Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ "ΑΠΕΙΡΟ"




Πορφυρογέννητος ο Πήγασος, αχαλίνωτος
ζεμένα τα ημισφαίρια του νου
η σκέψη ηνίοχος, ταξιδεύει τη βούληση
νοσταλγεί.

Οδήγησέ με στον μετέωρο βράχο
σμίξη ουρανού και γης
λιλιπούτεια σπιρτόκουτα τα σπίτια κάτω
ευτυχισμένα κελιά μιας ζωής.

Μαζοχιστικό το ράπισμα του Αίολου
ανοιχτοί ασκοί, θυελλώδεις
κατευναστικό ύδωρ, ασβεστολιθικός βράχος
μήτρα ίασης, αγίασμα.

Ιριδικός καμβάς, πινελιές ουράνιες
πράσινη, μπλε, καφετί
οξιά, ουρανός, πέτρα
παράσταση Αναγεννησιακή.

Πυγολαμπίδες πίστης, καντήλια αχνόφωτα
γρύλοι, του σούρουπου υπασπιστές
κούκος απόμακρος, θρύλους ξυπνάει
κουρνιασμένοι γυπαετοί.

Θρόισμα φύλλων σε αλέες πλατάνων
άρωμα φρέσκου Ελληνικού
σέρτικος βήχας, ξερή, κολτσίνια
στο ρυάκι η ψάθα, αναπολεί.

Ουρανόσταλτος ήχος, μεταλλικός
κάλεσμα παρηγοριάς, επικοινωνίας
μαύρη μαντήλα, υγρή ρυτίδα
φλόγα απώλειας, βασανιστική.

Χάλκινες νότες, υπερηφάνειας
γαλανόλευκο τρεμούλιασμα, έξαψη
προγονική παράδοση, τίμημα βαρύ
ασήκωτο χρέος, δόξα, τιμή.

Βουκολικός οργασμός, κάθιδρο σώμα
ήρα και στάρι, ομφάλιος λώρος
οσμές φουρνιστές, ερεθιστικές
εστία στο κέντρο, ενώνει ψυχές.

Τελεία στον χάρτη, μικρόκοσμη, ασήμαντη
όμως ευρύχωρη σαν ωκεανός, απέραντη,
συμπαντικό βασίλειο,
φαντάζει το τέλειο άπειρο, του όλου μου "είναι". 



Το χωριό μου, αυτό το "τέλειο άπειρο".

Ένα ζευγάρι παπούτσια Νο 45.



Ένα ζευγάρι παπούτσια Νο 45.

Και κάλτσες.

Και σακούλες, γεμάτες, υστέρημα, περίσσεμα.

Και συννεφάκια σκέψεων, επιθυμιών κι ευχών.

Για το βράδυ, της μοναξιάς, του απόλυτου σκοταδιού, των 17 βαθμών, της αποπνικτικής ατμόσφαιρας, του ανύπαρκτου παραθύρου, των γρυλισμάτων του άρρωστου τετράποδου  συντρόφου.

Για τον αναπόφευκτο, οικειοθελή εγκλεισμό, για την άστεγη αξιοπρέπεια, για τους τόμους των βιβλίων και την επιλεγμένη λίστα των τραγουδιών.

Για την  υγρασία του ποταμού και την σαν βδέλλα εισχώρησή της βαθειά μέσα στο μεδούλι.

Για τους απρόσκλητους  τρωκτικούς επισκέπτες και το σαν ηλεκτροσόκ παγωμένο μπάνιο, στο ξέφραγο παράπηγμα.

Για τα απλωμένα στις καλαμιές λιγοστά παλιόρουχα, και το αυτοσχέδιο καλαθάκι –ψυγείο. Για τον μεσημεριανό ταξιτζή του ελέους .

Για την παλαιωμένη ταμπακέρα με τα μαζεμένα από το δρόμο, πεταμένα αποτσίγαρα και τα λιγοστά κέρματα που εν κρυπτώ  ρίχτηκαν μέσα.

