Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Στο Δημαρχείο Αλμωπίας βρέθηκε ο νέος Αστυνομικός Διευθυντής Πέλλας


ΕΘΙΜΟΤΥΠΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΠΕΛΛΑΣ κ. ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΤΣΑΚΙΡΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ ΑΛΜΩΠΙΑΣ κ. ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΙΝΟ

Στο Δημαρχείο Αλμωπίας βρέθηκε ο νέος Αστυνομικός Διευθυντής Πέλλας κ. Θεολόγος Τσακίρης συνοδευόμενος από τον Υποδιευθυντή κ. Πέτρο Περδικάτση στα πλαίσια εθιμοτυπικής επίσκεψης που πραγματοποίησε στον Δήμαρχο Αλμωπίας κ. Δημήτρη Μπίνο.

Και οι δύο άνδρες συμφώνησαν ότι θα υπάρξει μία καλή συνεργασία, καθώς ο στόχος είναι κοινός και έχει να κάνει με την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των πολιτών, η οποία επιτυγχάνεται και μέσα από το αίσθημα ασφάλειας.

Ο Δήμαρχος ζήτησε από τον Αστυνομικό Διευθυντή να δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στη λειτουργία του Αστυνομικού Τμήματος Αριδαίας, καθώς η περιοχή μας είναι ακριτική και ο Δήμος μας μεγάλος σε έκταση με αποτέλεσμα να γίνεται πιο δύσκολο το έργο του προσωπικού. Παράλληλα, του ευχήθηκε καλή επιτυχία και δύναμη στα νέα καθήκοντα που αναλαμβάνει.

Υπογραφή της προγραμματικής σύμβασης για την «Ασφαλτόστρωση τμήματος οδού Π. Αγίου Αθανασίου» από την Αν. Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας


Υπογραφή της προγραμματικής σύμβασης για την «Ασφαλτόστρωση τμήματος οδού Π. Αγίου Αθανασίου» από την Αν. Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας Αθηνά Αθανασιάδου - Αηδονά 


Την προγραμματική σύμβαση για την υλοποίηση του έργου «Ασφαλτόστρωση τμήματος οδού Παλαιού Αγίου Αθανασίου» συνολικού προϋπολογισμού 15.000,00 € συνυπέγραψαν η Αν. Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας Αθηνά Αθανασιάδου - Αηδονά, και ο Δήμαρχος Έδεσσας Δημήτρης Γιάννου.  

«Στο πλαίσιο της εποικοδομητικής συνεργασίας με τους όλους τους Δήμους συμβάλλουμε με τις δυνατότητες που έχουμε για παρεμβάσεις που επιλύουν προβλήματα σε διάφορες περιοχές. Η κοινότητα του Παλαιού Αγίου Αθανασίου αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης όσον αφορά και τον τουρισμό της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας. Στόχος μας είναι να στηρίξουμε την προσπάθεια βελτίωσης της καθημερινότητας των κατοίκων αλλά και η διευκόλυνση της πρόσβασης και διαμονής των χιλιάδων επισκεπτών καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους» ανέφερε σε σύντομη τοποθέτησή της η κ. Αηδονά.

Με την προγραμματική σύμβαση προβλέπονται οι εργασίες εκείνες (χωματουργικές κλπ) που είναι απαραίτητες για τη βελτίωση της υπάρχουσας κατάστασης και της εικόνας της οδού στην είσοδο του παραδοσιακού οικισμού του Παλαιού Αγίου Αθανασίου. Το έργο χρηματοδοτείται από το Πρόγραμμα Επενδυτικών Δαπανών της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας.

Ξεκίνησαν οι εγγραφές της Ο.Π όπως επίσης και των Συστημάτων Ποιότητας που εφαρμόζει ο Α.Φ.Ο.Σ Αλμωπίας


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ


     Ο Α.Φ.Ο.Σ Αλμωπίας «Η ΕΝΩΣΗ» ως Πιστοποιημένη και Αναγνωρισμένη Ο.Π ενημερώνει τους παραγωγούς ότι έχουν ξεκινήσει οι εγγραφές της Ο.Π όπως επίσης και των Συστημάτων Ποιότητας που εφαρμόζει ο Α.Φ.Ο.Σ Αλμωπίας. Η ένταξη είναι δωρεάν για τα μέλη του Συνεταιρισμού. Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στα γραφεία μας στο 1ο χιλ. Αριδαίας-Τσακώνων  2384021380 και  Αθανασίου Διάκου και Πολυτεχνείου γωνία 2384023454.


                                                                                               Για την Ο.Π.
                                                                                          Α.Φ.Ο.Σ  Αλμωπίας
                                                                                                «Η ΕΝΩΣΗ»


                                                                                                Κωτσίου Βαϊα     

Παιδικά Ψέματα


Έχουμε ακούσει πολλά παιδιά να μας λένε ψέματα. Είτε είναι μέλος της οικογένειάς μας είτε παιδιά φίλων. Κι αυτό γιατί εάν τα παιδιά πουν ψέματα, θα τα πουν στον οποιοδήποτε.

Τα παιδιά συνήθως ξεκινούν να λένε ψέματα λίγο μετά αφού αρχίσουν να μιλούν. Τότε δηλαδή, που αρχίζουν να γνωρίζουν και να εξερευνούν τον κόσμο. Στις ηλικίες μεταξύ 3 με 5, εκεί όπου τα παιδιά ακούν παραμύθια, βλέπουν παιδικά στην τηλεόραση, εκεί που η φαντασία μπερδεύεται με την πραγματικότητα, εκεί τα ψέματα είναι πιο συχνά.

Το ψέμα είναι μια ανακατασκευή της πραγματικότητας ή κάτι τελείως φανταστικό (π.χ. με τέρατα που έφαγαν όλη την σοκολάτα κτλ.) Όμως, το ψέμα τους σίγουρα δεν έχει το δόλο που έχει το ψέμα ενός μεγαλύτερου παιδιού. Είναι απλώς ένα μέσο που χρησιμοποιεί εκείνη τη στιγμή για να βγει από τη δύσκολη θέση.

Από την ηλικία των 6 και μετά, εάν τα ψέματα συνεχιστούν τότε η αιτία δεν είναι τόσο αθώα όπως πριν. Τις περισσότερες φορές η απάντηση έρχεται από τα ίδια τα παιδιά τα οποία αποκαλύπτουν ότι ο φόβος της τιμωρίας είναι αυτός που τα οδηγεί να σκαρφιστούν διάφορα ψέματα διαστρεβλώνοντας την αλήθεια της πράξης τους.

Εάν όμως τα ψέματα γίνουν περισσότερα από τις αλήθειες, είναι πολύ πιθανόν αυτό να γίνεται είτε γιατί νιώθει ανασφάλεια είτε επειδή υπάρχουν κάποια προβλήματα στο σπίτι, τα οποία δεν μπορεί να τα διαχειριστεί μόνος του ή με άλλον τρόπο. Τότε ίσως να εξετάσετε την περίπτωση να δείτε μαζί έναν ειδικό.

Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν;

Αρχικά, δεν πρέπει να αποκαλέσουμε το παιδί μας «ψεύτη», και βέβαια αποφεύγουμε να το μαλώνουμε. Σύμφωνα με έρευνα του περιοδικού Child Development, η απειλή της τιμωρίας όχι μόνο ενθαρρύνει τα παιδιά να πουν ψέματα αλλά ενισχύει και τα ψεύτικα σενάρια που δημιουργούν στο μυαλό τους και μαθαίνουν διάφορους τρόπους για να συγκαλύψουν την «κακή» πράξη τους. Συζητάμε μαζί του, για το ποια είναι πραγματικά η αλήθεια των όσων λέει, τον διαβεβαιώνουμε ότι δεν έχει να φοβάται κάτι από την αλήθεια. Δώστε του να καταλάβει με παραδείγματα αυτές τις διαφορές. Και βέβαια αυτό που δεν πρέπει να κάνετε είναι να το τιμωρήσετε όταν ομολογήσει μια αταξία του. Αν γίνει αυτό, τότε θα νιώσει ότι την επόμενη φορά που θα πει την αλήθεια θα τιμωρηθεί. Μια απλή συζήτηση μαζί του είναι αρκετή ώστε να καταλάβει ότι ένα ψέμα μπορεί να ακούγεται καλό, αλλά όταν αποκαλυφθεί η αλήθεια, αυτό θα είναι τελικά εις βάρος του. Οι γονείς που δεν χρησιμοποιούν την τιμωρία αλλά επιλέγουν να συζητήσουν με τα παιδιά την «κακή πράξη» και να φτάσουν μαζί στο συμπέρασμα εάν ήταν σωστή ή λάθος, ενισχύουν την ασφάλεια που έχουν ανάγκη να νιώσουν τα παιδιά προκειμένου να είναι ειλικρινή. Τέλος, όπως αναφέραμε και πιο πάνω, εάν η συχνότητα των ψεμάτων είναι αυξημένη, τότε η αιτία είναι βαθύτερη, αφορά όλη την οικογένεια και θα ήταν προτιμότερο να δείτε μαζί κάποιον ειδικό.

Νικολέττα Σεφέρου




Ο άλλος, ως καθρέφτης του εαυτού μας


Οι ανθρώπινες σχέσεις , και κυρίως οι πιο κοντινές και βαθιές σχέσεις είναι –λένε- ο καθρέφτης μας, ο καθρέφτης της ψυχής μας. Ενδεχομένως, κάποια στιγμή στη ζωή σας, θα έχετε βρεθεί μέσα σε μία πολύ κοντινή σχέση με κάποιον κι ίσως θα έχετε νιώσει ότι χάνετε κάπου τον εαυτό σας, σαν να μην μπορείτε να τον ελέγξετε, ή να τον ικανοποιήσετε.

Ίσως έχτε νιώσει ότι όλα είναι μάταια ή αντίθετα ότι όλα έχουν τεράστιο νόημα, και οι εναλλαγές ανάμεσα σε αυτά τα δύο να είναι ακαριαίες και απροειδοποίητες.

Ακραία συναισθήματα και ανάγκες εμφανίζονται, οι οποίες ναι! είναι οικείες, αλλά μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν συναντιόσασταν μαζί τους πολύ συχνά σε συνειδητό επίπεδο, ίσως και να μην είχατε συναντηθεί ποτέ ξανά.

Εύλογα λοιπόν έρχεται αυτή η απορία: Οι σχέσεις είναι πράγματι ο καθρέφτης μας;

Κι αν είναι τι καθρεφτίζουν; Ποιόν εαυτό; Ποια κομμάτια μας;

Οι βαθιές σχέσεις μας φέρνουν σε επαφή με κάτι πολύ αρχαϊκό και εσωτερικό, κάτι που για τους περισσότερους ανθρώπους, πολύ καιρό ήταν κρυμμένο και άφαντο, κάτι για το οποίο ήμασταν σίγουροι ότι αφέθηκε πίσω μας με τα χρόνια.

Τι ακριβώς ανακινείται σε μια σχέση;

Τι είναι αυτό που μας φοβίζει;

Τι είναι όλα αυτά που αναδύονται με τόση ορμή από μέσα μας και που κρύβονταν όλον αυτόν τον καιρό;

Έχω την αίσθηση ότι αυτό το αρχαϊκό σχετίζεται με τις πρώτες ανάγκες μας ως βρέφη αλλά και με τις μετέπειτα ανάγκες και εμπειρίες μας ως νήπια, με όλα αυτά τα συναισθήματα, αισθήματα και αισθήσεις, που νιώθουμε, αναπτύσσουμε και βιώνουμε μέχρι θεωρητικά τουλάχιστον να μπορούμε να «επιβιώσουμε» μόνοι μας, δηλαδή μέχρι τα 5 περίπου χρόνια μας.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο έμβιο ον το οποίο όταν γεννιέται δεν έχει καμία απολύτως πιθανότητα επιβίωσης χωρίς τη μητέρα του.

Όλα τα υπόλοιπα έμψυχα όντα έχουν τουλάχιστον μία έως πολλές πιθανότητες να επιβιώσουν μόνα τους, όλα τα έμψυχα όντα εκτός από τον άνθρωπο. Τι να σημαίνει άραγε, για τον ίδιο τον άνθρωπο και για τον ψυχισμό του, αυτή η διαφοροποίηση του από την υπόλοιπη φύση;

Το πρώτο πράγμα που δοκιμάζει το βρέφος στη ζωή του είναι η εξάρτηση.

Για να επιβιώσει, να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί σε άτομο χρειάζεται μία μάνα, η οποία πέρα από την παροχή τροφής, είναι αναγκαίο να του παρέχει και αγάπη.

Χωρίς αγάπη, φροντίδα και άγγιγμα, το βρέφος ίσως να έχει πιθανότητες να επιβιώσει, όμως οι πιθανότητες να εξελιχθεί σε έναν λειτουργικό και ευτυχισμένο ενήλικα είναι πολύ πολύ μικρές, για να μην πούμε μηδαμινές.

Έτσι το βρέφος γίνεται νήπιο μέσα σε μία εξαρτητική σχέση με τη μητέρα (ή με τον φροντιστή του).

Την χρειάζεται για να φάει, να πιει, να κοιμηθεί, την χρειάζεται όμως και για να έχει μία αίσθηση του εαυτού του, για να υπάρχει, να αγαπά.

Σε εκείνα τα χρόνια το ον μαθαίνει να αποδέχεται τον εαυτό του όπως είναι.

Τότε, το παιδί, όποτε έχει μία ανάγκη, την επικοινωνεί αυθόρμητα ή καλύτερα παρορμητικά μέσα από το κλάμα του, δείχνοντας ξεκάθαρα τα συναισθήματα που νιώθει τα οποία κυμαίνονται από την καθαρή ανάγκη του ενστίκτου (π.χ. πεινάω) μέχρι και πολύ βαθιές ανάγκες όπως «σε χρειάζομαι, δεν μπορώ μόνο μου, θέλω να με αγαπάς, κ.α.».

