Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Ορισμός Αντιδημάρχων στον Δήμο Αλμωπίας


Στον ορισμό Αντιδημάρχων προχώρησε ο Δήμαρχος Αλμωπίας κ. Δημήτρης Μπίνος, εδραιώνοντας στις θέσεις τους, τους ήδη εν ενεργεία συνεργάτες του, ενώ στο δελτίο τύπου που εξεδόθη, αφήνεται να διαφανεί μια πρόθεση(;) για μελλοντικές ανακατατάξεις στο τέλος της χρονιάς.
Όσον αφορά τους Προμαχιώτες αιρετούς, ο Γιώργος Γούδης (Αμερικάνος), κράτησε την μέχρι τώρα ιδιότητά του ως Αντιδήμαρχος Δ.Ε. Εξαπλατάνου, ενώ οι δυο άλλοι, Δημήτρης Βέσκος και Χρήστος Μπάτσης παραμένουν στην ουσία, στην αδράνεια, μιας και δεν αναβαθμίζονται.
Προβληματισμός επικρατεί μεταξύ των κατοίκων ψηφοφόρων της διοικούσας παράταξης για την "περίεργη" συμπεριφορά και την μη χρησιμοποίηση των δυο αποδεδειγμένα ικανότατων στελεχών της, καθιστώντας το μεγαλύτερο χωριό της επαρχίας μας, στην ουσία άνευ εκπροσώπησης στο κέντρο λήψης αποφάσεων, ενώ μια αποστροφή στις παρακάτω δηλώσεις του δημάρχου "....Θέλω να γνωρίζει ο κόσμος ότι στόχος μας είναι να υπηρετήσουμε τον τόπο μας τίμια και ουσιαστικά. Εμάς δεν μας αφορούν διαδικασίες μικροπολιτικής αλλά η ουσία που σχετίζεται με την επίλυση των προβλημάτων....." δίνει τροφή για πολλές σκέψεις και συζητήσεις.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ:
ΟΡΙΣΜΟΣ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΩΝ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΛΜΩΠΙΑΣ: «ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ, ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΜΑΔΙΚΟΤΗΤΑ»

Στον ορισμό Αντιδημάρχων προχώρησε ο Δήμαρχος Αλμωπίας κ. Δημήτρης Μπίνος την 1η Μαρτίου 2017 όπως ορίζει η σχετική νομοθεσία του Καλλικράτη, καθώς έχει παρέλθει το ήμισυ της δημοτικής περιόδου.

Συγκεκριμένα, συνεχίζουν ως Αντιδήμαρχοι οι εξής:

Αντιδήμαρχος Οικονομικών, Προγραμματισμού & Οργάνωσης – Αναπληρωτής Δήμαρχος: Γιώργος Τσιμτσιρίδης

Αντιδήμαρχος Καθημερινότητας: Στέφανος Αβραμίκας

Αντιδήμαρχος Τεχνικής Υπηρεσίας & Έργων: Χρήστος Γεωργίου

Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Παιδείας, Αθλητισμού, Νεολαίας & Εθελοντισμού: Γιώργος Χατζηγιαννίδης

Αντιδήμαρχος Δ.Ε. Εξαπλατάνου: Γιώργος Γούδης

Ο Δήμαρχος Αλμωπίας κ. Δημήτρης Μπίνος έκανε την εξής δήλωση:
«Έχουμε φτάσει στο ήμισυ της Δημοτική Περιόδου και αυτή η Δημοτική Αρχή έχει αποδώσει από την πρώτη στιγμή στη βελτίωση της καθημερινότητας και στη δημιουργία προϋποθέσεων για έργα υποδομών που βελτιώνουν την εικόνα του Δήμου μας. Το αποτέλεσμα της δουλειάς φαίνεται, καθώς ξεκίνησε η υλοποίηση σημαντικών παρεμβάσεων για τις οποίες εργαστήκαμε πολύ όλο το προηγούμενο διάστημα. Παράλληλα, βελτιώσαμε τη λειτουργία των υπηρεσιών του Δήμου με στόχο την καλύτερη απόδοση των υπαλλήλων, μέσα από τη συνεργασία και παρεμβάσεις ουσίας. Την ίδια στιγμή, πετύχαμε πολλά μέσα από τη συνεργασία με τους φορείς για την προώθηση σημαντικών ζητημάτων που αφορούν το Δήμο μας.
 Βασικά στοιχεία που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο καθ’ όλη τη διάρκεια των προηγούμενων 2,5 ετών ήταν η συλλογικότητα και η ομαδικότητα της δημοτικής μας ομάδας. Ότι πετύχαμε, το πετύχαμε όλοι μαζί και είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς. Θέλω να γνωρίζει ο κόσμος ότι στόχος μας είναι να υπηρετήσουμε τον τόπο μας τίμια και ουσιαστικά. Εμάς δεν μας αφορούν διαδικασίες μικροπολιτικής αλλά η ουσία που σχετίζεται με την επίλυση των προβλημάτων.
 Αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω όλους τους συνεργάτες μου και να τους ευχηθώ καλή συνέχεια στο δύσκολο έργο που έχουμε αναλάβει να επιτελέσουμε. Σύμφωνα με τα όσα ορίζει ο Καλλικράτης, η θητεία τους λήγει στο τέλος της δημοτικής περιόδου, ωστόσο όπως μου τόνισαν και οι ίδιοι οι παραιτήσεις τους είναι πάντοτε στη διάθεσή μου, δίνοντας έτσι πλήρη εμπιστοσύνη στις ενέργειες και τις πράξεις μου, καθώς μέσα από τη συνεργασία που έχουμε αναπτύξει αυτά τα χρόνια έχουν κατανοήσει πως οι αποφάσεις μου διέπονται από δικαιοσύνη και έτσι σκοπεύω να συνεχίσω. Κλείνοντας, είναι σημαντικό να σημειώσω ότι στο τέλος του 2017 θα γίνουν εκ νέου εκτιμήσεις για το επόμενο διοικητικό σχήμα».

Ευχαριστήριο από τον Δήμο Αλμωπίας και τη ΔΗ.Κ.Ε.Α


ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή  26/ 2/ 2017 με μεγάλη επιτυχία το αποκριάτικο πάρτι που διοργάνωσε ο Δήμος Αλμωπίας και η ΔΗ.Κ.Ε.Α.
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά για τις χορηγίες τους, το εστιατόριο ΔΙΟΝΥΣΟΣ στην Όρμα, το σούπερ μάρκετ FAMILY, την ΠΟΤΟΕΜΠΟΡΙΚΗ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ και να ευχηθούμε καλή Σαρακοστή.



Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗ.Κ.Ε.Α.

ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

"Χελιδονίσματα" στους Προμάχους


Με χαρούμενες παιδικές φωνές πλημμύρισε η πλατεία των Προμάχων, σήμερα Τετάρτη 1 του Μάρτη.
Τα παιδιά του Νηπιαγωγείου, συνοδευόμενα από τη δασκάλα τους, ξεχύθηκαν στα καταστήματα του χωριού και τραγούδησαν τον ερχομό της Άνοιξης με το έθιμο "χελιδονίσματα" και έδωσαν έναν χαρούμενο και αισιόδοξο τόνο στην συννεφιασμένη σήμερα ατμόσφαιρα.
















