Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Ιδρύεται ενιαίος φορέας ανάπτυξης του ορεινού όγκου Πόζαρ-Χιονοδρομικό-Βεγορίτιδα το Σάββατο 11/03 στο Καϊμακτσαλάν


Γιάννης Σηφάκης:  Το Σάββατο 11 Μαρτίου στο Καϊμακτσαλάν η δημιουργία του ενιαίου φορέα ανάπτυξης του ορεινού όγκου Λουτρά Πόζαρ – Χιονοδρομικό Καϊμακτσαλάν – Βεγορίτιδας
Πολύ σημαντική εξέλιξη για κοινή δράση όλων των ενδιαφερομένων 
Συνένωση των νεοϊδρυθέντων φορέων Έδεσσας και Αλμωπίας 
Σκέψεις για επέκταση της τεχνητής χιόνωσης, επέκτασης του χιονοδρομικού και κυκλική τοπική συγκοινωνία 

Το Σάββατο 11 Μαρτίου στις 12 το μεσημέρι θα πραγματοποιηθεί στο κέντρο διημέρευσης του χιονοδρομικού Καϊμακτσαλάν σύσκεψη των νεοϊδρυθέντων φορέων για την ανάπτυξη του ορεινού όγκου από την Έδεσσα και την Αλμωπία με σκοπό την ίδρυση ενιαίου φορέα. Υπενθυμίζεται ότι οι φορείς αυτοί δημιουργήθηκαν σε δύο συσκέψεις που πραγματοποιήθηκαν με πρωτοβουλία του Γιάννη Σηφάκη πριν 1,5 περίπου μήνα σε Άγιο Αθανάσιο και Λουτράκι. 
Στην σύσκεψη θα παρίσταται ο βουλευτής καθώς και εκπρόσωπος της ΕΤΑΔ. Θα εκλεγεί ΔΣ του ενιαίου φορέα και θα προγραμματιστούν δράσεις για την δρομολόγηση λύσεων στα χρόνια προβλήματα της περιοχής Λουτρών Πόζαρ- Χιονοδρομικού Καϊμακτσαλάν- Βεγορίτιδας.
Ενδεικτικά αναφέρονται η εξασφάλιση της πρόσβασης με ανοικτούς τους δρόμους από Άγιο Αθανάσιο και Κερασιά, η προμήθεια του χιονοδρομικού με δικό του εκχιονιστικό μηχάνημα, η τοπική συγκοινωνία Αριδαία-Λουτρά-Όρμα- Χιονοδρομικό και  Έδεσσα- Άρνισσα-Άγιο Αθανάσιο- Χιονοδρομικό, master plan επέκτασης του χιονοδρομικού με διαφορετικές λύσεις ανάλογα με τα διαθέσιμα κονδύλια, επέκταση της τεχνητής χιόνωσης, σύνδεση και συνεργασίες Λουτρακίου- Όρμας και Αγίου Αθανασίου με πιο συγκεκριμένο τρόπο, επέκταση της τουριστικής περιόδου με λειτουργία του χιονοδρομικού για εναλλακτικό τουρισμό όλο τον χρόνο, εκδηλώσεις σε λίμνη Βεγορίτιδα, πολιτιστικές δράσεις σε Λουτρά, Χιονοδρομικό, Άγιο Αθανάσιο και Βεγορίτιδα, ratrack και πολλά άλλα. 
Ο φορέας θα είναι ανοικτός σε συμμετοχές ενδιαφερομένων φορέων και επιχειρήσεων 

Οι δύο φορείς όπως αρχικά έχουν δημιουργηθεί είναι : 
Έδεσσα
Σαμαρίνος Σάκης ( Πρόεδρος Χιονοδρομικού Έδεσσας και μέλος Ομοσπονδίας)
Γουγούση Ρούλα ( ξενοδόχος)
Μαρίνος Χρήστος ( ενοικιάσεις σκί και δραστηριότητες)
Βασιλειάδης Γιάννης ( σχολή σκί )
Βερυκούκης Χρήστος  (τέως αντιδήμαρχος Έδεσσας, δημοτικός σύμβουλος)
Μούλας Νίκος ( πρόεδρος συλλόγου προστασίας λίμνης Βεγορίτιδας)
Δόντσης Γιώργος ( εστιάτορας, πρώην πρόεδρος)
Νάντσης Βασίλης ( πρόεδρος Τ.Δ. Αγίου Αθανασίου)
Καπετάντσης Γιάννης ( πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου Νέου Αγίου Αθανασίου)
Τζίφας Χρήστος ( σχολή σκι)
Νέλλας Χρήστος ( ξενοδόχος)
Πούρος Διονύσης ( ξενοδόχος)
Παπαδόπουλος Μιχάλης ( Πολιτικός Μηχανικός )

Αλμωπία
Ρίζος Νικόλαος , Εμπορικός Σύλλογος Αλμωπίας
Τσαρκνιάς Πέτρος, Χιονοδρομικός Όμιλος Αλμωπίας
Μποτσφάρης Ιωάννης, Πρόεδρος Τ.Κ. Λουτρακίου
Καραγιαννάκης Επιμενίδης, Συνοδός βουνού
Μπαιράμης Γεώργιος, Μορφωτικός Σύλλογος Λουτρακίου
Κώτσος Πέτρος, Σύλλογος Νέων Λουτρακίου
Λαζαρίδης Ιωάννης, Προπονητής Χιονοδρομίας
Μοσχάκης Φώτης ( ή άλλος που θα οριστεί) , Σύλλογος Ξενοδόχων Αλμωπίας
Νίτσης Χρήστος  ( ή άλλος που θα οριστεί) , Σύλλογος Ιδιοκτητών Ενοικιαζόμενων
Χισκάκη Μελίτα , Σύλλογος Μηχανικών Αλμωπίας
Σαμαράς Ανέστης, Επαγγελματιών Λουτροθεραπείας


6 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα κατά του Σχολικού εκφοβισμού. Άρθρο της Σοφίας Νικολαΐδου

Σχολικός εκφοβισμός, bullying, ενδοσχολική βία, επιθετική συμπεριφορά στο σχολείο κλπ… όπως και να ονομάσουμε το φαινόμενο δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει όμως μεγάλη σημασία είναι οι επιπτώσεις που έχει το φαινόμενο αυτό στα παιδιά που το δέχονται. Τα παιδιά αυτά πονάνε, πονάνε όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά. Νιώθουν μόνα, περιθωριοποιημένα, νιώθουν φόβο και αγωνία.
Τι είναι ο σχολικός εκφοβισμός (bullying)?
Ο σχολικός εκφοβισμός είναι η επιθετική εκείνη συμπεριφορά που είναι εσκεμμένη, απρόκλητη και επαναλαμβανόμενη, αποτελεί κατάχρηση εξουσίας και εμπεριέχει ανισότητα στη δύναμη αντικειμενική (π.χ. σωματική) ή αντιληπτή (π.χ. προσωπικότητας). Εν ολίγοις, κατευθύνεται προς εκείνα τα θύματα που εκλαμβάνονται από τους θύτες (έναν ή πολλούς μαζί) ως αδύναμα, είτε σωματικά είτε ψυχολογικά.
Τι δεν είναι σχολικός εκφοβισμός?