Επίσης, νιώθει φόβο, άγχος, αγωνία, απελπισία (κυρίως όταν η μαμά αργεί), κ.α.

Εκείνη την περίοδο, όσο πιο πολύ η μητέρα το αποδέχεται και ανταποκρίνεται στις ανάγκες του, τόσο πιο επιτυχημένη θα είναι και η αυτό-αποδοχή του αργότερα...

Με τα χρόνια κι με τις ικανότητες που αποκτά ο άνθρωπος σιγά-σιγά αφήνει αυτό το εξαρτητικό μοντέλο επαφής και αρχίζει να δοκιμάζει και να πειραματίζεται με άλλους τρόπους, όπως δημιουργώντας σχέσεις με αντίσταση (άρνηση-αποδοχή), μίμηση και στην ενήλικη ζωή σχέσεις ισότητας ενήλικα προς ενήλικα.

Μέσα στις σχέσεις που θα δημιουργήσει το άτομο ως ενήλικας πια, κάποιες θα φτάσουν βαθιά.

Αυτή η βαθιά σχέση θυμίζει – ευτυχώς όχι όλη την ώρα- τη πρωταρχική σχέση μητέρας- βρέφους, κι ίσως ο έρωτας μπορεί να εξηγηθεί κι έτσι.

Στην αρχική φάση του έρωτα, τα δύο άτομα απολαμβάνουν τις ομοιότητες τους, απολαμβάνουν τη συνύπαρξη τους, την ολότητα τους και προσπαθούν συνεχώς για την απόλυτη ένωση.

Με τον καιρό αυτό μας φέρνει σε επαφή με την τότε συνύπαρξη- ως βρέφη με τη μητέρα-, όπου για να ζήσουμε χρειαζόμασταν τον σημαντικό άλλο. Έτσι ο άλλος γίνεται και πάλι σημαντικός και με κάποιο τρόπο συνδεόμαστε με την αρχαϊκή αυτή ανάγκη μας.

Όσο ο καιρός προχωράει, ο έρωτας αλλάζει μορφές, αρχίζουμε πολύ αργά να αντιδράμε σε αυτήν την εξαρτητική συνύπαρξη, διεκδικώντας τον προσωπικό μας χώρο, και την ανεξαρτησία μας, όμως ξεχνάμε το γεγονός ότι είμαστε ήδη εξαρτημένοι!

Οι πρώτες εσωτερικές συγκρούσεις έρχονται, όπου ένα κομμάτι μέσα μας – το ενήλικο- θέλει να ζει ανεξάρτητο κι ελεύθερο και ένα άλλο κομμάτι – το παιδί- έχει ανάγκη τον άλλο και την εξάρτηση.

Έπειτα, οι συγκρούσεις αυτές γίνονται κι εξωτερικές, και μέσα σε αυτές κατηγορούμε τον άλλον για τη δική μας εξάρτηση.

Αυτό νομίζω ότι είναι το σημείο όπου ο άλλος μας καθρεφτίζει, και μας καθρεφτίζει τις πιο βαθιές υπαρξιακές- χαοτικές συγκρούσεις μας, τον πιο κρυφό μας εαυτό, τον εαυτό αυτό που ούτε οι ίδιοι δεν τολμάμε να παραδεχτούμε.

Όσοι «επιβιώσουν» από αυτό, και καταφέρουν να το αντέξουν, τότε δημιουργούν αυθεντικές και ουσιαστικές σχέσεις, μπορεί και απόλυτης ισότητας μεταξύ των δύο ανθρώπων.

Η σχέση καθρεφτίζει τις πιο λεπτές ισορροπίες τις προσωπικότητας μας, αυτές που δημιουργήθηκαν όταν ήμασταν βρέφη, πλάσματα μετέωρα ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία.

Πόση δύναμη χρειάζεται για να καταφέρουμε να συνεχίσουμε μέσα σε αυτό το χάος και τον πόνο;

Πολύ! Κι έτσι η ζωή μας δοκιμάζει, φέρνοντας τα ίδια πράγματα που ζήσαμε ξανά και ξανά μπροστά μας, έως ότου συμφιλιωθούμε με αυτά, και μέσα από την αποδοχή του εαυτού και την αγάπη, ηρεμήσουμε.

Ηλιάννα Πεσσάρη - Ψυχολόγος





Δεν μπορείς να μισήσεις κάποιον που αγάπησες πολύ


Οι άνθρωποι είναι περίεργα όντα. Μπορούν να αγαπήσουν με πάθος και να μισήσουν με το ίδιο πάθος. Χιλιάδες εγκληματικές ενέργειες έχουν γίνει στο όνομα της αγάπης και του μίσους. Είναι συναισθήματα που δεν υπολογίζουν τίποτα και φέρνουν τον άνθρωπο προ εκπλήξεως για όσα μπορεί να κάνει εν βρασμώ. Είναι συναισθήματα για όσους λέγονται άνθρωποι.

Όσο πιο πολύ αγάπησες έναν άνθρωπο το ίδιο δυνατά θα νομίζεις πως τον μισείς. Όσο πιο πολύ του δόθηκες τόσο θα θες να τον αφανίσεις. Δε χρειάζονται πολλά για να συμβεί. Μια προδοσία, υποσχέσεις που δεν τήρησε, όνειρα από κοινού που τα πήρε μαζί φεύγοντας και μια θιγμένη αξιοπρέπεια.

Η υπέρμετρη αγάπη μπορεί να φτάσει στο μεγαλύτερο μίσος που σκέφτηκες ποτέ. Γιατί αγάπησες όσο η καρδιά αντέχει. Επειδή έδωσες χρόνο, στιγμές και φαιά ουσία που τα πέταξε στα σκουπίδια χωρίς να υπολογίσει ότι είχε να κάνει με άνθρωπο.

Γιατί, γαμώτο, ακόμα και τη στιγμή που έφευγες είπες σ’ αγαπώ και δεν άκουσες την πολυπόθητη συγγνώμη. Επειδή τα χρόνια σας ήταν τελικά μια τσιχλόφουσκα που έσπασε χωρίς να αφήσει τη γλυκιά γεύση από ζάχαρη που νόμιζες πως είχε.

Κι έτσι η αγάπη σου γίνεται θυμός που πίστεψες λόγια. Θυμός που έκλεισες τα μάτια και εμπιστεύτηκες να σου περιγράψει το μέλλον που ζωγράφιζε στο χαρτί για τους δυο σας. Κι εσύ χαμογελώντας, άνοιξες τα μάτια μα δεν υπήρχε κανένα χρώμα στο χαρτί και φυσικά καμιά δική σας φιγούρα. Η αγάπη σου γίνεται απέχθεια για όσα σου έδιναν ζωή στο παρελθόν. Η αγάπη σου γίνεται μίσος για ό,τι με πάθος αγάπησες. Μίσος σε πολλά βατ.

