Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Ένας λύκος αισθηματίας - Αργύρης Χιόνης


Διψάω γι’ αγάπη, πεινάω γι’ αγάπη, πονάω γι’ αγάπη..

Ουρλιάζω γι’ αγάπη, πεθαίνω γι’ αγάπη... αλλά..

Είμαι o λύκος, o κακός o λύκος και δεν γίνεται..

Δεν είναι δυνατόν τέτοια αισθήματα νά έχω..

Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα,
θα πέσουνε να με σπαράξουν...


Κι εσύ να λείπεις, Γιάννης Ρίτσος


Κι εσύ να λείπεις…

Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της,
και συ να λείπεις,

να 'ρχονται οι Άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα,
και συ να λείπεις,

να 'ρχονται τα κορίτσια στα παγκάκια του κήπου με χρωματιστά φορέματα,
και συ να λείπεις,

οι νέοι να κολυμπάνε το μεσημέρι,
και συ να λείπεις,

'Ενα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό,
πολλές σημαίες ν' ανεμίζουν στα μπαλκόνια,
και συ να λείπεις,

Κι ύστερα ένα κλειδί να στρίβει η κάμαρα να 'ναι σκοτεινή,
δυο στόματα να φιλιούνται στον ίσκιο,
και συ να λείπεις,

Σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται,
και σένανε να σου λείπουν τα χέρια,

δυο κορμιά να παίρνονται,
και συ να κοιμάσαι κάτου απ' το χώμα,

και τα κουμπιά του σακακιού σου ν' αντέχουν πιότερο από σένα κάτου απ' το χώμα,
κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει

'Οταν η καρδιά σου,
που τόσο αγάπησε τον κόσμο, θα 'χει λιώσει.

Να λείπεις- δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,

θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει,
θα 'σαι για πάντα μέσα σ” όλο τον κόσμο…


Απόσπασμα από τις «Γειτονιές του Κόσμου» του Γ. Ρίτσου





Πηγή: ithaque.gr

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε επί της γης τα μόνα πλάσματα που κλαίμε.


Να φεύγεις κάθε τόσο
αφήνοντας μια λέξη κάτω απ’ το χαλάκι της εξώπορτας.
Απ’ ό,τι άργησε να ‘ρθει
κι από ό,τι δεν ήρθε
χειρότερα μας φέρθηκε αυτό που περιμέναμε
τι είναι μη γνωρίζοντας.

Εμείς οι άνθρωποι
είμαστε επί της γης τα μόνα πλάσματα που κλαίμε.

Κική Δημουλά

Τα πέντε μαθήματα ζωής του Μικρού Πρίγκηπα.


Ο Μικρός Πρίγκηπας δημοσιεύθηκε αρχικά στις 6 Απριλίου του 1943, παρουσιάζοντας στους αναγνώστες τον μικρό ήρωα του πιο διάσημου έργου του Antoine de Saint-Exupéry. Στο γνωστό βιβλίο, αφηγείται την ιστορία ενός πιλότου, ο οποίος μετά τη συντριβή του αεροπλάνου του στη Σαχάρα, συναντά ένα μικρό αγόρι, τον Μικρό Πρίγκιπα. Το αγόρι μιλά στον πιλότο/αφηγητή για τον πλανήτη του, ένα αστεροειδή, και για τα ταξίδια του σε άλλους κόσμους του διαστήματος, με αποτέλεσμα να αναπτύξουν ένα αναπάντεχο δέσιμο κατά τη διάρκεια των 8 ημερών που έμειναν αβοήθητοι στην έρημο.
Το βιβλίο έχει μαγέψει τόσο τα παιδιά όσο και τους μεγάλους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης τα τελευταία 73 χρόνια, καθώς οι εικονογραφημένες σελίδες του έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 250 γλώσσες και διαλέκτους. Με την ευκαιρία της επετείου από την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας του, η HuffPost France θυμίζει τα 5 μεγαλύτερα μαθήματα ζωής που πήραμε από τον Μικρό Πρίγκιπα.