Για τα παραπονεμένα λόγια, τα ραπίσματα της μοίρας και την αβεβαιότητα του μέλλοντος.

Για τις με το ζόρι εξετάσεις και την επιβεβλημένη λήψη των «κομμένων» φαρμάκων και την απροθυμία.

Για τους επί γης «Αγγέλους» που κρύβοντας τους δικούς τους εσωτερικούς Διαβόλους, μέσα στη δική τους Κόλαση, επιμένουν πεισματικά στην αρχέγονη αναζήτηση αιώνων, του «Άνω θρώσκω».

Σημεία αναφοράς παλιότερων εποχών στους Προμάχους



Θα κάνουμε σήμερα ένα ταξίδι πίσω στο παρελθόν και στο χρόνο.

Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια περιγραφή για τα σημεία αναφοράς του χωριού.Στέκια και περιοχές , όπου οι κάτοικοι συγκεντρώνονταν, είτε για κοινή εργασία, είτε για διασκέδαση η κοινωνικές εκδηλώσεις.Θα προσπαθήσουμε να επαναφέρουμε στους παλαιότερους, μνήμες των παιδικών τους χρόνων και να γνωρίσουμε στους νεώτερους την κοινωνική υποδομή και συνοχή της μικρής κλειστής κοινωνίας των προγόνων μας.
Συγκεντρώσαμε πληροφορίες από αρκετούς παππούδες, οι οποίοι με προθυμία και νοσταλγία μας ταξίδεψαν δεκαετίες πίσω και μας παρουσίασαν πολλές άγνωστες και άκρως ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες.

Ξεκινάμε.....

Η πλατεία.
Όπως σε κάθε χωριό, έτσι και στο δικό μας, η πλατεία πάντα ήταν το κέντρο όλων των εκδηλώσεων.Δεν είχε καμία σχέση με την σημερινή της μορφή.Ήταν φτιαγμένη με δυο επίπεδα χωρισμένη από μια σειρά σκαλοπάτια.Στο κέντρο της υπήρχε μια εξέδρα, όπου κυμάτιζαν δυο ελληνικές σημαίες.


Εδώ στήνονταν και τα παραδοσιακά όργανα, κάθε φορά που διοργανώνονταν κάποιο γλέντι.Μια σειρά από πανύψηλα δέντρα προσέδιδε δροσιά και σκιά, ενω στην νότια πλευρά της υπήρχαν θεόρατα πλατάνια.Στην ανατολική της πλευρά υπήρχαν τα σχολεία, όπως επίσης και το κτίριο της κοινότητας.Το ηρώο των αγωνιστών δέσποζε με τα ονόματα των αγωνιστών του χωριού.Μια ψηλή μαρμάρινη στήλη, με έναν αετό να στεφανώνει τα ονόματα των πεσόντων, θυμίζοντας σε όλους την θέληση των κατοίκων για ελευθερία.
Στην δυτική πλευρά της πλατείας υπήρχε το περίπτερο του "Μπαι Περικλή".Ένα μικρό τσιμεντένιο περίπτερο όπου όλοι οι κάτοικοι προμηθεύονταν τα τσιγάρα τους.Ιστορική φυσιογνωμία ο ιδιοκτήτης του, ο οποίος με το φως της λάμπας πετρελαίου ,εξυπηρετούσε τους κατοίκους.


Αξέχαστες οι εικόνες πολλών, που μη έχοντας χρήματα, αγόραζαν τα τσιγάρα τους δίνοντας αυγά.Επίσης χαρακτηριστικές και οι εικόνες μικρών παιδιών τα οποία κατά ομάδες προσπαθούσαν να αποπροσανατολίσουν τον "μπάιο" με σκοπό να κλέψουν καμία τσίχλα η καμιά καραμέλα γεμιστή με μέλι.

