Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΡΑΔΙΟΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΜΑΧΩΝ.




"Ακούτε τον ραδιοφωνικό σταθμό "Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ" από τους 1500 χιλιόκυκλους των μεσαίων κυμάτων".

Γνωστή φράση και γνώριμη στους παλαιότερους του χωριού.

Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980, εμφανίστηκε ένα τεχνολογικό φαινόμενο, που εξελίχτηκε σε καθημερινή συνήθεια. Ήταν οι γνωστοί ραδιοπειρατές. 
 Νεαροί ως επί το πλείστον , οι οποίοι με τις τεχνολογικές γνώσεις που αποκτούσαν από τις τότε τεχνικές σχολές που φοιτούσαν, κατασκεύαζαν ραδιοφωνικούς πομπούς. Τα χρόνια εκείνα δεν υπήρχε ο πλουραλισμός των ραδιοφώνων που υπάρχει σήμερα και μόνο τα δυο κρατικά δίκτυα εξέπεμπαν στο ραδιόφωνο. Το κενό αυτό ήρθαν να καλύψουν αυτοί οι νεαροί "επαναστάτες" των μεσαίων.


Η υποδομή των σταθμών αυτών ήταν σε πρωτόγονη μορφή , οι πομποί φτιαγμένοι να λειτουργούν με λυχνίες και οι κεραίες τους, συνήθως καλώδια των 5μμ και τεντώνονταν καλύπτοντας όλο το μήκος μιας γειτονιάς, από ταράτσα σε ταράτσα. Οι παρεμβολές και τα παράσιτα που προκαλούσαν στις τηλεοράσεις ήταν τρομερές και πολύ συχνά οι γείτονες παραπονιόντουσαν στους νέους .

Την εποχή εκείνη οι κάτοικοι είχαν σαν βασική τους ασχολία τον καπνό, με τον οποίο απασχολιόταν όλη η οικογένεια. Η καλύτερη λοιπόν παρέα όλης της οικογένειας ήταν το ραδιόφωνο και φυσικά οι τοπικοί σταθμοί. Οι αφιερώσεις έδιναν κι έπαιρναν και ο ακροατής μπορούσε να απολαύσει εκτός από τα τραγούδια και τα πιπεράτα λόγια των εκφωνητών οι οποίοι πολλές φορές εκμυστηρεύονταν τον έρωτά τους δημόσια.
Η θεματολογία των περισσότερων ραδιοπειρατών ήταν συνήθως λαϊκά παλιά τραγούδια, με κάποιες εξαιρέσεις σταθμών που έπαιζαν ροκ μουσική κυρίως ξένη.
Ο κάθε ραδιοπειρατής είχε το φανατικό κοινό του-συνήθως τους φίλους του και τους συγγενείς- και το υποτυπώδες στούντιο ήταν κατα χωνιασμένο σε κάποια αποθήκη ή σε κάποιο υπόγειο του σπιτιού. Παρέες πολλές πάντα μαζεύονταν κατά τη διάρκεια της εκπομπής και όλοι μαζί λάμβαναν μέρος στη "μυσταγωγία" , πίνοντας καφέδες και αναψυκτικά , ακούγοντας την μουσική των μεσαίων.
Στο χωριό μας υπήρχαν αρκετοί ραδιοσταθμοί και φυσικά όλοι είχαν τα ψευδώνυμα τους.
"Τα παιδιά της αγάπης"
"Οι ασυμβίβαστοι"
"Τα παιδιά της πιάτσας"
"Ο Αλ Καπόνε"
"Ο Σούπερ Σόνικ"
"crazy boy"
"santana"
"o κόκκινος πειρατής"
"ο υπεράνθρωπος"
"ο σκληρός του καβο-μπλάνκο"
"ο γερόλυκος"
"ο τσάρλυ"
"ο φάμπιο"
"τζάγκο"
"ο Σταύρος ο rico" 

Επίσης υπήρχαν ονόματα με χαρακτηριστικά επίθετα:

"ο καλόκαρδος"
"ο αχτύπητος"
"ο άγνωστος"
"ο ραλίστας"
"ο ξενύχτης"

Χαρακτηριστική και αξέχαστη θα μείνει και μια ομάδα κοριτσιών της εποχής "ΟΙ ΑΜΑΖΟΝΕΣ", οι οποίες τάραξαν τα νερά της τότε ανδροκρατούμενης μπάντας των μεσαίων.

Να τονίσουμε ότι όλες αυτές οι ομάδες-παρέες παιδιών ήταν πάντα δεμένοι και αγαπημένοι μεταξύ τους, χωρίς ίντριγκες και έχθρες, βοηθιούνταν μεταξύ τους και πολλές φορές διοργάνωναν κοινά  πάρτι και εκδηλώσεις .
Ανέμελες εποχές που στιγμάτισαν την δεκαετία χαρίζοντας διασκέδαση και κέφι σε όλο το χωριό , κάνοντας την κούραση και τον μόχθο της δύσκολης αγροτικής εργασίας , πιο υποφερτό.


Σ.Σ.
Τα ονόματα είναι ενδεικτικά.Υπάρχουν πολλά περισσότερα και αν κάποιος αναγνώστης τα θυμάται, μπορεί να τα προσθέσει στα σχόλια.

ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ. ΦΡΕΝΟ ΣΤΗΝ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

       «Φρένο»  στην υποτροπή της Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας ,σε ποσοστό που κυμαίνεται από 40 μέχρι 80%, βάζουν τα νέα φάρμακα!
Αυτό ανέφερε ο κ Αλέξανδρος Παπαδημητρίου, Ομότιμος Καθηγητής Νευρολογίας του πανεπιστημίου Θεσσαλίας, μιλώντας σε διάλεξη του  Ινστιτούτου Δημόσιας Υγείας του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος με θέμα: «Περιβαλλοντικοί Παράγοντες και Σκλήρυνση Κατά Πλάκας».
Ταυτόχρονα ο κ Παπαδημητρίου εξέφρασε την ελπίδα πως τα επόμενα χρόνια με την εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης αλλά και της φαρμακολογίας θα κερδηθούν κι άλλες μάχες στον πόλεμο για την  οριστική αντιμετώπιση της πολυπαραγοντικής αυτοάνοσης ασθένειας, που οδηγεί σε πολλές περιπτώσεις σε αναπηρία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, που παρουσιάστηκαν από τον κ Παπαδημητρίου, η νόσος ,η οποία εμφανίζεται  στην εύκρατη ζώνη, πλήττει κυρίως την λευκή φυλή και   παρουσιάζει σημαντική αύξηση συχνότητας τα τελευταία χρόνια σε Ευρώπη, Αμερική,  Καναδά, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία.
 
  ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ
 
Η  νόσος που περιγράφτηκε για πρώτη φορά από τους CharcotandVulpianτο 1866, πλήττει το κεντρικό νευρικό σύστημα και μόλις το 1993 χρησιμοποιήθηκε η πρώτη φαρμακευτική αγωγή. Τα πρώτα συμπτώματα που εμφανίζει είναι:
ØΘάμπωμα ματιών , που κλινικά αποκαλείται «οπτική νευρίτιδα»
ØΔιπλή όραση ή απώλεια της αντίθεσης και των «ζωντανών» χρωμάτων
ØΜούδιασμα και Μυρμήγκιασμα προσώπου ή άνω και κάτω άκρων
ØΠόνος, μυικές συσπάσεις και μυϊκή δυσκαμψία που εμφανίζονται συχνά στα κάτω άκρα και δυσχεραίνουν περισσότερο την βάδιση
ØΠροβλήματα ισορροπίας και συχνά επεισόδια ιλίγγων   
Η εμφάνιση οποιουδήποτε συμπτώματος επιβάλλει την άμεση εξέταση από γιατρό καθώς η έγκαιρη διάγνωση της νόσου είναι καθοριστική για την εξέλιξη της.
«Η νόσος εμφανίζει εξάρσεις και υφέσεις και όταν το μεσοδιάστημα  αυτών είναι μεγάλο τότε η εξέλιξη και η πρόγνωση της νόσου είναι καλή  για τον ασθενή» τόνισε ο κ Παπαδημητρίου.
 
     ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΕΝΟΧΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ
 
 Τα αποτελέσματα πολλών επιστημονικών ερευνών έδειξαν ότι πρόκειται για μία διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος στην οποίαν ευαισθητοποιημένα κύτταρα του περιφερικού αίματος εισέρχονται στον εγκέφαλο και προκαλούν ανοσολογική αντίδραση και διάσπαρτες εστίες φλεγμονής.  Ερώτημα παραμένει ποιοι είναι οι παράγοντες που ευαισθητοποιούν τα κύτταρα και προκαλούν την ανοσολογική αντίδραση.  Τέτοιοι παράγοντες είναι :
 
ØΓενετικοί
ØΤοξικολογικοί
ØΔιατροφικοί
ØΑυτοάνοσοι- Στρεσογόνοι
ØΚοινωνικοοικονομικοί
ØΙογενείς λοιμώξεις
ØΜικροβιακές λοιμώξεις
ØΚλιματολογικές συνθήκες
Επίσης σημαντικό  ρόλο στην εμφάνιση και   εξέλιξη της νόσου φαίνεται να παίζει το κάπνισμα και η παιδική παχυσαρκία, ενώ αντίθετα η χορήγηση της βιταμίνης D  προσφέρει ασπίδα προστασίας του ανθρώπινου οργανισμού έναντι της ασθένειας.
Συγκεκριμένα σε πέντε επιστημονικές μελέτες διαπιστώνεται ότι το κάπνισμα σε ασθενείς με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας προκαλεί οξεία παροδική επιδείνωση των συμπτωμάτων και αυξάνει τον κίνδυνο μετάπτωσης από υποτροπιάζουσα σε προοδευτικά επιδεινούμενη μορφή.  Επίσης σημαντικό ρόλο φαίνεται ότι παίζει και το παθητικό κάπνισμα.
Καθοριστική είναι η επίδραση της παιδικής παχυσαρκίας, καθώς αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης της  ασθένειας  σε ηλικίες κάτω των 18 χρόνων.
Αντίθετα οι μελέτες έδειξαν ότι:
 
ØHκατανάλωση τροφών με υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη Dόπως παρατηρείται στις παραθαλάσσιες περιοχές σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο ανάπτυξης της νόσου
ØΤα αυξημένα επίπεδα Βιταμίνης Dστον ορό, στην ηλικία των 20 χρόνων, μειώνουν σημαντικά την εμφάνιση
ØΤα αυξημένα επίπεδα Βιταμίνης Dμειώνουν τον κίνδυνο αξονικών βλαβών και τον κίνδυνο αναπηρίας.
Ø 
Σε μια προοπτική μελέτη , που έγινε  με 200.000 νοσηλεύτριες, απέδειξε ότι  η  λήψη βιταμίνης D  μειώνει τον κίνδυνο για εμφάνιση της Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας κατά 40%.
Επιστημονικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα αποτελέσματα μελετών που έγιναν για την συσχέτιση του μήνα γέννησης των παιδιών με την επικινδυνότητα της νόσου.
Συγκεκριμένα τα παιδιά που γεννιούνται τον Μάιο,( με σύλληψη τον Σεπτέμβριο και  κύηση  κατά την διάρκεια  Φθινοπώρου, Χειμώνα και Άνοιξης), έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό κινδύνου εμφάνισης της νόσου.
Αντίθετα τα παιδιά που γεννιούνται τον Νοέμβριο ( με σύλληψη τον Μάρτιο και κύηση Άνοιξη, Καλοκαίρι και Φθινόπωρο) έχουν το μικρότερο ποσοστό κινδύνου εμφάνισης της ασθένειας. 
Περιβαλλοντικές και επιδημιολογικές μελέτες μας έδωσαν σημαντικές πληροφορίες για την δυνατότητα πρόληψης της αναπηρίας και τα νέα φάρμακα τα οποία είναι διαθέσιμα βελτίωσαν σημαντικά την κλινική εικόνα και την πορεία των ασθενών.
 

ΠΛΗΡ: Άννα Τζώρτζη, Αναπληρώτρια Διευθύντρια του Ινστιτούτου Δημόσιας Υγείας. Tηλ. 210 6470056, 210 3314755

"Απώλειες" Νίκος Μυλόπουλος


Ανήσυχοι συλλέκτες φιλιών εθισμένοι στην αναζήτηση

Ακροβατούσαμε συνεχώς σε κύκλους εύθραυστους

Πορευόμασταν σαν εκκρεμές σ' ένα αδιάβλητο νομίζαμε αύριο

Μα τώρα ανεξαργύρωτες αναπολώντας στιγμές

Σέρνουμε αγόγγυστα με χέρια τέσσερα

Της διαδρομής τις κουρασμένες αλυσίδες

Τον απόηχο θαυμάζοντας μιας πέτρας

Τη στιγμή που άθελα της βυθίζεται

Στα ταραγμένα νερά της ηλικίας. 

