνοείς και προχωράς παρακάτω. Δεν θέλεις να τις μάθεις .
Κοιτάς μπροστά και δεν σε νοιάζει τι υπάρχει πίσω.
Και έχεις δρόμο. Δρόμους. Λεωφόρους.
Και δύναμη, ενέργεια, διάθεση, γνώση μέσα στην άγνοια, επιθυμία, λαχτάρα, Έρωτα.
Να, κοίτα τι κάνεις τώρα, μ έκανες και είπα την απαγορευμένη λέξη.
Αυτήν την τετριμμένη που υποσχέθηκα ότι δεν θα βγάλω απ το στόμα μου. Αυτή που κάποιοι τη μισούν και άλλοι τη σιχαίνονται. Οι μισοί γιατί δεν την ξέρουν και οι άλλοι μισοί γιατί κάποια στιγμή την γνώρισαν καλά.
Εγώ την γνώρισα να ξέρεις.
Όμως  σωστό πόρισμα δεν μπορώ να βγάλω. Δεν μπορώ να την περιγράψω, ούτε να την μεταφέρω αυτούσια.
Είναι σαν να μιλάς για κήπους σ ένα κόσμο από βράχους.
Όσοι είδαν τους κήπους δεν χρειάζονται επεξήγηση.  Όσοι ζουν στους βράχους δεν μπορείς να τους εξηγήσεις όσο κι αν προσπαθήσεις.
Θυμάσαι τι σου είπα στην αρχή; Είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος.
Μόνο εγώ. Και εσύ.
Να ξέρεις πάντως ότι εγώ δεν τη μίσησα.
Ίσως γιατί η λέξη από μόνη της δεν έχει καμία αξία.
Ίσως γιατί και να μην υπήρχε, θα την είχαμε φτιάξει εμείς.
Ίσως γιατί σ΄ αγάπησα περισσότερο, απ’ όσο μίσησα την καταστροφή μου.