Η βόλτα.
Στο κέντρο της χωμάτινης τότε πλατείας γίνονταν η "βόλτα".
Λόγω έλλειψης άλλων σημείων συγκέντρωσης, οι νέοι και οι νέες κάθε Σάββατο και Κυριακή, συνωστίζονταν στα λίγα τετραγωνικά της πλατείας και κατά ομάδες δυο η τριών ατόμων, βημάτιζαν πάνω κάτω  κάνοντας βόλτα.Τα κορίτσια με τα κορίτσια και τα αγόρια με τα αγόρια, φορώντας τα καλά τους βημάτιζαν ρίχνοντας κλεφτές ματιές στα πρόσωπα που ενδιαφέρονταν.


Όλα αυτά κάτω από το βλέμμα των αυστηρών μανάδων, οι οποίες στέκονταν διακριτικά λίγα μέτρα μακρύτερα.Στην βόλτα του χωριού γεννιόντουσαν οι μεγάλοι έρωτες κι από εδώ ξεκινούσαν τα συνοικέσια, για να καταλήξουν οι γάμοι και οι νέες οικογένειες.

Η εκκλησία δέσποζε με την επιβλητικότητα της τονίζοντας το χριστιανικό αίσθημα των κατοίκων και την πίστη τους.
Το σπίτι του παπά βρίσκονταν στην νότια πλευρά της πλατείας, χορηγία του χωριού στον εκάστοτε ιερέα, για να μένει σε αυτό με την οικογένειά του.
Μαγαζιά δεν υπήρχαν με την μορφή που υπάρχουν σήμερα.Τα περισσότερα λειτουργούσαν σαν μίνι μάρκετ έχοντας τα λιγοστά, αλλά απαραίτητα για τους κατοίκους.
Να αναφέρουμε το μπακάλικο του "Μπάι Μήτρε  Μητρέντση" , του "Μπάι Γιοβάν Ορμάνη" ,του "Κυρ Αργύρη Μούγιου", όπου με τον ερχομό της εξέλιξης εγκαταστάθηκε το πρώτο τηλέφωνο-γαργάρα του χωριού, του "Μπάι Πέτκου" το καφενείο και του "Ριζάικου" στο κέντρο.
Άλλα μαγαζιά εκτός κέντρου ήταν στα νότια του χωριού το καφενείο του "Μπαι Ίτσου Τασιώλα" και λίγο πιο κάτω το παντοπωλείο "Κοκινιά".
Ιστορικό σημείο και το κέντρο "Ξημερώματα" , όπου γίνονταν τα γλέντια με ρεμπέτικες και παραδοσιακές ορχήστρες.Φημισμένο και το τηγανητό κοτόπουλο του κέντρου, που όλοι οι παλιοί το αναφέρουν , όπως και το παλιό τζούκ-μπόξ.

Τα κουρεία του χωριού επίσης ήταν άλλο ένα σημείο αναφοράς.

Το ένα που βρίσκονταν στο κέντρο περίπου του χωριού, του Χατζή, όπου ο καλοκάγαθος ηλικιωμένος κουρέας περιποιούνταν μικρούς και μεγάλους.Άλλο ένα στα βορειοδυτικά του χωριού του Σαμσούρη , εξυπηρετούσε κουρεύοντας και ξυρίζοντας και καλλωπίζοντας.

Σπίτι του παιδιού.
Ήταν ένα κρατικό κτίριο, στο οποίο συγκεντρώνονταν μικροί μαθητές, αλλά και μεγαλύτεροι, όπου ο μόνιμος υπάλληλος που ζούσε σε αυτό και το λειτουργούσε, βοηθούσε ποικιλοτρόπως τους νέους.Ήταν τόπος έλξης γιατί εκτός από φροντιστήριο για τους μαθητές του δημοτικού, λειτουργούσε και σαν τόπος διασκέδασης και πολιτισμού.Προβάλλονταν ταινίες κινηματογράφου, γίνονταν πρόβες χορευτικών, εκδρομές και κάθε είδους εκδήλωσης.
Τα πρώτα χρόνια το σπίτι του παιδιού στεγάζονταν στην βόρεια πλευρά του χωριού και αργότερα μετεγκαταστάθηκε στα νότια , όπου και η σημερινή του μορφή.Δυστυχώς έχει καταργηθεί η λειτουργία του και σήμερα στεγάζει την βιβλιοθήκη και τον μορφωτικό σύλλογο.