1. Πρέπει να συνδεθούμε ξανά με την παιδική μας δημιουργικότητα
Το βιβλίο ξεκινά με την ιστορία του αφηγητή για την πρώτη ζωγραφιά που έκανε ως παιδί, με έναν βόα να χωνεύει έναν ελέφαντα. Όσοι ενήλικες κοιτούσαν τη ζωγραφιά, αφηγείται, πάντα έβλεπαν το ίδιο πράγμα: ένα συνηθισμένο καπέλο. Ο αφηγητής λέει ότι εγκατέλειψε το πάθος του για τη ζωγραφική μέχρι που γνώρισε τον Μικρό Πρίγκιπα, που αμέσως αναγνώρισε τη ζωγραφιά για αυτό που ήταν: ένας ελέφαντας μέσα σε ένα βόα.
«Μα όποιος κι αν ήταν, άνδρας ή γυναίκα, πάντα μου απαντούσε: “Είναι ένα καπέλο”. Κι εγώ τότε δεν του μιλούσα ούτε για βόες, ούτε για παρθένα δάση, ούτε γι’ αστέρια. Κατέβαινα στο επίπεδό του. Του μιλούσα για μπριτζ, για γκολφ, για πολιτική και για γραβάτες. Κι ο μεγάλος ήταν πολύ ευχαριστημένος που είχε γνωρίσει έναν λογικό άνθρωπο».
Μάθημα ζωής: Όσο μεγαλώνουμε, δεν πρέπει να χάνουμε αυτή τη μικρή δόση τρέλας και δημιουργικότητας. Οι ενήλικες προτιμούν τους αριθμούς και τα πρακτικά ζητήματα, αλλά ξεχνούν να δουν πέρα από την επιφάνεια, να αφεθούν και να είναι δημιουργικοί. Και όσο χάνουν την περιέργειά τους, γίνονται πιο παθητικοί.
Τι λέει η επιστήμη: Η δημιουργικότητα και η φαντασία είναι ευεργετικά για την υγεία μας. Μια μελέτη του Psychology of Music έδειξε ότι όσοι ασχολούνται με το πιάνο είναι λιγότερο αγχώδεις όταν αυτοσχεδιάζουν στην σκηνή. Η μουσική μπορεί επίσης να ενισχύσει το φωνητικά εκφρασμένο συναίσθημα, όπως έδειξε άλλη μελέτη. Οι δημιουργικοί άνθρωποι μοιάζουν πολύ με τον Μικρό Πρίγκιπα: ονειροπολούν, αναζητούν νέες εμπειρίες και ρωτούν τις σωστές ερωτήσεις.

2. Για να εκτιμήσουμε τις απλές απολαύσεις της ζωής, πρέπει να είμαστε λιγότερο σοβαροί
Στα ταξίδια του σε διαφορετικούς πλανήτες, ο Μικρός Πρίγκιπας εξηγεί ότι γνώρισε έναν πολύ σοβαρό επιχειρηματία. Αυτός ο άνδρας μετρά συνεχώς όλα τα άστρα του γαλαξία, και ενώ λέει ότι είναι ευτυχισμένος επειδή του ανήκουν όλα, η ζωή του είναι μοναχική και μονότονη γιατί δεν έχει τίποτα άλλο. Δεν μπορεί καν να εκτιμήσει την ομορφιά των αστεριών.
«Τα διαχειρίζομαι» απάντησε ο επιχειρηματίας. «Τα μετρώ και τα ξαναμετρώ. Είναι δύσκολο. Αλλά εγώ είμαι άνθρωπος σοβαρός».
Μάθημα ζωής: Δεν πρέπει να ξεχνάτε την χαρά από τις μικρές απολαύσεις της ζωής.
Τι λέει η επιστήμη: Πολλές μελέτες έχουν επιβεβαιώσει ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το γέλιο για να σας φτιάξει την ψυχολογία και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής σας. Το 2014, ερευνητές στο πανεπιστήμιο Loma Linda της Καλιφόρνια, συμπέραναν ότι οι άνθρωποι που γελούν πιο συχνά έχουν καλύτερη βραχυπρόθεσμη μνήμη και στρεσάρονται καλύτερα. Άλλες μελέτες, όπως αυτή που έγινε από το πανεπιστήμιο του Μέριλαντ έδειξαν ότι η αίσθηση του χιούμορ προστατεύει από καρδιακά προβλήματα.