 Όταν τα εμπλεκόμενα μέρη είναι ίσης δύναμης και όχι άνισης, λόγω αριθμού, σωματικής διάπλασης, κοινωνικής θέσης, κουλτούρας, τότε πρόκειται για σύγκρουση, βίαιη ίσως, αλλά όχι εκφοβιστική συμπεριφορά (μεσαία φωτογραφία). Εκτός από την ισότητα στη δύναμη, παρατηρείται επίσης όμοια συναισθηματική αντίδραση, που σημαίνει ότι και οι δύο μαθητές είναι θυμωμένοι (μεσαία φωτογραφία) και όχι όπως στον εκφοβισμό όπου ο μαθητής – στόχος φοβάται και αδυνατεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του (πάνω φωτογραφία). Υπάρχει επίσης η περίπτωση (κάτω φωτογραφία) του πειράγματος, όπου οι μαθητές κάνουν αστεία μεταξύ τους διασκεδάζοντας και οι δύο αληθινά.

Μορφές της βίας στον σχολικό εκφοβισμό?
 Ο σχολικός εκφοβισμός εμφανίζεται με τη μορφή του λεκτικού εκφοβισμού (κοροϊδία, διακρίσεις, ντροπιαστικά σχόλια), του κοινωνικού εκφοβισμού (διάδοση φημών, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, απομόνωση από την ομάδα), του σωματικού εκφοβισμού (χτυπήματα, σπρωξίματα, κλωτσιές), του ηλεκτρονικού εκφοβισμού (εκβιασμός μέσω Διαδικτύου και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, μέσω μηνυμάτων στο κινητό τηλέφωνο).
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του σχολικού εκφοβισμού?
Τα 5 χαρακτηριστικά του Σχολικού Εκφοβισμού:

·         Η πρόθεση του δράστη να βλάψει.
·         Το αποτέλεσμα είναι να προκληθεί βλάβη (σωματική/ψυχολογική) στο άτομο που είναι δέκτης της επιθετικής συμπεριφοράς.
·         έλλειψη, συχνά, δικαιολογίας για την πράξη
·         Υπάρχει επανάληψη της εκφοβιστικής συμπεριφοράς. Ένα μεμονωμένο συμβάν όπως η ανάμειξη σε ένα καβγά δε λαμβάνεται ως Σ.Ε
·         Η ασυμμετρία της δύναμης. Υπάρχει κατάχρηση της εξουσίας από τη πλευρά του δράστη. Η «ανωτερότητα» αυτή μπορεί να προέρχεται λόγω ηλικίας, φυσικής δύναμης η ψυχικής αντοχής του θύτη.

Πως θα καταλάβω αν ένα παιδί έχει πέσει θύμα?

