Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Τακτική Συνεδρίαση της Οικονομικής Επιτροπής Δήμου Αλμωπίας


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ  ΣΕ  TAKTIKH ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ
                              ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ   ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 
Σας καλούμε να έρθετε  στις  20  Δεκεμβρίου,  του έτους 2016,  ημέρα  Τρίτη  και ώρα  11:30   π. μ., στο Δημοτικό Κατάστημα  Αριδαίας,  σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 75  του του Ν.3852/2010, στην Τακτική Συνεδρίαση της Οικονομικής Επιτροπής Δήμου  Αλμωπίας, για να  συζητήσουμε και να πάρουμε αποφάσεις για τα παρακάτω θέματα της ημερήσιας διάταξης:

ΘΕΜΑΤΑ  ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ  ΔΙΑΤΑΞΗΣ     
                             
1 Ψήφιση πιστώσεων προϋπολογισμού, οικονομικού έτους 2016.

2 Έγκριση τεχνικών προδιαγραφών και καθορισμό όρων ηλεκτρονικού διεθνή ανοιχτού   διαγωνισμού για τη προμήθεια με τίτλο «Προμήθεια πετρελαιοειδών (καύσιμα κίνησης/θέρμανσης – λιπαντικά)   για τις ανάγκες του Δήμου Αλμωπίας και των Νομικών του προσώπων (του    ΚΕΚΠΑ, της  ΔΗΚΕΑ ,  της ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ και της  ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΛΜΩΠΙΑΣ) έτους 2017 (διάστημα 12 μηνών)» με κριτήριο κατακύρωσης την πλέον συμφέρουσα από οικονομική άποψη προσφορά  αποκλειστικά βάσει τιμής.

3 Ορισμός Επιτροπών διενέργειας διαγωνισμών/αξιολόγησης προσφορών και εξέτασης ενστάσεων και προσφυγών κατά τη διαδικασία σύναψης δημοσίων  συμβάσεων σύμφωνα με το άρθρο 221  του Ν. 4412/2016 (ΦΕΚ 147/08-08-2016  τεύχος Α΄)  και του Δ.Κ.Κ.  ν. 3463/2006.

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ






Ήταν μια φορά ένας Άγγλος, ένας Γερμανός και ένας πόντιος, και είχαν χαθεί στη ζούγκλα.

Την Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση του Δήμου Αλμωπίας (ΔΗ.Κ.Ε.Α.) επισκέφθηκε ο Δήμαρχος


ΔΗ.Κ.Ε. ΑΛΜΩΠΙΑΣ: ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ ΤΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ!
-ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΛΜΩΠΙΑΣ κ. ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΙΝΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ κ. ΚΩΣΤΑ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
-ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΡΓΟ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΔΟΜΩΝ
-ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ
-ΧΡΗΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

Την Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση του Δήμου Αλμωπίας (ΔΗ.Κ.Ε.Α.) που στεγάζεται στο κτήριο του παλαιού Δημαρχείου Αριδαίας επισκέφθηκε ο Δήμαρχος Αλμωπίας κ. Δημήτρης Μπίνος το πρωί της Παρασκευής, όπου πραγματοποίησε συνάντηση εργασίας με τον Πρόεδρο κ. Κώστα Ζαχαριάδη. Έτσι, είχε την ευκαιρία να ενημερωθεί διεξοδικά για μια σειρά ζητημάτων που αφορούν στη λειτουργία της Δημοτικής Επιχείρησης.

Όπως δήλωσε ο κ. Ζαχαριάδης, η ΔΗ.Κ.Ε.Α. μπορεί πλέον να αντιμετωπίζει με αισιοδοξία τη νέα χρονιά που έρχεται, καθώς έχει κάνει σημαντικά βήματα όσον αφορά στα οικονομικά της. Συγκεκριμένα, έκανε γνωστό ότι αποπληρώθηκε το ποσό των 90.000 ευρώ που αφορά σε οφειλές του έτους 2011 προς την Εφορία, τη στιγμή μάλιστα που υπήρχε σχετική ρύθμιση μέχρι το 2023. Με αυτόν τον τρόπο, η Δημοτική Επιχείρηση απαλλάχτηκε από ένα σημαντικό βάρος και πλέον μπορεί να βρει τον βηματισμό της όσον αφορά στον κοινωφελή της χαρακτήρα. Παράλληλα, τόνισε ότι πολύ θετικά είναι και τα στοιχεία που αφορούν τις κοινωνικές δομές, αναφέροντας ότι οι εργαζόμενοι του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» έχουν αποπληρωθεί μέχρι και τον Οκτώβριο, του ΚΔΑΠ ΑμεΑ μέχρι και τον Σεπτέμβριο, του ΚΔΑΠ Σχολικού μέχρι και τον Οκτώβριο και του Ωδείου μέχρι και το Νοέμβριο, ενώ μέχρι την 10η Ιανουαρίου θα υπάρξουν πληρωμές και για τους επόμενους μήνες. Επίσης, πληρώθηκαν οι γυμναστές που συμμετείχαν την περίοδο 2007 – 2009 στο πρόγραμμα Μαζικού Αθλητισμού που παρέμεναν απλήρωτοι εδώ και χρόνια και έλαβαν συνολικά 15.000 ευρώ.

Όσον αφορά στο διοικητικό κομμάτι, ο κ. Ζαχαριάδης αναφέρθηκε στους 47 εργαζομένους που απασχολεί η ΔΗ.Κ.Ε.Α. σημειώνοντας ότι έχει υπάρξει σημαντική πρόοδος στο επίπεδο της συνεργασίας και πως στόχος του είναι να γίνει ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση. Όπως είπε, από το 2014 που ανέλαβε η σημερινή Δημοτική Αρχή έχουν γίνει σημαντικά βήματα.

Σπουδαίο είναι το κοινωνικό έργο που προσφέρει η ΔΗ.Κ.Ε.Α., καθώς έχει αναπτυχθεί μία πολύ καλή συνεργασία με ιδιώτες και επαγγελματίες και έτσι διανέμονται καθημερινά και καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους δέματα αγάπης σε συμπολίτες μας που τα έχουν πραγματική ανάγκη, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα και φροντίδα στο κομμάτι του επισιτισμού. Είναι πολύ σημαντικό που πλέον οι δράσεις αυτές δεν περιορίζονται μόνο κατά τις περιόδους των εορτών, αλλά υλοποιούνται 12 μήνες το χρόνο. Και όλα αυτά σε συνεργασία με τις κοινωνικές δομές όπως το «Βοήθεια στο Σπίτι», το οποίο εξυπηρετεί πάνω από 350 ωφελούμενους.

Ταυτόχρονα, δυναμική είναι η παρουσία του Δήμου Αλμωπίας και της ΔΗ.Κ.Ε.Α. στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής μας, ενώ αναμένεται να υπάρξει ακόμα πιο εκτενής συνεργασία με τους Συλλόγους σε συνεργασία με τον Αντιδήμαρχο Πολιτισμού, Αθλητισμού, Παιδείας, Νεολαίας και Εθελοντισμού. Όπως είπε ο Δήμαρχος, η Δημοτική Αρχή από την πρώτη στιγμή στάθηκε στο πλευρό των Συλλόγων και στηρίζει κάθε προσπάθεια που έχει ως στόχο την ανάδειξη της πολιτιστικής μας παράδοσης και κληρονομιάς. Επιπλέον, σημαντική είναι η παρουσία του Ξενιτίδειου Δημοτικού Ωδείου, το οποίο δίνει διεξόδους στα ταλαντούχα παιδιά της επαρχίας μας. Προς αυτή την κατεύθυνση, έχουν αντιμετωπιστεί σημαντικές δυσλειτουργίες.

Ο Πρόεδρος της ΔΗ.Κ.Ε.Α. κ. Κώστας Ζαχαριάδης αναφερόμενος στους στόχους του για το μέλλον, σημείωσε πως έχει ήδη ενταχθεί στον προϋπολογισμό του 2017 η ενίσχυση των κοινωνικών δομών με επιπλέον προσωπικό που είναι απαραίτητο και παράλληλα προβλέφθηκε η προμήθεια ενός οχήματος που θα εξυπηρετεί τις δομές. Με αυτή την ευκαιρία, ευχαρίστησε θερμά για τη συνεργασία τόσο τους εργαζόμενους της ΔΗ.Κ.Ε.Α. όσο και το Διοικητικό Συμβούλιο. Επίσης, έγινε γνωστό από τον Δήμαρχο ότι την Άνοιξη θα γίνει ελαιοχρωματισμός του εξωτερικού χώρου του παλαιού Δημαρχείου, ενώ θα υπάρξει και διαμόρφωση της αυλής του Ξενιτίδειου Πνευματικού Κέντρου Αριδαίας το οποίο αποτελεί ένα σημείο αναφοράς για την πόλη μας.

Κλείνοντας αυτή τη συνάντηση, ο Δήμαρχος Αλμωπίας κ. Δημήτρης Μπίνος και ο Πρόεδρος της ΔΗ.Κ.Ε.Α. κ. Κώστας Ζαχαριάδης συμφώνησαν ότι υπάρχει μία εποικοδομητική συνεργασία και ευχήθηκαν καλές γιορτές σε όλο τον κόσμο.