3. Το να αφιερώνετε χρόνο στον εαυτό σας είναι το κλειδί της ευτυχίας
Ο Μικρός Πρίγκηπας αφηγείται την συνάντηση με έναν ακόμη ενδιαφέροντα χαρακτήρα στον πέμπτο πλανήτη που επισκέφθηκε, όπου η κάθε μέρα διαρκεί μόνο ένα λεπτό. Ο φανοκόρος, όπως γίνεται γνωστός, πρέπει να σβήνει τη λάμπα του πλανήτη κάθε ένα λεπτό και μετά να την ανάβει ξανά ένα λεπτό αργότερα. Δεν είχε ποτέ χρόνο για να ξεκουραστεί ή να κοιμηθεί.
«Τώρα λοιπόν που γυρίζει μια φορά το λεπτό, δεν έχω πάνω από ένα δευτερόλεπτο για να ξεκουραστώ. Το ανάβω και το σβήνω μια φορά κάθε λεπτό!»
Μάθημα ζωής: Πρέπει να εκτιμάς κάθε λεπτό που περνά. Να εκτιμάς τη ζωή.
Τι λέει η επιστήμη: Οι γιατροί δεν σταματάνε να το λένε. Η έλλειψη ύπνου είναι καταστροφική για την υγεία. Το να ζεις σαν τον φανοκόρο στον Μικρό Πρίγκηπα, οδηγεί σε αυξανόμενο κίνδυνο για την εκδήλωση διαβήτη, καρδιακά προβλήματα, εγκεφαλικά, κάποια είδη καρκίνου, προβλήματα μνήμης, διακυμάνσεις στη διάθεση και αυξημένη όρεξη για φαγητό. Οι αρνητικές επιπτώσεις της έλλειψης ύπνου είναι πολλές. Εκτός όμως από τον ύπνο, είναι σημαντικό να αφιερώνετε χρόνο στον εαυτό σας και να αφήνετε πίσω τη δουλειά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην εποχή μας οι φανοκόροι θα είχαν εξαντληθεί σωματικά και ψυχικά.

4. Πρέπει να έχουμε το κουράγιο να εξερευνούμε
Στον έκτο πλανήτη που επισκέπτεται ο Μικρός Πρίγκηπας συναντά έναν γηραιό κύριο, που έγραφε σε κάτι τεράστια βιβλία. Παρόλο που στην αρχή ο Μικρός Πρίγκηπας νόμισε ότι ο συγγραφέας ήταν εξερευνητής, ανακαλύπτει ότι ήταν γεωγράφος που δεν είναι φύγει ποτέ από το γραφείο του.
«Δεν είναι ο γεωγράφος αυτός που βγαίνει έξω να μετρήσει τις πόλεις, τα ποτάμια, τα βουνά, τις θάλασσες, τους ωκεανούς και τις ερήμους. Ο γεωγράφος είναι πολύ σημαντικός για να ασχολείται με περιπάτους. Δεν αφήνει ποτέ το γραφείο του».
Μάθημα ζωής: Έχουμε την τάση να μένουμε εκεί που αισθανόμαστε άνετα (comfort zone) γιατί είναι πιο εύκολο από το να παίρνουμε ρίσκα. Αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τον χρόνο που έχουμε στη γη για να δοκιμάσουμε διαφορετικά πράγματα και εμπειρίες, να συναντήσουμε νέους ανθρώπους και να ταξιδέψουμε τον κόσμο.
Τι λέει η επιστήμη: Υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για να φύγετε από τα comfort zones σας. Πολλοί εκ των οποίων υποστηρίζονται από την επιστήμη. Η ανησυχία που βιώνετε όταν αντιμετωπίζετε μια πρόκληση, μπορεί να σας βοηθήσει να γίνεται πιο αποτελεσματικοί, σύμφωνα με ψυχολόγους. Και η προσαρμοστικότητα στις προκλήσεις μας βοηθά να είμαστε πιο οξυδερκείς σε μεγάλη ηλικία, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2013.