Με επιτυχία διενεργήθηκε η δωρεάν εξέταση ζαχάρου στους Προμάχους


Με μεγάλη προσέλευση κατοίκων του χωριού, πραγματοποιήθηκε η προληπτική εξέταση ζαχάρου στο Αγροτικό ιατρείο των Προμάχων.
Η δράση διενεργήθηκε από τους υπαλλήλους του "Βοήθεια στο σπίτι" του Δήμου Αλμωπίας και λόγω της ικανής προσέλευσης, χαρακτηρίζεται πλήρως επιτυχημένη.










Δωρεάν εξέταση ζαχάρου στην τοπική κοινότητα Προμάχων


Από την τοπική κοινότητα Προμάχων ανακοινώνεται ότι την Τετάρτη 1 Μαρτίου 2017 και ώρα 8.00 π.μ. θα πραγματοποιηθεί δωρεάν εξέταση ζαχάρου.

Όσοι κάτοικοι ενδιαφέρονται, παρακαλούνται να βρίσκονται στο Αγροτικό ιατρείο της κοινότητας και να είναι νηστικοί

«Ζάβαλη μάικω» Στρατής Μυριβήλης


Η Ζωή εν τάφω του Στρατή Μυριβήλη τοποθετείται στη σειρά των αντιπολεμικών βιβλίων που πήγασαν από τις οδυνηρές εμπειρίες του Α΄ παγκοσμίου πολέμου (1914-1918), ενός πολέμου που όχι μονάχα στοίχισε εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, αλλά πρόσθεσε και μια άλλη πικρή εμπειρία, που προερχόταν από τη μακροχρόνια παραμονή των στρατιωτών στα χαρακώματα της πρώτης γραμμής. Ανάλογα βιβλία που βγήκαν από τον ίδιο πόλεμο είναι η Φωτιά του Γάλλου Ανρί Μπαρμπύς και το περισσότερο γνωστό Ουδέν νεότερον από το Δυτικό Μέτωπο του Γερμανού Έριχ Μαρία Ρεμάρκ.
Ο συγγραφέας έζησε τον πόλεμο των χαρακωμάτων στο Μακεδονικό Μέτωπο (στην περιοχή Μοναστηρίου της Σερβίας) ως εθελοντής. Το βιβλίο είναι γραμμένο με τη μορφή σειράς επιστολών που υποτίθεται ότι έγραψε ο λοχίας Αντώνης Κωστούλας, για να τις στείλει σε κάποια γυναίκα, χωρίς ποτέ να μπορέσει να τις ταχυδρομήσει. Τα χειρόγραφα, λέει ο συγγραφέας, τα περιμάζεψε, όταν σκοτώθηκε ο συμπολεμιστής του λοχίας, και τα εξέδωσε. Φυσικά πρόκειται για «πλαστοπροσωπία», δηλαδή για συγγραφικό τρόπο που χρησιμοποιεί ο Μυριβήλης, για να εκθέσει τις δικές του εμπειρίες.
Στο α΄ απόσπασμα (Η μυστική παπαρούνα) ο αφηγητής υποφέρει από ένα παλιό τραύμα (από τους πολέμους 1912-13) που άνοιξε και τον αναγκάζει να μένει μέρα-νύχτα στο αμπρί του. «Πιάνεται —γράφει— ώρες ώρες το πόδι ως απάνω στο μερί κι ένας σκληρός πόνος μού σουβλίζει το κόκαλο. Πάνουθέ μου ο βράχος ολοένα στάζει. Χτες ξεπατώσαμε τόνα σανίδι κι αδειάσαμε μ’ ένα κουτί της κονσέρβας όλο το νερό που ‘χε συναχτεί στάλα στάλα στη λακούβα του. Ήταν ένα νερό σάπιο, βρώμικο κι ολόμαυρο. Σαν τ’ απονέρια που κατασταλάζουν το χειμώνα στα παλιά νεκροταφεία, σουρωμένα μέσα στα βουλιαγμένα μνημούρια. Μύριζε μούχλα, σβησμένη πίπα κι αποτσίγαρο...».

Στο β΄ απόσπασμα (Ζάβαλη μάικω) ο λοχίας Κωστούλας φιλοξενείται σ’ ένα σπίτι χωρικών της περιοχής του Μοναστηρίου.