Και βλέποντας ολοκάθαρα να χάνουμε ύψος

Χαμηλώνουμε τα φτερά της ουτοπίας και συνεχίζουμε. 


Νίκος Μυλόπουλος
από τη συλλογή "Όπως η θάλασσα με το αύριο" 2016






Το Αστέρι του Βορρά


Γράφει η  Χαρά Κουλοπούλου

Πάντα με γοήτευαν τα αστέρια στον ουρανό, οι ονομασίες των αστερισμών, η κίνηση που διαγράφουν, η επιβλητική παρουσία τους στον σκοτεινό θόλο. Πάντα το βλέμμα μου χανόταν στη θέασή τους και μαγευόμουν από την μικρότερη ή μεγαλύτερη λάμψη τους, τη σημασία τους στον κόσμο της επιστήμης, της ψυχής και των ανθρώπων. Όσο θεωρούσα ανεξήγητη τη σύνδεση του ανθρώπου με τα ουράνια σώματα, κάτι τόσο μακρινό και απρόσιτο, άλλο τόσο τη θεωρούσα αυτονόητη, πηγαία ανάγκη και τρόπο διαφυγής, λύτρωσης.
Ήλιοι χαμένοι στο διάστημα, μακρινοί κόσμοι. Συμπλέγματα αστέρων, κουκίδες στο ανθρώπινο μάτι και νοητές γραμμές που υποδεικνύουν ονόματα, σημασίες, μύθους.
Τα συνδέουμε με κάτι παραμυθικό, θέτουμε τα όριά μας και την ταυτότητά μας ως γήινα πλάσμα. Προσεγγίζουμε την ιδέα του συνεχούς, του άπειρου, της μικρότητάς μας μπροστά στο όλο. Τους μεταθέτουμε τις ελπίδες μας, τα όνειρά μας.

. . .

- Οι άνθρωποι έχουν αστέρια που δεν είναι τα ίδια. Για κείνους που ταξιδεύουν, τ' αστέρια είναι οδηγοί. Για άλλους δεν είναι παρά μικρά φώτα. Για άλλους, τους σοφούς, είναι προβλήματα. Για τον μπίζνεσμαν μου, ήταν από χρυσάφι. Μα όλα τούτα τ' αστέρια σωπαίνουν. Εσύ, θα έχεις αστέρια που κανείς άλλος δεν τα έχει ...
- Τι θέλεις να πεις;
- Αφού εγώ θα 'μαι σ' ένα απ' αυτά, κι αφού θα γελάω σ' ένα απ' αυτά, τότε για σένα θα είναι σαν να γελούν όλα τ' αστέρια. Θα έχεις εσύ αστέρια που ξέρουν να γελάνε!
Όπως ο Μικρός Πρίγκιπας και ο ταξιδιώτης, έτσι κοιτάμε κι εμείς τα αστέρια. Μας θυμίζουν κάποιον άνθρωπο που έφυγε από κοντά μας και τον αναζητούμε στη θέση τους στο στερέωμα, μια στιγμή που περάσαμε κάτω από αυτά, ένα κοινό γνέψιμο δύο δεικτών που έτειναν προς την ίδια κατεύθυνση προσπαθώντας να προσδιορίσουν έναν αστερισμό. Για τους ξενιτεμένους είναι η πατρίδα τους, για τους ερωτευμένους το άλλο τους μισό, η έκφραση του έρωτά τους, για τους ονειροπόλους οι φιλοδοξίες και οι σκέψεις τους. Για τους φοβισμένους η ελπίδα, το άπιαστο και επιθυμητό, για τα παιδιά κάτι μαγικό, μια ευχή, ένας φίλος μακρινός.
Υπάρχει όμως και ένα αστέρι που σηματοδοτεί πολλά και έχει λάβει διαφορετικά ονόματα στο πέρασμα του χρόνου, από πολιτισμό σε πολιτισμό. ...Φοινίκη, Stella Maris, la Tramontana, Scip-steorra-το Άστρο του Πλοίου, Tien Hwang Ta Ti-ο Μέγας Αυτοκρατορικός Κυβερνήτης των Ουρανών, Stella Polaris. Είναι ο βόρειος πολικός αστέρας, ένας τριπλός αστέρας, το λαμπρότερο αστέρι -α (άλφα)- του αστερισμού «Μικρή Άρκτος». Η ονομασία του όπως και το συνώνυμο «Αστέρι του Βορρά» οφείλεται στο ότι βρίσκεται πολύ κοντά στον Βόρειο Ουράνιο Πόλο. Η μικρή του απόσταση από το Βόρειο Ουράνιο Πόλο δίνει σε έναν παρατηρητή χωρίς τηλεσκόπιο, την εντύπωση ότι είναι ακίνητος και ότι οι άλλοι αστέρες περιστρέφονται γύρω από αυτόν. Αποκαλείται «ο χρησιμότερος πρακτικά αστέρας στον ουρανό» αφού χρησιμεύει ως σημείο προσανατολισμού τόσο στη θάλασσα (ναυσιπλοΐα) όσο και στην ξηρά, λόγω της σταθερής του θέσης. Αυτή η γειτνίαση με τον Βόρειο Ουράνιο Πόλο ωστόσο είναι περιοδική: ακολουθεί την κίνηση του γήινου άξονα που ονομάζεται μετάπτωση. Μετά από 25.000 χρόνια περίπου θα υπάρξουν και πάλι λίγοι αιώνες κατά τους οποίους ο Πολικός Αστέρας θα δικαιολογεί το όνομα αυτό.
Η σημασία του λοιπόν έγκειται στο γεγονός ότι βρίσκεται σταθερά στην ίδια θέση. Λειτουργεί όπως ένας φάρος. Όπου κι αν βρισκόμαστε στο βόρειο ημισφαίριο, αν βλέπουμε το Πολάρις, βλέπουμε το Βορρά. Ξέρουμε τη θέση μας.

. . .