Οι βρύσες.
Τα παλιότερα χρόνια λόγω έλλειψης υδροδοτικού δικτύου, δεν υπήρχαν βρύσες σε κάθε σπίτι.Υπήρχαν σε κάθε μαχαλά οι κοινόχρηστες βρύσες.Από αυτές εφοδιάζονταν οι νοικοκυρές το απαραίτητο νερό κουβαλώντας το με στάμνες και γκιούμια.Επίσης στις βρύσες αυτές , λόγω της μεγάλης λεκάνης που διέθεταν, γίνονταν διάφορα λαογραφικά έθιμα, γάμου και βάφτισης.

Τέτοιες βρύσες υπήρχαν διάσπαρτες στο χωριό και οι γνωστότερες ήταν του "Οικονόμου" στην πάνω γειτονιά, του Ρόπκα στα ανατολικά, του σχολείου στο κέντρο, του Βάτση στα δυτικά, του "Μπούτσκου", η "Αρσκάρσνιτσα" στα νότια και η "Γκούμνα" ανατολικα.
Εκεί μαζεύονταν οι νοικοκυρές για το πρωινό κουτσομπολιό και για τις απαραίτητες εργασίες.

Η Μπιτσκία.
Στα βόρεια του χωριού ,όπου οι δύο χείμαρροι ενώνονται φέρνοντας ορμητικά γάργαρα νερά από τα γύρω βουνά, βρίσκεται η Μπιτσκία.Υπέροχο φυσικό τοπίο με πανύψηλα βαθύσκιωτα πλατάνια, όπου οι νέες κοπέλες με τη συνοδεία των μανάδων , πήγαιναν τα καλοκαίρια και εκμεταλλευόμενες τα ορμητικά νερά, έπλεναν την προίκα τους.


Αξέχαστες είναι οι αναμνήσεις των μεγαλυτέρων , από τις φωνές και τα τραγούδια των νεαρών κοπελιών , οι οποίες άπλωναν τα "πλάτνα"-υφαντά υφάσματα- σαν ένα τεράστιο σιδηρόδρομο, για να ξεραθούν κάτω από τον λαμπρό ήλιο.Και φυσικά το μικρό ταπεινό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, να τους φωτίζει με τη χάρη της.

Η  Μπάινα.
Στα ανατολικά του χωριού βρίσκεται ένα πανέμορφο τοπίο, με ασβεστολιθικά πετρώματα και πολλές φυσικές σπηλιές.


Βρίσκεται κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Ιλαρίωνα και οι παλιότεροι πήγαιναν εκεί λόγω των θερμών ιαματικών νερών που αναβλύζουν.Θαρρείς πως ο άγιος βγάζει από τα έγκατα της γης την ευλογία του και με το ευλογημένο νερό θεραπεύει δερματικές και άλλες παθήσεις.Πολλοί θρύλοι κυκλοφορούν για την συγκεκριμένη περιοχή, όπως για την ύπαρξη τεράστιου θησαυρού, τον οποίο φυλάει ένα τεράστιο φίδι το "ταλασάμ".
Επίσης ένας άλλος θρύλος λέει ότι στο βάραθρο που υπάρχει, πετούσαν οι Τούρκοι τα κομμένα κεφάλια των Ελλήνων,και αν κάποιος σκύψει με προσοχή, θα ακούσει τα ουρλιαχτά των νεκρών.