"......Είναι μια βδομάδα τώρα που η ζωή μου κυλά σαν μια κορδέλα νερό ανάμεσα στη χλόη. Νιώθω μέρα με τη μέρα πιο δυνατή τη σώψυχη ανάγκη να συναγρικηθώ με την πρωτόγονη ψυχή των ανθρώπων που με φιλοξενούν. Αυτό μ’ έκαμε από την πρώτη κιόλας μέρα να βαλθώ πεισμωμένα να μπω μέσα στο νόημα του γλωσσικού τους ιδιώματος.
Έκαμα ένα γλωσσάριο που το πλουτίζω, το συμπληρώνω μέρα με τη μέρα. Μιλάνε μια γλώσσα που ‘ναι παρακλάδι σλαβικό, με πολλά τούρκικα και ρωμαίικα στοιχεία. Η αντρίκεια της φτογγολογία μού δίνει ένα τονωτικό συναίσθημα. Τα φωνήεντα είναι σπάνια. Η μαλακιά θηλυκάδα τους πνίγεται σ’ ένα κατρακύλισμα από φωνές αδρές και σκληρές. Σαν μιλάν ακούς να δρομίζουν τον κατήφορο βότσαλα και χαλίκια στρογγυλεμένα στ’ ορμητικό ρέμα του Δραγόρα. Μερικές λέξεις έχουν την παρθένα παραστατικότητα των πρωτογέννητων γλωσσών, που δεν ήταν παρά ηχητική μίμηση των κρότων και των θορύβων της ζωντανής ζωής. Για να πούνε πως το πουλί «πέταξε», λένε «π’ρρλιτς». Σε καμιά γλώσσα δεν άκουσα τόσο αληθινό το πέταγμα ενός πουλιού.
Στην σπουδή μου τούτη προχώρεσα κιόλας τόσο όσο χρειάζεται για να τους κάμω να ξεκαρδίζονται στα γέλια σε κάθε φράση που ιδρώνω να συνταιριάξω. Φαίνεται πως τις πιο πολλές φορές ξεφουρνίζω πολύ αστείες γλωσσικές γκάφες που οι μεγάλοι τις σχολιάζουν με δυνατά χάχανα, ώσπου δακρύζουν από τα γέλια, ενώ τα κορίτσια κοκκινίζουν και δαγκάνουνται. Όμως το σπουδαίο είναι που σχεδόν πάντα στο τέλος τα καταφέρνω να μαντέψουν τις απλές ιδέες που πολεμώ να τους εκφράσω. Αυτό βέβαια δείχνει περισσότερο την εξυπνάδα τους και την καπατσοσύνη πόχουν να διαιστάνουνται. Φαντάσου όμως το πανηγύρι που γίνεται μ’ αυτό το μπέρδεμα, αφού το δικό μας το «όχι» το προφέρουν «ναι»!
Μολαταύτα με το φτωχότατο ετούτο γλωσσικό εργαλείο που το ‘φκιασα μόνος και μοναχός μου σα Ρομπινσόνας, ανακάλυψα σήμερα ένα θησαυρό. Έναν αληθινό θησαυρό της αθώας ανθρώπινης ψυχής από κείνους που σε κάμουν να καμαρώνεις γιατ’ είσαι άνθρωπος.
Πρόκειται για τη σπιτονοικοκυρά μου την Άντσιω.
Αναφουφουλιάζει και φρεσκάρει κάθε μέρα το στρωμάτσο που μου γέμισε με καλαμποκόφυλλα. Μου φέρνει μια χοντρή κούπα γάλα κάθε πρωί κι όλη την ώρα που τη ρουφώ, γέρνει πλάι το κεφάλι και με βλέπει σοβαρά και ιλαρά με τα χέρια ενωμένα στην ποδιά της. Με κανακεύει σαν ένα άρρωστο μωρό. Είναι μια φροντίδα στοχαστική και προνοητική, πολύξερη όσο κι απλή στην εκδήλωσή της. Μου την προσφέρει με μιαν ήσυχη και σεμνή αφέλεια, που μολαταύτα κάποτες παίρνει μια μορφή επίσημη, σχεδόν τελετουργική. Αυτή η μεγαλόπρεπη μητέρα, με το λευκό και αυστηρό πρόσωπο, με τα γυμνά καθαρά πόδια και το πολύζωστο τριχόσκοινο στη μέση, είναι μια γυναίκα από άλλη φυλή, και δεν έγιναν ακόμα είκοσι μέρες που τη γνώρισα. Ωστόσο προβλέπει μ’ ένα θαυμαστόν τρόπο ένα σωρό μικροπράγματα για ανάγκες και συνήθειές μου που δεν ήταν ποτές δικές της. Τις μυρίζεται με το ένστιχτο που μόνο το μητρικό φίλτρο γυμνάζει μέσα στις γυναίκες. Και τις θεραπεύει με μια σοβαρή καλοσύνη, τόσο σοβαρή, που ποτές μου δεν τόλμησα να της πω ένα ευχαριστώ. Μου φαίνεται πως θα τη βρίσω μ’ αυτήν την τυπική την χωραΐτικη λέξη. Αιστάνουμαι πως θα τάραζα μ’ αυτή την έκφραση του συμβατικού πολιτισμού μας τούτη την άκρατη και πηγαία ανάβρα της καλοσύνης, που ρέει δίπλα μου έτσι φυσικά, σαν μες από τη φούχτα του Θεού. Ύστερα θα ‘τανε κι αστείο. Δε θα ‘κανα άλλο παρά να λέω και να ξαναλέω από το πρωί ως το βράδυ «σπολλάτ γκοσποντίνα» για όλες τις μικρές ευεργεσίες που μου γίνονται κάθε στιγμή μέσα στο σπίτι της. Καταλαβαίνω μονάχα πως ξεχειλάει μέσα μου μια θάλασσα ευγνωμοσύνης σιωπηλής και συγκρατημένης. Είναι ένα δυνατό μύρο που μαζεύεται αξεθύμαστο στην καρδιά μου, σαν μέσα σε βουλωμένο μυρογυάλι.
Λοιπόν αυτό που έμαθα σήμερα είναι πως η Άντσιω έχει δύο γιους στρατιώτες. Είναι στα χαρακώματα του Περιστεριού αυτά τα παιδιά. Μαζί με τους οχτρούς που ‘χαμε αντίκρυ μας. Αυτός είναι ο θησαυρός που ξεσκάλισα σήμερα μέσα σ’ αυτή τη χωριάτικη ψυχή, που ‘ναι αγνή σαν τ’ απάτητο χιόνι.
Τούτοι εδώ μιλάνε μια γλώσσα που την καταλαβαίνουν κι οι Σέρβοι κι οι Βούλγαροι. Τους πρώτους τους μισούνε, γιατί τους πιλατεύουν και τους μεταχειρίζουνται για Βουλγάρους. Και τους Βουλγάρους τους μισούν, γιατί πήραν τα παιδιά τους στον πόλεμο. Εμάς τους Ρωμιούς μάς δέχουνται με κάποια συμπαθητική περιέργεια, μόνο και μόνο γιατί είμαστε οι γνήσιοι πνευματικοί υποταχτικοί του Πατρίκ, δηλαδή του Οικουμενικού Πατριάρχη. Η ιδέα του Πατριαρχείου απλώνεται ακόμα, τυλιγμένη σε μια μυστικοπάθεια πολύ παράξενη, πάνω σε τούτο τον απλοϊκό χριστιανικόν κόσμο[...]
Έτσι, το πάρσιμο των δυο παλικαριών της στον πόλεμο η Άντσιω το δέχεται σαν ένα βαρύ κακό που ‘πεσε μέσα στο σπίτι, σαν οργή Θεού.
Υποτάζεται ταπεινά και καρτερικά σ’ αυτή την ακαταγώνιστη δυστυχία, με τα χέρια δεμένα στην ποδιά της. Και μονάχα προσεύκεται. Κι εμένα, που στάθηκα τόσους μήνες με οπλισμένο χέρι αντίκρυ στα παιδιά της, που μπορεί και να τα σκότωσα μέσα στη φαντασία της, με βλέπει το ίδιο σαν ένα ακόμα θύμα της ίδιας θεομηνίας. Η συμπόνεσή της πέφτει πάνω μου καθάρια σαν τη βροχή τ’ ουρανού. Δίχως βαρυγκόμιση, δίχως πικρή επιφύλαξη, δίχως παράπονο. Είμαι και ‘γω στα μάτια της μονάχα ένας «άσκερ», ένας «ζάβαλη άσκερ», δυστυχισμένος στρατιώτης. Ωστόσο μπορούσε περίφημα μια νύχτα, σε κάποια σύγκρουση περιπόλων που τρακάρουνε στα τυφλά, μπορούσε να τύχαινε η καρδιά των παιδιών της αντίκρυ στη λόγχη μου. Κι η λόγχη μου θα ‘μπαινε βαθιά, θα ‘μπαινε ψυχρή μέσα στην καρδιά των παιδιών της. Θα ‘μπαινε, καημένη Άντσιω, μέσα στη δική σου την καρδιά. Μα δεν το βάζει ο νους της να μολέψει με μια τέτοια σκέψη την απλωτή χειρονομία της, σαν μου προσφέρνει στη χοντρή χωματένια κούπα με τα κόκκινα και μαβιά λουλούδια το φρεσκοαρμεγμένο γάλα της γελάδας. Αυτό που μου τ’ αρμέγει τραγουδώντας κάτω στο ντάμι η κόρη της η Γκιβέζω, η γλυκιά αδερφή των δύο άγνωστών μου οχτρών. Και σα μου φρεσκάρει το στρωμάτσο για να το κάμει όσο είναι βολετό πιο ξεκουραστικό για το πονεμένο κορμί μου, δε συλλογιέται πως μπορεί ο ίδιος εγώ αύριο-μεθαύριο να ξεκοιλιάσω τα παιδιά της. Με ρωτάει όμως συχνά για τη μάνα μου:
— Τώρα θα κλαίει;
— Ναι, θα κλαίει.
— Και θα σας απαντέχει;
— Θα μας απαντέχει...
— Ζάβαλη μάικω!
Σωπαίνει, κρατά τη σαγίτα και με κοιτάζει με αγαθά, γαλάζια μάτια. Ύστερα λέει με μονότονη φωνή:
— Πρώτα μου τα πήραν οι Σέρβοι. Τα κατέβασαν από το κάρο, τα ‘δειραν και μου τα πήρανε. Είστε Σέρβοι, φώναζαν, γιατί δεν θέλετε να πολεμήσετε το Βούλγαρο; Κατόπι ήρθαν μαζί με τους Γερμανούς οι Βούλγαροι. Είστε Βούλγαροι, φώναζαν. Μπρος, να πολεμήσετε το Σέρβο. Και άιντε ξύλο, και άιντε φυλακή.
— Ζάβαλη μάικω!......"