Μέχρι σήμερα ακούγαμε ότι είναι πολύ διακριτή η γραμμή μεταξύ της αγάπης και του μίσους. Το ένα και το αυτό είναι τελικά. Έρευνα των Σεμίρ Ζέκι και Τζον Πολ Ρομάγια του Κολλεγίου του Λονδίνου αναφέρουν ότι παρατηρείται δραστηριότητα στην ίδια περιοχή του εγκεφάλου όταν τα άτομα αντικρίζουν τόσο ένα αγαπητό όσο κι ένα μισητό για εκείνους πρόσωπο.

Γιατί όμως φτάνουμε στο σημείο να μισήσουμε έναν άνθρωπο που αγαπήσαμε δυνατά;

Μισούμε επειδή απλώς έτσι νιώθουμε; Γιατί δακρύζουμε και γινόμαστε χάλια για χάρη του; Μήπως γιατί τον σκεφτόμαστε και μας πονάει ακόμα; Ή μήπως μισούμε εμάς που δεν καταφέραμε να τον ξεριζώσουμε από μέσα μας;

Το μίσος μπορεί να είναι ένας τρόπος άμυνας. Θέλοντας να προστατευτεί ο εαυτός από μια αγάπη που τον πρόδωσε, δεν επιτρέπει να έχει όμορφα συναισθήματα. Το μυαλό ερμηνεύει τον πόνο σε μίσος επειδή ο πόνος είναι δυνατός και δεν μπορεί να τον αντέξει. Είναι το πληγωμένο «εγώ» που του πήραν κάτι που του ανήκε.

Το γεγονός ότι ο άλλος μας εγκαταλείπει και φορτωνόμαστε με ευθύνες μόνο για τον εαυτό μας -κυρίως αν δεν ήμασταν προετοιμασμένοι- είναι αρκετός λόγος να αισθανόμαστε έχθρα γι’ αυτό το άτομο. Ας μη ξεχνάμε ότι με ένα χωρισμό γεννιέται η δυσπιστία για τους ανθρώπους που θα συναντήσουμε στο μέλλον και τρέμουμε την οικειότητα μαζί τους. Το μίσος για έναν άνθρωπο δεν είναι άλλο από τη δυσπιστία και την απογοήτευση που προκάλεσαν οι πράξεις του σε μας.

Οι άνθρωποι που μας δημιουργούν έντονα συναισθήματα μπορούν να γίνουν ο καθρέφτης ο δικός μας ως μια ευκαιρία να ρωτήσουμε γιατί μας επηρεάζουν τόσο ή τι μας θυμίζουν που δεν αποδεχόμαστε ή που δεν έχουμε ακόμα αποβάλει από μέσα μας ή τι κουμπιά πάτησαν που δεν επιτρέπαμε, ποια είναι στην τελική τα όριά μας;

Αν κάτι δεν το αγαπάς τότε δεν πρέπει να υπάρχει για σένα, θα πρέπει να σου είναι αδιάφορο. Εξού και οι αντιπαθητικοί τύποι που προκαλούν μίσος στην αρχή και τελικά γίνονται μεγάλοι έρωτες γιατί απλά δεν είναι αδιάφοροι.

Αν κάποιος σου προκαλεί αισθήματα μίσους είναι γιατί κατέχει κάτι το οποίο σε επηρέασε ή σε επηρεάζει βαθιά. Κατέχει κάτι που νόμιζες ή ήθελες δικό σου και στο πήρε αποδεικνύοντας το αντίθετο. Αν αυτό το άτομο δεν άξιζε, τότε αξίζει να υπάρχει έστω και ως μίσος στην καρδιά σου;

Όσο κι αν προσπαθείς να μισήσεις έναν άνθρωπο που αγάπησες πολύ το μόνο που θα πετυχαίνεις είναι να μισείς τον εαυτό σου που δε στέκεται ικανός να το κάνει.

Μη σε γελά που η αγάπη φοράει σκούρα ρούχα. Δεν είναι μίσος ∙ είναι η αγάπη σε άλλη μορφή.

Αν είναι να σου τελειώσει δεν θα νιώθεις τίποτα. Ή μάλλον αν σου τελειώσει, η αγάπη θα φοράει άχρωμα ρούχα, σαν αυτά που ξεθώριασαν σε μια πλύση με ψηλούς βαθμούς. Σίγουρα όμως δε θα είναι μίσος.

Μαρία Παναγιώτου





Αναλφάβητοι της απώλειας


«Χωρίς τον αποχωρισμό, την έλλειψη, δεν θα είχαμε γεννηθεί. Θα ήμασταν ακόμα στην κοιλιά της μάνας μας. Αποχωρισμός από τη μακαριότητα της ενδομήτριας ζωής, απώλεια της ασφάλειας και της θαλπωρής με το πρώτο κλάμα της γέννησης».

Με τα λόγια αυτά η κυρία Φωτεινή Τσαλίκογλου, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και πεζογράφος, περιγράφει με ευαισθησία τον ρόλο της απώλειας στη ζωή μας ως πρωταγωνίστριας από την πρώτη στιγμή που αντικρίζουμε τον κόσμο. Από τη σκηνή του εφετινού TEDxAthens, περπάτησε μαζί με το κοινό στον «δρόμο της απώλειας», ο οποίος μεταμορφώνει την οδύνη σε δημιουργία, αρκεί να καταφέρουμε να τον διαβούμε, όπως υποστηρίζει δίνοντας παραδείγματα μέσα από την ίδια τη ζωή.

«Η απώλεια σταθερά μάς ακολουθεί βήμα βήμα. Μια διαρκής σκιά. Μπορεί να μας διαλύσει ή να μας απογειώσει. Να γίνει κίνητρο για δημιουργία, όπως φαίνεται ξεκάθαρα μέσα από την τέχνη» αναφέρει η κυρία Τσαλίκογλου μιλώντας στο «Βήμα». «Ο καθένας από εμάς, μέσα από τις απώλειες που σημαδεύουν τη ζωή του, είναι ένας δυνάμει δημιουργός. Και άρα κουβαλά μέσα του ένα πανίσχυρο αντίδοτο στην κατάθλιψη». Δύο από τους πιο αγαπημένους της πίνακες οφείλουν ένα κομμάτι από τη δύναμη που αποπνέουν σε εξαιρετικά οδυνηρά βιώματα των δημιουργών τους.

Το έργο «Οι εραστές» του Ρενέ Μαγκρίτ απεικονίζει ένα ζευγάρι που προσπαθεί να φιληθεί με τα κεφάλια καλυμμένα σε ένα σεντόνι. Η τραγική ανάμνηση της αυτοκτονίας της μητέρας του, που έπεσε στον Σηκουάνα, όταν εκείνος ήταν 13 ετών, πνιγμένη με μια σακούλα στο κεφάλι, γίνεται η πηγή της δημιουργίας του.

Ο θάνατος της μητέρας του στα τέσσερά του χρόνια, καθώς και ο χαμός του αδελφού του δέκα χρόνια αργότερα από πνιγμό στην προσπάθεια να τον σώσει, σημάδεψαν το έργο του Γερμανού Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ. Στον αριστουργηματικό πίνακα «Θάλασσα από πάγο» παρουσιάζει το άδοξο τέλος όλων των ελπίδων, με τα συντρίμμια ενός καραβιού που τσακίζεται στους πάγους της Αρκτικής.