 Γράφει η  Δήμητρα Καφρομάνη
Facebook: Dimitra Kafromani



Αιδοίου Μονόλογος


«Το να έχεις αιδοίο και άποψη σ’ αυτήν την πόλη είναι θανάσιμος συνδυασμός», μία παραδοχή της Sharon Stone που εκφράζει απόλυτα και τη λαϊκή ρήση «το νινί σέρνει καράβι»…
Απόρησες με το περιεχόμενο του κειμένου;
Κι όμως… Mπες στο(ν) κόλπο… Η ανατομία είναι πεπρωμένο… τάδε έφη Freud.
Ο όρος Αιδοίο αποτελεί πεδίο πολιτισμικού Rorschach τεστ, δημιουργώντας μία πρόσμιξη άγχους και πόθου για το γυναικείο φύλλο. Για τον Shakespeare παρέμεινε ένας “απεχθής, σκοτεινός, αιμοβόρος λάκκος” και για τον Henry Miller το “θαμνώδες αιδοίο”, ό,τι ήταν για τους Κινέζους Ταοϊστές, η “Είσοδος του Παραδείσου”, το “βρωμόμουνο” ή κάτι ακόμη χειρότερο στη σύγχρονη σλάνγκ. Για τον Φρόιντ το σώμα ήταν μια πραγματικότητα που δεν μπορούσε να παραβλέψει. Και μπορεί τότε το να μιλάς για αιδοία και πέη και οργασμό να ήταν ταμπού, αλλά αυτό είναι το σώμα μας.
Μπορεί να εκφραστεί κανείς ελεύθερα μιλώντας για το αιδοίο;
Δεκαετίες μετά την αποκαλούμενη σεξουαλική απελευθέρωση, το αιδοίο παραμένει εμβρόντητο μπροστά στην αποκάλυψη των αδικιών που σχετίζονται με τη γυναίκα και τη σύγχρονη ζωή, υποδεικνύοντας την εξασθένηση της λίμπιντο και την αδυναμία οργασμού παρά την πληθώρα ευκαιριών.
«Το αιδοίο έχει το δικό του μυαλό…» κλείνει μέσα του σοφία και δύναμη. Αποτελεί τον πυρήνα της γέννησης, την αρχή των τόπων, τα παιδιά προέρχονται από εκεί… εκεί από όπου όλοι ξεκινήσαμε.
«Αν ντυνόταν το αιδοίο σας, τι θα φορούσε;»
«Αν το αιδοίο σας μπορούσε να μιλήσει, τι θα έλεγε με δυο λέξεις;»
«Με τι θα παρομοιάζατε τη μυρωδιά του αιδοίου σας;»
«Τι χαϊδευτικό όνομα έχετε για το αιδοίο σας;»
Αυτά είναι μονάχα μερικά από τα ερωτήματα που έθεσε η Ensler στις 200 περίπου συνεντεύξεις που πήρε από γυναίκες απ’ όλο τον κόσμο για τη σχέση τους με το αιδοίο τους. Όπως διαπίστωσε στην έρευνά της, «στην αρχή οι γυναίκες ήταν λίγο ντροπαλές. Λίγο απρόθυμες να μιλήσουν. Αλλά όταν πήραν φόρα, δεν μπορούσες να τις σταματήσεις. Οι γυναίκες λατρεύουν να μιλούν για το αιδοίο τους. Κυρίως επειδή κανένας δεν τις ρώτησε ποτέ πριν…«
Μια γυναίκα υπακούει σε αυτό που ο κόλπος της προστάζει. Ο μεγεθυντικός φακός της γυναικείας σεξουαλικότητας ενέπνευσε το “ταξίδι” των ερευνητών προς την καλύτερη κατανόηση του γυναικείου κορμιού και συγκεκριμένα των σεξουαλικών περιοχών. Η γυναίκα είναι διαφορετικά καλωδιωμένη. Καθώς το δίκτυο του γυναικείου πυελικού εδάφους είναι εξαιρετικά περίπλοκο, πολύ περισσότερο από το αντρικό, αποτελεί ιδιαίτερη περιοχή για τον κάτοχό του, συνδεόμενο ως κύκλωμα μυών και νεύρων με το στόμιο του κόλπου, τον κυρίως κόλπο κι από εκεί με τον εγκέφαλο… αλλά και πιο βαθιά ως μέρος της γυναικείας ψυχής, η πύλη και το μέσο προς τη γυναικεία αυτογνωσία… η ψυχή ριζωμένη αλλιώς, στο ίδιο το ανθρώπινο σώμα.
Η ηδονή εκφράζεται στη διαφορετικότητα της επιλογής ερεθισμού, κολπικού και κλειτοριδικού οργασμού. Η απελευθέρωσή του κατά τη διάρκεια της συνεύρεσης κάνει τις γυναίκες να αισθάνονται πιο σίγουρες και δημιουργικές. Οι ερευνητές συγκλίνουν στο γεγονός ότι το αιδοίο εντέλει έχει το δικό του μυαλό και η εύρυθμη λειτουργία του παράγει χωρίς υπερβολή, τη χημική ουσία του νοήματος της ζωής.
Το αιδοίο «αυτοβιογραφείται» στα άδυτα των γυναικών κάθε ηλικίας. Στο ρόλο γάτας, χρειάζεται ντάντεμα από έναν άνδρα, γλυκόλογα, επιβεβαίωση και, κυρίως, υπομονή, ενώ στον αντίποδα, η πρόστυχη και υβριστική γλώσσα προς αυτό, είναι κομβικό σημείο για να ταράξει την αντίληψη και τις αισθήσεις μιας γυναίκας και να οδηγήσει σε συστολή των αισθήσεων κι έλλειψη οργασμών. Ως ιδεολογικό πεδίο διαμάχης μέσα στην ιστορία, το αιδοίο αποτέλεσε κινούμενο στόχο όλων των άγαρμπων ιδεών σχετικά με τη θέση της γυναίκας στον κόσμο. Σίγουρα υπάρχει χώρος για θεωρίες αναφορικά με τη σημειολογία του ως τόπου ηδονής, από τις πρώιμες Χριστιανικές απόψεις, μιλώντας για ένα ναό κτισμένο πάνω σε έναν οχετό, στις πιο πρόσφατες αναγκαστικές εξετάσεις που υποβάλλονταν οι διαδηλώτριες στην Αίγυπτο κατά την Αραβική άνοιξη.
Προσωποκεντρικός στα όρια του πορνογραφικού είναι ο μονόλογος μιας καλά διαβασμένης γυναίκας… το ήξερες ότι στα σανσκριτικά το αιδοίο το λένε yoni; Η γλώσσα πυροδοτεί το λεξιλόγιο που υπάρχει για να περιγράψει την ευαίσθητη γυναικεία περιοχή. Δεν πρόκειται απλώς όμως για μία λέξη, δεν στερείται περηφάνιας, όπως κι αν χαρακτηριστεί.
Η προσβολή του αιδοίου δεν είναι μια αθώα υπόθεση… αδειάζοντας το φως από μέσα του, προκαλείς νοητικές και ψυχολογικές παθήσεις… φάντασμα μιας γυναίκας που κάποτε υπήρξε.
Εδώ ο κόσμος καίγεται και το μ… χτενίζεται, θα μπορούσε κάλλιστα να αναρωτηθεί κάποιος. Δυστυχώς ή ευτυχώς, κάποιες δεκαετίες είναι περισσότερο ερωτικές από κάποιες άλλες, ανεβάζοντας τη λίμπιντο του πολιτισμού στα ύψη, ακόμη κι εν μέσω κοινωνικοοικονομικής κρίσης.
Ο κόλπος μου το σπίτι μου. Εδώ κατοικώ. Η πολιτισμική αντίληψη για τον γυναικείο κόλπο διαμορφώνει και το μυαλό της κοινωνίας. Με αυτή τη λογική, μια γυναίκα δεν είναι μόνο ο κόλπος της, αλλά και όσα λένε οι άλλοι για αυτόν.