Γ. Καρασμάνης : Πότε επιτέλους θα προκηρυχθεί το μέτρο για την αντιχαλαζική προστασία ;


Γ. Καρασμάνης : Πότε επιτέλους θα προκηρυχθεί το μέτρο για την αντιχαλαζική προστασία ;

Την άμεση προκήρυξη του μέτρου Μ05 του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης 2014-2020 για τις επενδύσεις στην αντιχαλαζική και αντιβρόχινη προστασία και την αποκατάσταση του παραγωγικού δυναμικού των αγροτικών εκμεταλλεύσεων που έχουν πληγεί από ακραία καιρικά φαινόμενα, μέσω επιδότησης του 80% των δαπανών για τους μεμονωμένους αγρότες και 100% για εκείνους που μετέχουν σε Ομάδες Παραγωγών, ζητά με ερώτησή του που υπέβαλε στη Βουλή προς τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων ο βουλευτής Πέλλας της Ν.Δ. και πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Γιώργος Καρασμάνης.
Στην ίδια ερώτηση ο κ. Καρασμάνης στηλιτεύει την κατάργηση από την κυβέρνηση του μέτρου (Μ17), που είχε προβλεφθεί στο Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης 2014-2020 από την προηγούμενη κυβέρνηση και το οποίο εξασφάλιζε κονδύλια 200 εκατ. ευρώ για την αντιστάθμιση της απώλειας εισοδήματος των γεωργών και κτηνοτρόφων από ζημιές που υφίστανται λόγω των κλιματικών αλλαγών και των δυσμενών ακραίων καιρικών φαινομένων που αυτές προκαλούν.
Ζητά, επίσης, να μάθει με ποιο τρόπο η κυβέρνηση και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων προτίθενται να αντιμετωπίσουν την μακροχρόνια αποχή των εκτιμητών του ΕΛΓΑ από τις εκτιμήσεις των ζημιών στην αγροτική παραγωγή, εξαιτίας των περικοπών που επέβαλε η κυβέρνηση στις μετακινήσεις τους.
Τέλος ο κ. Καρασμάνης εγκαλεί την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων για αδιαφορία στην επανεξέταση του θεσμικού πλαισίου της ασφάλισης της αγροτικής δραστηριότητας υπό το πρίσμα της αντιστάθμισης των απωλειών του αγροτικού εισοδήματος από τις κλιματικές αλλαγές και τα ακραία καιρικά φαινόμενα που αυτές προκαλούν.

Το πλήρες κείμενο της ερώτησης του κ. Καρασμάνη έχει ως ακολούθως :

Ερώτηση
Προς τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούνται στη χώρα μας ολοένα και περισσότερα ακραία καιρικά φαινόμενα, πολλά εκ των οποίων αποδίδονται στις κλιματικές αλλαγές. Οι επιπτώσεις των εν λόγω ακραίων καιρικών φαινομένων στον αγροτικό τομέα είναι ιδιαίτερα σημαντικές, τόσο στην ποσότητα, όσο και στην ποιότητα της πρωτογενούς παραγωγής, με αισθητή μείωση του αγροτικού εισοδήματος, ιδίως στις δενδρώδεις καλλιέργειες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τελευταία τετραετία, στη διάρκεια της οποίας ένας συνδυασμός ακραίων καιρικών φαινομένων όπως εξαιρετικά ήπιοι χειμώνες, με απότομες διακυμάνσεις θερμοκρασιών, ισχυρούς ανέμους στη διάρκεια της ανθοφορίας, έντονες βροχοπτώσεις, ζημιές στο ρόδινο στάδιο και καρποπτώσεις, είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια μεγάλου μέρους της παραγωγής κυρίως στα φυλλοβόλα δένδρα.

Επειδή, οι απώλειες αυτές δεν μπόρεσαν να αντισταθμιστούν μέσω των αποζημιώσεων που καταβάλει στους αγρότες δενδροκαλλιεργητές ο Οργανισμός Ελληνικών Γεωργικών Ασφαλίσεων (ΕΛΓΑ).
Επειδή, η κατάσταση επιδεινώθηκε από την παρατεταμένη αποχή των εκτιμητών του ΕΛΓΑ, εξαιτίας των περικοπών που επέβαλε η κυβέρνηση στις μετακινήσεις του προσωπικού του Οργανισμού, καθιστώντας έτσι δυσχερή έως αδύνατη τη διεκπεραίωση του εκτιμητικού έργου.
Επειδή, απαιτείται να επανεξετασθεί εξ’ ολοκλήρου το θεσμικό πλαίσιο ασφάλισης της αγροτικής δραστηριότητας, με άξονες τον εκσυγχρονισμό του ασφαλιστικού κανονισμού του ΕΛΓΑ και την προσαρμογή του ασφαλιστικού συστήματος της πρωτογενούς παραγωγής στα νέα δεδομένα, υπό το πρίσμα των κλιματικών αλλαγών και των ακραίων καιρικών φαινομένων.
Επειδή, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς σας είχα υποδείξει την ενδεικνυόμενη και απλή λύση στην αντιμετώπιση του προβλήματος, δηλαδή την εφαρμογή του άρθρου 71 του νόμου 4235, που με τροπολογία μου τον Φεβρουάριο του 2014 υιοθετήθηκε ομόφωνα από όλα τα πολιτικά κόμματα, στο οποίο ορίζεται ότι η ακαρπία και η καρπόπτωση, από οποιαδήποτε αιτία και εάν προέρχονται, καλύπτονται ασφαλιστικά από τον ΕΛΓΑ.
Επειδή, και προκειμένου να αντισταθμίζονται οι απώλειες εισοδήματος γεωργών και κτηνοτρόφων από δυσμενή κλιματικά φαινόμενα, ζωονόσους και φυτασθένειες, προβλέφθηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση στο πλαίσιο του νέου Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης (ΠΑΑ) 2014-2020 ειδικό μέτρο (Μ17) για τη στήριξη της ασφάλισης της αγροτικής δραστηριότητας, συνολικού προϋπολογισμού 200 εκατ. ευρώ, το οποίο δυστυχώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ουδέποτε το διεκδίκησε κατά τις συζητήσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αντιθέτως το κατήργησε, χωρίς να αξιοποιήσει την ευαισθησία και τις προτροπές για το μέτρο αυτό, του ίδιου του Επιτρόπου Γεωργίας, Φιλ Χόγκαν.
Επειδή, στο ίδιο Πρόγραμμα είχαν προβλεφθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση κονδύλια συνολικού ύψους 45 εκατ. ευρώ (Μ05) για επενδύσεις στην αντιχαλαζική και αντιβρόχινη προστασία και η κυβέρνησή σας το μείωσε κατά 11% (5 εκατ. ευρώ).
Επειδή, το εν λόγω μέτρο αποσκοπεί στην επαναφορά του παραγωγικού δυναμικού ή και της ίδιας της εκμετάλλευσης στην προ των ζημιών κατάσταση, χωρίς επιπτώσεις στο εισόδημα γεωργού και κτηνοτρόφου.
Επειδή, οι αγρότες που θα συμμετάσχουν στο μέτρο αυτό θα ενισχύονται κατά 80% για τους μεμονωμένους παραγωγούς και κατά 100% για όσους συμμετέχουν σε Ομάδες Παραγωγών.
Επειδή, κοινή πεποίθηση αποτελεί η διατήρηση του αγροτικού πληθυσμού στην ύπαιθρο, μέσω της διασφάλισης της παραγωγής και του εισοδήματός του.

Ερωτάται ο κ. υπουργός,
1. Πότε επιτέλους προτίθεται να προκηρύξει το μέτρο του ΠΑΑ 2014-2020 για τις επενδύσεις στην αντιχαλαζική και αντιβρόχινη προστασία για την αποκατάσταση του παραγωγικού δυναμικού στις αγροτικές εκμεταλλεύσεις που έχουν πληγεί από φυσικές καταστροφές και συμβάντα (Μ05) ;
2. Με ποιο τρόπο προτίθεται η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει την παρατεταμένη αποχή των εκτιμητών του ΕΛΓΑ από το εκτιμητικό τους έργο ;
3. Θα επανεξετάσει ή όχι το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της ασφάλισης της αγροτικής δραστηριότητας και της προσαρμογής της στις κλιματικές αλλαγές και στα ακραία καιρικά φαινόμενα που αυτές προκαλούν ;

ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ    16/12/2016

Ποιοί συνταξιούχοι δικαιούνται την έκτακτη οικονομική ενίσχυση; Πόσα χρήματα θα πάρουν επιπλέον;


Στις 22 Δεκεμβρίου θα δοθεί, μαζί με τις συντάξεις του μηνός Ιανουαρίου ’17 η έκτακτη οικονομική ενίσχυση που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός.

Έως 819,75€ καθαρά (850€ μεικτά) υπολογίζεται ότι φτάνει το όριο των μηνιαίων συντάξεων για να δικαιούται ο συνταξιούχος την ενίσχυση, σύμφωνα με τον δικηγόρο Δ. Ριζο

Ύστερα από σύσκεψη που έγινε στο υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης με τη συμμετοχή και διοικητών Ταμείων διευκρινίστηκαν οι προϋποθέσεις που έχουν ως εξής.