Ο πολικός αστέρας είναι το άστρο της τραμουντάνας του Καββαδία, η ιδέα του σταθερού προσανατολισμού με οδηγό τους αστερισμούς και τα σημεία του ορίζοντα. Στο ποίημά του «Μαρέα» (παλίρροια), ένα από τα συμβολικότερα ποιήματά του με πλήθος ναυτικών όρων, αστρονομικών (και αστρολογικών) υπαινιγμών, μας μιλάει για τη ζωή σ’ ένα καράβι που φαίνεται να ταξιδεύει διηνεκώς. Μιλάει για την άπιαστη επιδίωξη (ή καταδίωξη) του αντικειμένου του πόθου, αλλά και την αίσθηση της ζάλης, της σύγχυσης, την εντύπωση ότι έχεις χαθεί.
Έτσι δεν είναι και η ζωή μας;
Κυνηγάμε τα όνειρά μας, προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τα θέλω μας, τις φιλοδοξίες και τις δυνατότητές μας. Αλλά συχνά χάνουμε το δρόμο μας. Μέσα από τις επιλογές που κάνουμε. Μέσα από γεγονότα που μας ξεπερνούν. Μέσα στην προσπάθειά μας να διαμορφώσουμε την ταυτότητά μας.
Ποια είναι η άγκυρά μας σε τέτοιες περιπτώσεις; Σε ποιο φάρο θα στραφούμε; Σε ποιο φωτεινό αστέρι για να προσδιορίσουμε τη θέση μας; Μήπως υπάρχουν κάποιες άλλες ανθρώπινες ζωές που αγγίζουν τις δικές μας σε μικρό ή μεγάλο βαθμό και μας οδηγούν από το σκοτάδι στο φως;

. . .

Για μένα ο πολικός αστέρας σημαίνει πολλά, γιατί μου θυμίζει τους δικούς μου φάρους της ζωής.
Υπάρχει κάποιος άνθρωπος στη ζωή σου που βρίσκεται σταθερά στην ίδια θέση ώστε να ξέρεις όταν χαθείς, όταν παλεύοντας με τα κύματα χάσεις την αίσθηση του κόσμου γύρω σου, να γυρίσεις, να τον κοιτάξεις και να πάρεις μια ανάσα ανακούφισης γιατί θα νιώσεις ότι ήδη έχεις σωθεί.
Όταν περιπλανιέμαι ανερμάτιστη, όταν η πίστη μου σε πρόσωπα και πράγματα με έχει προδώσει, κοιτάζω ψηλά στο δικό μου ουράνιο θόλο να βρω τον προσανατολισμό μου. Κοιτάζω τους ανθρώπους εκείνους που σηματοδοτούν τη θέση μου στο νοητικό χάρτη του εσωτερικού μου ταξιδιού.
Γιατί πολλές φορές ταξιδεύοντας δεν αλλάζουν μόνο τα τοπία γύρω μας. Αλλάζεις κι εσύ. Και χάνεσαι.
Θες ανθρώπους που ξέρεις πως είναι εκεί για σένα, να σου σταθούν, να σε συμβουλέψουν, να σε ακούσουν, να σου θυμίσουν ποιος είσαι και πού πηγαίνεις. Θες ανθρώπους να σε εμπνεύσουν, να σου θυμίσουν πως υπάρχει ελπίδα, πως υπάρχει μέλλον, όνειρα. Πως νικούν τα όνειρα. Ανθρώπους που αποδεικνύουν πως αξίζει να πιστεύεις σε κάτι, σε κάτι σταθερό, αληθινό, ουσιώδες. Θες πολικούς αστέρες που διακρίνονται ανάμεσα στους άλλους και σου φωτίζουν το δρόμο της επιστροφής. Της επιστροφής σε σένα.



CoverPhoto: Ο πολικός αστέρας διακρίνεται στο κέντρο περίπου των κύκλων που δημιουργούν διάφορα άστρα, σε αυτή την τραβηγμένη με ειδική τεχνική φωτογραφία του Joshua Bury -πηγή: NASA

Για τον Πολικό Αστέρα: http://paidio.blogspot.gr/2011/12/polaris.html

https://el.wikipedia.org/

Για το ποίημα του Καββαδία: https://antonispetrides.wordpress.com/2012/06/13/kavvadias_marea/




ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

20 σημάδια ότι έχεις την καλύτερη μαμά του κόσμου!


H γυναίκα αυτή έκανε τα πάντα για ‘σένα. Αφιέρωσε τον προσωπικό της χρόνο, έκανε ένα σωρό εκπτώσεις στα θέλω της, ξενύχτησε, ξαγρύπνησε, αγωνίστηκε για χάρη σου –όπως, πιθανότατα, κάνεις κι εσύ τώρα για τα εγγόνια της.
 Η μαμά του καθενός είναι η καλύτερη μαμά στον κόσμο, γιατί…

1. Γιατί σε άφησε να φας εκείνο το τελευταίο κομμάτι πίτσα, αυτή την σοκολατένια πάστα ή το τελευταίο μπισκότο, κι ας ήταν το αγαπημένο της. Και γιατί σε έκανε να πιστέψεις ότι «δεν πεινούσε» ή ότι «δεν είχε όρεξη» -κι ας είχε.

2. Γιατί έχει σκουπίσει, σφουγγαρίσει, τρίψει και γυαλίσει πατώματα, ρούχα, στρώματα, χαλιά λερωμένα από «τσισάκια» και εμετούς και τόσα άλλα χαριτωμένα που έκανες ως παιδί. Και δεν γκρίνιαξε καθόλου.

3. Σε άφηνε να τις φτιάξεις τα μαλλιά κοτσιδάκια, να την βάψεις και να τη στολίσεις όπως ήθελες όταν ήσουν κορίτσι, κι ας την έκανες να μοιάζει με τον Βασιλιά Καρνάβαλο.

4. Ήταν πάντα μα πάντα πρόθυμη να θαυμάσει τις ζωγραφιές σου και να πει «Τι όμορφη ζωγραφιά!» κι ας έβλεπε μια πολύχρωμη μουτζούρα.

5. Έχεις την καλύτερη μαμά του κόσμου, γιατί ποιος άλλος θα σε ανεχόταν στη δύσκολη εφηβεία σου; Ποιος άλλος έχει υπάρξει τόσο υπομονετικός μαζί σου, τη στιγμή μάλιστα που τον χρησιμοποιείς σαν κυματοθραύστη;

6. Παραδέξου το: είναι η καλύτερη, γιατί χωρίς εκείνη δεν θα ήξερες πώς να φτιάξεις αυτήν την πίτα που τους κάνει όλους να ζητούν τη συνταγή. Γιατί χωρίς την σοφή συμβουλή της, εκείνος ο λεκές θα έμενε για πάντα στη μοκέτα σου. Γιατί έχει μια λύση για κάθε σου πρόβλημα και σε κάνει να πιστεύεις καμιά φορά, ότι δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια μηχανή παραγωγής λύσεων.