Οι συμπεριφορές του παιδιού είναι εκείνες που θα μας αποκαλύψουν αν υφίσταται ενδοσχολική βία. Ένα παιδί λοιπόν που έχει πέσει θύμα εκφοβισμού μπορεί να:
  1. Εμφανίζει ξαφνική αλλαγή στη συμπεριφορά, είναι πιο απομονωμένο, αγχωμένο ή έχει καταθλιπτική διάθεση. Μπορεί επίσης να μην έχει όρεξη να κάνει ενδοσχολικές ή εξωσχολικές δραστηριότητες στις οποίες συμμετείχε ως τώρα με ευχαρίστηση.
  2. Εμφανίζει σημάδια στο σώμα (π.χ. μελανιές) ή επιστρέφει στο σπίτι με σκισμένα ή λερωμένα ρούχα, «χάνει» προσωπικά αντικείμενα και χρήματα…
  3. Παραπονιέται πως υποφέρει πολύ συχνά από πονοκέφαλο ή στομαχόπονο .
  4. Κλαίει, φαινομενικά χωρίς αιτία, και ίσως είναι και πιο ευερέθιστο και ευσυγκίνητο.
  5. Έχει πέσει η σχολική του επίδοση, αδιαφορεί για τα μαθήματα και σε ορισμένες περιπτώσεις δεν θέλει να πάει στο σχολείο (σχολική φοβία).
Τι κάνω αν γνωρίζω ότι το παιδί μου είναι θύμα?
Πριν κάνετε οτιδήποτε θα πρέπει πρώτα να γνωρίζετε ότι τα παιδιά που εκφοβίζουν είναι τις περισσότερες φορές παιδιά που έχουν υποστεί κάποιου είδους βία (σωματική, λεκτική κλπ) στο σπίτι τους ή σε κάποιο άλλο περιβάλλον. Πρόκειται για παιδιά που στην πραγματικότητα δεν έχουν αυτοπεποίθηση και έχουν κακή εικόνα για τον εαυτό τους. Αυτά τα παιδιά χρησιμοποιούν το ‘‘πείραγμα’’ και την παρενόχληση για να επικοινωνήσουν με τους συμμαθητές τους , γιατί  συχνά δεν έχουν μάθει να επικοινωνούν με πιο ‘‘υγιείς’’ τρόπους. Έχοντας αυτό στο μυαλό σας το πρώτο που χρειάζεται να κάνετε είναι να:
 Δείξετε ψυχραιμία! Δώστε στο παιδί σας την αμέριστη προσοχή και το χρόνο σας ώστε να μπορέσει να σας εμπιστευτεί ολοκληρωτικά και να σας αναλύσει όλα όσα του συνέβησαν. Επίσης μέσα από δικές σας ερωτήσεις μπορεί το παιδί σας να εκφράσει τι νιώθει σε σχέση με τις συμπεριφορές του θύματος και του θύτη, και άρα να ανιχνεύσετε αν ανήκει σε κάποια από τις δύο κατηγορίες. Να γνωρίζετε πώς είναι πολύ συχνό ένα παιδί που εκφοβίζεται, κάποιες φορές να εκφοβίζει και το ίδιο. Και εδώ χρειάζεται ψυχραιμία και προσεκτικός σχεδιασμός των επόμενων βημάτων.
Από τη στιγμή που διαπιστώσετε λοιπόν ότι το παιδί σας έχει εμπλακεί με κάποιον από τους τρόπους που περιγράψαμε (είτε θύτης είτε θύμα) σε περιστατικό σχολικής βίας, είναι καλό να ενημερώσετε τον υπεύθυνο δάσκαλο και το διευθυντή του σχολείου και να συζητήσετε για το πώς θα το αντιμετωπίσετε. Μην ξεχνάτε ότι η καλή συνεργασία με το σχολείο είναι πολύ σημαντική.
Ζητήστε από το παιδί σας να είναι πάντα με φίλους
 σε χώρους που είναι πιθανό να συναντήσει πάλι το παιδί που το εκφόβισε (π.χ. στο λεωφορείο, στο φροντιστήριο).
Ενισχύστε την αυτοπεποίθηση του παιδιού
, τονίζοντας σε τακτική βάση τα ταλέντα και τις δεξιότητες του, αλλά και στρέφοντάς το στο να κάνει  νέους φίλους (και φυσικά να κρατήσει τους παλιούς)! Οι ‘‘νταήδες’’ δύσκολα πλησιάζουν ομάδες παιδιών. Μάθετε το παιδί σας να νιώθει δυνατό και γεμάτο αυτοπεποίθηση! Αν εσείς μεταδώσετε στο παιδί σας μηνύματα σε σχέση με το σεβασμό και την αξιοπρέπεια , την ευγένεια και τους καλούς τρόπους συμπεριφοράς , να είστε σίγουροι πως τίποτα και κανένας δεν θα μπορεί να το τρομάξει!.
Μάθετέ του ότι μπορεί να βάζει μόνο του όρια του, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά του με φράσεις όπως «Δεν μου αρέσει αυτό», «Δεν θέλω να το ξανακάνεις» «άφησε με ήσυχο». 
Όμως, αν το ίδιο δεν νιώθει έτοιμο να αντιμετωπίσει εκείνους που το εκφοβίζουν, μην το πιέσετε. Εναλλακτικά, ενθαρρύνετέ το να μιλήσει σε κάποιον ενήλικα που εμπιστεύεται, το δάσκαλο, το διευθυντή, την προπονητή του. Εξηγήστε του τη διαφορά ανάμεσα στο «καρφώνω» και στο «ενημερώνω». 
Μιλήστε στο Σύλλογο Γονέων και τους Δασκάλους ώστε να εφαρμοστεί και στο δικό σας σχολείο η πρωτοβουλία «Εκτάκια υιοθετούν πρωτάκια».
«Κάθε παιδί της ΣΤ’ Δημοτικού αναλαμβάνει από ένα πρωτάκι, το προστατεύει, το καθοδηγεί και το βοηθάει καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Έτσι, το πρωτάκι ξέρει ότι μπορεί να απευθυνθεί και κάπου αλλού εκτός από τους δασκάλους του για οτιδήποτε το απασχολεί. Και τα εκτάκια κρατούν συνεχώς τα μάτια τους ανοιχτά για οτιδήποτε μπορεί να χρειαστούν τα πρωτάκια τους».
Ζητήστε βοήθεια από έναν ειδικό αν χρειαστεί. 

Με σεβασμό και εκτίμηση
Σοφία Νικολαΐδου


Κοινωνική Λειτουργός του Προγράμματος Βοήθεια στο Σπίτι Αριδαίας.

Το παραμύθι είναι η αληθινή ζωή


Το παραμύθι είναι ανάγκη. Όχι μονάχα παιδική.

Είναι ο τόπος όπου διευρύνεται η πραγματικότητα. Δεν είναι ρεαλισμός αλλά ούτε και ψέμα. Είναι η προέκταση των γεγονότων. Είναι τα γεγονότα που δεν γίνονται αντιληπτά, στη ροή τους. Ίσως είναι η ουσιαστική εκδοχή της πραγματικότητας.
Οι παραμυθάδες δεν είναι οι μακρινοί μας άνθρωποι αλλά οι πιο κοντινοί. Φυσικά, όπως σε όλα τα πράγματα που αφορούν την επικοινωνία, υπάρχουν δύο σ’ αυτή τη σχέση, αυτός που μεταδίδει κι αυτός που εισπράττει. Και το δύο δεν είναι περιοριστικό. Ο προικισμένος που εκπέμπει μπορεί να είναι ένας, αλλά συμπυκνώνει πολλούς.
Γιατί τα παραμύθια είναι οι προσπάθειες πολλών ανθρώπων. Ιδιαίτερα στις δικές μας περιπτώσεις. Κι εκείνος που αφηγείται κάνει παραμύθι κάθε επιθυμία και συμβολή των πολλών αυτών ανθρώπων. Βρίσκεται στις παρέες, τις ταβέρνες, τις δουλειές, τις συνεδριάσεις, τις πορείες, σε όλα όσα συγκροτούν τη σύγχρονη ζωή μας, και παίρνει μέρος, αλλά ταυτόχρονα συλλέγει και αναπλάθει.
Και ξαναπροσφέρει σ’ εκείνους από τους οποίους παίρνει τη δική τους ζωή, κατ’ αρχάς. Αλλά σε συμπύκνωση και ουσία και τις ζωές των άλλων. Όχι όπως τις υποβαθμίζει η καθημερινότητα αλλά όπως είναι στ’ αλήθεια, όπως τις πλάθει ο χρόνος, μεγάλες ή μικρές ανάλογα, αλλά με την αίσθηση του μεγαλείου και της αναγκαιότητάς τους.
Δεν λέει, συνήθως, θυμάσαι το τάδε ή το δείνα περιστατικό, ως νοσταλγία. Αποφεύγει αυτού του είδους τους ρεαλισμούς. Δεν αφηγείται καν το περιστατικό όπως ακριβώς συνέβη. Λέει μονάχα πως προέβλεψε ο Γιώργος, ας πούμε, τα επερχόμενα στη διάρκεια μιας παρτίδας πρέφας. Μπορεί κανείς άλλος να μη δώσει σημασία στις λέξεις. Ή να μην δώσει σημασία σε μια κουβέντα που αφορά την παρτίδα. Τόσα πολλά λέγονται στη διάρκεια μιας παρτίδας!
Αλλά εκείνος την κάνει ιστορία. Γιατί είναι η αποστολή και ο ρόλος του. Συλλέκτης λέξεων και εικόνων και καταγραφέας της ουσιαστικής πραγματικότητας.
Αυτό είναι το παραμύθι.
Η άλλη πλευρά είναι αυτοί που ακούνε. Καθένας ακούει με τον τρόπο που ξέρει. Είναι κι αυτό ένα ταλέντο. Ακούει ένας και λέει, τι παραμύθια μας πουλάει αυτός, κι ένας άλλος λέει, να κάποιος που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Κι ακούει κι ο τρίτος που νιώθει πως έχει ακούσει την πραγματική πραγματικότητα. Δεν ακούει ψέματα αλλά τη βαθύτερη αλήθεια. Κι αυτό τον κάνει ικανό να τη ζήσει και να παλέψει γι’ αυτήν.
Ευγνωμονώντας τους παραμυθάδες που ευτύχησα να συναντήσω στη ζωή μου –κι αν δεν ήταν πολλοί ήταν ωστόσο σπουδαίοι– ξέρω τώρα πως καμιά δυσκολία δεν θα είχε ξεπεραστεί όσο ξεπεράστηκε χωρίς αυτούς. Αλλά, πολύ περισσότερο, όλο το σχέδιο για έναν άλλο κόσμο δεν θα είχε ευδοκιμήσει.
Κι αν τα λέω όλα αυτά δεν είναι για να ανακαλέσω μνήμες, όσο για να ξαναπώ, μήπως κι ακουστώ, πως δεν πρέπει να πετροβολήσουμε το παραμύθι. Τη μεγάλη σύλληψη του κόσμου, με όλα τα δύσκολα, μερικές φορές αποκρουστικά αλλά εντέλει συναρπαστικά, μικρά.
Από τον Θανάση Σκαμνάκη