Απέναντι στους μεγάλους καλλιτέχνες, οι δημιουργοί της «άλλης όχθης», μωρά, παιδιά, άνθρωποι σε άσυλο, μεταμορφώνουν με τρόπο μοναδικό την οδύνη τους σε δημιουργία. Οπως η 5χρονη Μελίνα, που ζωγραφίζει την «κυρία Κρίση» σαν μια άσχημη, χοντρή κυρία με τεράστιο στόμα που «έφαγε τα ευρώ μας και άδειασε το ψυγείο μας».

«Οι απώλειες σημαδεύουν τις εποχές των κρίσεων, όπως αυτή που βιώνουμε στη χώρα μας. Ξεκίνησε με απώλειες οικονομικές και έχει οδηγήσει σε μια βαθιά κρίση ανθρωπιστική. Η όποια βεβαιότητα για την επόμενη μέρα έχει πάψει να ισχύει» επισημαίνει η καθηγήτρια. Δεν είναι όμως μόνο αυτά που χάνουμε, μια δουλειά, ένα σπίτι, είναι και οι ενοχές, αυτό το «φταις», η αναξιότητα και υπαιτιότητα που φορτώνονται οι άνθρωποι και που τους υπονομεύουν κάθε δημιουργικότητα. «Ενας θλιμμένος άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει, ένας απαξιωμένος όμως θα δυσκολευτεί πολύ».

Πώς μπορούμε όμως μέσα από την απώλεια να δημιουργήσουμε μια ανατροπή; Σύμφωνα με την κυρία Τσαλίκογλου, η λέξη-κλειδί είναι η επεξεργασία της απώλειας. «Στη χώρα μας δεν υπάρχει κουλτούρα επεξεργασίας της απώλειας, συνήθως βιώνουμε αυτό που ονομάζω "fast loss", από το fast food. Οπως ο διάβολος το λιβάνι αποφεύγουμε τον αναστοχασμό. Οι απώλειες, τα ατομικά και συλλογικά τραύματα της Ιστορίας μας παραμένουν ανέγγιχτα και ανεπεξέργαστα. Ανοιχτές πληγές που κακοφορμίζουν».

«Οι Ελληνες είμαστε οι αναλφάβητοι της απώλειας» λέει γλαφυρά, αν και αυτό δεν συνέβαινε σε αλλοτινές εποχές. Οι αρχαίοι Ελληνες έκαναν τον φόβο του θανάτου οίστρο για τη ζωή, με τον μύθο των «Αλκυονίδων ημερών» να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα, που δείχνει ότι μέσα στο καταχείμωνο υπάρχει η έκπληξη της αναπάντεχα ηλιόλουστης μέρας.

Κλώντζα Ολγα





Γεννιέται σε ένα περιβάλλον χωρίς αγάπη


Όχι, δεν ήθελαν και πολύ να κάνουν μωρό, αφού η σχέση τους αποτελείται από εντάσεις, φωνές, βρισιές, ξύλο. Το αθώο βρέφος, ως tabula rasa, περιμένει αμέριμνο κάποιον να το φροντίσει και να το αγαπήσει, χαράσσοντας στον εγκέφαλό του τον τρόπο να πορεύεται στη ζωή.

Οι πρώτοι ήχοι που αντιλαμβάνεται αφότου γεννήθηκε, όμως, είναι φωνές θυμωμένες, με κατηγόρια, με μομφή. Σκληρό περιβάλλον για ένα μωρό. Βία και φωνές.. που γίνονται και τα δικά του εφόδια για επιβίωση, αναπόφευκτα, αφού αυτό διαδραματίζεται στο περιβάλλον του.

Πεινάει. Χρειάζεται τροφή και αγκαλιά. Χρειάζεται κάποιον του οποίου τη μυρωδιά γνωρίζει, για να το παρηγορεί, να το ηρεμεί, να το τρέφει. Να το καθησυχάζει πως κάτι μεγαλύτερο από εκείνον υπάρχει και το φροντίζει, διώχνοντας την αγωνία του πως πάει, χάνεται. Γιατί ένα μωρό, νιώθει απόγνωση κάθε φορά που δεν υπάρχεις κοντά του. Θέλει αγκαλιά και αγάπη.

Το παιδί έχει γεννηθεί χωρίς συναίσθηση του εαυτού του. Δεν νιώθει καν πως το κορμί του έχει αρχή και τέλος. Το κορμί αυτό, χρειάζεται χάδια για να οριοθετηθεί. Για να συλλάβει πως αποτελεί κι εκείνο μια ανθρώπινη ύπαρξη με υπόσταση και υλικό εκτόπισμα.

Μα αντί για χάδια, το δέρνουν. Το χτυπούν και το περιφρονούν. Χτυπούν και τη μητέρα του.

Πόσο βάναυσο, ακραίο, άτιμο, να βλέπεις τη μητέρα σου να κλαίει.. Πόσο απροστάτευτος νιώθεις άραγε, όταν αυτή που σε προστατεύει από κάθε κακό, η «δυνατή» μαμά σου, στέκεται λίγο πιο κει από σένα, να κλαίει κουλουριασμένη, ταπεινωμένη και ματωμένη;

Άγχος. Πόνος. Θυμός..

Μα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, πώς να εκδηλώσει τον θυμό τoυ; Εκείνο είναι αδύναμο και ο μπαμπάς δυνατός και άγριος.

Κάθε αρνητικό συναίσθημα θάβεται, απωθείται. Απωθείται, γιατί κανένα παιδί δε γεννήθηκε κακό, πονηρό, χαιρέκακο. Το παιδί είναι ενοχικό. Για ό, τι κι αν συμβαίνει, κατηγορεί τον εαυτό του.

Συνεχίζει να αγαπά ακόμη και έναν κακό γονιό, γιατί έτσι. Γιατί αυτόν έχει γονιό..

Χαράζεται όμως μέσα του, κάθε αρνητικό συναίσθημα, λαξεύοντας μια ψυχή σε σχήμα τρόμου, απέχθειας, βιαιότητας, μίσους. Σιγά σιγά δημιουργείται μια ύπαρξη, που έχει άθελά της μετατρέψει κάθε αίσθημα θυμού, αβοηθησίας, αδυναμίας, σε πράξεις καταστροφικές προς τον εαυτό και τους άλλους.

Έγκλημα.

Δολοφονίες.

Εθισμοί.

Ψυχικές διαταραχές.

Αυτοκτονία.

Σε ένα περιβάλλον που πληγώνει ακραία, δεν μπορείς να μάθεις την αγάπη.