5. Είναι προτιμότερο να επιλέγουμε με την καρδιά
Ο Μικρός Πρίγκιπας είναι ερωτευμένος με ένα τριαντάφυλλο από τον πλανήτη του, ένα που μοιάζει με όλα τα άλλα τριαντάφυλλα που έχει δει στη γη. Όμως το τριαντάφυλλό του είναι μοναδικό, γιατί το επέλεξε ο ίδιος. Είναι «μοναδικό στον κόσμο», λέει η αλεπού, γιατί ο πρίγκηπας αφιέρωσε χρόνο για να το φροντίζει.
«Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό μυστικό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια».
Μάθημα ζωής: Ο Μικρός Πρίγκηπας αντιπροσωπεύει τον αυθορμητισμό. Αντίθετα με οποιονδήποτε άλλον, σκέφτεται, ενστικτωδώς, με την καρδιά του. Και σύμφωνα με την αλεπού, είναι ο μόνος τρόπος για να ανακαλύψεις τι πραγματικά αξίζει.
Τι λέει η επιστήμη: Σύμφωνα με μελέτη του 2012 που δημοσιεύθηκε στο Journal of Organizational Behavior and Human Decision Processes η λήψη αποφάσεων ενστικτωδώς, μπορεί να δώσει ίδια ή και καλύτερα αποτελέσματα από την αναλυτική προσέγγιση. Το ένστικτό μας βοηθά να εξισορροπήσουμε τις αποφάσεις μας – γεφυρώνει το κενό μεταξύ των ενστίκτων και της λογικής, σύμφωνα με τον Cholle Francis, συγγραφέα του The Intuitive Compass.

Προφανώς, ο Μικρός Πρίγκηπας περιέχει πολλά ανεκτίμητα μαθήματα ζωής. Αλλά για να μάθετε περισσότερα, ίσως θα πρέπει να τον ρωτήσετε. Όταν επισκεφτείτε τον πλανήτη του, αποκλείεται να μην τον βρείτε: Θα απολαμβάνει το ηλιοβασίλεμα μαζί με το λουλούδι που αγαπά.





Χόρχε Μπουκάι: Αν φύγεις, φύγε μια και καλή…


Αν πας να χορέψεις, χόρεψε με όλο σου το είναι ή μη χορέψεις καθόλου.

Αν αγαπάς, αγάπα τον άλλο στα άκρα ή μην αγαπάς καθόλου.

Κι αν αποφασίσεις να μείνεις εδώ, μείνε εδώ!

Αν φύγεις, όμως, φύγε μια και καλή….

Μη μένεις στη μέση και μην προσπαθείς να κάνεις τους άλλους να σε θυμούνται όταν εσύ δεν είσαι πουθενά…

Χόρχε Μπουκάι





ΠΗΓΗ...https://mikreskathimerinesstories.wordpress.com

Αμαρτία είναι…


Αμαρτία είναι η αίσθηση αναξιότητας που κατακλύζει κάθε τόσο την ύπαρξή σου…

Είναι η αίσθηση ότι είσαι λίγη ή λίγος μπροστά στα όμορφα και παράτολμα της Ζωής…

Το να συντάσσεσαι σιωπηλά και να παραδίνεσαι στις γνώμες των Άλλων, γιατί εκείνοι ξέρουν καλύτερα από εσένα, γιατί κατά βάθος, διστάζεις να αναλάβεις την ευθύνη του εαυτού σου…

Αμαρτία είναι να φοβάσαι την Ελευθερία, και μαζί με αυτή, το δικαίωμα στο Λάθος και την Αποτυχία…

Το να διστάζεις να αγγίξεις την Ευτυχία, γιατί κατά βάθος σε έχουν πείσει ότι η Δυστυχία είναι η μόνη εφικτή κατάσταση για σένα…

Αμαρτία είναι να απαρνιέσαι τον εαυτό σου για την Ύλη και ύστερα να κατηγορείς εκείνη για τις αγιάτρευτες ανασφάλειές σου…

Αμαρτία είναι να Υποκρίνεσαι, αντί να Είσαι, πέφτοντας στη μαύρη τρύπα του Παρελθόντος ή του Μέλλοντος…

Αμαρτία είναι να Δειλιάζεις και να Διστάζεις, να σε κατατρώει η Αμφιβολία, μπροστά σε αυτό που θες και διάλεξες…

Αμαρτία είναι το να τα δίνεις ΟΛΑ στους άλλους και ΤΙΠΟΤΕ σε σένα…

Αμαρτία είναι να μην αποδέχεσαι την αιμορραγία των πληγών σου, όταν κάτι φέρνει τα τραύματά σου στην επιφάνεια, να μην συμφιλιώνεσαι με το πέρασμα μέσα απ΄τον Πόνο, το Φόβο, την Αμφιβολία, αφού το Φως έρχεται μόνο μέσα απ’το βαθύ Σκοτάδι…

Γράφει η Ελένη Κεπελιάν






ΠΗΓΗ...http://enallaktikidrasi.com

Ένα όνειρο ανοιξιάτικο, ένα παραμύθι...