ζάβαλη μάικω: (λ. σέρβικες), δύστυχη μάνα.
σώψυχος: μέσα από την ψυχή, εσωτερικός.
συναγρικιέμαι: συνομιλώ, συνεννοούμαι.
γλωσσάριο: πίνακας άγνωστων λέξεων.
δρομίζω: τρέχω.
Δραγόρας: ποτάμι της περιοχής.
ιλαρός: χαρούμενος, ευτυχισμένος.
φίλτρο: στοργή.
χωραΐτικος: από τη χώρα, δηλ. από την πόλη, αστικός.
σπολλάτ: από το βυζαντινό «εις πολλά έτη», ευχαριστώ.
γκοσποντίνα: (λ. σερβική), κυρά.
Περιστέρι: οχυρό που το κατείχαν οι Γερμανοί και Βούλγαροι, απέναντι από τα συμμαχικά χαρακώματα, όπου πολεμούσε ο αφηγητής.
άσκερ: (λ. τούρκ.), στρατιώτης.
ντάμι: (λ. τούρκ.), αγροτικό καλύβι, στάβλος.







ΠΗΓΗ...http://latistor.blogspot.gr

"Δελτίο καιρού" Πολυξένη Αδάμ-Βελένη


Νόμιζε πως μπορούσε να γίνει πουλί
με τη φαντασία της.
Να βλέπει τους κάμπους, τα χωράφια, τα λιβάδια
να καρπίζουν.

Νόμιζε πως ήθελε να πετάξει
πάνω από όλα,
Να τα βλέπει εποπτικά
σαν να ήτανε η άνοιξη
οδηγός της.

Νόμιζε πως ήξερε ν’ αρμενίζει στα πέλαγα
Χωρίς πυξίδες κι άλλα βοηθήματα
συναισθηματικά κι ανούσια.

Μα ακουμπούσε πάλι το κεφάλι της στα χέρια της
Κοιτώντας το κενό ανάμεσα στις χαραμάδες

-Θα χρειαστούν πολλά καύσιμα φέτος
Ο χειμώνας, είπαν, θα είναι βαρύς.


Πολυξένη Αδάμ-Βελένη
από τη συλλογή Καιροσκόπιο (2011-2016)
Περιλαμβάνεται στην έκδοση Το λίγο του χρόνου, 2017




"Γνωμικά" Τάσος Λειβαδίτης


Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βράδια κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα.
Ένα σπίτι για να γεννηθείς
ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις
ένας στίχος για να κρυφτείς
ένας κόσμος για να πεθάνεις.
Εκείνον τον καιρό έψαχνα να βρω κάτι που είχα χάσει (αν το βρω, ίσως σωθώ — ίσως σωθεί κι η ανθρωπότητα)
Ώ απέραντη νοσταλγία για κάτι που ποτέ δεν ζήσαμε
κι όμως αυτό υπήρξε όλη η ζωή μας…
Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον
είμαστε κιόλας νεκροί.
Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βράδια κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα.






Ιερή Λιτανεία


Σα σκόρπια κομμάτια παζλ είναι ανάκατες οι εικόνες μας στους χαώδεις διαδρόμους τους μυαλού μου.
Διαδέχονται η μια την άλλη μη μπορώντας να ταιριάξουν αναμεταξύ τους.
Επιτυχία θα είναι να τις ενώσω.
Να έρθουν και να κολλήσουν τόσο όμοια και σφιχτά ώστε να αποκαλύψουν την αρχική πηγή τους.
Να τραβήξω δειλά στην επιφάνεια την υπέρτατή μου σκέψη,
Μια εικόνα που με στοιχειώνει μα και συνάμα μου δίνει ζωή,
Την ιερή στιγμή που,
Κρατώ στα δυο ανάξια χέρια μου το κεφάλι σου και το προσκυνώ,
στάζοντας αίμα.

Γράφει η Νάντια Κορτάθαρ
Είμαι ψυχολόγος. Αγαπώ τον έρωτα γιατί με κάνει να νιώθω ζωντανή.