Πηγή: alfavita.gr

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει, Γ. Σεφέρης


Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει...

Στο Πήλιο μέσα στις καστανιές το πουκάμισο του Κενταύρου
γλιστρούσε μέσα στα φύλλα για να τυλιχτεί στο κορμί μου
καθώς ανέβαινα την ανηφόρα κι η θάλασσα μ' ακολουθούσε
ανεβαίνοντας κι αυτή σαν τον υδράργυρο θερμομέτρου
ώσπου να βρούμε τα νερά του βουνού.

Στη Σαντορίνη αγγίζοντας νησιά που βουλιάζαν
ακούγοντας να παίζει ένα σουραύλι κάπου στις αλαφρόπετρες
μου κάρφωσε το χέρι στην κουπαστή
μια σαΐτα τιναγμένη ξαφνικά
από τα πέρατα μιας νιότης βασιλεμένης.

Στις Μυκήνες σήκωσα τις μεγάλες πέτρες και τους θησαυρούς των Ατρειδών
και πλάγιασα μαζί τους στο ξενοδοχείο της «Ωραίας Ελένης του Μενελάου»·
χάθηκαν μόνο την αυγή που λάλησε η Κασσάντρα
μ' έναν κόκορα κρεμασμένο στο μαύρο λαιμό της.

Στις Σπέτσες στον Πόρο και στη Μύκονο
με χτίκιασαν οι βαρκαρόλες.

Τι θέλουν όλοι αυτοί που λένε
πως βρίσκουνται στην Αθήνα ή στον Πειραιά;
O ένας έρχεται από τη Σαλαμίνα και ρωτάει τον άλλο μήπως «έρχεται εξ Oμονοίας»
«Όχι έρχομαι εκ Συντάγματος» απαντά κι είν' ευχαριστημένος
«βρήκα το Γιάννη και με κέρασε ένα παγωτό».

Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει
δεν ξέρουμε τίποτε δεν ξέρουμε πως είμαστε ξέμπαρκοι όλοι εμείς
δεν ξέρουμε την πίκρα του λιμανιού σαν ταξιδεύουν όλα τα καράβια·
περιγελάμε εκείνους που τη νιώθουν.

Παράξενος κόσμος που λέει πως βρίσκεται στην Αττική και δε βρίσκεται πουθενά·
αγοράζουν κουφέτα για να παντρευτούνε
κρατούν «σωσίτριχα» φωτογραφίζουνται
ο άνθρωπος που είδα σήμερα καθισμένος σ' ένα φόντο με πιτσούνια και με λουλούδια
δέχουνταν το χέρι του γερο-φωτογράφου να του στρώνει τις ρυτίδες
που είχαν αφήσει στο πρόσωπό του
όλα τα πετεινά τ' ουρανού.

Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει
κι αν «ορώμεν ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς»*
είναι εκείνοι που θέλησαν να πιάσουν το μεγάλο καράβι με το κολύμπι
εκείνοι που βαρέθηκαν να περιμένουν τα καράβια που δεν μπορούν να κινήσουν
την ΕΛΣΗ τη ΣΑΜOΘΡΑΚΗ τον ΑΜΒΡΑΚΙΚO.

Σφυρίζουν τα καράβια τώρα που βραδιάζει στον Πειραιά
σφυρίζουν ολοένα σφυρίζουν μα δεν κουνιέται κανένας αργάτης
καμιά αλυσίδα δεν έλαμψε βρεμένη στο στερνό φως που βασιλεύει
ο καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μες στ' άσπρα και στα χρυσά.

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει·
παραπετάσματα βουνών αρχιπέλαγα γυμνοί γρανίτες…

Το καράβι που ταξιδεύει το λένε ΑΓ ΩΝΙΑ 937.
Α/π Αυλίς, περιμένοντας να ξεκινήσει.
Καλοκαίρι 1936

Με τον τρόπο του Γ.Σ. , Γ. Σεφέρης





Μια θέση ''ανάμεσα''