- Θα σου παίξω Μέντελσον.

Κλείνω τα μάτια. Πρέπει να κάνω κάποτε κανένα ταξιδάκι στα νησιά. Ναι, κάποτε, σε δέκα - δεκαπέντε μέρες. Δεκαπέντε ολόκληρες μέρες! Οι μέρες γίνουνται νύχτες, περνούνε γρήγορα σαν όνειρο, σαν όνειρο μιας νύχτας ανοιξιάτικης... Τα δάχτυλα, πάνω στα φιλντισένια πλήχτρα, ξυπνούν τις αρμονίες...

Άνοιξη, ανθίζουν τα σινάπια και τα μοσχομπίζελα μέσα στο δάσος, έξω από την Αθήνα. Ο Πουκ, με συντροφιά τα ξωτικά, διασκεδάζουν το Θησέα και την Ιππολύτη ώσπου να στρογγυλέψει το νιόβγαλτο φεγγάρι που θα καμαρώνει από ψηλά την τελετή του υμεναίου... Ο Έρωτας πετάει στο διάστημα, ονειροπαίρνει την Τιτάνια, την κάνει κι ερωτεύεται. Παράτησε τον Όμπερον, το βασιλιά του δάσους, κι ερωτεύεται μια γαϊδουρίσια κεφαλή. - Σ' αγαπώ, της λέει. - Κυρία μου, δε βλέπω τι μου βρήκατε και μ' αγαπήσατε, δεν είναι λογικό - μ' όλο που, βέβαια, το λογικό κι ο έρωτας ποτέ τους δεν ταιριάξαν...

Στην άκρη κάθε φύλλου σιγοτρέμει κι από μια δροσοσταλίδα. Τι οραματισμός σεληνοφωτισμένος! Να ζεις μέσα στη βορινή ομίχλη και να ονειρεύεσαι γλυκές βραδιές της Αττικής. Οι φυλακισμένοι, κλειστοί μέσα σε τέσσερα ντουβάρια, βλέπουν τους πιο λαμπρούς χρωματισμούς, τα πιο χαρούμενα τοπία. Ένα όνειρο ανοιξιάτικο, ένα παραμύθι...

... Το βασιλόπουλο χώθηκε μέσα στο παρθένο δάσος. Χτυπώντας δεξιά-ζερβά με το πλατύ σπαθί του, ανοίγει τ' άγνωστο μονοπάτι, φτάνει περήφανο κι ανήσυχο στον κρυσταλλένιο πύργο, εκεί που κοιμάται χρόνια η Πεντάμορφη.

Σε κάθε πάτημά του αντιλαλεί ως πέρα ο κρυσταλλένιος ήχος, σαν από μυριάδες ασημένια κουδουνάκια. Κι όποτε σταματά στο δρόμο του, τότε η σιωπή γλιστράει μ' ακροβασίες πάνω στην κόψη του σπαθιού του. Τα παραμύθια μένουν αληθινά για πάντα, στους αιώνες των αιώνων. Στην αρχή της δημιουργίας ήταν το παραμύθι...

Λοιπόν, πήρε μ' ευλάβεια στην αγκαλιά του την κοιμισμένη βασιλοπούλα και την κατέβασε προσεχτικά μέσα στο ξαφνισμένο δάσος. Τότε οι πυγολαμπίδες ανάψανε μεμιάς τα φαναράκια που έχουν κρεμασμένα πίσω τους πιο κάτω από τη μέση.

Την ξάπλωσε πάνω στο μαλακό χορτάρι κι απόμεινε να την κοιτά. Δεν τόλμησε να την αγγίξει, τη νόμιζε κι αυτή από κρύσταλλο, δεν ήξερε τι να την κάνει.

Ένα πουλάκι σειέται στην άκρη του κλωνιού και γλυκοκελαδά. Του αποκρίνεται ολόκληρο το δάσος μ' ένα παθητικό κελάδημα. Τριγύρω, μέσα στις φυλλωσιές, τα ξωτικά τους παρακολουθούν με πονηρά ματάκια, θροΐζουν πάνω στα κλαριά που ανάλαφρα λυγίζουνόπως στο φύσημα της αύρας... Στην άκρη του κλωνιού σίμωσε κι ένα δεύτερο πουλάκι και τσιμπολογιέται με το πρώτο. Ξεθάρρεψε το βασιλόπουλο, χαϊδεύει τα χρυσά μαλλιά της, έπειτα σκύβει και τη φιλά στο μέτωπο.