Αγαπώ σημαίνει αποδέχομαι


Η αγάπη είναι πάνω απ'όλα!
Να βρει κανείς την αγάπη στον άλλον είναι ευτυχία... Να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να δώσει και να δοθεί σε μία σχέση, σχέση ζωής.
Αναρωτιέμαι λοιπόν: Άν δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας, το σώμα μας, την ψυχή μας, τις αδυναμίες μας, πως μπορεί να μας αγαπήσει κάποιος άλλος; Τι θα σήμαινε στα αλήθεια μία αγάπη σαν κι αυτή;
Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά: Το να έχουμε ανάγκη έναν άνθρωπο, να μας δέχεται και να μοιραζόμαστε μαζί του τα πάντα δεν υποδεικνύει αδυναμία, ούτε είναι κακό πράγμα.
Όμως για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, πρέπει πρώτα να νιώσουμε καλά με τον εαυτό μας και να περιμένουμε να αγαπηθούμε για όλα αυτά που ήμαστε και αξίζουμε και όχι να ψάχνουμε κάποιον να μας αγαπήσει για να νιώσουμε καλά.
Όταν είμαστε καλά με τον εαυτό μας τότε μπορούμε να μοιραστούμε τα θετικά συναισθήματα που ήδη νιώθουμε, να δώσουμε αγάπη ''σαν κι αυτή που ήδη νιώθουμε...'' Στην αντίθετη περίπτωση όμως, στην περίπτωση που δεν έχουμε εμείς μάθει να αγαπάμε τον εαυτό μας, η συναισθηματική συναλλαγή στην σχέση δεν είναι ασφαλής...
Άν ο σύντροφος μας νιώθει ότι δίνει αλλά δεν παίρνει, αισθάνεται την ανασφάλεια και την συναισθηματική ανεπάρκεια του συντρόφου και επέρχεται σύγκρουση. Ακόμα και αν βρεθεί ο “ιδανικός-ή” σύντροφος που θα νιώθει την ανάγκη να φροντίζει κάποιον για τη δική του προσωπική ευχαρίστηση, η σχέση είναι καταδικασμένη να μην κρατήσει πολύ.
Γιατί καλώς ή κακώς κάποια στιγμή οι “αδυναμίες” βγαίνουν στην επιφάνεια από τις δύο πλευρές και στο τέλος μένουν μόνο τα συναισθήματα του θυμού, της απογοήτευσης και της προδοσίας...
Ο άνθρωπος λοιπόν, που αγαπάει τον εαυτό του, ψάχνει κάποιον να μοιραστεί την χαρά της ζωής και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της σχέσης του χωρίς ταμπού και κόμπλεξ. Αυτό θα του κάνει ευκολότερη την ζωή, στην συνύπαρξη του μαζί με τον άλλο.
Έτσι ξανά και ξανά γυρνάμε στο ίδιο συμπέρασμα, την ίδια διαπίστωση: Να μάθουμε να αγαπάμε αυτό που είμαστε, όλες τις εμπειρίες μας που μας έκαναν σήμερα αυτό που είμαστε... Είναι η πιο ασφαλής οδός για να βρούμε τον άνθρωπο μας, αφού πρώτα αγαπήσουμε και εκτιμήσουμε εμείς τον δικό μας εαυτό.
Αγαπώ αυτό που είμαι σημαίνει αποδέχομαι τον εσωτερικό μου κόσμο, τις σκέψεις μου, τα συναισθήματα μου και τα ελαττώματα μου, χωρίς να κατηγορώ τον εαυτό μου και να δίνω ταυτότητα σε αυτά (''εγώ είμαι ανίκανος, εγώ είμαι λάθος'' κλπ.). Γιατί τότε φυσικό επακόλουθο είναι να βλέπουμε τον κόσμο ανάλογα με το πως βλέπουμε τον εαυτό μας...
Δεν νομίζετε ότι ήρθε η στιγμή να αποβάλλουμε τα αισθήματα κατωτερότητας και μειονεξίας που μας βασανίζουν; Όταν γίνει αυτό το σώμα και ο νους μας θα δέχονται την ασφάλεια που εμείς τους προσφέρουμε και δεν θα αναζητούν άσυλο και σωτηρία στην συνεξάρτηση και στα (προβληματικά) αντανακλαστικά της.
Και να θυμάστε είναι ΟΚ να μην είστε τέλειοι!!

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος, xidaras.gr
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”






"Μαρτυρίες" Γιάννης Ρίτσος


Δυὸ χρόνια ἐκείνη τὸν περίμενε, μὲ τὴν ψυχή στὰ δόντια, ὅπως λένε,

κ’ ἐκεῖνος ἦρθε κάποια μέρα, ἀρχὲς τῆς ἄνοιξης, σὰ νὰ μὴν εἶχε συμβεῖ τίποτα.

Αὐτό ἀκριβῶς τὴ σκότωσε. Δέν κατάλαβε ἐκεῖνος

πὼς ἦταν πεθαμένη ἀντίκρυ του, μὲ φόντο

ἕνα περίλαμπρο, τετράγωνο, ἀνοιχτό παράθυρο.

Τὴν κοίταζε μ’ ἐρωτικὴν αὐτοπεποίθηση,

μ’ αὐτὴ τὴν εὔκολη, σχεδόν ἐπαγγελματική, ἀσκημένη ἐπιθυμία.

Τὸ βλέμμα του

ζεστά ψυχρό τρυπάνιζε κάποια παλιά ναρκωμένη πληγή μές στὰ ὀστά της.

Κ’ ἤτανε μιὰ σκηνή παράξενη κι ὡραία, σὰν κάποιος

νἄχε πεθάνει ἀμίλητος στὴν πολυθρόνα τοῦ ὀδοντιατρείου

κι ὁ γιατρὸς νὰ συνέχιζε ἥσυχα νὰ τοῦ σφραγίζει ἕνα δόντι

ἐνῶ ὁ ἥλιος τοῦ Ἰουνίου λαμποκοποῦσε στὸ καφετί πετσί τῆς πολυθρόνας.



Γιάννης Ρίτσος: Μαρτυρίες

"Παιδικά χρόνια" Θωμάς Γκόρπας


«Μεγάλωσα με μπαλωμένα ρούχα, καβάλα σε τοπία όπου έπαιζαν όλες οι μουσικές της μελαγχολίας, έτρεχαν οι ανοιχτές πληγές της δυστυχίας, χαχάνιζαν οι ανοιχτές πληγές της προδοσίας και πότιζαν τα φαρμάκια της κοινωνίας, καινούρια ρούχα ήταν τα φρέσκα χρώματα της ερημιάς, παλιά τραγούδια ήταν κιόλας τα ρεμπέτικα.

[...]

Μεγάλωσα χωρίς γιαγιά και παραμύθια δίπλα στο τζάκι φτιάχνοντας παιχνίδια μόνος μου, καραγκιόζους, αυτοκινητάκια, αετούς, αξούς, μύλους και σεριτσάλια και τα πούλαγα, με τα λεφτά αγόραζα κουλούρια, καραμέλες, κάστανα, χαλκομανίες, πληγές χρώματα και χρωματιστά όνειρα....

Οι παιδικοί μου κήποι ήταν πράσινα άλογα και τ’ άλογα φαίνονταν πράσινα μέσα από τα τριφύλλια...

Στα έξι μου στο κορμί μου φώλιαζε γεροντικό μυαλό και καρδιά αιώνια νανουρισμένη μ’ αναστεναγμούς, επιθανάτια φιλιά και σκοτεινά τραγούδια.

[...]

Μεγάλωσα με τα “ποιος είσαι συ;”, “Ποιος είναι αυτός;”, “”Μην πας εκεί!”, “Μην πας μ’ αυτούς”, “Κάτσε στ’ αυγά σου!” και “Θεούλη μου, φύλαγε....” έως τα δεκαπέντε μου και μετά σκατά κι απόσκατα....

Πηδάω μάντρα σινεμά καλοκαίρια ’45- ’47, βλέπω Ταρζάν, Ζορρό, Ρομπ΄εν των Δασών, Χονδρό- Λιγνό και Σαρλώ, ακούω τραγούδιι της Ντιάνας Ντάρμπιν γλυκό, πηδάω συρματοπλεγμένα κάγκελα γυμνασίου χειμώνες καλοκαίρια ’47- ’52, ανοίγω με συρματάκι την αποθήκη του γυμναστηρίου κλέβω μουχλιασμένο δίσκο και ρίχνω ελληνική δισκοβολία, κλέβω μουχλιασμένα μπάλα, παίζω βόλεϋ και μπάσκετ, την άλλη μέρα με καλεί ο γυμνασιάρχης...

Δηλητήρια μέσα στο μάτωμα, ντρεπόμουνα τα πάντα, μέσα σ’ αυτή τη ντροπή ζεστάθηκαν ταξίδια που ακόμα δεν έκαμα...»