Mια αλληγορία για αυτιά που έπαψαν να ακούν

Σαν κτύπησα την πόρτα δεν ακούστηκε μήτε μινύρισμα μήτε θρόισμα μόνο ο ήχος της σιωπής.
Μιας σιωπής που δεν με άφησε ασυγκίνητη γιατί τα λόγια της σιωπής είναι πολλές φορές πιο ηχηρά από κάθε λόγο που αφήνεται να ηχεί στα αυτιά μας. Αυτή την αποκωδικοποιημένη σιωπή προσπάθησα να διυθήσω προσπαθώντας να πάρω την ευθύνη που μου αναλογεί. Ποια είναι η ευθύνη που μου αναλογεί; Ποια είναι η ευθύνη μου απέναντι στον εαυτό μου, απέναντι στη ζωή;
Η ευθύνη μου λογαριάζεται ανάμεσα σε αυτό που πιστεύει η ψυχή μου, τα ήθη, οι αξίες, τα πιστεύω μου, η συνείδηση μου η ίδια. Και με την ζωή; τι γίνεται με την ευθύνη μου απέναντι της;
Η ζωή μου ζητάει να χωρέσω ανάμεσα. Να προσαρμοστώ για να επιβιώσω. ´Αραγε χωράω ανάμεσα;
Χωράω ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν με βλέπουν... Σε ανθρώπους που δεν μπορούν να διακρίνουν τις ικανότητες των δυνατοτήτων μου. Μπορεί να χωρέσει άνθρωπος ανάμεσα στο πουθενά που ενυπάρχει στο αδιάφορο κοίταγμα τους.. Σε αυτή την θωριά του ναρκισσιστικού επιστημονοφανούς βλέμματος που σε κοιτάει δίχως να λογαριάζει πόσο πολύ πληγώνει τις λεπτές χορδές της ψυχής σου...
Κι ας έλεγε ο Καζαντζάκης: <Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει· μα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης. Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος: Ποιος μας φυτεύει στη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Ποιος μας ξεριζώνει από τη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια;>
Ποιος μας ξεριζώνει από αυτή τη γη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Ποιος έχει τούτο το δικαίωμα; Δεν έχει τούτο το δικαίωμα αλλά τον αφήνουν να παίρνει αυτό το δικαίωμα καθότι η δύναμη του έχει θεριέψει μέσα από το υγρό σάλιο του και τον ξένο ιδρώτα.
Δεν μπορει να ακούσει καθαρά την ηχώ της συνείδησης ο γυμνοσάλιαγκας, δεν μπορεί πια να ψηλαφίσει την ανθρωπινότητα, δεν μπορεί μήτε να ακούσει, μήτε να καταλάβει. Όλα γίναν ένα θολό σκούρο τοπίο που φωτίζεται μονάχα εκεί που ελλοχεύει το συμφέρον, η ύλη, η εξουσία, το χρήμα!
Βρήκε απάντηση σε αυτό ο Ελύτης: <Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά>.
Κάποιοι μάχονται να εξουδετερώσουν την δύναμη που δόθηκε σε αυτούς τους λίγους. Αυτοί οι κάποιοι, αυτοί οι λίγοι έναντι στους αδιάφορους, έναντι σε αυτούς που βλέπουν μονάχα από την χαραμάδα τη ζωή νομίζοντας έτσι πως μπορούν να ζήσουν κλέβοντας λίγο από το φως της.
Αυτοί οι αδιάφοροι δέκτηκαν την μοίρα που τους έπεισαν ότι έχουν. Κοιτάνε από την χαραμάδα και κάποτε κραυγάζουν υπέρ των γυμνοσάλιαγκων και άλλοτε υπέρ των μαχητών. Όποτε τους βολεύει και όπου βολεύονται.
Προσπαθώ να χωρέσω ανάμεσα..Ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικούς από εμένα, ανάμεσα σε συνήθειες αλλιώτικες από τις δικές μου, ανάμεσα σε λόγια, ανάμεσα σε παραλογισμούς. Μια χαραμάδα θα είναι αρκετή. Καθότι: Ξέρετε τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις, όπως υποστήριζε ο Σεφέρης.

Γράφει η Δρ. Αριστονίκη Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου






Βολικέ μου φόβε


«Βολικέ φόβε, φοβάμαι μη σε χάσω».

Στον συστήνουν οι γονείς σου κατά το πρώτο διάστημα της ζωής σου, τη ρυθμιστική περίοδο της γνωριμίας σου με τον πλανήτη, ενώ καθώς μεγαλώνεις, μαθαίνεις να ζεις μαζί του.
Φοβάσαι το σκοτάδι, το πολύ φως, το ύψος, το κενό, το αεροπλάνο, τα κενά στο αεροπλάνο. Την ταχύτητα, φοβάσαι το άγνωστο, φοβάσαι αυτό που γνωρίζεις πολύ καλά, φοβάσαι. Γοητευτικέ μου φόβε, περπατάς δίπλα μου. Πολλές φορές προπορεύεσαι και προηγείσαι.
Αν θα μπω στο μετρό, αν θα κατέβω στο υπόγειο πάρκινγκ, αν θα καθίσω στον διάδρομο του θεάτρου ή θα φύγω από την παράσταση. Γοητευτικέ μου φόβε, έμαθα να σου μοιάζω, να σε νοιάζομαι. Έγινες η ζωή μου, όρισες τα μικρά και τα μεγάλα: από μια βόλτα με σκάφος μέχρι το ταξίδι με το αεροπλάνο.
Βολικέ μου φόβε, είσαι ο λόγος που ζω, είσαι ο δίδυμος αδερφός του εγωισμού. Εγωισμός ή φόβος; Βρίσκεσαι δίπλα στην πιο όμορφη παραλία του Ιονίου, αλλά δεν θα μπεις στο βαρκάκι για να πας. Δεν θα πάει η παρέα, δεν σε νοιάζει. «Δεν φοβάμαι ακριβώς, φοβάμαι μήπως φοβηθώ».
Με την επιλογή σου ορίζεις τις επιλογές των ανθρώπων γύρω σου. Ο φόβος σου γίνεται ιστός που στολίζει τις σχέσεις σας. Όλα περνούν από το φίλτρο του, είναι η δικαιολογία που όλοι αναγνωρίζουν και που εσύ προτάσσεις πρώτη.
Βολικέ φόβε, φοβάμαι μη σε χάσω. Σε αγαπώ τόσο. Εσύ; Θα είσαι μαζί μου για πάντα; Θα μου δικαιολογείς τα λάθη; Θα με κρατήσεις στον αμνιακό σου σάκο; Έρχονται στιγμές που ο εγωισμός θα κάνει πίσω. Ο φόβος θα κάνει πίσω. Σε μια κρίση που σε ξεπερνά, σε μια απώλεια. Σε οτιδήποτε δεν περιστρέφεται γύρω από σένα.
Μια αναγκαστική διαδρομή ως συνεπιβάτης σε ασθενοφόρο στην Ντόχα, μισή μέρα σ' ένα νοσοκομείο που άνδρες και γυναίκες δεν συναντιούνται. Εσύ έχεις την ευθύνη της γυναίκας που αναζητάς και δεν βρίσκεις. Κοιτάζεις γύρω σου κι ο φόβος δεν υπάρχει. Δεν σε παράτησε, κρύφτηκε για λίγο. Φοβάται πιο πολύ από σένα. Τέσσερις μήνες κουβαλούσα μια κήλη στον δίσκο ανάμεσα στους σπονδύλους Ο4 και Ο5.
Στις πιο όμορφες επαγγελματικές μου στιγμές, σε ταξίδι στο εξωτερικό, σε φιλικές βραδιές. Πόνος πολύς, δεν λέω,αλλά και κύριος λόγος για να ορίζω τη ζωή των άλλων: πού θα κάτσω, πώς θα πάω, πώς θα με ρωτήσουν όλοι. Φόβε, που ξέρεις ότι είσαι ο φόβος του χειρουργείου, έγινες κήλη που κατσικώθηκες στο νεύρο μου και μου απαγορεύεις το περπάτημα.
Σε προτιμώ, προτιμώ να σ' έχω, αποτελείς μια δικαιολογία. Είσαι η δικαιολογία μου για ό,τι δεν κάνω. Αγαπημένε φόβε, να σε συστήσω με έναν επιστήμονα. Που χωρίς δεύτερη κουβέντα θα σε διώξει: το χειρουργείο θα γίνει, είναι απλό, θα διαρκέσει 4,5 ώρες.
Η κήλη που θα αφαιρούσε, είχε ήδη σπάσει και κομμάτια της θα καθίσουν σε άλλα νεύρα. Το χειρουργείο ολοκληρώθηκε, κολλήθηκες, ξύπνησες, όλα πήγαν καλά. Η ενηλικίωση έρχεται όταν το επιλέξεις.
Όταν αισθανθείς ότι ο φόβος δεν σε κάνει ξεχωριστό, σε διατηρεί παιδί. Ένα ναρκισσιστικό, ανώριμο και κακομαθημένο παιδί. Φόβε, να σου συστήσω τον βράχο. Με λέει ήρωα αλλά δεν ξέρει ότι είναι η δική μου ηρωίδα. Πάντα.
Από τον Δημήτρη Παπαδόπουλο