7. Γιατί ήταν πάντα εκεί, στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου έτοιμη να χειροκροτήσει την αδέξια προσπάθειά σου να απαγγείλεις κάποιο ποίημα για το έπος του ’40 –κι ας έπρεπε να πάρει ρεπό απ’ τη δουλειά.

8. Γιατί σε άφησε να κάνεις λάθη και να μάθεις απ’ αυτά, κι ας έβραζε μέσα της κάθε φορά που σε έβλεπε να αποτυγχάνεις.

9. Είναι η καλύτερη, γιατί ποτέ, μα ποτέ δεν είναι ακατάλληλη η ώρα να την πάρεις. Είναι ο πιο ειλικρινά διαθέσιμος άνθρωπος στη ζωή σου και θα είναι μέχρι να μην την βαστούν τα πόδια της.

10. Γιατί χωρίς εκείνην ποιος θα σε αγαπούσε τόσο πολύ, χωρίς να τον ενοχλεί ο παλιοχαρακτήρας σου;

11. Γιατί σε άφηνε να κοιμηθείς στο κρεβάτι της.

12. Η πιο καλή μαμά του κόσμου είναι η μαμά που σε έμαθε να λες «ευχαριστώ» και «παρακαλώ» και «συγγνώμη» και σου δίδαξε ότι είναι κακό να πετάμε σκουπίδια στον δρόμο κι ότι πρέπει να σηκωνόμαστε στο λεωφορείο όταν κάποιος έχει ανάγκη τη θέση μας.

13. Γιατί εκείνη έφτιαξε όλες τις υπέροχες αναμνήσεις απ’ τα παιδικά σου χρόνια.

14. Είναι η καλύτερη, γιατί μέχρι και σήμερα που έγινες κοτζάμ γαϊδούρα, όταν αρρωσταίνει, σου φτιάχνει σουπίτσες και σου δίνει ιαματικά φιλάκια.

15. Γιατί σε κάνει να νιώθεις δυνατή και ικανή για όλα, από την συναυλία του Ωδείου έως την συνέντευξη για την καινούρια δουλειά.

16. Η μαμά σου είναι η πιο καλή μαμά του κόσμου, επειδή φρόντιζε, φροντίζει και θα φροντίζει τα παιδιά σου με αυταπάρνηση και απεριόριστη αγάπη.

17. Γιατί τι θα είχες απογίνει, αν δεν υπήρχε η αγκαλιά της που όλα τα λύνει κι όλα τα συγχωρεί;

18. Ναι, είναι η καλύτερη γιατί -σε πολύ μεγάλο βαθμό- σε εκείνη χρωστάς αυτό που είσαι σήμερα.

19. Έχεις την καλύτερη μαμά του κόσμου, αν όταν σου λένε «Όσο μεγαλώνεις, γίνεσαι ίδια η μάνα σου», νιώθεις περήφανη!

20. Είναι η καλύτερη μαμά του κόσμου, γιατί είναι η μαμά σου. Και η μαμά του καθενός είναι οπωσδήποτε η καλύτερη. Όλοι το ξέρουν αυτό.





Εκείνοι οι υπέροχοι άνθρωποι που σε βοηθούν να κάνεις όνειρα.


Ταξίδι μου είσαι… το εδώ, το εκεί μου. Ο καφές στην ταράτσα, το σεντόνι που με σκεπάζει, η μυρωδιά της βροχής, το χαμόγελο που σκάει μετά την ανακούφιση που προσφέρουν τα δάκρυα στα μάτια.
Ίσως ήσουν και εσύ ένας υπέροχος άνθρωπος υποθέτω. Από αυτούς που γνωρίζει ελάχιστες φορές στη ζωή του κάποιος, μα στοιχειώνουν για πάντα τον ύπνο του, τον ξύπνιο του, το είναι του, το όλο του. Αχ αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι… μια εμπειρία από μόνοι τους που φωτογραφίες και σουβενίρ δεν χρειάζονται για να γυρνά ο δίσκος στο πικάπ των σκέψεων.
Τρυπώνουν με το έτσι θέλω κάνοντας μια αμυχή στο ύφασμα της ψυχής σου και καθώς τους επιτρέπεις να μπουν – σε ιντριγκάρει το μυστήριο που αποπνέουν – ξεσκίζουν το πανί σου και με περισσή φόρα ορμάνε στον κόσμο σου. Σίφουνες. Γελούν δυνατά, μιλούν ασταμάτητα, κλαίνε, αγκαλιάζουν, σφίγγουν τα δάχτυλα σου και σε κοιτούν στα μάτια.
Ενθουσιάζεσαι, φοβάσαι, τρέμεις, χαίρεσαι, αναστατώνεσαι και ακολουθείς τη δύνη τους. Και καλά κάνεις. Η πιο όμορφη βόλτα της ζωής σου θα είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Ο δικός σου υπέροχος άνθρωπος.
Σαστισμένος από την αναταραχή που προκαλούν στη ζωή σου, απολαμβάνεις την ύπαρξη τους με την απορία πως ζούσες χωρίς την φασαρία τους. Ζουν μέσα σου κάθε στιγμή και ακόμα και η σιωπή τους κάνει συζήτηση με τη δική σου, λέγοντας περισσότερα απ’ ότι λένε τα λόγια μεταξύ δέκα ανθρώπων. Φροντίζουν να γελάς και όταν λυπάσαι κλαίνε, γυρίζοντας διακριτικά σε μια γωνία, με πνιχτούς λυγμούς, πιο δυνατούς από τα δικά σου αναφιλητά.
Οι άνθρωποι αυτοί σε προτρέπουν να κάνεις όνειρα, σου τα θυμίζουν συνέχεια κάνοντας τα μεγάλα σαν το φεγγάρι, να τα βλέπεις κάθε βράδυ μην τυχόν και τα ξεχάσεις.
Έρχονται, φεύγουν και πάντα επιστρέφουν με δώρα, αναμνήσεις, ζωγραφιές, τραγούδια. Ταξιδεύεις και συ μαζί τους και όταν γυρνούν το πρόσωπο και τα λαμπερά τους μάτια αφοσιώνονται σε κάτι που αγαπούν – και πάντα με τον τρόπο τους σε κάνουν να το αγαπήσεις και εσύ – χαμογελάς κοιτάζοντας τους με λατρεία και στοργή και πείθεσαι πως αυτή η στιγμή θα γραπωθεί από τη μνήμη σου και θα καταφέρει να γίνει μια ανάμνηση απόλυτης ευτυχίας.
Τι τύχη κι αυτή να γνωρίσεις έναν τέτοιο πολιορκητή των πιο δυνατών σου συναισθημάτων; Μα πες μου… με πόσους ανθρώπους μαγεμένους το έχεις ξαναζήσει αυτό;
Αερικά είναι όμως και φεύγουν, δύσκολα τους φυλακίζεις. Μα και πώς να κρατήσεις για τον εαυτό σου αυτό το βάλσαμο; Δεν σε αφήνει η συνείδηση σου. Μα δεν φεύγουν επειδή σταματούν να αγαπούν… πιο πολύ φεύγουν επειδή αγάπησαν πολύ.
Τους γνώρισες, τους έμαθες, τους αγκάλιασες, τους σκέπασες, τους φίλησες, τους έβρισες. Σου χαμογέλασαν, σου δίδαξαν, σου φώναξαν μα και σ’ αγάπησαν, σε φρόντισαν. Σε έχασαν και τους έχασες.
Αμίλητα, ακούνητα αγαλματάκια σουλατσάρετε στους κόσμους σας τους ξεχωριστούς πλέον… σε κουβαλούν όμως και τους κουβαλάς. Είναι αρκετό. Μην παραπονιέσαι. Στο κάτω – κάτω οφείλουμε και ένα μεγάλο ευχαριστώ για την όμορφη αυτή βόλτα στους φωτεινούς μας ανθρώπους…