Τα παλιά αλώνια.
Βρίσκονταν στα δυτικά του χωριού και στη συνέχεια μετεγκαταστάθηκαν στα νότια στην περιοχή κοντά στο ελικοδρόμιο.Εκεί πήγαιναν τα θερισμένα με τα δρεπάνια σιτάρια τους οι κάτοικοι και ο κάθε νοικοκύρης έφτιαχνε την θημωνιά του.Στοίβαζαν με αριστοτεχνικό τρόπο τα δέματα των σταχυών και έφτιαχναν θεόρατους σωρούς.


Στη συνέχεια όταν ερχόταν η σειρά τους, πλησίαζε η πατόζα-αλωνιστικό μηχάνημα-την οποία χειρίζονταν Τούρκοι εργάτες, και έπαιρναν σε τσουβάλια τον ευλογημένο καρπό και τα άχυρα για τα ζώα τους.

Το φυλάκιο.
Για το φυλάκιο του χωριού έχουμε γράψει και σε παλιότερη ανάρτηση.Απλώς εδώ να αναφέρουμε το δέσιμο των εκάστοτε φαντάρων με τη νεολαία του χωριού και τις πολλές φιλίες που δημιουργήθηκαν μεταξύ τους.


Πολλά μικρά παιδιά επίσης απολάμβαναν και διάφορα φαγητά που τους προσέφεραν οι φαντάροι από το συσσίτιό τους.Αξιομνημόνευτο και το συχνό γεγονός ότι πολλοί νέοι της τότε εποχής πήγαιναν και παρακολουθούσαν σινεμά, κάθε φορά που υπήρχε προβολή στο φυλάκιο από τις στρατιωτικές υπηρεσίες.Επίσης να αναφέρουμε και τους αρκετούς γάμους που προέκυψαν, ύστερα από γνωριμίες κοπελιών του χωριού με τα φανταράκια του φυλακίου.

Άλλες αξιομνημόνευτες περιοχές είναι τα "Γράμματα" , περιοχή όπου η χούντα είχε σχηματίσει τα σύμβολά της με χρωματιστές πέτρες για να φαίνονται από μακρυά,το"Τσουλές-κάμιν", όπου τα Χριστούγεννα οι νέοι άναβαν τεράστιες φωτιές και  η"Μπουμπόβιστα" για τον ίδιο λόγο  .

Ένα απόγευμα με τους δαμαστές των αιθέρων


Πρόμαχοι 14 Δεκεμβρίου 2016.

Ο χαρακτηριστικός ήχος κλήσης του τηλεφώνου μου με το "Passenger" του Iggy, με κάνει να  βγω άρον άρον από το μπάνιο, όπου "μούλιαζα" προσπαθώντας να καταπολεμήσω στο καυτό νερό την ίωση που με ταλαιπωρούσε και την κούραση που ένιωθα, ύστερα από την πρωινή δράση που κάναμε με την ομάδα εθελοντών, διανέμοντας καυσόξυλα σε συγχωριανούς μας.

Στην άλλη άκρη της (εικονικής λόγω ασύρματης κινητής τηλεφωνίας) γραμμής, αναγνώρισα τη φωνή του Πέτρου, από την ομάδα (flypella.airsportpellas) των αιωροπτεριστών, που γνώρισα πρόσφατα.
Είχα ξεχάσει το ραντεβού που είχαμε κι έτσι με ενοχική φωνή, συμφώνησα να βρεθούμε στο προκαθορισμένο σημείο, για να τους συνοδεύσω στην περιοχή Σλίσκες, στα ορεινά του χωριού, όπου έχουν επιλέξει για να δημιουργήσουν μια βάση απογειώσεων με τα πολύχρωμα και πολυσύνθετα για μένα αλεξίπτωτα πλαγιάς.
Αδιαφορώντας για τα μούσκεμα ακόμη, λιγοστά μαλλιά μου, φοράω ότι πρόχειρο ζεστό ρούχο βρίσκω μπροστά μου και κατευθύνομαι προς την πλατεία του χωριού, όπου και με περίμεναν, μέσα στο μαύρο τζιπ, ο Πέτρος, ο Στράτος και ο Τάσος.
Μετά από τις σχετικές συνεννοήσεις και χαιρετούρες, το βαρύ, θηριώδες όχημα ξεκινάει προς τα βόρεια του οικισμού, με προορισμό την περιοχή απογείωσης.