1) Αποκλειστικοί δικαιούχοι είναι οι συνταξιούχοι όλων των ασφαλιστικών ταμείων και του Δημοσίου, για τους οποίους το σύνολο των μηναίων, Κύριων και Επικουρικών συντάξεων, χωρίς το ΕΚΑΣ και τις νόμιμες κρατήσεις (πλην φόρων), δεν υπερβαίνει τα 850 ευρώ.

2) Το ύψος του επιδόματος ισούται με τη διαφορά των παραπάνω αποδοχών από τα 850 ευρώ. Αν η διαφορά είναι μικρότερη του ποσού των 300 ευρώ, ο δικαιούχος λαμβάνει 300 ευρώ. Πχ. κάποιος με συντάξιμες αποδοχές 250 ευρώ, θα εισπράξει 600 ευρώ. Με συντάξιμες αποδοχές 500 ευρώ, θα εισπράξει 350 ευρώ. Με συντάξιμες αποδοχές 700 ευρώ, θα λάβει 300 ευρώ.

3) Οι δικαιούχοι, με βάση τις μέχρι τώρα εκτιμήσεις, ανέρχονται σε 1.591.332, δηλαδή το 60,32% του συνόλου των συνταξιούχων.

Οι κρατήσεις που αφαιρούνται από τις συντάξεις (εκτός του φόρου) για να οριστεί το ποσό της σύνταξης για την καταβολή της έκτακτης οικονομικής ενίσχυσης είναι:
– Οι εισφορές ασθένειας 6% στο ποσό της κύριας και 6% στο ποσό της επικουρικής και
– Οι εισφορές υπέρ του ΑΚΑΓΕ για ποσά επικουρικών άνω των 150€ (-30%) και άνω των 250€ (-10%) εφόσον οι συνταξιούχοι είχαν συντάξεις αυτού του ύψους.

Όσο η οικονομία της χώρας θα ανακάμπτει, τόσο ευρύτερη και ουσιαστικότερη θα είναι η κοινωνική αναδιανομή για την στήριξη αυτών που έχουν πραγματική ανάγκη, καταλήγει η ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας.


πηγή: www.imerisia.gr

Έθιμα Δωδεκαημέρου στους Προμάχους



ΕΘΙΜΑ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟΥ
Με ιδιαίτερη λαμπρότητα τηρούνταν και τηρούνται ακόμη και σήμερα από τους κατοίκους των Προμάχων τα έθιμα του Δωδεκαημέρου, του διαστήματος δηλαδή που μεσολαβεί από την παραμονή των Χριστουγέννων μέχρι την ημέρα των Φώτων.
Κάποια από τα έθιμα αυτά είναι "διαβατήρια έθιμα", γιατί βοηθούν τους ανθρώπους να περάσουν με "καλούς οιωνούς" από τον προχωρημένο χειμώνα στην υποψία της άνοιξης, από τον παλιό χρόνο στον καινούριο. Πίσω από το θρησκευτικό περιεχόμενο των γιορτών αυτών κρύβεται κι ένα πρωτόγονο και ανθρωπολογικό περιεχόμενο, που εκφράζει τις συνεχείς ανησυχίες των ανθρώπων για το μέλλον τους, ανησυχίες που συμμερίζεται και σέβεται η εκκλησία.
Πρόκειται για γιορτές που ευνοούν την οικογενειακή ενότητα και θαλπωρή. Γύρω από το τζάκι, την προστατευτική εστία των αρχαίων Ελλήνων , μαζεύονταν όλη η οικογένεια τα βράδια του Δωδεκαημέρου και η γιαγιά, ευτυχισμένη, άρχιζε το παραμύθι.
Ένα παραμύθι που τις κρύες νύχτες του χειμώνα μιλούσε για τα καλικαντζαράκια, τα κακά αυτά πνεύματα, που σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία, κυριαρχούσαν το διάστημα αυτό στη γη, κάνοντας σκανταλιές.Λέρωναν ρούχα,αναποδογύριζαν όσα αντικείμενα δεν είχαν κρύψει οι νοικοκυρές, μόλυναν ό,τι άγγιζαν και κυρίως εχθρεύονταν την οικογενειακή ζωή. Εισέβαλαν στα σπίτια από την καμινάδα και, όπως έλεγε η γιαγιά, έτρωγαν σιγά σιγά τα θεμέλια της γης. Και μόνο στο άκουσμα της ευχής "κύριε ελέησον", στο αντίκρυσμα της φωτιάς και με τον ερχομό της ημέρας, εξαφανίζονταν έντρομα.
Το παραμύθι της γιαγιάς ενθουσίαζε τα παιδιά, διέγειρε την φαντασία τους, κέντριζε την περιέργειά τους και συγχρόνως μάγευε και τους μεγάλους. Φανέρωνε την αγωνία του ανθρώπου για το χειμώνα και τα σκοτάδια του, την ανησυχία του για την κτηνοτροφία και τη σοδειά. Και στηριζόταν το παραμύθι σε μια δοξασία που ανάγεται στα Ρωμαϊκά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι φαντάζονταν  ότι οι δυνάμεις του χειμώνα και του σκοταδιού πάλευαν με τον αήττητο Ήλιο.
Αλλά η γιαγιά, ανύποπτη και ευτυχισμένη, ίσως και να αγνοούσε τον συμβολισμό της δοξασίας αυτής.


ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ.
Σαράντα ημέρες πριν τα Χριστούγεννα ξεκινούσε η νηστεία των πιστών, για να εξαγνιστούν και να είναι ψυχικά έτοιμοι να δεχτούν το μήνυμα της γέννησης του Θεανθρώπου.
Σαν ιεροτελεστία γινόταν σε κάθε οικογένεια η σφαγή του γουρουνιού, το οποίο εξέτρεφαν  για τον σκοπό αυτό. Το γουρούνι αναλάμβαναν να σφάξουν οι άνδρες του σπιτιού την ημέρα της γιορτής του Αγίου Ιγνατίου στις 20 Δεκεμβρίου η την παραμονή των Χριστουγέννων. Τα μέλη της οικογένειας αντάλλαζαν μεταξύ τους ευχές. Το χοιρινό κρέας λοιπόν αποτελούσε το κύριο φαγητό στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι των κατοίκων των Προμάχων, όπως άλλωστε και σήμερα. Επίσης έφτιαχναν λουκάνικα από το γουρούνι, τα οποία κρεμούσαν μέχρι να στεγνώσουν, ενώ το λίπος του γουρουνιού το αποθήκευαν σε δοχεία και το χρησιμοποιούσαν στη μαγειρική. Οι νοικοκυρές συνήθως την παραμονή των Χριστουγέννων, άνοιγαν φύλλα για τον μπακλαβά και έφτιαχναν το πατροπαράδοτο αυτό γλυκό χρησιμοποιώντας σουσαμόλαδο. Ήταν μια διαδικασία στην οποία επιδίδονταν οι άξιες νοικοκυρές με κέφι και μεράκι. Έπειτα, περήφανες μοίραζαν κομμάτια από τον μπακλαβά σε φιλικά σπίτια.
Το βράδυ της παραμονής, οι κάτοικοι κουβαλούσαν ξύλα από τα σπίτια τους και τα πήγαιναν στην πλατεία του χωριού, όπου άναβαν τη "μεγάλη φωτιά".Χαρούμενοι λοιπόν ξενυχτούσαν όλοι στη πλατεία αντικρίζοντας με θαυμασμό αυτή τη φωτιά, που συμβολίζει τη θεική λάμψη που έφερε ο Χριστός με τον ερχομό του στη γη. Πρόκειται για ένα έθιμο που και σήμερα τηρούν οι κάτοικοι με μεγάλη χαρά.
Ανυπόμονα και με διάχυτη  στα πρόσωπά τους τη χαρά , περίμεναν τα παιδιά να έρθουν μεσάνυχτα , για να χωριστούν σε παρέες και να τραγουδήσουν στα σπίτια του χωριού τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα. Οι καιρικές συνθήκες με τις οποίες οι μικροί καλαντιστές έλεγαν τα κάλαντα ήταν συχνά αντίξοες. Συγκινητική η δήλωση κάποιων γιαγιάδων απο τους Προμάχους ότι, όταν οι ίδιες ήταν παιδιά και καλαντούσαν, δεν είχαν ούτε παπούτσια να φορέσουν και τους κατασκεύαζαν οι παππούδες τους τσαρούχια από δέρμα γουρουνιού ειδικά για αυτή τη νύχτα, ενώ το ραβδί που κρατούσε το κάθε παιδί το προστάτευε από τα σκυλιά.
Χαρακτηριστικό ήταν ότι τα κάλαντα απευθύνονταν κυρίως στη γιαγιά του σπιτιού και παρέπεμπαν στη σφαγή των νεογέννητων, που έγινε από τον Ηρώδη, όταν έμαθε τη γέννηση του Ιησού. Τα κάλαντα λοιπόν των Χριστουγέννων έλεγαν χαρακτηριστικά:
"Σφαγή, γιαγιά σφαγή!
 Ό,τι έχεις στο ράφι
βάλε μου στο σάκο
να πηγαίνω με παρέα(το θεό)
να μη με φάνε σκύλος και σκυλίτσα".
Αν και οι μικροί καλαντιστές, που τραγουδούσαν σηκώνοντας ψηλά το ραβδί που κρατούσαν, έδιναν τον κατάλληλο τόνο στη φωνή τους, τα κάλαντα ακούγονταν σαν μια κραυγή αγωνίας, που καλούσε σε βοήθεια. Και θυμίζουν τον ύμνο των αγγέλων τη νύχτα της γέννησης του Χριστού:"Δόξα εν υψίστοις θεώ...."
Χαρούμενες οι νοικοκυρές έδιναν στα παιδιά όχι χρήματα, μιας και υπήρχε φτώχεια, αλλά ό,τι υπήρχε στο σπιτικό,Βρασμένο καλαμπόκι με ζάχαρη,κουλουράκια, καρύδια, κάστανα η καραμέλες. Η ανταμοιβή των παιδιών για τα κάλαντα δεν αποτελούσε ούτε και αποτελεί φιλανθρωπία. Ήταν μια πράξη ευγνωμοσύνης των νοικοκυριών στα παιδιά για τις ευχές που αυτά 
 τους έδιναν για την αφθονία και τον πολλαπλασιασμό των αγαθών.
Τα ξημερώματα μετά τα κάλαντα, κάθε παιδί έπαιρνε ένα κάρβουνο από τη μεγάλη φωτιά της πλατείας και το πήγαινε στους γονείς του, πράξη που συμβολίζει το πνευματικό φως που χαρίζουν τα αθώα παιδιά στους μεγάλους. Μεγάλη σημασία έδιναν στο ποδαρικό που έκαναν σε κάθε σπίτι που πήγαιναν πρώτα την παραμονή. Η κάθε νοικοκυρά οδηγούσε τα παιδιά στον επάνω όροφο, τους έδινε ξυλαράκια και τα παιδιά τα έβαζαν στο τζάκι φωνάζοντας:"πουλάκια-κατσικάκια-προβατάκια
μεταξοσκώληκες". Ευχόταν επίσης τα παιδιά να γεννήσουν αυγά οι κότες και τα πουλερικά του νοικοκύρη και να ωφεληθούν γενικά τα ζωντανά του. Το έθιμο ενδεικτικό της ανησυχίας των απλών βιοπαλαιστών για την παραγωγή τους από την κτηνοτροφία και την πτηνοτροφία, κατέληγε στην παρακάτω φράση : "Μετάξι να σας δώσει ο θεός και ο μικρός Χριστός".
Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, υπήρχε η συνήθεια να βάζει η γιαγιά στο τζάκι πέντε κάρβουνα, που το καθένα συμβόλιζε κάποιο αγροτικό προϊόν. Το ένα κάρβουνο ταυτιζόταν με το καλαμπόκι, το άλλο με το σιτάρι, το κριθάρι... Αν γινόταν μέχρι το πρωί στάχτη όλα τα κάρβουνα, τότε θα υπήρχε καλή σοδειά τη νέα χρονιά σε όλα τα προϊόντα. Αν όμως γίνονταν στάχτη μερικά κάρβουνα, τότε θα υπήρχε σοδειά μόνο στα προϊόντα που συμβόλιζαν τα αντίστοιχα κάρβουνα.
Σύμφωνα με κάποιο άλλο 'έθιμο το βράδυ της παραμονής, έβγαζε κάθε οικογένεια τρία κάρβουνα από το τζάκι. Το ένα αποσκοπούσε στη προστασία της οικογένειας από το θεό, το δεύτερο στην πρόοδο της οικογένειας και το τρίτο ήταν για τα ζωντανά.
Ο παππούς έκοβε ένα ξύλο ροδιάς η τζιντζιφιάς και το έβαζε στη φωτιά, που έκαιγε μέσα στο τζάκι. Εκεί το ξύλο καιγόταν λίγο-λίγο κατά τη διάρκεια του βραδινού φαγητού, διαδικασία που γινόταν κάθε βράδυ από την παραμονή μέχρι τα Φώτα. Έπειτα ο παππούς έκοβε ένα κομματάκι από το ξύλο που δεν είχε καεί και το έδενε στο αλέτρι, για να είναι "γερό" και για να υπάρχει αφθονία στη παραγωγή. Το καμένο ξύλο το έκρυβαν σε κάποιο σημείο του αμπελιού.
Την παραμονή των Χριστουγέννων η γιαγιά ζύμωνε ένα ψωμί με σόδα, όπου έβαζε μια τρύπια δεκάρα και στη συνέχεια το έψηνε "στη στάχτη". Το βράδυ της ίδιας μέρας, αφού μαζεύονταν όλη η οικογένεια στο τραπέζι, ο αρχηγός της οικογένειας έκοβε το χριστόψωμο. Το πρώτο κομμάτι ήταν αφιερωμένο στο θεό, το δεύτερο στο σπίτι, για το "καλό", το επόμενο στα ζώα, για την παραγωγή τους. Έπειτα έπαιρνε ένα κομμάτι κάθε μέλος της οικογένειας. Είναι αξιοσημείωτο ότι το μοίρασμα του χριστόψωμου είναι έθιμο που παραπέμπει στις σπονδές των αρχαίων Ελλήνων.
Στη συνέχεια η δυναμική γιαγιά έδενε με μια κλωστή το φλουρί σε ένα γκιούμι, όπου έμενε μέχρι το πρωί των Φώτων. Τότε τα εγγόνια πήγαιναν να γεμίσουν νερό στο γκιούμι, από το οποίο έπιναν όλοι, για να υπάρχει υγεία. Και η γιαγιά φύλαγε την "τρύπια δεκάρα" του τυχερού μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα.
Το πρωί των Χριστουγέννων, χαρούμενοι και καθαροί από τη νηστεία των σαράντα ημερών, οι πιστοί πήγαιναν στην εκκλησία για να γιορτάσουν τη γέννηση του Χριστού.
Το μεσημέρι συγκεντρώνονταν όλη η οικογένεια στο σπίτι, όπου γίνονταν πλούσιο φαγοπότι με βασικό φαγητό το χοιρινό κρέας κι έπειτα ακολουθούσε χορός και τραγούδι.
Μετά το χριστουγεννιάτικο δείπνο οι νοικοκυρές δεν "σήκωναν" το τραπέζι, γιατί κυριαρχούσε η δοξασία ότι θα καθόταν ο Χριστός για να φάει. Το τραπέζι το μάζευαν το επόμενο πρωί.
Χαρακτηριστική είναι η απουσία του χριστουγεννιάτικου δέντρου, από τους κατοίκους του χωριού. Η καθιέρωσή του ήρθε μόλις την δεκαετία του 1960, όπου μας παραπέμπει σε ένα έθιμο των ρωμαϊκών χρόνων, όπου συνήθιζαν να στολίζουν τα σπίτια με κλαδιά δέντρων. Ο στολισμός του "χριστουγεννιάτικου δέντρου", συμβολίζει την αναπαραγωγή, την αναβλάστηση, το οικογενειακό δέντρο και την καινούρια ζωή. Χαρίζει κέφι και χαρά σε μικρούς και μεγάλους, απομακρύνοντάς τους από την πεζή πραγματικότητα.


ΕΘΙΜΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ
Με ανυπομονησία περίμεναν οι χωρικοί και την Πρωτοχρονιά.
Τη νύχτα της παραμονής, άναβαν φωτιά στην πλατεία του χωριού, όπως και τα Χριστούγεννα. Οι γέροι γλεντούσαν μπροστά στη φωτιά τρώγοντας λουκάνικα και πίνοντας τσίπουρο. Έτσι περίμεναν την αλλαγή του χρόνου.
Άλλοι ξενυχτούσαν παίζοντας χαρτιά στα σπίτια και κυρίως στα καφενεία. Κάποτε στο χωριό αυτός που κέρδιζε στα χαρτιά, έβγαζε τα όργανα στη πλατεία του χωριού και χόρευε με αυτόν που είχε χάσει. Ήταν μια πράξη ενδεικτική της ηθικής ανωτερότητας του πρώτου. Η χαρτοπαιξία συνηθίζεται και σήμερα και αποσκοπεί στη δοκιμή της τύχης καθώς και στον εκβιασμό της να μας πλουτίσει.
Το ξενύχτι της παραμονής είναι Ρωμαϊκό έθιμο. Αντιστοιχεί στα νυχτέρια των λαών κατά τις κρίσιμες στιγμές της αλλαγής των εποχών, στιγμές που οι άνθρωποι παρακολουθούσαν την τύχη τους. Χαρακτηριστική η προσπάθεια των ανθρώπων για αποφυγή κάθε άσχημης ενέργειας και συνήθειας την παραμονή, για να αποφεύγονται ανάλογες ενέργειες κατά τη διάρκεια της νέας χρονιάς. Αντίθετα υπήρχε η προτροπή προς κάθε θετική πράξη με την ελπίδα ότι έτσι θα πάει καλά η χρονιά.
Χαράματα Πρωτοχρονιάς τα παιδιά τραγουδούσαν τα κάλαντα.
"Πρωτοχρονιά γιαγιά, πρωτοχρονιά ό,τι έχεις στο ράφι βάλε μου στο σακίδιο, να πηγαίνω με παρέα, να μη με φάει σκύλος και σκυλίτσα".
Στα παιδιά που καλαντούσαν έδιναν κομμάτια από τα λουκάνικα που είχαν φτιάξει για τα Χριστούγεννα ή λίγο χοιρινό κρέας. Κάποιοι έδιναν βρασμένο καλαμπόκι με ζάχαρη ή κουλουράκια.
Με χαρά και ανυπομονησία συγκεντρώνονταν η οικογένεια για την κοπή της βασιλόπιτας, έθιμο για το καλό της νέας χρονιάς. Η κοπή γινόταν από τον αρχηγό της οικογένειας τα μεσάνυχτα της παραμονής ή το πρωί της πρωτοχρονιάς. Το φλουρί του τυχερού το έβαζε η γιαγιά στο μέρος όπου η οικογένεια φύλαγε τα χρήματα του σπιτιού. Ήταν μια πράξη συμβολική, που αποσκοπούσε στον πολλαπλασιασμό των χρημάτων της οικογένειας και στην καλή τύχη τους. Το έθιμο παραπέμπει στους άρτους που προσέφεραν οι αρχαίοι στους θεούς, στους νεκρούς και στους κακούς δαίμονες, για την εξασφάλιση της υγείας και της τύχης , ενώ σε μας τους χριστιανούς πέρασε την εποχή του Αγίου Βασιλείου, όταν ο άγιος πρότεινε στους κατοίκους της Καισάρειας να φτιάξουν πίτες, στην κάθε μία από τις οποίες έβαλαν ένα από τα πολύτιμα αντικείμενα που προορίζονταν αρχικά για τον έπαρχο της Καππαδοκίας.
Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, ημέρας τιμής της μνήμης του Αγ.Βασιλείου, ιδιαίτερα αγαπητού στους λαούς της Ανατολής, οι πιστοί πήγαιναν στην εκκλησία. Οι γυναίκες πήγαιναν ένα προζύμι, για να το ευλογήσει ο παπάς. Οι γυναίκες μαγείρευαν το "μεγάλο στομάχι" του γουρουνιού, το οποίο έτρωγε η οικογένεια το μεσημέρι.




ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΠΡΟΜΑΧΩΝ.
"Ήθη και έθιμα.Πολιτισμός και παράδοση στους Προμάχους"

Δασκάλες: 
ΑΣΑΛΕΑ ΔΗΜΗΤΡΑ
ΜΑΣΤΟΡΑ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ

Μαθητές:
ΜΗΤΣΑΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ ΠΕΤΡΟΥΛΑ
ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ ΜΑΡΙΑ
ΓΙΟΥΡΟΥΚΗ ΜΑΡΙΑ
ΓΙΟΥΡΟΥΚΗ ΑΝΝΑ

Πως ένα παιδί κυβερνά τη ζωή σου


Ονομάζουμε εσωτερικό παιδί το μέρος του υποσυνείδητου που έχει προγραμματιστεί και έχει τις συμπεριφορές ενός μικρού παιδιού.

Όσο χρονών και να είσαι αναπαράγεις και ξαναζείς σκηνικά της παιδικής σου ηλικίας στο περιβάλλον της δουλειάς σου, στις σχέσεις σου, με όποιον βρεθεί στο δρόμο σου. Όσο χρονών και αν είσαι βιώνεις παιδικούς προγραμματισμούς σε συγκεκριμένα ερεθίσματα.

Αν δεν ήσουν αποδεχτός από τους γονείς σου γι' αυτό που είσαι ζητάς την αποδοχή από τους άλλους.
Αν οι γονείς σου σε αγαπούσαν με προϋποθέσεις, εσύ αγαπάς τον εαυτό σου υπό όρους και ζητάς την αγάπη από τους άλλους.
Αν οι γονείς σου σε έκριναν, βίωσες την απόρριψη και άρχισες να βιώνεις την αξία σου μέσω των άλλων. Στην πραγματικότητα εσύ απορρίπτεις τον εαυτό σου, αισθάνεσαι ότι δεν αξίζεις να αγαπιέσαι και αυτό γίνεται αντιληπτό από τους άλλους μέσω της ενέργειάς σου διότι είμαστε ενεργειακά συνδεδεμένοι.

Αν οι γονείς σου αμφέβαλαν για σένα, εσύ αμφέβαλες για την αξία σου. Αν δεν σε εμπιστεύονταν δεν εμπιστευόσουν τον εαυτό σου και δεν αισθανόσουν αρκετά ικανός ή αρκετά καλός για να μπεις σε δράση, να αρπάξεις ευκαιρίες κλπ.
Αν ήθελες τους γονείς σου να είναι χαρούμενοι, καταπίεζες τα συναισθήματα σου, είχες άλλη συμπεριφορά από αυτή που ήθελες για να τους κάνεις χαρούμενος.
Αν ό,τι και να έκανες δεν είχες την επιδοκιμασία των γονιών σου ήσουν σε μια διαρκή προσπάθεια να κάνεις πράγματα για να τους αποδείξεις την αξία σου και εξακολούθησες το ίδιο στην ενήλικη σου ζωή, προσπαθώντας να αποδείξεις την αξία σου σε άλλους.
Αν για κάποιο λόγο οι γονείς σου δεν είχαν την συμπεριφορά που ήθελες, έβγαλες λανθασμένα συμπεράσματα ότι δεν άξιζες την αγάπη τους.

Είναι προφανές ότι στην ενήλικη σου ζωή υιοθέτησες κάποια από αυτές τις συμπεριφορές με αποτέλεσμα να φοράς μια μάσκα, να προδίδεις και να ξεχνάς τον εαυτό σου, να ζεις μια ζωή για τους άλλους, να χάνεις την αληθινή σου ταυτότητα. 
Να χάνεις ευκαιρίες, φιλίες και να εξοντώνεις τον εαυτό σου. 
Να αλλάζεις συμπεριφορά ή λόγια, να μην βάζεις όρια με σκοπό να αρέσεις, να είσαι αγαπητός.

Όταν μια συμπεριφορά είναι ψεύτικη γίνεται υποσυνείδητα αντιληπτή από τους άλλους. 
Επιπλέον η ίδια συμπεριφορά σου σε κάνει να θυμώνεις με εσένα, που εσύ ο ίδιος δεν είσαι αληθινός με τον εαυτό σου.
Ακόμα και στην ενήλικη σου ζωή πιθανόν δεν αισθάνεσαι αρκετά καλός και ικανός και είσαι σε μια διαρκή αμφιβολία και ανησυχία σε ό,τι αφορά τον εαυτό σου.

Ας ενδυναμώσουμε το εσωτερικό μας παιδί αλλάζοντας το σύστημα πεποιθήσεων του.

Οραματίσου εσένα παιδί και μίλα του:

- σε στηρίζω,
- σε αγαπώ και σε αποδέχομαι όπως είσαι,
- είμαι πιστός σε σένα,
- σε εμπιστεύομαι,
- αξίζεις
- σου αξίζει να αγαπιέσαι όπως είσαι,
- είσαι αρκετά ικανός για να καταφέρεις οτιδήποτε επιθυμείς,
- είσαι ασφαλής χωρίς τους φόβους σου,
- είσαι ελεύθερος να είσαι αυτός που είσαι,
- αξία σου είναι δεδομένη και ανεξάρτητη από την γνώμη των άλλων,

Σεβαστή Βόλα Life Coaching






Πηγή: sevastivola.blogspot.gr

Τα παραμύθια του Άντερσεν: το μολυβένιο στρατιωτάκι


Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν εικοσιπέντε μολυβένια στρατιωτάκια. Ήταν αδέρφια, γιατί προέρχονταν όλα από μια παλιά κουτάλα.

Είχαν όλα τους τις λόγχες τους στον ώμο, σε στάση προσοχής και κοίταζαν εμπρός. Οι στολές τους ήταν πολύ κομψές - κόκκινο και μπλε - και ήταν υπέροχες. 
Το πρώτο πράγμα που άκουσαν στον κόσμο, όταν το καπάκι από το κουτί που βρίσκονταν απομακρύνθηκε, ήταν οι λέξεις «Μολυβένια στρατιωτάκια!» 
Αυτές οι λέξεις είχαν ειπωθεί από ένα μικρό αγόρι, που χτύπησε τα χέρια του από χαρά. Τα στρατιωτάκια του είχαν δοθεί γιατί ήταν τα γενέθλιά του, και τώρα τα τοποθετούσε πάνω στο τραπέζι.

Το κάθε ένα ήταν ολόιδιο με τα υπόλοιπα και στην παραμικρή λεπτομέρεια, εκτός από ένα που είχε μόνο ένα πόδι. Είχε τοποθετηθεί στο καλούπι τελευταίο, και δεν υπήρχε αρκετό μολύβι για να ολοκληρωθεί· αλλά στεκόταν τόσο περήφανα πάνω στο ένα του πόδι, όσο και τα υπόλοιπα στα δυο τους, και ήταν αυτός που θα είχε την πιο αξιόλογη τύχη.

Πάνω στο τραπέζι που τα μολυβένια στρατιωτάκια είχαν τοποθετηθεί υπήρχαν πολλά ακόμη παιχνίδια, αλλά αυτό που τραβούσε πιο πολύ την προσοχή ήταν ένα όμορφο μικρό χάρτινο κάστρο. Μέσα από τα μικροσκοπικά του παράθυρα μπορούσες να δεις κατευθείαν στην σάλα. Μπροστά από το κάστρο υπήρχαν μικρά δέντρα, που σχημάτιζαν μια ομάδα γύρω από έναν μικρό καθρέφτη, ο οποίος υποτίθεται πως ήταν μια διάφανη λίμνη. Κύκνοι φτιαγμένοι από κερί κολυμπούσαν στην επιφάνεια της λίμνης, και αυτή αντικατόπτριζε την εικόνα τους.