Θωμάς Γκόρπας: Τα Ποιήματα 1957-1983

Ο Θωμάς Γκόρπας ήταν Έλληνας ποιητής, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1935 στο Μεσολόγγι και πέθανε στην Αθήνα την Πρωταπριλιά του 2003.




"Η ενεργός αγάπη" Φίοντορ Ντοστογιέφσκι


«Η ενεργός αγάπη είναι κάτι πολύ πιο σκληρό και φοβερό από την αγάπη που περιορίζεται στα όνειρα.

Η ονειροπόλα αγάπη διψάει για σύντομα κατορθώματα, ζητάει μια γρήγορη ικανοποίηση και το γενικό θαυμασμό.

Σε τέτοιες περιπτώσεις μερικοί φτάνουν πραγματικά να θυσιάσουν και τη ζωή τους ακόμα, αρκεί να μην περιμένουν πολύ, μα να πραγματοποιηθεί γρήγορα τ’ όνειρό τους.

Και να’ ναι σα μια θεατρική παράσταση που να τη βλέπουν όλοι και να τη χειροκροτούν.

Μα η ενεργός αγάπη χρειάζεται δουλειά κι επίμονη αυτοκυριαρχία και για μερικούς είναι ίσως-ίσως ολόκληρη επιστήμη.

Μα σας προλέγω πως ακόμα και τη στιγμή που θα δείτε με φρίκη πως παρ’ όλες σας τις προσπάθειες όχι μονάχα δεν πλησιάσατε τον σκοπό σας, μα αντίθετα ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό».
. . .
«Αυτός που λέει ψέματα στον εαυτό του και πιστεύει στο ίδιο του το ψέμα, φτάνει στο σημείο να μη βλέπει καμιά αλήθεια ούτε μέσα του ούτε και στους άλλους.

Κι έτσι χάνει κάθε εκτίμηση για τους άλλους και κάθε αυτοεκτίμηση.

Μην εκτιμώντας κανέναν, παύει να αγαπάει.

Και μην έχοντας την αγάπη, αρχίζει να παρασέρνεται από τα πάθη και την ακολασία για να απασχοληθεί και να διασκεδάσει.

Έτσι φτάνει στην απόλυτη κτηνωδία, και όλα αυτά επειδή λέει συνεχώς ψέματα στους άλλους και στον εαυτό του».



Αποσπάσματα από το βιβλίο του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, Αδελφοί Καραμάζοφ, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία (11 Νοεμβρίου 1821-9 Φεβρουαρίου 1881) ήταν Ρώσος συγγραφέας. Θεωρείται κορυφαία μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας ενώ χαρακτηρίζεται ως ένας από τους σπουδαιότερους ψυχογράφους.
 Επηρέασε σημαντικά όχι μόνο τους Ρώσους συγγραφείς αλλά και πολλούς μελλοντικούς και σύγχρονους όπως οι TMann, Hemmingway, Woolf, Joyce, κ.α. Ο Albert Camus τον αποκαλούσε ως τον σπουδαιότερο προφήτη του 20ού αιώνα, ενώ οι Νίτσε και Φρόιντ άντλησαν πολλά από το έργο του.
 Μερικά από τα πιο γνωστά του έργα είναι: Έγκλημα και Τιμωρία, Ο Ηλίθιος, Οι Δαιμονισμένοι, Αδελφοί Καραμαζώφ, Το Όνειρο ενός Γελοίου, Ταπεινοί και Καταφρονεμένοι, Ο Παίκτης.
 Οι μεταφράσεις του έργου του στα ελληνικά από τον Άρη Αλεξάνδρου θεωρούνται αξεπέραστες.