Γράφει η Χρύσα Γ.





ΠΗΓΗ...http://enfo.gr/

Αγριεύει με τη μοναξιά ο άνθρωπος και ξεχνά…


Ο άνθρωπος όταν μένει πολύ καιρό μόνος του αγριεύει…

Αγριεύει και ξεχνάει…

Ξεχνάει πως είναι να μοιράζεσαι στιγμές…

Ξεχνάει το μαγικό άγγιγμα μιας αγκαλιάς τη νύχτα…

Ξεχνάει πως είναι να παραγγέλνεις φαγητό για δύο…

Ξεχνάει πως είναι να σε περιμένει κάποιος στο σπίτι μετά τη δουλειά…

Ξεχνάει πώς είναι να μαλώνεις γιατί δεν ήταν η σειρά σου να πλύνεις τα πιάτα…

Ξεχνάει πως είναι να βλέπεις ταινίες με τον άνθρωπο σου και να σχολιάζεις τα κενά στο σενάριο…

Ξεχνάει πως είναι να κάνεις υποχωρήσεις και να προσπαθείς…

Ξεχνάει πως είναι να παίρνεις τα χούγια του και τις εκφράσεις του άλλου και μετά από καιρό να σας περνάνε γι’αδέρφια…

Ξεχνάει πως είναι να μην σε παίρνει ο ύπνος γιατί μαλώσατε σήμερα…

Ξεχνάει πως είναι να σχεδιάζετε διακοπές μαζί και να μαλώνετε σε ποιό νησί θα πάτε…

Ξεχνάει πως είναι να σου φέρνουν το αγαπημένο σου γλυκό για να σου φτιάξουν τη μέρα…

Ξεχνάει πως είναι να ψιθυρίζεις σ’αγαπώ κάτω απ’τα σεντόνια…

Ξεχνάει να νιώθει…

Κι όσο ο χρόνος περνάει… ξεχνάει όλο και περισσότερο… ξεχνάει γιατί συνήθισε πιά…

Συνήθισε να είναι μόνος,να περπατάει μόνος,να τρώει μόνος,να παλεύει μόνος,να γελάει μόνος,να βλέπει ταινίες μόνος,να πορεύεται μόνος,να σχεδιάζει τη ζωή του μόνος,να κοιμάται και να ξυπνάει μόνος…

Συνήθισε…

Γι’αυτό μην τον παρεξηγείς…έμεινε πολύ καιρό μόνος και συνήθισε…

Κάποτε ήταν εξημερωμένος… μα τώρα πια είναι αγρίμι στο κλουβί της μοναξιάς του κι ακόμη κι αν σπάσεις τις κλειδαριές και του ανοίξεις την πόρτα είναι δεμένος μ’αόρατες αλυσίδες… κι όσο κι αν θέλει να ελευθερωθεί δεν θα προσπαθήσει να το σκάσει…

Θέλει πολύ χρόνο και υπομονή για να εξημερωθεί ξανά…

κι αν δεν είσαι διατεθειμένος να του τα προσφέρεις άφησέ τον ήσυχο μες το κλουβί του.

Μην απορείς μαζί του.

Μην τον λυπάσαι.

Είναι πολύ πιο δυνατός απ’όλους εσάς τους ”εξημερωμένους”.

Κρύβει μια δύναμη που όμοια της δεν έχεις συναντήσει.Τη φυλάει καλά κρυμμένη.Κι όταν έρθει ο κατάλληλος άνθρωπος θα την απελευθερώσει και θα ελευθερωθεί..μα μέχρι τότε άφησε τον..αγάπα τον από μακρυά..θα’ρθει εκείνος σ’εσένα…

Μην ξεχνάς ότι είναι αγρίμμι… και τ’αγρίμμια παλεύουν για κάτι μόνο όταν υπάρχει λόγος…

Γράφει η Luna Sirano.





Φύγε μακριά από σχέσεις άρρωστες, ψεύτικες και δήθεν…


Φύγε μακριά ΑΝ…

-σηκώσει χέρι πάνω σου. Φύγε με την πρώτη φορά και χωρίς καμία δικαιολογία.

-ζει στη μιζέρια, στην αδράνεια και δε σε κάνει να γελάς, να χαίρεσαι την κάθε στιγμή.

-σε ειρωνεύεται και σε περιπαίζει με την πρώτη ευκαιρία.

-δε βλέπει την ψυχή και το μυαλό σου αλλά μόνο το σώμα σου.

-σε επικρίνει για το ύψος, το βάρος και την εμφάνισή σου.

– όχι μόνο σε φέρνει στα δύσκολα αλλά και σε εγκαταλείπει σε αυτά.

-προσπαθεί να κάνει τους πάντες χαρούμενους ακόμη κι αν δεν εκτιμάει κανέναν τους, με μόνο στόχο να επωφεληθεί από αυτούς. Το κάνει και μαζί σου. Νόμος!

– σου λέει αυτό που θέλεις να ακούσεις κι όχι αυτό που πραγματικά σκέφτεται για εσένα. Κρύβει σκοπιμότητες!

-είναι μαζί σου για να ικανοποιεί τις δικιές του μόνο συναισθηματικές και σωματικές ανάγκες.