Είναι σαν να απαιτείς από τυφλό, να δει. Μα πώς να δει, αφού του λείπει μια βασική αισθητηριακή δεξιότητα;

Κι εσύ πώς να αγαπήσεις αν σε έχουν καταντήσει συναισθηματικά ανάπηρο;

Πώς να δείξεις αγάπη, όταν έχεις εισπράξει μόνο ξύλο;

Αν δε σε έχουν αγαπήσει ποτέ;

Πώς αποκτάς ενσυναίσθηση, όταν σώπαινες για να μη σε δείρουν;

Όταν σε αντιμετώπιζαν σαν αντικείμενο;

Όταν μεγάλωνες με χλευασμό και βρισιές, πώς να σου έχει μείνει ανθρωπιά;

Πώς να έχεις κώδικα ηθικής, όταν έτρωγες μόνο ξύλο;

Πώς να ξεχωρίζεις το σωστό και το λάθος, όταν σου φαίνεται λάθος που τρώγατε ξύλο εσύ και η μαμά, αλλά και σωστό, μιας και το έκανε "ο μπαμπάς μου";

Πώς να νιώσεις "άνθρωπος", αν δεν έχει βρεθεί έστω και ένα άτομο να λειτουργήσει στη ζωή σου θεραπευτικά, δίνοντάς σου αγάπη στα κρίσιμα παιδικά σου χρόνια;

Τα παιδικά μας τραύματα είναι τα πιο βαθιά. Χαράζονται στο δέρμα μας με αμείλικτες χαρακιές. Ακόμη κι αν φαίνεται πως επουλώνονται, είναι πάντα εκεί. Και κάτω από το δέρμα, γίνονται ακόμη πιο βαθιές.

Συχνά, ματώνουν.

Κι αυτό το αίμα, κυλάει παντού, χωρίς διάκριση, δυστυχώς..

Χύνεται στα κεφάλια αθώων, όμως δείχνει πάντα τους ενόχους.

Που αν και συνήθως «νίπτουν τας χείρας τους», στην πραγματικότητα, είναι εκείνοι που δημιούργησαν ένα «τέρας». Ακόμα και άθελά τους. Επειδή κι εκείνοι ανατράφηκαν κάπως έτσι..

Γιατί κανένα βρέφος δε γεννήθηκε «τέρας».

Ηρώ Δημητρίου
Εκπαιδευτικός Π.Ε.





Η Σατραπεία ~ Κ.Π Καβάφης


Η Σατραπεία


Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.

Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.

Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.

Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.