Στην διαδρομή οι τρεις άντρες μου μιλούν με πάθος και ενθουσιασμό για το άθλημα και τα μεγαλόπνοα σχέδια που έχουν, ώστε να στηθεί μια μόνιμη εγκατάσταση και να διοργανώνονται αγώνες, εκδηλώσεις, επιδείξεις, ακόμη και μαθήματα.
Τους εκφράζω την απόλυτη συμπαράστασή μου και υπόσχομαι ότι θα κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου για να μπορέσουν να προωθήσουν τα σχέδιά τους, αναλογιζόμενος το μακροοικονομικό και όχι μόνο όφελος που μπορεί να υπάρξει για τον παραμελημένο τόπο μας.
Απορροφημένοι στην ενδιαφέρουσα συζήτηση, δεν καταλάβαμε καθόλου το πόσο γρήγορα κατάπιε τα χιλιόμετρα το βαρύ όχημα και μόνο όταν φτάσαμε στον κακοτράχαλο ανηφορικό και γεμάτο νεροφαγώματα δρόμο, λίγο πριν τη βάση, αντιληφθήκαμε την ανάγκη κάποιας απαραίτητης παρέμβασης, ώστε να γίνει ομαλότερη η πρόσβαση στον χώρο.
Αφού αφήσαμε το αυτοκίνητο, οι τρεις καλογυμνασμένοι άνδρες, ζώθηκαν στους ώμους τα βαριά σακίδια και ακολουθώντας ένα αυτοσχέδιο μονοπατάκι, ανηφορίσαμε όλοι μαζί προς την κορυφή ενός λοφίσκου, από όπου θα απογειωθούν.
Η πλαγιά φάνταζε ανώμαλη με πολλά σκαμπανεβάσματα και αρκετά βράχια, κάποιες αυτοσχέδιες σημαδούρες με κόκκινες κορδέλες σηματοδοτούσαν τα όρια απογείωσης, ενώ μπορούσα να διακρίνω αρκετούς κομμένους θάμνους, τους οποίους καθάρισαν τα μέλη της ομάδας, ύστερα από συνεννόηση με τους αρμόδιους.
Αφού φτάσαμε στο σημείο από το οποίο θα απογειωθούν και νιώθοντας τη καρδιά μου να χτυπά στα μηνίγγια μου, λόγω της καθιστικής ζωής και της έλλειψης φυσικής κατάστασης, κάθομαι σε μια γωνιά και παρατηρώ τους τρεις φίλους να ετοιμάζονται, ξετυλίγοντας από τα τεράστια σακίδια τον εξοπλισμό τους.
Σε λίγα λεπτά, η κατηφορική πλαγιά γέμισε με τα απλωμένα πολύχρωμα πλαστικά πανιά, ενώ με στρατιωτική πειθαρχία και με ευλαβική προσοχή, επιθεωρούν τα όργανα πτήσης, ασυρμάτους, κάμερες, υψομετροδείκτες τσεκάροντας και την παραμικρή λεπτομέρεια.
Ένα ανεπαίσθητο αεράκι μας κάνει να τρίβουμε τις παγωμένες μας παλάμες, ενώ τα ακροδάχτυλα άρχισαν να ασπρίζουν από την παγωνιά που απλώθηκε στο ύψωμα.