-θέλει να σε αλλάξει και να σε κάνει να είσαι ό, τι βολεύει εκείνον και την εικόνα του στους γύρω του.

-ζηλεύει. Ζηλεύει τα πάντα σου, τη δουλειά σου, τις επιτυχίες σου, τους φίλους σου, την προσωπικότητά σου, τα ενδιαφέροντά σου, τη ζωή σου ολόκληρη!

-έρχεται, φεύγει και ξανάρχεται ανάλογα με τα κέφια του.

-κοιτάει την τσέπη σου κι όχι την ψυχή σου.

-σε ελέγχει συνεχώς και θέλει να ξέρει που είσαι, με ποιον, τι κάνεις…

-κοντά του δεν είσαι ο εαυτός σου. Αν τον χάνεις λίγο λίγο κάθε μέρα, γιατί στο τέλος θα γίνεις μια άλλη ή ένας άλλος που δεν θα αναγνωρίζεις.

Φύγε πρώτος, φύγε πρώτη.
Φύγε εγκαίρως.
Φύγε πριν δεθείς, ειδάλλως θα ξηλωθείς και θα ματώσεις.
Φύγε περήφανα, με το κεφάλι ψηλά.
Κλείσε πολύ καλά την πόρτα πίσω σου.
Μη μείνεις λεπτό σε σχέσεις άρρωστες, σε σχέσεις ψεύτικες και δήθεν.
Σε σχέσεις που αντί να σε γεμίζουν χαρά σου ρουφούν τη ζωτικότητά σου, ώσπου να σε αδειάσουν, να σε στεγνώσουν και τότε να σε πετάξουν στα σκουπίδια.
Μη μείνεις με την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει, γιατί δε θα αλλάξει, απλά θα γίνει χειρότερο. Και αυτό το χειρότερο μπορεί και να σε φυλακίσει για πάντα.
Δυστυχία!
Φύλαξε τον εαυτό σου, γιατί είναι ότι πιο πολύτιμο έχεις και μην τον χαρίζεις πουθενά εύκολα.
Τα χρόνια σου δε θα τα έχει κανείς να στα επιστρέψει!
Μη τα σπαταλήσεις, λοιπόν, για κανέναν που δε θα σου αποδεικνύει καθημερινά, με μικρές, μεγάλες κι αληθινές πράξεις, πόσο σε θέλει κοντά του.
Δίπλα του, σώμα, ψυχή και νου.

Κάνε το βήμα, σήμερα, τώρα, αυτή τη στιγμή!

Της Ελίνας Φυλακτού 




"Αν πετάξεις την μεταμφίεσή σου τι απομένει;" Χόρχε Μπουκάι


Σ’ένα μακρινό χωριό, κάπου στην Ανατολή, ζούσε ο πιο σπουδαίος ιερωμένος εκείνων των καιρών. Ένας άνθρωπος με μεγάλο κύρος και επιρροή, που παρέμενε απλός και διέθετε απίστευτη σοφία και σπάνια ευαισθησία.

Μια μέρα φτάνει γι αυτόν, στο μοναστήρι όπου ζούσε, μια πρόσκληση να πάει να δειπνήσει στο σπίτι του πλουσιότερου ανθρώπου της περιοχής. Ο μοναχός, που δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ από το κελί του, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να φερθεί αγενώς και αποδέχεται την πρόσκληση.

Την ημέρα που είχε οριστεί για το δείπνο, παρ’ όλη την καταιγίδα που πλησίαζε, αποφασίζει να πάει με την αμαξά του στο μέγαρο του πλουσίου.
Πεντακόσια μέτρα πριν φτάσει, ένας κεραυνός τρομάζει το άλογο του και η αστραπή το κάνει να σηκωθεί στα πίσω πόδια, ρίχνοντας την άμαξα σ’ ένα χαντάκι μαζί με τον ιερωμένο.

Ο άνθρωπος σηκώνεται όπως μπορεί και προσπαθεί να ηρεμήσει το ζώο, χαϊδεύοντας του το λαιμό και μιλώντας του απαλά στο αφτί. Μετά, κοιτάζεται. Έχει λερωθεί απ’την κορφή ως τα νύχια. Λάσπη, βούρκος και σάπια φύλλα έχουν κολλήσει στα ρούχα και τα χέρια του και βρομάει ολόκληρος.
Καθώς βρίσκεται πολύ πιο κοντά στον προορισμό του από το μοναστήρι του, αποφασίζει να πάει εκεί και να ζητήσει να του δώσουν κάτι ν’ αλλάξει.
Χτυπάει την πόρτα του μεγάρου, ανοίγει ένας κομψός υπηρέτης και, μόλις τον βλέπει σ’ αυτό το χάλι, του βάζει τις φωνές:
«Τι κάνεις εδώ, άθλιε ζητιάνε; Πώς τολμάς να χτυπάς αυτήν την πόρτα;»
«Ήρθα… για το δείπνο» απαντάει ο ιερωμένος.
«Ντροπή σου!» του λέει ο υπηρέτης. «Αποφάγια θα έχει αύριο το πρωί —αν μείνει τίποτα, που αμφιβάλλω—, και μπορείς να τα ζητήσεις από την πόρτα υπηρεσίας. Κατάλαβες;»
«Εσείς δεν με καταλάβατε…» προσπαθεί να εξηγήσει ο επισκέπτης. «Εγώ, δεν έχω έρθει για τα αποφάγια…»
«Ααα!» αστειεύεται τώρα ο υπηρέτης. «Φαντάζομαι ότι θα θέλεις να καθίσεις στο τραπέζι των επισήμων;»
«Να… ξέρετε…»
Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση του.
Εμφανίζεται ο αφέντης του σπιτιού και ρωτάει τον υπηρέτη του τι συμβαίνει.
«Τίποτα σοβαρό, κύριε. Απλώς, αυτός ο ζητιάνος θέλει να του δώσουμε τα αποφάγια πριν σερβίρουμε το φαγητό… Του είπα να φύγει, αλλά επιμένει στο αίτημα του.»
«Να φύγει αμέσως… Κοίτα πώς έκανε την είσοδο… Φρίκη… Αμέσως τώρα! Κάλεσε τη φρουρά και, αν δεν φύγει, λύστε τα σκυλιά!»
Με σπρωξιές και κλοτσιές, πετάνε τον καημένο τον ιερωμένο στο δρόμο, απειλώντας τον με καμιά δεκαριά σκυλιά που γαβγίζουν δείχνοντας τα κοφτερά τους δόντια.
Όηως όπως, ο άνθρωπος ανεβαίνει στο κάρο και γυρίζει στο μοναστήρι.