Ο δρόμος κι ο έρωτας παίζονται σε μινόρε


«Ξύπνα, μικρό μου, κι άκουσε
κάποιο μινόρε της αυγής, 
για σένανε είναι γραμμένο
από το κλάμα κάποιας ψυχής.»
Το μινόρε της αυγής, στιχ. Μίνωας Μάτσας, 1936
‘Ah, do not mourn,’ he said,
‘That we are tired, for other loves await us;
Hate on and love through unrepining hours.
Before us lies eternity; our souls
Are love, and a continual farewell.’
Ephemera, W.B. Yeats
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Έχει συμβεί σε όλους και πάντα θα συμβαίνει.
Διαβάζεις ένα βιβλίο, ακούς ένα τραγούδι, βλέπεις μια ταινία και νιώθεις ότι ο συγγραφέας-στιχουργός-σεναριογράφος μιλάει για σένα.
Είναι σκέψεις που τις έχεις σκεφτεί κι εσύ, συναισθήματα που τα ‘χεις νιώσει, σκηνές που έχεις ζήσει. Και νιώθεις έκπληξη. Και ταυτίζεσαι.
«Χτες το βράδυ», λες, «μιλούσαμε με την παρέα γι’ αυτό ακριβώς το θέμα. Κι έλεγα ακριβώς τα ίδια».
«Μου ‘χει συμβεί κι εμένα», λες. «Ακριβώς το ίδιο σκηνικό, όπως το δείχνει.»
«Το ίδιο αισθάνομαι», λες, «όπως αυτό που λέει το τραγούδι.»
Και νομίζεις ότι είναι το κείμενο-τραγούδι-θεατρικό που σε αλλάζει. Ότι αυτό σε βοηθάει να βρεις το δρόμο σου.
Όμως δεν είναι ο άλλος. Είσαι εσύ, που βρήκες κάτι δικό σου μέσα στα λόγια του άλλου.
Δεν είναι το τραγούδι που άκουσες, το κείμενο που διάβασες, η ταινία που είδες, το τοπίο που απόλαυσες, ένα κορμί που σε χόρτασε, ένας έρωτας που σ’ άφησε νηστικό, ένα όνειρο που σε ξύπνησε, ένα σύνθημα που σε ξεσήκωσε.
Είσαι εσύ. Εσύ είσαι αυτός που είδε μέσα σ’ όλα τον εαυτό του.
~~
H τέχνη είναι καθρέφτης. Στήνεται μπροστά σου κι εσύ πρέπεις να κοιτάξεις -χωρίς ν’ αυταπατάσαι- για να δεις τον εαυτό σου.
Υπάρχουν καθρέφτες οικουμενικοί. Που συγκινούν περισσότερους ανθρώπους, κάποιες φορές όλους. Η μουσική το καταφέρνει καλύτερα αυτό, γιατί δεν χρειάζεται να καταλαβαίνεις τα λόγια, δεν χρειάζεται λόγια.
Μια μινόρε κλίμακα προκαλεί θλίψη, είτε είσαι δυτικός είτε ανατολίτης.
~~
Πόσο μεγάλο μυστήριο είναι αυτό της μουσικής! Η διαφορά ανάμεσα σ’ ένα ματζόρε κι ένα μινόρε είναι ένα ημιτόνιο στην τρίτη νότα της συγχορδίας. Στη μινόρε «λείπει» ένα ημιτόνιο, αυτό μόνο.
Κατεβάζεις την τρίτη νότα κατά ένα ημιτόνιο και η συγχορδία γίνεται μινόρε, μοιάζει να κλαίει. Δεν είναι κοινωνικά καθορισμένο. Και στα άταστα όργανα της ανατολής, η μινόρε είναι μινόρε, η θλίψη παραμένει ίδια.
Τόσο παράξενο. Λες και έχει γραφτεί στον εγκέφαλο μας ως νόμος: Η έλλειψη προκαλεί θλίψη.
Όμως είναι μια θλίψη που λαχταράς ν’ ακούσεις.
~~
Αυτό είναι ένα ακόμα παράδοξο της ανθρώπινης φύσης. Ενώ κυνηγάμε την ευτυχία, ποθούμε τη χαρά, προτιμάμε την αφθονία, κάποιες φορές έχουμε ανάγκη να κλάψουμε, να χάσουμε, να μείνουμε μόνοι.
Δεν μπορούμε ν’ ακούμε μόνο χαρούμενα τραγούδια. Δεν αντέχουμε να βλέπουμε μόνo ταινίες με ευτυχισμένο τέλος. Δεν θέλουμε να διαβάζουμε βιβλία όπου ο ήρωας πάντα νικάει ούτε θεατρικά όπου ο από μηχανής θεός τους λυτρώνει όλους.
Ακόμα κι η κωμωδία, όταν φτάνει στο υψηλότερο επίπεδο, έχει ως ήρωα έναν θλιμμένο γελωτοποιό.
Ίσως γιατί αυτή η θλίψη της μινόρε μας προετοιμάζει για την αναπόφευκτη τελική έλλειψη, εκείνη του θανάτου.
~~
Παράδοξη διακοπή: Καθώς γράφω αυτό το κείμενο, τη νύχτα της εαρινής ισημερίας, στο μπαλκόνι μου, ακούω μια γυναικεία φωνή να έρχεται απ’ το υπερπέραν.
Ακούγεται σαν οπερέτα, λες και τραγουδάνε κάποιους μελοποιημένους στίχους της Πολυδούρη, λες και… Δεν ξέρω τι. Κοιτάω κάτω. Είναι μια κοπέλα που έχει βγάλει τον σκύλο της βόλτα. Κι όπως νομίζει ότι κανείς δεν την ακούει, τραγουδάει αυτές τις παράξενες λέξεις.
~~
Να φοβάστε τους ανθρώπους που αντιπαθούν την έλλειψη, εκείνους που δεν αντέχουν την ήττα, εκείνους που θέλουν να τα έχουν πάντα όλα, να έχουν πάντα δίκιο.
Γιατί είναι τα λάθη μας, αυτά που παραδεχόμαστε ως δικά μας λάθη, που μας κάνουν να προχωράμε προς την αλήθεια.
Είναι οι αποτυχίες μας που μας δείχνουν το δρόμο.
Είναι η θλίψη που σε βοηθάει να καταλάβεις πόσο αξίζει η χαρά.
Κι αν δεν υπήρχε ο χειμώνας κανείς δεν θα χαμογελούσε την πρώτη μέρα της άνοιξης.
Αν δεν μέναμε μόνοι δεν θα καταλαβαίναμε πόσο ανάγκη έχουμε τον έρωτα.
~~
Δεν ερωτευόμαστε επειδή υπάρχει κάποιος να ερωτευτούμε. Ο έρωτας είναι μέσα μας και ψάχνει ένα χώρο για να γεμίσει.
Δεν είναι όλοι συμβατοί. Κάποιες φορές ο έρωτας σου μοιάζει να χύνεται σ’ απύθμενο πηγάδι. Άλλες φορές μοιάζει σαν να προσπαθείς να χωρέσεις τον ωκεανό μέσα σ’ ένα ποτήρι.
Άλλες φορές είναι αργά ή μπορεί πολύ νωρίς, υπάρχει μια διαφορά στο χρόνο. Κάποιοι ερωτεύονται σε αργή κίνηση. Άλλοι πατάνε το κουμπί του fast play. Είναι και θέμα timing.
Κι ο τρόπος μπορεί να είναι διαφορετικός. Ο έρωτας μπορεί να είναι εκρηκτικός, μπορεί και να ρέει. Πώς να ταιριάξει η φωτιά με το νερό;
Ο έρωτας εμπεριέχει την έλλειψη και τη θλίψη, τον θυμό και το κλάμα. Δεν είναι σαν τη μακρόθυμη αγάπη που πάντα στέργει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.
Ο έρωτας χτυπιέται στα κάγκελα, αναμετριέται με τους ανέμους, κλέβει, λέει ψέματα, κάνει τα πάντα για να κερδίσει.
Την αγάπη δεν την νοιάζει να χάσει. Τα δίνει όλα, μέχρι τελευταίας ρανίδας.
Ο έρωτας είναι κτητικός, ζηλιάρης, κάποιες φορές φονιάς.
Η αγάπη είναι υπεράνω κάθε εγωισμού, γι’ αυτό μπορεί να λέει, με τις λέξεις του Ιρλανδού ποιητή: «Μη θρηνείς, άλλες αγάπες μας περιμένουν.»
Αλλά ο έρωτας δεν αποδέχεται άλλον εραστή.
~~
Η αγάπη είναι πλήρης. Είναι ματζόρε.
Ο έρωτας είναι ελλιπής. Είναι μινόρε.
Όσο και να ποθούμε την πλήρωση της αγάπης, τόσο μας εξιτάρει η έλλειψη του έρωτα, εκείνο το μινόρε που σε κάνει να βασανίζεσαι.
~~~~~~~~~~~~~~~~~
Στη φωτογραφία ο Λέοναρντ Κοέν, στην Ύδρο, μαζί με μια γελαστή γυμνόστηθη κοπέλα, στο άσπρο φόντο του Αιγαίου. Μάλλον σύντομα το facebook θα απαγορεύσει αυτό το κείμενο, επειδή υπάρχει μια γελαστή γυμνόστηθη κοπέλα.





ΠΗΓΗ...http://sanejoker.

Εκείνες τις φορές που κλείνεις τα μάτια και χαμογελάς.