Όλα αυτά ήταν πολύ όμορφα, αλλά ομορφότερη από όλα ήταν μια μικρή κυρία που στέκονταν μπροστά στην ανοιχτή πόρτα του κάστρου. Ήταν κι αυτή φτιαγμένη από χαρτί, αλλά φόραγε ένα φόρεμα από πανέμορφο τούλι και μια φαρδιά γαλάζια κορδέλα γύρω από τους ώμους της, σαν ένα μαντήλι, γιατί ήταν χορεύτρια, και μετά σήκωσε το ένα της πόδι τόσο ψηλά που ο στρατιώτης σχεδόν το έχασε από τα μάτια του. Νόμιζε πως, όπως κι αυτός, είχε κι αυτή μόνο ένα πόδι.

«Αυτή θα ήταν η κατάλληλα σύζυγος για μένα,» σκέφτηκε ο στρατιώτης, «αν δεν ήταν τόσο σπουδαία. Αλλά ζει σε ένα κάστρο, ενώ εγώ έχω μόνο ένα κουτί, και υπάρχουν εικοσιπέντε από μας μέσα σε αυτό. Δεν υπάρχει χώρος για μια κυρία. Μα και πάλι, θα ήθελα πολύ να την γνωρίσω.» Μια ταμπακιέρα έτυχε να βρίσκεται πάνω στο τραπέζι, ακριβώς πίσω από τον στρατιώτη και από εκεί μπορούσε εύκολα να δει την ντελικάτη μικρή κυρία, που ακόμη στέκονταν στο ένα πόδι χωρίς να χάνει την ισορροπία της.

Όταν ήρθε το βράδυ όλα τα άλλα στρατιωτάκια τοποθετήθηκαν πίσω στο κουτί τους, και οι άνθρωποι του σπιτιού πήγαν για ύπνο. Τώρα ήταν οι σειρά των παιχνιδιών να παίξουν μόνα τους. Έκαναν επισκέψεις το ένα στο άλλο,πολέμησαν σε μάχες και έπαιξαν με τις μπάλες. Τα μολυβένια στρατιωτάκια φλυαρούσα μέσα στο κουτί τους, και εύχονταν να βρίσκονταν με τα υπόλοιπα παιχνίδια, αλλά δεν μπορούσα να σηκώσουν το καπάκι. Οι καρυοθραύστες έκαναν τούμπες και το μολύβι χοροπηδούσε πέρα δώθε με τον πιο αστείο τρόπο. Έκαναν τόσο σαματά που ξύπνησαν το καναρίνι και άρχισε να μιλά μαζί τους. Οι μόνοι που έμειναν στην θέση τους ήταν οι μολυβένιοι στρατιώτες και η μικρή χορεύτρια.Στεκόταν στις μύτες του ποδιού της και με τα χέρια τεντωμένα, και ο στρατιώτης μας δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της.

Το ρολόι χτύπησε δώδεκα- κρααακ! Μεμιάς άνοιξε το καπάκι της ταμπακιέρας. Όμως δεν είχε καπνό μέσα αλλά ένα μικρό μαύρο ξωτικό. Βλέπετε δεν ήταν αληθινή ταμπακιέρα αλλά ένα κουτί φάρσας.
«Μολυβένιε στρατιώτη,» είπε το ξωτικό, «κράτα τα μάτια σου για τον εαυτό σου. Μην κοιτάζεις αυτό που δεν σε αφορά!»

Αλλά ο στρατιώτης προσποιήθηκε πως δεν το άκουσε.
«Καλά, λοιπόν, περίμενε μέχρι αύριο,» παρατήρησε το ξωτικό.

Το επόμενο πρωί, όταν τα παιδιά σηκώθηκαν, ο στρατιώτης ήταν τοποθετημένος στο περβάζι του παραθύρου, και, είτε το έκανε το ξωτικό,είτε ο άνεμος, ξαφνικά άνοιξε το παράθυρο και ο στρατιώτης έπεσε μεμιάς από τον τρίτο όροφο εκείνου του κτιρίου. Ήταν μια τρομαχτική πτώση! Ξανά και ξανά στριφογυρνούσε καθώς έπεφτε, ώσπου στο τέλος έφτασε στην γη, όπου το καπέλο του και η λόγχη του καρφώθηκαν στο πεζοδρόμιο, ενώ το μοναδικό του πόδι ήταν προς τα πάνω.
Ο υπηρέτης και το μικρό αγόρι έτρεξαν αμέσως κάτω να τον ψάξουν, μα, αν και πέρασαν σχεδόν δίπλα του, δεν κατάφεραν να τον βρουν. Αν ο στρατιώτης είχε φωνάξει έστω και μια φορά « Εδώ είμαι!» θα τον είχαν ακούσει εύκολα, αλλά δεν ήθελα να φωνάξει για βοήθεια μιας και ήταν περήφανος στρατιώτης με στολή.

Τότε άρχισε να βρέχει· πιο γρήγορα και πιο γρήγορα έπεφταν οι στάλες, μέχρι που μετατράπηκε σε καταιγίδα· και όταν αυτή πια σταμάτησε δυο αγόρια του δρόμου εμφανίστηκαν.
«Κοίτα,» είπε το ένα, «ένας στρατιώτης. Πρέπει να τον βάλουμε να σαλπάρει με το πλοίο.»

Έτσι, έφτιαξαν ένα πλοίο από μια παλιά εφημερίδα και έβαλαν τον μολυβένιο στρατιώτη στο κέντρο του, και σάλπαραν το πλοίο στο αυλάκι του δρόμου, ενώ έτρεχαν δίπλα του, χτυπώντας τα χέρια τους.
Θεούλη μου! Πως χτυπούσαν τα κύματα το χάρτινο καράβι, και πόσο γρήγορα το παράσερνε το ρεύμα! Ο μολυβένιος στρατιώτης άρχισε να ζαλίζεται, το καράβι στριφογύριζε τόσο γρήγορα· μα και πάλι δεν κούνησε ούτε δαχτυλάκι, και κοίταζε ευθεία μπροστά κρατώντας την λόγχη του σταθερά.

Σε μια στιγμή το καράβι χάθηκε μέσα στον υπόνομο, και ήταν τόσο σκοτεινά όπως και όταν βρίσκονταν μέσα στο κουτί του, στο σπίτι. «Πού πηγαίνω τώρα;» σκέφτηκε. «Είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι δουλεία του ξωτικού. Αχ! Να ήταν μαζί μου και η μικρή κυρία εδώ στο καράβι, δεν θα με ένοιαζε κι ας ήταν ακόμη πιο σκοτεινά.»
Και τότε, ένας πελώριος αρουραίος που ζούσε μέσα στον υπόνομο, πετάχτηκε ξαφνικά.
«Έχεις διαβατήριο;» ρώτησε ο αρουραίος. «Πού είναι το διαβατήριο σου;»

Μα ο μολυβένιος στρατιώτης δεν μίλησε, παρά μόνο κράτησε την λόγχη του ακόμη πιο σφιχτά.
Το καράβι συνέχισε να πλέει, αλλά ο αρουραίος το ακολούθησε. Πωπώ! Πως έτριζε τα δόντια του και φώναζε στα ραβδιά και στα καλάμια: «σταματήστε τον! Σταματήστε τον! Δεν πλήρωσε για να μπει! Δεν μου έδειξε ούτε διαβατήριο!»
Αλλά το ρεύμα έγινε πιο δυνατό και ακόμη πιο δυνατό. Ήδη ο στρατιώτης μπορούσε να δει το φως της ημέρας εκεί που το τούνελ τελείωνε· αλλά την ίδια στιγμή άκουσε ένα βίαιο και ορμητικό βουητό, που στο άκουσμα του ακόμη και ένας τολμηρός άντρας θα έτρεμε. Σκεφτείτε! Ακριβώς εκεί που τελείωνε το τούνελ, ο υπόνομος γινόταν πιο φαρδύς και έπεφτε το νερό με ορμή στο στόμα ενός άλλου υπονόμου. Ήταν τόσο επικίνδυνο για τον στρατιώτη, όσο θα ήταν για μας το να πλεύσουμε κατευθείαν σε έναν πελώριο καταρράκτη.

Ήταν τώρα τόσο κοντά στο τέλος του τούνελ που δεν μπορούσε να σταματήσει. Το καράβι τινάχτηκε μπροστά και ο στρατιώτης κρατήθηκε όσο πιο γερά μπορούσε, χωρίς όμως να δώσει την εντύπωση ότι κουνήθηκε καν. Τρεις ή τέσσερις φορές το καράβι στριφογύρισε· ήταν γεμάτο νερό και σίγουρα θα βυθιζόταν.