«Βασίσου πάνω μου» Χόρχε Μπουκάι


Ήταν μια φορά ένας βασιλιάς που του άρεσε πάρα πολύ το κυνήγι του αγριογούρουνου. Μια φορά τη βδομάδα, παρέα με τους πιο στενούς φίλους και με τους καλύτερους τοξότες του, έβγαινε από το παλάτι κι έμπαινε στο δάσος αναζητώντας τα επικίνδυνα ζώα που, πράγματι, δημιουργούσαν προβλήματα σε όλους τους γεωργούς και τους κτηνοτρόφους του βασιλείου. Έτσι, η συγκίνηση της περιπέτειας συμπληρωνόταν από την υπηρεσία που παρείχε στους υπηκόους του ελευθερώνοντάς τους από τους χειρότερους εχθρούς τους, που λεηλατούσαν και σκότωναν.
Η τεχνική του κυνηγιού ήταν πάντα η ίδια: εντόπιζαν ένα κοπάδι αγριογούρουνων, το περικύκλωναν και το ανάγκαζαν να κατευθυνθεί σε κάποιο ξέφωτο, όπου θα γινόταν η αναμέτρηση.
Για να διατηρηθεί ο αθλητικός χαρακτήρας του κυνηγιού, ήταν απαραίτητο ο κυνηγός (κάποιος από τους φίλους του ή ο ίδιος ο βασιλιάς)  να αφήσει το άλογό του και να αναμετρηθεί σώμα με σώμα με το ζώο, οπλισμένος μονάχα με μία λόγχη κι ένα κοφτερό μαχαίρι. Έπρεπε να χρησιμοποιήσει όλη του την ευκινησία για να ξεφύγει από τα μυτερά δόντια του και να ακονίσει τα αντανακλαστικά του ώστε να μη πέσει στο έδαφος κατά την επίθεσή του. Χρειαζόταν μεγάλη δεξιοτεχνία και ταχύτητα  για να καρφώσει την αιχμή της λόγχης σε κάποιο ζωτικό σημείο, και μετά να βρει το κουράγιο να πηδήξει πάνω στο πληγωμένο ζώο για να το αποτελειώσει με το μαχαίρι.
Ο τοξότης της αυλής ήταν ο μοναδικός τρόπος άμυνας του κυνηγού, αν κάτι πήγαινε στραβά. Ενώ όλοι στέκονταν σε κύκλο γύρω από το θέαμα παρακολουθώντας τη μάχη, ο φρουρός παρέμενε με τα μάτια ορθάνοιχτα, το τόξο ήδη τεντωμένο και το βέλος έτοιμο. Η ακρίβεια της βολής θα έκανε τη διαφορά ανάμεσα στον αγώνα του κυνηγού για να επιβιώσει ή τον αναπότρεπτο θάνατό του.
Μια μέρα καθώς ο βασιλιάς κυνηγούσε ένα κοπάδι αγριογούρουνα που λεηλατούσαν τις δυτικές περιοχές του βασιλείου, μπήκε με τους συντρόφους του σε ένα μέρος του δάσους που δεν είχε ξαναδεί. Δεν ήταν και πολύ διαφορετικό από το υπόλοιπο δάσος, με εξαίρεση το γεγονός ότι, σχεδόν σε κάθε δένδρο, ήταν ζωγραφισμένος ένας υποτυπώδης στόχος. Τρείς ομόκεντροι κύκλοι από ασβέστη και ένας ακόμη μικρός άσπρος κύκλος στο κέντρο. Ο βασιλιάς δεν εξεπλάγη από τους ζωγραφισμένους κύκλους στους κορμούς των δέντρων αλλά απ΄το ότι ακριβώς στο κέντρο κάθε άσπρου κύκλου, υπήρχε καρφωμένο ένα βέλος.
Τριάντα ή σαράντα κορμοί έπειθαν για την ακρίβεια των βολών, κάθε δέντρο μ’έναν άσπρο κύκλο, κάθε κύκλος μ’ένα βέλος, κάθε βέλος στο κέντρο ακριβώς του στόχου. Βέλη που πάντα αντανακλούσαν τα ίδια χρώματα στα φτερά τους. Βέλη ίδια, ριγμένα πιθανότατα από τον ίδιο τοξότη.
Ο βασιλιάς ρώτησε κάποιον από τους οδηγούς ποιος ήταν υπεύθυνος για αυτές τις τόσο ακριβείς βολές, αλλά κανείς δεν ήξερε να του απαντήσει.
«Ένας  τέτοιος τοξότης θα ήταν η καλύτερη εγγύηση για την ασφάλεια του βασιλιά» σχολίασε κάποιος.
«Μ’ένα σωματοφύλακα ικανό να πετύχει σαράντα στα σαράντα, εγώ θα πήγαινα να κυνηγήσω λιοντάρια με μια βελόνα…» γέλασε ο άλλος.
«Μακάρι να είναι μόνο ένας» είπε ο τοξότης του βασιλιά, «γιατί, αν είναι πολλοί, θα μείνουμε όλοι χωρίς δουλειά.»
Ο βασιλιάς συμφώνησε και, ξύνοντας το πιγούνι του, διέταξε να του φέρουν τον αρχιυπηρέτη του. Μόλις τον είδε, του είπε:
«Θέλω αυτόν τον τοξότη στο παλάτι μου, αύριο το απόγευμα. Πείσε τον να με δεί, διέταξέ τον να έρθει ή φέρ’ τον με τη φρουρά. Έγινα σαφής:»
«Μάλιστα, μεγαλειότατε» είπε ο άλλος, και παίρνοντας ένα άλογο έφυγε προς το χωριό για να ψάξει τον αλάνθαστο τοξότη.
Την επόμενη μέρα, ένας καμαριέρης χτύπησε την πόρτα του βασιλικού υπνοδωματίου για να πει στον άρχοντα ότι ο υπηρέτης του είχε φτάσει και ζητούσε να τον δεί.
Ο μονάρχης ντύθηκε βιαστικά και πήγε ενθουσιασμένος να βρει τον επισκέπτη.
Μόλις έφτασε στη σάλα υποδοχής, δίπλα στον απεσταλμένο του είδε μονάχα ένα νεαρό γύρο στα δεκαπέντε-δεκάξι που κρατούσε αμήχανα ένα μικρό τόξο.
«Ποιο είναι αυτό το παιδί;» ρώτησε ο βασιλιάς.
«Είναι ο νέος που ζήτησες να φέρω» είπε ο υπηρέτης , «αυτός που έριξε τα βέλη στο δάσος».
«Είναι αλήθεια νεαρέ; Εσύ έριξες εκείνα τα βέλη; Πρόσεξε  τα ψέματα, φιλαράκο μου, θα μπορούσαν να σου στοιχίσουν το κεφάλι σου»…
Ο νέος χαμήλωσε το βλέμμα και, τραυλίζοντας από το φόβο, απάντησε:
«Ναι, είναι αλήθεια, εγώ τα έριξα».
«Όλα;» ρώτησε ο βασιλιάς.
«Το καθένα από αυτά» είπε ο νέος.
«Ποιός σου έμαθε τοξοβολία;» ρώτησε ο μονάρχης.
«Ο πατέρας μου» απάντησε ο τοξότης.
«Κι αυτός, που είναι;» ρώτησε ο βασιλιάς.
«Πέθανε πριν έξι μήνες» είπε θλιμμένα  ο έφηβος.
Δεν έχουμε το δάσκαλο, αλλά έχουμε τον καλύτερο μαθητή του, σκέφτηκε ο βασιλιάς.
«Ποια είναι η τεχνική» ρώτησε ο βασιλιάς.
«Τεχνική;» επανέλαβε ο νέος.
«Ο τρόπος να πετύχεις ένα βέλος ακριβώς στο κέντρο κάθε στόχου» εξήγησε ο βασιλιάς.
«Πανεύκολο» είπε ο μικρός. «Πρώτα ρίχνω το βέλος στο δέντρο και μετά ζωγραφίζω τους κύκλους γύρω του.»



Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Βασίσου πάνω μου» 





«Μάρτης», «Μαρτιά», «Μαρτίνκα».


Καλό μήνα σε όλες και όλους!

Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, συνηθίζεται να φοριέται στον καρπό του χεριού ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον «Μάρτη» ή «Μαρτιά». Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο «Μάρτης» φοριέται κυρίως από τα παιδιά για να προστατεύει τα πρόσωπά του από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν.


Ο "Μάρτης" φτιάχνεται την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου και φοριέται είτε σαν δαχτυλίδι στα δάχτυλα, είτε στον καρπό του χεριού σαν βραχιόλι. Καμιά φορά φοριέται ακόμα και στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, ώστε να μην σκοντάφτει ο κάτοχός του.
"Μάρτη" δεν φορούσαν μόνο οι άνθρωποι.

 Σε κάποιες περιοχές της χώρας κρεμούσαν την κλωστή όλη τη νύχτα στα κλαδιά μιας τριανταφυλλιάς για να χαρίσουν ανθοφορία, ενώ σε άλλες περιοχές την έβαζαν γύρω από τις στάμνες για να προστατέψουν το νερό από τον ήλιο και να το διατηρήσουν κρύο.
 Σε άλλες περιοχές το φορούσαν μέχρι να φανούν τα πρώτα χελιδόνια, οπότε και το άφηναν πάνω σε τριανταφυλλιές, ώστε να τον πάρουν τα πουλιά για να χτίσουν τη φωλιά τους. Αλλού πάλι το φορούν ως την Ανάσταση, οπότε και το δένουν στις λαμπάδες της Λαμπρής για να καεί μαζί του.

Ο «Μάρτης» ή «Μαρτιά» είναι ένα παμπάλαιο έθιμο εξαπλωμένο σε όλα τα Βαλκάνια, λόγω της υιοθέτησής του από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι και το διατήρησαν. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια, επειδή οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων συνήθιζαν να δένουν μια κλωστή, την «Κρόκη», στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.
































ΠΗΓΗ...http://omospondiamakedonon.blogspot.gr/

Ο Ετήσιος χορός του Εκπολιτιστικού Ομίλου Γιαννιτσών “Η ΠΕΛΛΑ ”


Ο πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο του Εκπολιτιστικού Ομίλου Γιαννιτσών “Η ΠΕΛΛΑ ” ευχαριστεί θερμά τα μέλη και τους φίλους του Συλλόγου που παραβρέθηκαν στον ετήσιο χορό του Ομίλου που πραγματοποιήθηκε με τεράστια επιτυχία στο ΟΝΕΙΡΩΝ ΖΕΥΞΗ το Σαββάτο 25/2/2017.