Μένη Κουτσοσίμου
Ψυχολόγος – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
ΜΔΕ στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Ιωαννίνων
Μεταδιδάκτωρ Ιατρικής Παν/μίου Ιωαννίνων στην Ποιότητα Υπηρεσιών
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Ensler E. (2010). Αιδοίων Μονόλογοι. Εκδόσεις Καλέντης, Σειρά Νίκη.
Lemex A. (2015). Οι 200 κλειτορίδες της Μαρίας Βοναπάρτη. Εκδόσεις Πατάκη.
Wolf N. (2013). Vagina: A New Biography. Harper Collins Publishers




Πηγή: animartists.com

Το δικό μου σύννεφο


Γράφει η  Δήμητρα Καφρομάνη
Μου είπε κάποιος χαμογελώντας ειρωνικά, ότι ζω σε σύννεφο.
Μου είπε ότι αυτά που θέλω, αυτά που διεκδικώ, αυτά που ονειρεύομαι και περιμένω, είναι ουτοπίες.
Μου είπε ότι άμα πέσω, θα χτυπήσω πολύ σοβαρά ή θα σκοτωθώ.
Θα σπάσω τα πόδια ή τα χέρια μου και πιθανότατα το κεφάλι μου και μετά απ αυτά δεν θα μπορώ ποτέ να ξανανέβω.
Με κοίταγε από τα χαμηλά με το ένα χέρι του τοποθετημένο στο σβέρκο και το άλλο μπροστά στα μάτια του γιατί τον ενοχλούσε ο ήλιος.
Κι εγώ τον κοίταγα πάνω από το σύννεφο, κρεμασμένη σχεδόν ολόκληρη απ αυτό, με τον ήλιο να καίει το κεφάλι μου και χωρίς να στηρίζομαι πουθενά.
Ήθελα να του πω ν ανέβει πάνω για να δει, αλλά ήμουν σίγουρη ότι θ΄αρνηθεί.
Προτιμούσε να βγάζει τα συμπεράσματά του από τη σιγουριά που του έδινε η γη που πατούσε.
Προτιμούσε να πιστεύει ότι η δική του σιγουριά ήταν καλύτερη από την δική μου αβεβαιότητα.
Εκείνο που δεν ήξερε είναι ότι εγώ τη σιγουριά του την έχω ζήσει. Την έχω φάει με το κουτάλι, εκείνο το τρομακτικά μεγάλο κουτάλι, αυτό που δίνουμε τα φάρμακα στα μικρά παιδιά και το κοιτάζουν τρομαγμένα.
Εκείνο που δεν ήξερε είναι εγώ εκεί δεν ανέβηκα για να αποφύγω τη ζωή, αλλά για να τη ζήσω.
Εκείνο που δεν ήξερε είναι ότι είναι επιλογή μου να μην κατέβω από εκεί, γνωρίζοντας ακριβώς πως είναι κάτω.
Δεν ξέρει κι άλλα. Πολλά.
Δεν ξέρει τίποτα γι αυτούς που ζουν στα σύννεφα, μόνο μπορεί και τους κατηγορεί από την ασφάλεια της άγνοιάς του.
Δεν ξέρει ότι εκεί πάνω ξυπνάμε απ το ξημέρωμα. Ανοίγουν τα μάτια μας διάπλατα πριν βγει ο ήλιος, ελάχιστα χορτασμένοι από τον λίγο ύπνο που κάνουμε.
Δεν ξέρει ότι το μυαλό μας είναι αναγκασμένο να δουλεύει από το πρώτο δευτερόλεπτο που ξυπνάει μέχρι το τελευταίο πριν κοιμηθεί, γιατί δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο.
Δεν ξέρει ότι εκεί οι ανέσεις είναι λίγες. Τίποτα δεν γίνεται από μόνο του.
Δεν ξέρει ότι δουλεύουμε όλη μέρα για πράγματα τα οποία εκείνος πληρώνει άλλους να τα κάνουν.
Η ξεκούραση λίγη, το φαγητό απλό.
Μεγάλα τραπέζια δεν έχουμε, ούτε πολλές καρέκλες για να κάτσει ο κόσμος.