Το νερό έφτανε μέχρι τον λαιμό του στρατιώτη· όλο και πιο βαθιά το καράβι βυθιζόταν, όλο και πιο μαλακό γινόταν το χαρτί· και τότε το νερό σκέπασε το κεφάλι του στρατιώτη. Σκέφτηκε την όμορφη μικρή χορεύτρια, την οποία δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά, και στ’ αυτιά του ήχησαν οι στίχοι ενός τραγουδιού:
Άγρια περιπέτεια, θανατηφόρος κίνδυνος, πήρες την μερίδα σου γενναίε ξένε.
Το χάρτινο καράβι χωρίστηκε στα δυο, και ο στρατιώτης ήταν έτοιμος να βυθιστεί, όταν τον κατάπιε ένα μεγάλο ψάρι.
Ω, πόσο σκοτεινά ήταν! Πιο σκοτεινά κι απ’ τον υπόνομο, και τόσο στενά· αλλά ο μολυβένιος στρατιώτης μας δεν έχασε το κουράγιο του· έμεινε εκεί ξαπλωμένος, κρατώντας γερά την λόγχη του, όπως πάντα.
Το ψάρι κολύμπησε εδώ κι εκεί, γυρνώντας και στρίβοντας και κάνοντας τις πιο περίεργες κινήσεις, ώσπου έμεινε εντελώς ακίνητο.

Μια ακτίνα φωτός έφτασε μέχρι αυτόν και μια φωνή είπε,«Μολυβένιε στρατιώτη!» Το ψάρι είχε πιαστεί, είχε σταλεί στην αγορά, πουλήθηκε,αγοράστηκε και μεταφέρθηκε στην κουζίνα, όπου η μαγείρισσα έκοψε με το μαχαίρι την κοιλιά του ψαριού. Άρπαξε τον στρατιώτη και τον πήγε στο σαλόνι όπου η οικογένεια καθόταν, και ήταν όλοι ανυπόμονοι να δουν τον τολμηρό άνδρα που ταξίδεψε στο στόμα του ψαριού· αλλά ο μολυβένιος στρατιώτης παρέμεινε ακίνητος.Δεν ήταν και τόσο περήφανος.

Τον τοποθέτησαν πάνω στο τραπέζι. Αλά πως γίνεται κάτι τόσο περίεργο να συμβεί; Ο στρατιώτης ήταν μέσα στο ίδιο εκείνο δωμάτιο που είχε βρεθεί ξανά. Είδε τα ίδια παιδιά, τα ίδια παιχνίδια στέκονταν μαζί του στο τραπέζι, και ανάμεσα τους και η όμορφη χορεύτρια, που ακόμη στέκονταν στο ένα πόδι. Ήταν κι εκείνη ακίνητη και σταθερή. Αυτό άγγιξε την καρδιά του στρατιώτη. Θα μπορούσε μέχρι και να κλάψει αλλά αυτό δεν θα ήταν σωστό. Την κοίταξε, αυτή κοίταξε αυτόν αλλά δεν αντάλλαξαν λέξη.

Και τότε ένα από τα μικρά παιδιά άρπαξε τον στρατιώτη και τον πέταξε μέσα στο τζάκι. Δεν είχε κανένα λόγο να το κάνει αυτό, αλλά χωρίς αμφιβολία το ξωτικό της ταμπακιέρας είχε κάποια σχέση με αυτό.

Ο μολυβένιος στρατιώτης στέκονταν μέσα σε μια κόκκινη φλόγα. Η ζέστη που ένιωθε ήταν απίστευτη, αλλά δεν ήξερε αν ήταν εξαιτίας της φωτιάς ή εξαιτίας της αγάπης στην καρδιά του. Είδε πως τα χρώματα της στολής του είχαν ξεβάψει αλλά αν ήταν από το ταξίδι του ή από την θλίψη του, κανένας δεν μπορούσε να πει. Κοίταξε την μικρή χορεύτρια, τον κοίταξε κι αυτή και ένιωσε να λιώνει· όμως και πάλι έμεινε ευθυτενής όπως πάντα, με την λόγχη του στον ώμο. Και τότε ξαφνικά η πόρτα άνοιξε· ο άνεμος έπιασε την χορεύτρια και την οδήγησε κατευθείαν μέσα στο τζάκι μαζί με τον μολυβένιο στρατιώτη, την έπιασε μια φλόγα, και εξαφανίστηκε!

Ο μολυβένιος στρατιώτης έλιωσε κι έγινε ένας σβώλος· και μέσα στις στάχτες η υπηρέτρια την επόμενη μέρα τον βρήκε, στο σχήμα μιας μικρής μολυβένιας καρδιάς, ενώ από την χορεύτρια δεν είχε μείνει τίποτα πια.

Φως μέσα στο σκοτάδι: το αστέρι της Βηθλεέμ


Σίγουρα στην ιστορία των Χριστουγέννων τον πιο μεγάλο συμβολισμό κατέχει ο ίδιος ο Ιησούς.
Τί γίνεται όμως μέχρι να φτάσουμε στη φώτιση, στην πνευματική μας γέννηση, ή πιο απλά, στη φάτνη;
Το άστρο λοιπόν, το πιο λαμπρό που λένε και τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, όχι μόνο δείχνει τον δρόμο αλλά και τον συμβολίζει, είναι η πορεία μας, η εξέλιξή μας, οι προσπάθειές μας, οι αγωνίες μας, η ματαίωση και η θλίψη ότι ο στόχος είναι μακρυά, ταυτόχρονα είναι οι επιτυχίες μας, η αναγνώριση και η χαρά της ολοκλήρωσης.
Το σκοτάδι συμβολίζει όλες εκείνες τις απόπειρες που αποτύχαμε, που ξεκινήσαμε από την αρχή, που ακυρώσαμε την προσπάθειά μας και εγκαταλείψαμε το όνειρό μας.
Το αστέρι και το φως του συμβολίζουν όλες εκείνες τις φορές που σηκωθήκαμε μετά από πτώση, τις στιγμές που πιστέψαμε στον εαυτό μας όταν τίποτα δεν μας ευνοούσε, όλες τις φορές που δεχτήκαμε βοήθεια κατά τη διάρκεια της πορείας μας και έτσι συνεχίσαμε, σαν τους 3 μάγους κι εμείς πιστέψαμε σαν άλλοι αλχημιστές, ότι μπορεί κάτι καινούργιο να έρθει, όχι από έξω, αλλά από μέσα μας.
Στη ζωή του καθενός μας προορισμός είναι η φάτνη και στόχος η (ανα)γέννηση, γεγονός χαρμόσυνο, που όταν συμβεί το μαθαίνουν και οι γύρω μας.
Μέχρι όμως ο κάθε άνθρωπος να φτάσει, έχει τη δική του προσωπική πορεία να διηγηθεί, και ενώ όλοι βλέπουμε ότι κάποιος τα κατάφερε (ότι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα μας) μόνο ο ίδιος  και το αστέρι που τον συντρόφευσε μέσα στο σκοτάδι γνωρίζουν πόσες φορές έπεσε και πόσες ξανασηκώθηκε, για να φτάσει στη δική του, προσωπική γέννηση.
Από καρδιάς εύχομαι Καλά Χριστούγεννα και  Καλή Χρονιά. Μακάρι για τον καθένα μας να φωτίζει ένα άστρο, να μας δείχνει τόσο τις λακούβες όσο  και την ορθή πορεία του δρόμου μας.







Όταν κάνεις παιδί, θα με καταλάβεις…


Μια φράση που έχουν ακούσει οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) άνθρωποι όταν ήταν παιδιά από το γονιό τους.

Μια φράση που τελικά χρησιμοποίησαν και οι ίδιοι, όταν έγιναν γονείς, στα δικά τους παιδιά. Μια φράση τόσο παλιά, που φτάνει να γίνεται «διαχρονική» και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «απόφθεγμα»! Μια φράση με τέτοια δυναμική, που δεν αφήνει πολλά περιθώρια απόκλισης.

«Όταν κάνεις παιδί, θα με καταλάβεις…». Τι νοιώθει εκείνος που τη λέει; Πώς νοιώθει εκείνος που την ακούει; Σε ποιες στιγμές χρησιμοποιείται; Γιατί να χρειάζεται να ειπωθεί; Και γιατί επαναλαμβάνεται;

Ας φανταστούμε μια στιγμή που έχουμε ακούσει ή έχουμε πει αυτή τη φράση……
Είναι μια στιγμή που ο γονιός ζητά πολλά καλά από το παιδί του. Ζητά να τον καταλάβει, ζητά κοντινότητα και σχέση. Όμως, με τι τρόπο; Παθαίνοντας. Η φράση αυτή υποδηλώνει ότι αυτή τη στιγμή παθαίνω από εσένα κι εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις αυτό που μου προκαλείς. Επικαλείται το συναίσθημα του παιδιού που χρειάζεται να τον λυπηθεί και με τρόπο που δεν χωρά απάντηση. Γιατί, ό,τι διαφορετικό και να πεις από δω και πέρα σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνεις. Σαν το διαφορετικό αυτό να γίνεται απειλή για τη σχέση «γονιού – παιδιού».

Τι σημαίνει αυτό;

Ότι δεν χρειάζεται το διαφορετικό; Τις περισσότερες φορές, η φράση αυτή χρησιμοποιείται όταν το παιδί προσπαθεί να διαφοροποιηθεί και αυτή τη διαφοροποίηση ο γονιός την νοιώθει σαν απειλή για τη σχέση του με το παιδί του. Και μπορεί όντως να είναι. Όχι, όμως για την ίδια τη σχέση. Αλλά για την εικόνα της σχέσης που έχει ο γονιός στο μυαλό του. Για την κοντινότητα που δεν επιτρέπει την αυτονόμηση. Αυτή η εικόνα βάζει τη σχέση σε ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο που ενοχοποιείται η ανάπτυξη. Και όταν οι σχέσεις είναι σε συγκεκριμένα πλαίσια οι άνθρωποι περιορίζονται, εγκλωβίζονται, στερούνται ελευθερίας.