Η εκδήλωση άρχισε  με την  πετυχημένη εμφάνιση των χορευτικών τμημάτων του Ομίλου  μας, την οποία οι παρευρισκόμενοι παρακολούθησαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ενθουσιασμό.
Ακολούθως  ο πρόεδρος του Ομίλου, κ. Γεώργιος Δόντσιος , καλωσόρισε όλους τους παρευρισκόμενους που τίμησαν με τη παρουσία τους και στήριξαν τον Όμιλο στην εκδήλωσή του.
Στη συνέχεια τιμήθηκαν με επίδοση πλακετών κατόπιν ομόφωνης απόφασης  του Δ.Σ. δύο εξέχουσες  προσωπικότητες οι οποίοι έχουν θέσει τον εαυτό τους στην τέχνη, την ιστορία , την παράδοση και τον πολιτισμό:
- κ. Ευάγγελος Αραμπατζής  Μαέστρος και  Διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων Ελλάδος (ΣΟΝΕ),  για την άριστη συνεργασία με τον Όμιλό μας  και τη συμβολή του στην πολιτιστική και κοινωνική αναβάθμιση του τόπου μας . 
Ο κ Αραμπατζής ευχαρίστησε τον Όμιλο για την τιμή που του έγινε, εξήρε την άριστη συνεργασία μας, δήλωσε πως η σχέση ΣΟΝΕ-ΠΕΛΛΑ είναι άρρηκτη και ανακοίνωσε μεγάλη συναυλία της ΣΟΝΕ στα Γιαννιτσά με τον Όμιλό μας το Νοέμβριο 2017.
- κ. Ιωάννης Παπαλαζάρου (μέλλος του Ομίλου)  εκπαιδευτικός – ιστορικός - συγγραφέας,  για το συγγραφικό του έργο και την πολύχρονη πολιτιστική του προσφορά στην τοπική ιστορία και παράδοση.
Ο κ Παπαλαζάρου με τη σειρά του ευχαριστώντας  τον Όμιλο για την τιμή που του έγινε,  παρέδωσε στον πρόεδρο του Ομίλου, από το προσωπικό του ιστορικό αρχείο, έγγραφα και καταστατικό που αποδεικνύουν  την  πρώτη ίδρυση του Ομίλου μας με την επωνυμία ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ «Η ΠΕΛΛΑ»  το έτος  1872 που στη συνέχεια και λόγω των δύσκολων καιρών (Τουρκοκρατία) παρέμεινε ανενεργός , κατόπιν το 1905 επανιδρύθηκε με την ονομασία ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΕΝ ΓΙΕΝΙΤΣΟΙΣ «ΠΕΛΛΗ», η κίνηση αυτή προσφοράς των ιστορικών αρχείων του τιμωμένου  καταχειροκροτήθηκε,  προκαλώντας συγκίνηση στον πρόεδρο του Ομίλου , το ΔΣ και τους παρευρισκομένους.
Την σκυτάλη πήρε το διασκεδαστικό μέρος της βραδιάς με την εκπληκτική ορχήστρα του Παύλου Ματρακούλια ενισχυμένη με εντυπωσιακή σύνθεση πνευστών (χάλκινα) και έγχορδων οργάνων που με τους ήχους και μελωδίες δημιούργησαν στους θαμώνες ατελείωτη χορευτική διάθεση. Ο κόσμος που γέμισε το κέντρο ξέχασε για λίγο την καθημερινότητα , διασκέδασε με απεριόριστο κέφι και με χορούς από όλη την Ελλάδα που κράτησε μέχρι τις πρωινές ώρες.

Μας τίμησαν με την παρουσία τους οι :

Δήμαρχος Πέλλας κ. Γ. Στάμκος
Η βουλευτής Πέλλας κ. Θ. Τζάκρη
Ο βουλευτής Πέλλας κ. Γ.Καρασμάνης
Ο περιφερειακός σύμβουλος Πέλλας κ. Ι. Ανδρίτσος
Ο Υδντής  Αστυνομικής Δνσης Πέλλας κ. Π. Περδικάτσης
Ο Πρόεδρος της ΔΗΚΕΠΑ Πέλλας  κ. Απ. Φάκας 
Οι Αντιδήμαρχοι κ. Κερασόπουλος Παναγιώτης,  κ. Ι. Γυριχίδης 
Ο Πρώην βουλευτής κ. Δ. Σταμενίτης
Το επιτελείο της Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων Ελλάδος (ΣΟΝΕ) με επικεφαλής τον μαέστρο και διευθυντή κ. Ευάγγελο Αραμπατζή. (Τιμόμενος)
κ. Ιωάννης Παπαλαζάρου (μέλλος του Ομίλου)  (Τιμόμενος)

Πρόεδροι, χοροδιδάσκαλοι και αντιπροσωπείες από τους Συλλόγους της περιοχής μας.

Ιστορική Και Λαογραφική Εταιρεία Γιαννιτσών "Ο Φίλιππος"
Ναυτικός Όμιλος Γιαννιτσών  (Ν.Ο.Γ.)
Γ.Α.Σ. "Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ" Γιαννιτσών
Σύλλογος Αν.Ρωμυλία Καρυωτών Γιαννιτσών
Πολιτιστικός Σύλλογος Κρωμνιωτών  Άγιος Νικόλαος
Πολιτιστικός Σύλλογος "ΟΙ ΠΑΙΟΝΕΣ" Γουμένισσας
Πολιτιστικός Σύλλογος «ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ»
Πολιτιστικός Σύλλογος «ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΜΠΟΧΩΡΙΟΥ»
Φιλοπρόοδος Επιμορφωτικός Σύλλογος Καλής  Πέλλας
Παραδοσιακός Οικισμός Γαρεφείου Πέλλας.


Ευχαριστούμε τους χοροδιδασκάλους μας κ. Κατσαφυλούδη Χρήστο και κ. Κεχαγιά Αναστασία , για την άψογη εμφάνιση των χορευτικών τμημάτων τους, όλους τους χορευτές μας, μικρούς και μεγάλους αλλά και τους γονείς των παιδιών που αγόγγυστα είναι αρωγοί σε κάθε προσπάθεια του Ομίλου.
Ευχαριστούμε την PELLA τηλεόραση,  τις τοπικές εφημερίδες για την προβολή των δραστηριοτήτων του Ομίλου, όπως επίσης και τις ηλεκτρονικές πύλες για την συνεχή ενημέρωση των μελών και φίλων μας μέσω των ιστοσελίδων τους.
Ευχαριστούμε τα καταστήματα και τις επιχειρήσεις της πόλης μας για την προσφορά τους στην εκδήλωση.
Ιδιαιτέρως θερμές ευχαριστίες σε όλο τον κόσμο που μας τίμησε και φέτος με την παρουσία του και μας δίνει κουράγιο και δύναμη στις δύσκολες ημέρες που περνάμε να συνεχίσουμε το έργο μας .

                                                           ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
                                                                 ΤΟ ΔΣ







ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...