Το κρασί μας είναι χύμα τις περισσότερες φορές και όσες καταφέρνουμε να αγοράσουμε μπουκάλι, το φυλάμε μετά σαν ενθύμιο για να μας θυμίζει εκείνη τη μια φορά που ανοίξαμε φελλό και όχι καπάκι.
Ψωμί έχουμε κάθε μέρα αλλά πασχίζουμε πολύ γι αυτό.
Δεν το αγοράζει κανένας για μας, ούτε μας το φέρνει στο σπίτι την ώρα που επιστρέφει.
Δεν έχουμε κανέναν να φορτωθεί τις σακούλες, τα βάρη, τις ευθύνες, τους πόνους, τη γιατρειά μας.
Καθένας από μας, γιατρός του εαυτού του.
Η μέρα μας είναι πάντα ολόκληρη και ποτέ μισή. Πολλές φορές είναι και διπλάσια από τη δική του.
Γονατίζουμε και ξανασηκωνόμαστε κάθε φορά σκουπίζοντας τα γόνατα από τα χαλίκια και τις σκόνες.
Ράβουμε μόνοι μας τα σκισμένα ρούχα, τα καινούργια είναι και λίγο δυσεύρετα εκεί πάνω.
Δεν ξέρει ότι δεν μας νοιάζει αν έχει ήλιο, βρέχει, κάνει κρύο ή φυσάει διαολεμένα.
Δεν νευριάζουμε με καθημερινά πράγματα, δεν χαλάει το πρόγραμμά μας με κάποιες μικρές αλλαγές που προκύπτουν, δεν μας απασχολούν τα πράγματα που με κάποιο ανθρώπινο, εύκολο ή δύσκολο τρόπο, διορθώνονται.
Σταματάμε εκεί που χρειάζεται κάποιος βοήθεια και χάνουμε τον ύπνο μας κάποιες φορές για να μπορέσει να κοιμηθεί ήρεμα κάποιος άλλος.
Δεν περιμένουμε κάτι, δεν απαιτούμε κάτι, δεν διεκδικούμε τίποτα απ΄αυτά που δεν μας ανήκουν.
Τις περισσότερες φορές δεν βάζουμε πρώτο τον εαυτό μας, όμως για να διαλέγουμε να ζούμε εκεί πάνω, στην ουσία ο εαυτός μας ήταν πάντα πρώτος.
Έχουμε πέσει άπειρες φορές από εκεί, μόνο που κατά την πτώση μας κανένας δεν χτύπησε σοβαρά.
Το δυνατό σώμα έχει συνηθίσει τα χτυπήματα, το δυνατό μυαλό τα προβλήματα και η δυνατή ψυχή ξέρει να σηκώνεται από μόνη της.
Δεν ξέρει ότι εκεί ονειρευόμαστε ξύπνιοι και ότι ακούμε μουσική όλη μέρα. Δεν ξέρει ότι βλέπουμε τα χρώματα με την πραγματική τους διάσταση και αισθανόμαστε τις μυρωδιές στο πετσί μας.
Ότι γελάμε με την ψυχή μας και κλαίμε καρφωμένοι κάτω μέχρι να σταματήσουν τα δάκρυα.
Ότι αγαπάμε χωρίς βαρίδια. Με τελείες, όχι με ερωτηματικά ή κόμματα.
Δεν ξέρει ότι διαβάζουμε βιβλία για να γράψουμε τα δικά μας.
Ότι ζούμε τις μέρες μας περιμένοντας πάντα το καλύτερο κι όχι προσπαθώντας ν΄ αποφύγουμε το χειρότερο.
Δεν ξέρει ότι όποιος βρίσκεται εδώ, ήθελε να είναι εδώ. Δεν έπρεπε να είναι εδώ.
Εμείς επιλέξαμε να ζούμε εδώ. Εμείς μπορούμε να ζήσουμε εδώ.
Εμείς μπορούμε να ζήσουμε οπουδήποτε.
Συνέχισε να με κοιτάει από τα χαμηλά με το ένα χέρι του τοποθετημένο στο σβέρκο και το άλλο μπροστά στα μάτια του γιατί τον ενοχλούσε ο ήλιος.
Κι εγώ, συνέχισα να τον κοιτάζω πάνω από το σύννεφο, κρεμασμένη σχεδόν ολόκληρη απ αυτό, με τον ήλιο να καίει το κεφάλι μου και χωρίς να στηρίζομαι πουθενά.
Εκείνος με την ανάγκη του κι εγώ με την επιλογή μου.

Facebook: Dimitra Kafromani



ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...