Πηγή: doctv.gr

Νίκος Καζαντζάκης - "Χαρά σε όποιον ακούει την κραυγή της εποχής του"


Τι θα πει να σωθεί; Να βρει μια νέα δικαιολογία ζωής, γιατί η παλιά ξεθύμανε και δεν μπορεί πια να βαστάξει το ανθρώπινο οικοδόμημα. Χαρά σε όποιον ακούει την Κραυγή της εποχής του, γιατί κάθε εποχή έχει και την δικιά της Κραυγή, και συνεργάζεται μαζί της, αυτός μονάχα σώζεται.

Ζούμε, κι επομένως δεν βλέπουμε, την εποχή μας, μα αν αλήθεια η καινούρια ιδέα, που σταυρώνεται σήμερα, θα πυρπολήσει και θα ανανεώσει τον κόσμο, μπήκαμε κιόλα στην πρώτη πύρινη ζώνη.

Μπορεί, ύστερα από αιώνες, η εποχή μας ετούτη να μην ονομαστεί αναγέννηση, παρά μεσαίωνας.

Μεσαίωνας, δηλαδή μεσοβασιλεία, ένας πολιτισμός εξαντλείται, χάνει την δημιουργική του δύναμη και καταρρέει, και μια νέα Πνοή, που την κουβαλάει μια καινούρια τάξη άνθρωποι, μάχεται με αγάπη, με σκληρότητα, με πίστη, να δημιουργήσει έναν καινούριο.

Η δημιουργία του καινούριου αυτού πολιτισμού δεν είναι σίγουρη-τίποτα δεν είναι από τα πριν σίγουρο σε κάθε δημιουργία, μπορεί το μελλούμενο να είναι ολοκληρωτικιά καταστροφή, μπορεί και μικρόψυχος συμβιβασμός, μα και μπορεί η νέα δημιουργικιά Πνοή να νικήσει- και τότε ζούμε στη μεταβατική εποχή μας ετούτη τις σπαραχτικές ωδίνες ενός πολιτισμού που γεννιέται.

Τίποτα δεν είναι βέβαιο και για αυτό κι η ευθύνη κάθε λαού και κάθε ατόμου στην άμορφη, αβέβαιη εποχή μας, είναι, πιο παρά ποτέ, μεγάλη. Γιατί σε τέτοιες αβέβαιες, γεμάτες πιθανότητες εποχές, η συνεισφορά του λαού και του ατόμου μπορεί να έχει ανυπολόγιστη αξία.

Ποιο είναι λοιπόν το χρέος μας;

Καλά να ξεχωρίσουμε την ιστορική στιγμή που ζούμε και να τοποθετήσουμε συνειδητά, σε ορισμένο στρατόπεδο, τη μικρή μας ενέργεια.

Όσο περισσότερο είσαι ρυθμισμένος με το ρέμα που πάει μπροστά, τόσο περισσότερο βοηθάς τη δύσκολη, όλο κίντυνο και αβεβαιότητα ανάβαση και λύτρωση του ανθρώπου.



Νίκος Καζαντζάκης, «Αναφορά στον Γκρέκο» (απόσπασμα)





Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ίδε ο άνθρωπος» του Φρειδερίκου Νίτσε



-Η πλάνη (δηλαδή η πίστη στο ιδεώδες) είναι τύφλωση, η πλάνη είναι δειλία.