Γιατί επαναλαμβάνεται;

Το συναίσθημα του παιδιού, όταν ακούει αυτή τη φράση είναι κάθε άλλο από ευχάριστο. Νοιώθει θυμό, οργή, λύπη, εγκλωβισμό, ενοχές. Γιατί να την πει κι ο ίδιος στο δικό του παιδί; Έχει ξεχάσει πώς ένοιωθε; Όχι. Είναι κάτι πιο πολύ βαθύ.

Η φράση αυτή – που συνοδεύεται και από άλλες – υποδηλώνει μια συγκεκριμένη στάση ζωής και μαθαίνει αξίες στο παιδί. Εγκλωβίζει το παιδί στο «αν δεν πάθεις, δεν θα με καταλάβεις» – «θα πρέπει να πάθεις, για να με καταλάβεις». Σαν να χρειάζεται να πάθεις, για να γίνεις γονιός. Η εντολή αυτή δεν αφήνει πολλά περιθώρια απόκλισης. Και δεν αφορά μόνο στο πώς θα γίνεις γονιός. Σαν να πρέπει να παθαίνεις από τη ζωή και όχι να την απολαμβάνεις. Να κάνεις υπομονή και όχι να χαίρεσαι. Είναι μια φράση που μαθαίνει στο παιδί ότι ζωή είναι περισσότερο βάσανο, παρά απόλαυση.

Από την άλλη, αν το παιδί διαλέξει έναν άλλο δρόμο και όντως δεν πάθει τι σημαίνει για τη σχέση τους; Σημαίνει ότι έγινες γονιός με έναν άλλο τρόπο από το δικό μου. Ξέφυγες από το «συγκεκριμένο πλαίσιο» και τη «συγκεκριμένη εικόνα» που σε είχα τοποθετήσει. Σημαίνει ότι δεν με καταλαβαίνεις, ότι δεν είμαστε μαζί, ότι δεν είμαστε κοντά. Θα ασκηθεί κριτική, θα βιωθεί απειλή και το διαφορετικό θα ενοχοποιηθεί.

Οι στιγμές διαφοροποίησης ενός παιδιού (και ενός ενήλικα) είναι οι πιο κρίσιμες για τη ζωή του: ή θα ελευθερωθεί να προχωρήσει ή θα ενοχοποιηθεί επιστρατεύοντας το συναίσθημα της λύπησης.

Ας μην έχουμε τους ανθρώπους γύρω μας μόνο επειδή πρέπει να μας λυπηθούν. Ας μην επικαλούμαστε τις ενοχές του άλλου για να μας καταλάβει και να τον έχουμε κοντά μας. Γιατί τότε δεν τον έχουμε πραγματικά. Τον έχουμε αναγκαστικά ή εκβιαστικά. Ας επιτρέψουμε το διαφορετικό, γιατί μας εμπλουτίζει. Δεν μας ακυρώνει. Ας έχουμε αληθινές σχέσεις που να βασίζονται στην ελευθερία και όχι στο αναγκαστικό. Ας μπαίνουμε με όρους απόλαυσης στη ζωή και τις σχέσεις μας και όχι με όρους στέρησης.

Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια, MSc Εργασιακή Υγεία, Ειδίκευση στην Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία





Πηγή: psychografimata.com

Χαλίλ Γκιμπράν: η Σοφία και εγώ


Μέσα στην ησυχία της νύχτας, η Σοφία ήρθε στο δωμάτιό μου, και στάθηκε δίπλα στο κρεβάτι μου.
Με κοίταξε σαν στοργική μητέρα, στέγνωσε τα δάκρυά μου, και είπε: 
-Άκουσα τις κραυγές της ψυχής, και ήρθα να σε παρηγορήσω. Άνοιξέ μου την καρδιά σου, και θα την γιομίσω φως. Ρώτησε, και θα σου δείξω τον δρόμο της Αλήθειας...
Και εγώ υπάκουσα την διαταγή της και ρώτησα: 
Ποιός είμαι, Σοφία, και πως ήρθα σε τούτο τον τόπο της φρίκης; Τι είναι τούτες οι μεγάλες ελπίδες, τα βουνά από βιβλία, και οι παράξενες μορφές; Ποιές είναι τούτες οι σκέψεις που πηγαινοέρχονται σαν σμήνος περιστέρια; Και τούτα τα λόγια που φτιάχνουμε με πόθο και γράφουμε με χαρά; 
Τα θλιμμένα και τα χαρούμενα συμπεράσματα που αγκαλιάζουν την ψυχή μου και τυλίγουν την καρδιά μου; Τα μάτια που με κοιτάζουν και τρυπάνε τις πιο κρυφές πτυχές της ψυχής μου, κι όμως δεν βλέπουν την θλίψη μου; Ποιές είναι οι φωνές που θρηνούν το πέρασμα του χρόνου και ψάλλουν ύμνους για τα παιδικά μου χρόνια; 
Ποιός είναι ο νέος που παίζει με τους πόθους μου και ειρωνεύεται τα αισθήματά μου, ξεχνώντας τις χθεσινές μου πράξεις, ικανοποιημένος με τις σημερινές ανοησίες, που οπλίζεται για ν' αντιμετωπίσει το αργό πλησίασμα του αύριο;
Τι είναι τούτος ο τρομερός κόσμος που με σπρώχνει και σε ποια άγνωστη χώρα; 
Ποιά είναι τούτη η γη που ανοίγει διάπλατο το στόμα της για να καταβροχθίσει τα κορμιά μας κι ετοιμάζει αιώνιο καταφύγιο για την απληστία; Ποιός είναι τούτος ο Άνθρωπος που είναι ευχαριστημένος με τις εύνοιες τις Τύχης και ζητάει ένα φιλί από τα χείλη της Ζωής ενώ ο Θάνατος τον χτυπάει στο πρόσωπο; Ποιός είναι ο Άνθρωπος που αγοράζει μία στιγμή ηδονής μ' ένα χρόνο μετάνοιας, και παραδίνεται στον ύπνο, ενώ τα όνειρα τον φωνάζουν; Ποιός είναι ο Άνθρωπος που κολυμπάει στα κύματα τις Άγνοιας προς τον κόλπο του Σκοταδιού;
Πες μου, Σοφία, τι είναι όλα τούτα τα πράγματα;
Κι η Σοφία άνοιξε τα χείλη της και της και μίλησε: 
Εσύ, Άνθρωπε, θέλεις να δεις τον κόσμο με τα μάτια του Θεού, και να καταλάβεις τα μυστικά της άλλης ζωής με την ανθρώπινη σκέψη σου. Αυτός είναι ο καρπός της Άγνοιας. 
Πήγαινε στους αγρούς, και δες πως η μέλισσα φτερουγίζει πάνω από τα γλυκά λουλούδια και πως ο αετός ορμάει πάνω στην λεία του. Πήγαινε στο σπίτι του γείτονά σου και δες το βρέφος που μαγεύεται από την φωτιά στο τζάκι ενώ η μητέρα του είναι απασχολημένη με τις δουλειές τους σπιτιού. Γίνου σαν την μέλισσα, και μην χάνεις τις μέρες τις άνοιξής σου κοιτάζοντας τί κάνει ο αετός. Γίνου σαν το βρέφος που χαίρεται με την φωτιά, και άφησε την μητέρα να κάνει τις δουλειές τις. Όλα αυτά που βλέπεις, ήταν, και ακόμα είναι, δικά σου.
Τα πολλά βιβλία κι οι παράξενες μορφές και οι όμορφες σκέψεις γύρω σου είναι τα φαντάσματα των πνευμάτων που υπήρξαν πριν από εσένα. Τα λόγια που σχηματίζουν τα χείλη σου είναι οι κρίκοι στην αλυσίδα που σε δένει με τους συνανθρώπους σου. Τα λυπημένα και χαρούμενα συμπεράσματα είναι σπόροι που φύτεψε το παρελθόν στον αγρό της ψυχής σου για να τους θρέψει το μέλλον.
Ο νέος που παίζει με τους πόθους σου είναι εκείνος που θ' ανοίξει την πύλη της καρδιάς σου για να μπεί το Φώς. Η γη που ανοίγει διάπλατο το στόμα της για να καταπιεί τον άνθρωπο και τα έργα του είναι ο σωτήρας της ψυχής μας από τα δεσμά του κορμιού μας. 
Ο κόσμος που κινείται μαζί σου είναι η καρδιά σου, που είναι ο ίδιος ο κόσμος. Κι ο Άνθρωπος, που νομίζεις τόσο μικρό και ανόητο, είναι ο αγγελιοφόρος του Θεού που ήρθε για να μάθει την χαρά της ζωής μέσα από την λύπη και να βρεί την γνώση μέσα από την άγνοια.
Έτσι μίλησε η Σοφία και άγγιξε με το χέρι της το μέτωπό μου, λέγοντας: προχώρησε. Μην χρονοτριβείς. Να προχωρήσεις σημαίνει να κινείσαι προς την τελειότητα. Προχώρησε, και μην φοβάσαι τ' αγκάθια ή τις κοφτερές πέτρες στο μονοπάτι της Ζωής.'


Χαλίλ Γκιμπράν-Η φωνή του Δασκάλου





ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...