Στο χώρο του πια, αφού πλένεται και λούζεται, πηγαίνει στην ντουλάπα του και βγάζει έναν πολυτελή μανδύα με χρυσά και ασημένια στολίδια, που του είχε χαρίσει ακριβώς πριν από ένα χρόνο ο ιδιοκτήτης του σπιτιού από το οποίο μόλις τον είχαν διώξει.
Έτσι ντυμένος, ανεβαίνει ξανά στο κάρο, κι αυτή τη φορά φτάνει χωρίς απρόοπτα στον προορισμό του.
Ξαναχτυπάει την πόρτα, και του ανοίγει ο ίδιος υπηρέτης.
Αυτή τη φορά, τον περνάει μέσα με μια βαθιά υπόκλιση.
Πλησιάζει και ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και τον χαιρετάει με κλίση του κεφαλιού.

«Εξοχότατε» του λέει, «μόλις σκεφτόμουν ότι δεν θα ερχόσαστε τελικά… Μπορούμε να περάσουμε; Οι άλλοι μας περιμένουν…»
«Φυσικά» λέει ο νεοφερμένος.
Στη θέα του σηκώνονται όλοι όρθιοι και δεν ξανακάθονται ώσπου ο άντρας με τον επιβλητικό μανδύα καταλάβει τη θέση εκ δεξιών του οικοδεσπότη.
Σερβίρουν το πρώτο πιάτο. Είναι ένα βραστό σε ζωμό, που φαίνεται πολύ νόστιμο με την πρώτη ματιά.
Ξαφνικά, γίνεται μια παύση κι όλα τα βλέμματα πέφτουν στον ιερωμένο ο οποίος, αντί να πει μια προσευχή ή ν αρχίσει να τρώει, όπως περιμένουν όλοι, απλώνει το χέρι κάτω από το τραπέζι και, κρατώντας την άκρη του πολυτελούς μανδύα του, αρχίζει να τον βουτάει στον ζωμό.
Ενώ όλοι τον κοιτάνε σιωπηλοί κι ανήσυχοι, ο ιερωμένος μιλάει στον μανδύα του και του λέει:
«Δοκίμασε το φαγητό, καλό μου… Κοίτα τι ωραίο βραστο… Κοίτα αυτήν την πατατούλα… Και το κρεατάκι… Φάε, αγάπη μου…»
Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, αφού κοιτάζει ένα γύρω μην ξέροντας πώς να αντιδράσει στη συμπεριφορά του καλεσμένου του, παίρνει το θάρρος να ρωτήσει:
«Συμβαίνει κάτι, εξοχότατε;»
«Αν συμβαίνει;…» λέει ο ιερωμένος. «Όχι. Τίποτα δε συμβαίνει. Αυτό το φαγητό, όμως, δεν ήταν για μένα. Είναι ολοφάνερο ότι καλεσμένος ήταν ο μανδύας μου… Όταν ήρθα χωρίς αυτόν πριν από λίγο, με έδιωξαν με τις κλοτσιές.»

————–
Απ’ αυτήν την ιστορία έμαθα να σκέφτομαι τον Χόρχε Μπουκάι που κρύβεται πίσω από τις μεταμφιέσεις. Κι εσύ; Εσύ ξέρεις πώς είσαι αν πετάξεις τις δικές σου;

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ο Δρόμος της Πνευματικότητας» Εκδόσεις OPERA





"Με κάθε αντίο μαθαίνεις" Χόρχε Λουίς Μπόρχες


Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή… Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις
 Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα, γιατί το έδαφος του Αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής. Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις.

Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό. Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις Και μαθαίνεις. μαθαίνεις με κάθε αντίο μαθαίνεις..
 Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής σου, ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙ όμως μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου.
 Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου. Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου.
 Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου. Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου να κρατηθείς και να μη πέσεις. Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου. Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.
 Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις, όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.
 Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά, όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου και να μαζέψω τα κομμάτια της για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.
 Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος πρέπει να γίνεις. Μόνο μπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι και να είμαι φίλος σου. Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τους φίλους μου και τις φίλες μου, δεν ήσουν πάνω ή κάτω ή στη μέση.
 Δεν ήσουν πρώτος ούτε τελευταίος στη λίστα.
 Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο. Να κοιμάσαι ευτυχισμένος. Να εκπέμπεις αγάπη. Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί. Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους. Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες. Να ακούμε την καρδιά μας. Να εκτιμούμε τη ζωή. Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος στη λίστα σου. Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο. Ευχαριστώ που είμαι.

"Από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά" Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα


Η νύχτα στέκει μουσκεμένη  
μέσα στου ποταμιού τις όχθες  
και στα στήθια της Λολίτας  
από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά   
*****
Γυμνή η νύχτα τραγουδάει  
πάνω στου Μάρτη τα γιοφύρια  
Λούζει η Λολίτα το κορμί της  
με νάρδους και γλυφό νερό.   
*****
Η νύχτα, από πιοτό και ασήμι  
λάμπει ανάμεσ' απ' τις στέγες  
Ασήμι από ρυάκια και καθρέφτες  
απ' τ' άσπρα πόδια σου πιοτό
*****

Το υπέροχο αυτό ποίημα του Λόρκα, μελοποίησε ο Γιάννης Γλέζος. Την απόδοση των στίχων στα ελληνικά έκανε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.
 Το 1969 κυκλοφόρησε ο δίσκος που είχε τίτλο "12 τραγούδια του F. G. LORCA". Τα τραγούδια του δίσκου ερμήνευσε μοναδικά ο Γιάννης Πουλόπουλος και συμμετείχε σε δύο τραγούδια η Έλενα Κυρανά. Στο τραγούδι με τίτλο "Χάρτινο τριαντάφυλλο" φωνητικά κάνει η Ρένα Κουμιώτη.
 Την ενορχήστρωση του δίσκου έχει κάνει ο Νίκος Μαμαγκάκης, ενώ το εξώφυλλο είναι του Γιάννη Μόραλη.



Τα τραγούδια του δίσκου είναι:

Το τραγούδι του καβαλάρη
Σεβιλλιάνικο νανούρισμα
Οι ρηγάδες της τράπουλας
Το πρώτο φιλί-Έλενα Κυρανά
Θάνατος την αυγή
Από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά
Κόρντοβα
Μπαλκόνι
Αποχαιρετισμός
Κεφαλοδέσι-Έλενα Κυρανά
Χάρτινο τριαντάφυλλο
Μπαλάντα των τριών ποταμών

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...