-Κάθε κατάκτηση, κάθε βήμα μπροστά στη γνώση, προκύπτει από το θάρρος, από τη σκληρότητα προς τον εαυτό μας από την καθαρότητα απέναντι στον εαυτό μας. Δεν απαρνούμαι τα ιδανικά, απλώς βάζω γάντια μπροστά τους.
Ο άνθρωπος της γνώσης δεν πρέπει μόνο ν΄ αγαπάει τους εχθρούς του, αλλά και να μπορεί να μισεί τους φίλους του.
Δεν ψάξατε να βρείτε τους εαυτούς σας και βρήκατε εμένα. Έτσι κάνουν όλοι οι πιστεύοντες γι΄ αυτό είναι ασήμαντη κάθε πίστη. Τώρα σας προστάζω να με χάσετε και να βρείτε τους εαυτούς σας, και μόνο όταν όλοι μ΄ αρνηθείτε θα ΄ρθω πάλι κοντά σας.
-…διάλεγα πάντα ενστικτωδώς το σωστό μέσο εναντίον των θλιβερών καταστάσεων, ενώ ο παρακμιακός διαλέγει μέσα που αποβαίνουν ολέθρια γι αυτόν.
-Ανέλαβα ο ίδιος τον εαυτό μου, τον ξανάκανα υγιή: η προϋπόθεση για να πετύχει αυτό κάθε φυσιολογικός θα το παραδεχοταν, είναι να ΄σαι υγιής κατά βάθος.
-Ένα ασθενικό πλάσμα δεν μπορεί να γίνει υγιές. Αντίθετα, για ένα τυπικά υγιές πρόσωπο, το να ΄ναι άρρωστο μπορεί να γίνει ενεργητικό ερέθισμα για ζωή, για περισσότερη ζωή.
-Είμαι πάντα ίσος με το τυχαίο, πρέπει να είμαι απροετοίμαστος για να ΄μαι κύριος του εαυτού μου.
Το ξεπέρασμα της ευσπλαχνίας το κατατάσσω στις ευγενείς αρετές…
-…η ευσπλαχνία θεωρείται αρετή μόνο απ΄ τους παρακμιακούς.
-…η ευσπλαχνία αποκτά τη μυρωδιά του όχλου και δύσκολα διακρίνεται από τους κακούς τρόπους.
-…τα σπλαχνικά χέρια μπορεί να επιδράσουν με καταστρεπτικό τρόπο σ΄ ένα μεγάλο πεπρωμένο, στην αυξανόμενη μοναξιά ενός πληγωμένου, σ΄ ένα προνομιακό δικαίωμα για βαρετή ενοχή.
-…δυσπιστώ γενικά προς τις λεγόμενες «αφιλοκερδείς» παρορμήσεις προς την «αγάπη προς τον πλησίον», που είναι έτοιμη να δώσει συμβουλές και να δραστηριοποιηθεί.
-…στέλνω ένα κουτί γλυκά για να απαλλαγώ από μια οδυνηρή ιστορία.
Άδικος μέσα στην καρδιά του προς το κάθετί που λάμπει, ψυχρός απέναντι στους ήλιους- έτσι κινείται κάθε ήλιος…Ακολουθούν την ακατάβλητη θέλησή τους: αυτή είναι η ψυχρότητά τους
-…κι αν υπάρχει αθωότητα στη γνώση μου, είναι επειδή υπάρχει μέσα της η θέληση για δημιουργία.
-…ο Θεός, όταν τέλειωσε το έργο του, ξάπλωσε κάτω από το δέντρο της γνώσης παίρνωντας την μορφή του φιδιούέτσι αναπαύτηκε από το ότι ήταν Θεός
-…η γέννηση του χριστιανισμού από το πνεύμα της μνησικακίας, όχι από το «πνεύμα» όπως πιστεύει ο κόσμος.
-…ο καλός άνθρωπος ήταν εκείνος που ήξερε λιγότερο τον σωστό δρόμο
Η συνθήκη ύπαρξης του καλού είναι το ψέμα. Για να εκφραστώ αλλιώς, είναι το να μη θέλει να βλέπει πως είναι φτιαγμένη η πραγματικότητα.
-«Οι καλοί άνθρωποι ποτέ δεν λένε την αλήθεια »
Οι καλοί ήταν πάντα η αρχή του τέλους.
Κι όποια κι αν είναι η ζημεία που προκαλούν αυτοί που συκοφαντούν τον κόσμο, η ζημιά που προκαλούν οι καλοί είναι πιο ολέθρια.
-…είναι η έλλειψη της φύσης, είναι το κυριολεκτικά φοβερό γεγονός πως η ίδια η αντιφύση τιμήθηκε σαν ηθική και στερεώθηκε πάνω από την ανθρωπότητα σαν νόμος και σαν κατηγορική επιταγή.
Ορισμός της ηθικής: Ηθική η ιδιοσυγκρασία των παρακμιακών με την κρυφή πρόθεση να εκδικηθούν τη ζωή- και μάλιστα με επιτυχία.
Η ίδια η αρρώστια είναι ένα είδος μνησικακίας.
-…ο άρρωστος έχει ένα μόνο φάρμακο...Να μη δέχεσαι τίποτε, να μην παίρνεις πια τίποτε, να μην αφομοιώνεις πια τίποτε…δηλαδή να πάψεις να αντιδράς…μπορεί επίσης να διατηρήσεις τη ζωή κάτω από τις πιο επικίνδυνες συνθήκες, μειώνοντας τον μεταβολισμό, επιβραδύνοντάς τον, σαν ένα είδος θέλησης για διαχείμαση.
-Τίποτα δεν σε εξαντλεί γρηγορότερα από τα αισθήματα μνησικακίας.
«Η έχθρα δεν τελειώνει με την έχθρα, η έχθρα τελειώνει με την φιλία»(Βούδας) Δεν είναι ηθική αυτή που μιλάει έτσι αλλά η φυσιολογία.
-…το επιθετικό πάθος ανήκει τόσο αναγκαία στη δύναμη όσο ανήκαν στη αδυναμία η εκδικητικότητα και το μίσος.





Ο άνθρωπος που έγινε θεός


«Oh, do not mourn», he said. «Our souls are love and an eternal farewell»

W.B. Yeats, Ephemera
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δεν υπάρχουν βουνά, δεν υπάρχουν κορυφές, χωρίς χαράδρες και βάραθρα, χωρίς γκρεμούς.
Κάθε ανθρώπου η ζωή έτσι είναι.
Υψώνεται στα ουράνια και καταποντίζεται. Παλεύει μ’ άγριες θάλασσες και βρίσκει καταφύγιο σ’ απάνεμα λιμάνια. Μέχρι να ξανοιχτεί και πάλι. Οργώνει τη στείρα γη και σκάβει πηγάδια. Γιορτάζει και πενθεί, υποδέχεται κι αποχωρίζεται.
Οι κοιλάδες της αέναης ευφορίας είναι ένα παραμύθι που λένε στα παιδιά για ν’ αποκοιμηθούν.
Αν τις δεις από κοντά αυτές τις κοιλάδες θα καταλάβεις: Είναι έρημοι.
~~{}~~

Βρέθηκα στην έρημο, περπάτησα κάποτε στο βασίλειο της άμμου.
Στο σταθμό του τρένου ήταν ένας γέρος, μισότυφλος, μισότρελος. Καθόταν στο παγκάκι, έτρωγε σπόρια κι άκουγε τα τρένα που έρχονταν και φεύγαν.
Ένα βουνό από φλούδια, κενά νοήματος, είχε σχηματιστεί δίπλα στο παγκάκι.
Ήταν στην όαση του Φαγιούμ, στο μέρος όπου παλιά, στ’ αρχαία χρόνια, ζωγράφιζαν νεκρικά προσωπεία. Κάπως έτσι έμοιαζε και το πρόσωπο του γέρου.
~~