Του φάνηκε για μια στιγμή σα να μισάνοιξε τα μάτια. Κάθεται πλάι της για ώρες, με την ελπίδα πως όπου να 'ναι θα ξυπνήσει. Μα καθώς πείνασε στο τέλος, την παράτησε να πάει για κυνήγι. Αμέσως σφυρίξανε τα ξωτικά - όπως το συνηθάνε - και μαζωχτήκαν γύρω στην Πεντάμορφη. - Χι, χι... - Για δες ένα στηθάκι! - Πάω να το τσιμπήσω... - Θα τη γαργαλήσω... - Χλμ-χλμ - πλατάγισαν τις λαίμαργες γλωσσίτσες τους...

Εκεί που το βασιλόπουλο τριγυρνούσε μες στο δάσος, είδε από μακριά ν' αστράφτουν τα νερά μιας λίμνης και μια νεράιδα με ξέπλεκα μαλλιά να παίζει στ' ακρογιάλι. Πλησίασε σιγά-σιγά.

Καθώς τον είδε, η νεράιδα έβαλε τα γέλια. Παρατάει την ακρολιμνιά κι αποτραβιέται πλατσουλίζοντας μες στο νερό - κι όπως το χτυπάει παιχνιδιάρικα με τα χεράκια της, ξεπεταχτήκανε ολούθε διαμάντια και ζαφείρια. Το βασιλόπουλο τρέχει να την προφτάσει, μα η λίμνη όλο και ξεμάκραινε μπροστά του μαζί με την απάλινη νεράιδα που ακόμα τον κοιτάει και γελά.

Τότε σκέφτηκε την κοιμισμένη και γυρίζει πίσω να την ξενυχτήσει.

Τη βρήκε καθισμένη πάνω στο χορτάρι να πλέκει ένα στεφάνι από λογής-λογής λουλούδια και να σιγοτραγουδά. Τα ξυπνημένα μάτια της χαμογελάσανε. Κάνει να τη σφίξει μέσα στην αγκαλιά του - μα στέκεται δίχως να πάρει την απόφαση.

- Πώς ξύπνησες; τη ρώτησε.

- Με ξύπνησαν τα ξωτικά.

- Γιατί δε με περίμενες να σε ξυπνήσω;

- Περίμενα τόσον καιρό, βαρέθηκα στο τέλος.

- Κι όμως εγώ σε βρήκα και σ' έφερα εδώ περά.

- Με πέτυχες στο δρόμο σου, αυτό ήταν όλο κι όλο.

- Καλά, μα βρήκα σήμερα και μια νεράιδα. Και πριν να μπω μες στο παρθένο δάσος αντάμωσα πολλές νεράιδες κι έπαιξα μαζί τους.

- Μην είσαι νεραϊδοπαρμένος. Κοίτα καλά, εγώ για σένα ξύπνησα.

Σηκώνεται, το αγκαλιάζει τρυφερά και τον φιλάει με πάθος...

Μα εκείνη τη στιγμή γίνηκε η μεγάλη αλλαγή. Ο κόσμος αναρίγησε. Ήταν η στιγμή που πήραν τέλος τα παραμύθια, μια για πάντα, κι εξαφανίστηκαν από τα μάτια των ανθρώπων τα ξωτικά και οι νεράιδες. Σηκώθηκε η αχνάδα του παραμυθιού. Ο κόσμος παρουσιάστηκε γυμνός και τρέμοντας όπως τον ξέρουμε και τώρα.

Τι απογίναν το βασιλόπουλο και η πεντάμορφη; Το παραμύθι τέλειωσε, αρχίζει πια η πραγματικότητα.

Στην αρχή της δημιουργίας ήταν το παραμύθι. Μακάρι να 'ναι πάλι και στο τέλος της...


Κοσμάς Πολίτης, "Λεμονοδάσος"






ΠΗΓΗ...http://opengreekschool.weebly.com

Με όπλο την... ευαισθησία!