Απορροφημένος στην φωτογράφιση του Πέτρου, ο οποίος προσπαθούσε να ξεμπλέξει τα μπερδεμένα ανθρακονήματα που συγκρατούν το αλεξίπτωτό του, ακούω έναν ξαφνικό συρικτό ήχο λίγα μέτρα παρακάτω και μόλις την τελευταία στιγμή βλέπω τον Τάσο που ήδη έχει ξεκινήσει την απογείωση. Όντας καταδρομέας, δίνει λίγες δυνατές δρασκελιές και με τον αετό του να έχει σηκωθεί, απλώνοντας όλο του το μήκος, βουτάει στο κενό και απογειώνεται με προορισμό το χωριό, που αχνοφαίνεται στο βάθος, ξεπροβάλλοντας ανάμεσα στα, σε σχήμα "v" βράχια.
Ακολουθεί ο Στράτος, κάνοντας μια σύντομη κατάβαση, αφήνοντας μια θριαμβευτική ιαχή και σε λίγο τον βλέπω να αιωρείται πάνω από την "Τουπλίτσα" σχίζοντας τον παγωμένο αέρα, κάνοντας κυκλικές πτήσεις.
Ξεπροβοδίζοντας και τον Πέτρο, ο οποίος πετάει τελευταίος, κάθομαι και τους παρατηρώ, μαγεμένος από το θέαμα και έρχονται στο νου μου, οι πρώτες προσπάθειες του ανθρώπου, να κατακυριεύσει τα στοιχεία της φύσης, από τον Ίκαρο, τον Δαίδαλο, μέχρι τον Ντα Βίντσι και τους αδερφούς Ράιτ.
Η επιθυμία για ταύτιση με τα πουλιά, η θέληση να δαμάσει τα αδάμαστα και η Χάρις που τον ευλόγησε η γενναιοδωρία Του.
Τους βλέπω να απομακρύνονται, να χάνονται από το οπτικό μου πεδίο και καταπνίγοντας τη ζήλια και βλαστημώντας  την φοβία μου, ευχόμενος κάποια στιγμή να τολμήσω κι εγώ να κάνω αυτό το άλμα, παίρνω το τζιπ και οδηγώντας με προσοχή, κατευθύνομαι στο σημείο της προσγείωσης και περισυλλογής.
Ύστερα από λίγες στάσεις σε διάφορα σημεία του βουνού, από τα οποία κάνω μερικές λήψεις των ιπτάμενων φίλων με τη φωτογραφική μου μηχανή, προσεγγίζω την περιοχή της συνάντησης μας, στον νοτιοδυτικό περιφερειακό δρόμο, σε ένα χέρσο χορταριασμένο χωράφι.
Ήδη ο Τάσος και ο Στράτος πάτησαν έδαφος και μαζεύουν τον εξοπλισμό τους, ενώ παρακολουθώ τον Πέτρο, ο οποίος με αριστοτεχνικές κινήσεις, προσγειώνεται με έναν τρόπο τόσο απλό, που νομίζω ότι ειναι σαν παιχνιδάκι για μικρά παιδάκια.

Αφού αρνηθήκαμε ευγενικά το κάλεσμα για γαλλικό καφέ από τον Γιάννη, ο οποίος εργάζονταν στην παρακείμενη μάντρα καυσόξυλων σχίζοντας ξύλα, με την σύζυγό του Σούλα και τον γιο τους Ανδρέα, πήραμε τον δρόμο για την πλατεία, όπου θα με άφηναν οι τρεις αιωροπτεριστές και θα αναχωρούσαν για τον τόπο κατοικίας τους.
Αποχαιρετώντας τους και χαρίζοντάς τους από ένα βαζάκι μαρμελάδας μελανόκαρπης αρώνιας, συλλογίστηκα, το πόσο μεγάλη ευκαιρία παρουσιάζεται για τον τόπο μας, να ξεφύγει από την εσωστρεφή μικροοικονομία του και το πόσες δυνατότητες εναλλακτικής ανάπτυξης υπάρχουν, αρκεί να κινηθούν οι τοπικοί φορείς και με την ανέξοδη σχεδόν συνδρομή τους, θα μπορούσε να αφυπνιστεί η ευρισκόμενη σε χειμερία νάρκη τοπική επιχειρηματικότητα.



















































ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...