Νωρίτερα το τρένο είχε σταματήσει στη μέση της ερήμου, στη μέση του πουθενά. Οι συνεπιβάτες μου συνέχιζαν να πίνουν το τσάι τους, ατάραχοι. Άφησα τον Ζαρατούστρα στο κάθισμα και κατέβηκα να δω.
Ο ήλιος ήταν παντού. Όσο έφτανε το μάτι σου έβλεπες μόνο άμμο και ήλιο.
Πίσω μου το τρένο αναπαυόταν σαν σκοτωμένο θηρίο. Μπροστά το τίποτα. Δεν υπήρχε ομορφιά. Υπήρχε μόνο το επίπεδο κενό. Σαν τη ζωή ενός ανθρώπου που ποτέ δεν τρελάθηκε.
~~

Το θηρίο ξύπνησε και μας πήγε ως τον σταθμό του Φαγιούμ. Ο γέρος γελούσε σαν με άκουσε να κατεβαίνω, εγώ, μόνος, ένα παιδί είκοσι τριών χρονών με τον Νίτσε στο χέρι.
Τα μάτια του τυφλά, άσπρα απ’ τον καταρράχτη. Στο στόμα τρία δόντια, δύο πάνω κι ένα κάτω. Μασουλούσε, έφτυνε το τσόφλι και γελούσε. Μόνος του κι αυτός. Όσο κι εγώ.
Αισθάνθηκα οικειότητα και του είπα, στα ελληνικά, καλησπέρα.
«Να πορεύεσαι εν ειρήνη, Ίωνα», μου απάντησε με το φαφούτικο στόμα του. «Σαλάμ αλέκουμ, Γιουνάνι».
Ο Ζαρατούστρα γελούσε: Η ειρήνη είναι έρημος.
Κι ο Μπέκετ έγραψε στο Τέλος του Παιχνιδιού:
– Τι κάνει;
– Πονάει.
– … Άρα ζει.
~~{}~~

Γεννιόμαστε μες στον ωκεανό της μήτρας. Εκείνοι οι εννιά μήνες, που ξεκινάμε ως σταγόνα σπέρματος για να φτάσουμε να γίνουμε νησί, είναι η μόνη περίοδος απόλυτης ευδαιμονίας.
Αυτός είναι ο Χαμένος Παράδεισος που αναπολούμε στα ποιήματα και στα όνειρα μας.
Μόλις σπάνε τα νερά βγαίνουμε στην Κοιλάδα των Δακρύων.
~~

Λένε πως τα νεογέννητα κλαίνε για να ζήσουν. Όποιος δεν κλαίει είναι νεκρός, αυτό το ξέρουν οι μαίες απ’ την αρχή του χρόνου.
Ο άνθρωπος γεννιέται κλαίγοντας.
Ίσως μετά να μάθει και να γελάει, να περπατά και να μιλάει. Ίσως μετά να μάθει να χτίζει, να φυτεύει, να πετάει. Ίσως μετά να μάθει ν’ αγωνίζεται και ν’ αγαπάει. Ίσως μετά να μάθει να σκοτώνει.
Όμως πρώτα πρέπει να μάθει να κλαίει. Όποιος δεν κλαίει είναι νεκρός. Όποιος δεν πονάει είναι νεκρός.
~~{}~~

Στην αρχή ήταν το κλάμα, στην αρχή ήταν το χάος, στην αρχή ήταν ο Λόγος, στην αρχή ήταν η Μεγάλη Έκρηξη.
Όλα όσα γνωρίζουμε είναι μύθοι, κεντημένοι γύρω απ’ το άδειο τσόφλι. Είμαστε ζώα τυφλά που περιφέρονται μέσα στον κόσμο. Αυτό που μοιάζει με φως είναι σπίθες στο μυαλό μας.
Δεν γνωρίζουμε. Πιστεύουμε.
Το πιο δύσκολο είναι να κατανοήσεις τον εαυτό σου. Το γνώθι σαυτόν είναι ένας ακόμα μύθος, πανάρχαιος και ηλίθιος. Κι αν δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον εαυτό μας πώς είναι δυνατόν να ισχυριζόμαστε ότι γνωρίζουμε οποιονδήποτε ή οτιδήποτε άλλο;
~~{}~~

Υπήρχε ένας άνθρωπος που ήξερε τα πάντα. Ζούσε σε μια βουνοκορφή και σπάνια γελούσε. Κόσμος πολύς τον πλησίαζε και τον ρωτούσε να τους πει την αλήθεια.
Όμως εκείνος δεν απαντούσε στις ερωτήσεις τους.
«Ποιο είναι το νόημα της ζωής;» ρωτούσαν κάποιοι.
«Πώς θα είμαι ευτυχισμένος;» ρωτούσαν άλλοι.
«Πώς θα βγάλω λεφτά;»
«Πώς θα κάνω παιδιά;»
«Πώς θα γιατρευτώ;»
Ο άνθρωπος που ήξερε τα πάντα δεν απαντούσε.
Όμως ο κόσμος συνέχιζε να πηγαίνει στη βουνοκορφή του. Κάθε του βλέμμα, κάθε του κίνηση, μα πιο πολύ τη σιωπή του, ο καθένας την ερμήνευε έτσι όπως ήθελε.
~~

Συνήθως αυτοί οι μύθοι τελειώνουν με μια σοφή κουβέντα, ένα πασπαρτού, που απαντάει σε όλες τις απορίες μια και καλή.
Κάτι σαν:
«Ο δρόμος σου είσαι ‘συ»
ή «Το νόημα είναι το ποτάμι»
ή «All you need is love»
Η αλήθεια είναι, έτσι λέει ο μύθος, ότι ο άνθρωπος που ήξερε τα πάντα, ο άνθρωπος που ζούσε στην βουνοκορφή και σπάνια γελούσε, αυτός ο άνθρωπος ήταν κουφός.
Και να μιλήσει δεν μπορούσε.
Κοιτούσε τους ανθρώπους με απορία, γιατί δεν άκουγε τι του έλεγαν ούτε καταλάβαινε γιατί πήγαιναν εκεί.
~~

Σαν πέθανε τον έκαναν θεό και ρήσεις σοφές πολλές του απόδωσαν.
Η πιο γνωστή και διαδεδομένη είναι η ακόλουθη:
«…»




Η φωτογραφία είναι του Sebastião Salgado, από την πιο πρόσφατη δουλειά του, Genesis





ΠΗΓΗ...http://sanejoker.info

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...