Ποιός είπε πως η ευαισθησία είναι μειονέκτημα; Ποιός είπε πως οι ευαίσθητοι είναι αδύναμοι; 

Ευαισθησία είναι η ικανότητα να αισθανόμαστε και να ανταποκρινόμαστε στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Πού βασίζεται λοιπόν η θεωρία ότι όσοι είναι ευαίσθητοι είναι ευάλωτοι;Προφανώς στην προκειμένη με τον όρο ευαισθησία εννοούμε την ψυχική και πνευματική και όχι την σωματική ή φυσική. Όντως είναι γεγονός ότι σ΄ένα σκληρό και αδίστακτο κόσμο το να είναι κανείς ευαίσθητος είναι μεγάλο βάρος γιατί έτσι γεμίζει η ψυχή του με αγωνία και λύπη. Από την άλλη όμως είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο επιβεβαιώνει την ανθρωπιά μας και κρατάει ζωντανό το στοιχείο της μοναδικότητας του ανθρώπου. Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι αν κάνεις δουλέψει με αυτό θα φτάσει σε μια καλύτερη γνώση του εαυτού, θα είναι πιο δραστήριος, πιο εσωτερικά ολοκληρωμένος και τέλος θα είναι σε θέση να κατανοεί καλύτερα τα όσα συμβαίνουν γύρω του και τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφεται.

Στην σύγχρονη κοινωνία οι άντρες απαγορεύεται να έχουν ευαισθησίες καθώς κάτι τέτοιο θα τους έκανε λιγότερο σκληρούς και «άντρες». Μόνον οι γυναίκες έχουν αυτό το χαρακτηριστικό γιατί ταιριάζει με τα δεδομένα και τα πρότυπα. Αυτές οι σταθερές μας οδήγησαν στην απάθεια και την κυνικότητα, στον εγωισμό και την απανθρωπιά. Μάθαμε να κρυβόμαστε πίσω απ’ τις μάσκες και τα φαντασμαγορικά λόγια που προέρχονται από κάλπικες πεποιθήσεις, να συμβιβαζόμαστε και να δεχόμαστε αφιλτράριστο ό,τι μας προσφέρουν... Να καταπιέζουμε την ίδια μας τη φύση! Μα, ξεχάσατε; Εσείς είστε κύριοι του εαυτού σας. Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να λέγεται άνθρωπος αν δεν είναι ευαίσθητος. Αν δεν νοιάζεται, αν δεν μοιράζεται, αν δεν συμπονεί, αν δεν κατανοεί, αν δεν σέβεται. 

Έχει χαθεί το νόημα κάπου ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» και στο «είναι». Σημασία δεν έχει πως μας βλέπουν οι άλλοι και πως θα φτιάξουμε την συμπεριφορά και την σκέψη μας για να αρέσουμε ή να μην απογοητεύσουμε τους άλλους. Τόσες θυσίες για αυτό τον σκοπό. Τόση ενέργεια και ψυχική δύναμη άδικα χαμένη. Αλλά εν τέλει ωφέλιμα χαμένη... Σημασία λοιπόν έχει να είμαστε αυθεντικοί, να πράττουμε αυτό που νιώθουμε, να μην καταπιέζουμε σκέψεις και συναισθήματα στο έλεος της εξωτερικής κανονικότητας.
Αν αφιερώσουμε λίγο χρόνο στο να συλλογιστούμε παραδείγματα που να αποδεικνύουν τα παραπάνω λεγόμενα σίγουρα θα βρούμε πολλά μέσα από την καθημερινότητα(π.χ το να μην παραδεχτεί κάποιος ότι είναι φιλόζωος ή ότι συμμετέχει σε εράνους ή ότι συμβάλει στη συλλογή τροφίμων για τους πρόσφυγες), είτε μέσα από παγιωμένες πεποιθήσεις(π.χ οι άντρες δεν κλαίνε).

Η ευαισθησία δεν είναι ταπεινωτική. Είναι ένα όπλο στα χέρια του ανθρώπου που αν χρησιμοποιήσει με μέτρο και ευλάβεια, όπως και όλες του τις ικανότητες άλλωστε, θα καταφέρει να εξελιχθεί και να γίνεται καλύτερος (άνθρωπος) μέρα με τη μέρα. 





ΠΗΓΗ...http://psychologicalnotions.blogspot.gr

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...