Τα μάτια μας δεν τα κλείνουμε μόνο όταν κοιμόμαστε, τα κλείνουμε όταν νιώθουμε μερικά από τα πιο έντονα συναισθήματα. Φόβο, χαρά, προσμονή, νοσταλγία. Δυο βλέφαρα χαμηλώνουν και με ένα απλό *γουίνκ μεταφέρεσαι πάλι αλλού. Όταν κλείνεις τα μάτια ταξιδεύεις, σε μακρινές αγκαλιές, σε μέρη που κοντεύουν να φύγουν από το μυαλό σου, σε πρόσωπα που δεν είσαι σίγουρος αν τα παραμορφώνει η μνήμη σου ή ο χρόνος. Έμαθες να συμβαίνουν όλα αυτά και άλλα τόσα με ένα απλό πετάρισμα.
 Παράξενο που τις περισσότερες φορές σου φεύγει μαζί με το πετάρισμα αμυδρά και ένα χαμόγελο.
#όταν ακούς μουσική: η ώρα που περπατάς στο δρόμο, η ώρα που κάνεις το διάλειμμα σου και οι φίλοι σου δεν είναι κοντά για να τα πείτε, η ώρα που είναι πολλοί κοντά αλλά εσύ δε θέλεις να τα πεις με κανέναν, η ώρα που πέφτεις στο κρεβάτι σου και είσαι βυθισμένος στις σκέψεις σου. Εκείνη η ώρα που στη συναυλία παίζει το αγαπημένο σου κομμάτι και εκείνη η ώρα που ένα κομμάτι σου θυμίζει όλα αυτά που θες να ξεχάσεις ή μάλλον για να το θέσω καλύτερα, σου θυμίζει όλα αυτά που σε έφεραν εδώ σήμερα. Κλείνεις τα μάτια και αμέσως πηγαίνεις σε άλλους κόσμους, κλείνεις τα μάτια και αφήνεις τη μουσική να σε παρασύρει, ξεχνάς για μερικά δευτερόλεπτα που βρίσκεσαι και απλώς οι νότες σε παίρνουν μαζί τους. Γιατί μεταξύ μας δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να απολαύσεις ένα τραγούδι από το να κλείσεις τα μάτια.
#όταν βρέχει και επιλέγεις να κλείσεις την ομπρέλα: μπορεί η βροχή να σε πέτυχε χωρίς ομπρέλα, μπορεί και να επέλεξες να την κλείσεις. Κλείνεις για λίγο τα μάτια και στέκεσαι με το κεφάλι προς τα πάνω, προς το σκοτεινό ουρανό που εκείνη τη στιγμή προσπαθείς να αποφασίσεις αν σου φέρθηκε καλά ή όχι. Είναι από αυτές τις φορές που θέλεις να βραχεί το μέσα σου, θέλεις να καθαρίσεις, να αδειάσουν όλα εκείνα που σε βασανίζουν. Γι’ αυτό έχεις το βλέμμα στραμμένο προς τα πάνω γιατί περιμένεις μαζί με τη βροχή και τη λύτρωση. Γιατί ξέρεις ότι μετά τη βροχή, έρχεται ο ήλιος. Πάντα.
#όταν σε αγκαλιάζουν: πρόσεξε, μιλάμε για τους ανθρώπους που αγκαλιάζουν το είναι σου, μιλάμε γι αυτές τις αγκαλιές τις μεγάλες που κατεβάζουν τους παλμούς σου. Κλείνεις τα μάτια και αφήνεσαι σε κάτι διαφορετικό, σε μια δύναμη αλλιώτικη, μια δύναμη ανθρώπινη και εξωπραγματική μαζί. Νιώθεις τις καρδιές σας να συγχρονίζονται και νιώθεις δύο χέρια να σε σφίγγουν παίρνοντας από πάνω σου το βάρος της ημέρας, του μήνα ακόμη και του προηγούμενου χρόνου. Τα μάτια σου κλείνουν χωρίς να το σκεφτείς, γιατί εκείνη τη στιγμή απλώς χάνεσαι.
 
#όταν μπαίνεις στο μπάνιο: στιγμή ιερή, ίσως η πιο ιερή και μοναχική στιγμή της ημέρας σου. Κουράστηκες, έτρεξες, αγχώθηκες, σου έμεινε και ένα deadline που δεν ξέρεις που να το χωρέσεις. Μόλις το νερό αρχίζει και τρέχει εσύ κάθεσαι από κάτω του και αρχίζεις και θυμάσαι τα καλοκαίρια που μετά τη θάλασσα έτρεχες στη ντουζιέρα για να μη σε τσούξει το αλάτι. Και μετά πάλι στη θάλασσα. Θυμάσαι όλες εκείνες τις φορές. Μαζί με το αφρόλουτρο φεύγουν από πάνω σου και τα προβλήματα. Αν πάλι είσαι τυχερός και σε περιμένει μια γεμάτη μπανιέρα τότε σίγουρα με το που μπαίνεις μέσα κλείνεις ασυνείδητα τα μάτια και σου έρχεται αυτή η πρώτη γλύκα της πρώτης βουτιάς που καιρό περίμενες. Είναι σαν τη βροχή που πέφτει πάνω σου, λυτρώνει.
#όταν μυρίζεις κάτι όμορφο: όμορφη είναι η μυρωδιά από την πίτα που κάνει η γιαγιά σου, όμορφη είναι η μυρωδιά των ανθρώπων που αγαπάς, όμορφη είναι και εκείνη η κολόνια που ακόμη και τώρα, όταν τη μυρίζεις κάτι μέσα σου αλλάζει. Λένε πως οι άνθρωποι που δεν έχουν μια από τις αισθήσεις τους, νιώθουν σε πολύ πιο έντονο βαθμό όλες τις υπόλοιπες. Κλείνεις για ακόμη μια φορά τα μάτια και οι μυρωδιές σου φέρνουν εικόνες στο μυαλό. Τόσο μαγικές είναι. Έχουν μια γεύση από ελευθερία, δεν μπορείς να τις ορίσεις και δε θυμίζουν σε όλους τα ίδια πράγματα. Αυτή είναι άλλωστε και η αξία τους.
Γράφει η Αναστασία Πολιτόγλου





Ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες από την Παιδική Σκηνή του Εδεσσαϊκού Θεάτρου


«Ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες από την Παιδική Σκηνή»

27 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου! Αυτή την ημέρα επέλεξε το Εδεσσαϊκό Θέατρο να κάνει την πρεμιέρα του έργου «Δον Κιχώτης» που θα παρουσιάσει φέτος η Παιδική Σκηνή στο θεατρόφιλο κοινό.

Πρόκειται για ένα από τα κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ενός από τους σπουδαιότερους πεζογράφους όλων των εποχών, του Ισπανού συγγραφέα Miguel de Cervantes Saavedra  που κυκλοφόρησε το 1605 και μεταφράστηκε σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Ένα έργο που σφύζει από ενέργεια, τρυφερότητα και χιούμορ, που καθρεφτίζει τον κόσμο μας, τις σχέσεις μας, τις ζωές μας. Ένα έργο που εξακολουθεί να συγκινεί και μας καλεί ν’ ανακαλύψουμε τον κόσμο και τις ανθρώπινες αξίες.
Το πιο πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα όλων των εποχών γεμάτο από τους ήρωες του υπέροχου αυτού κειμένου, πλημμυρίζει τη σκηνή δίνοντας στους μικρούς θεατές την ευκαιρία να απολαύσουν το θέαμα, αλλά επίσης να φύγουν ανανεωμένοι και φωτεινοί. Το μεγαλείο της αγάπης, της φιλίας, της συν-δημιουργίας, της συγχώρεσης, του έρωτα και της πίστης σ’ έναν καλύτερο κόσμο, είναι τα μηνύματα που καλούνται να αποδώσουν οι 21 πρωταγωνιστές, πλαισιωμένοι από ένα υπέροχο σκηνικό, ευφάνταστα κοστούμια και μελωδίες, παρασύροντας μικρούς και μεγάλους στο μαγικό κόσμο των παραμυθιών. Οι αντιθέσεις των ηρώων, η εξωτερική τους εμφάνισή και οι απίθανες γκάφες που διαδραματίζονται, αναδεικνύουν μια φαρσοκωμωδία χωρίς προηγούμενο.
 Την επιμέλεια της παραγωγής έχει αναλάβει η Θεατρολόγος Ηρώ Γεωργίου η οποία μαζί με ένα λαμπρό επιτελείο συντελεστών, καταθέτουν ψυχή επί σκηνής!

Πρωταγωνιστούν οι: Αζέπη Ελένη, Αραμπατζή Ελένη, Γεωργίου Ηρώ, Δραγούμης Σωτήρης, Κίτσου Ελένη, Κούκου Μάρα, Κυριακού Αλέξανδρος, Μαδενλίδης Γιάννης, Μητσού Ελίζα, Νουσηκύρου Σοφία, Πούπτση Ελένη, Ρουμελή Ειρήνη, Ρούντες Ιωάννης, Ρυσάφη Κατερίνα, Σταλίκας Φίλιππος, Ταρασίδου Φανή, Τσαβέας Κώστας, Τσέλα Αρσένης, Τσιφλίδης Ιερεμίας, Χαλινίδης Τάσος και Χατζής Χρήστος.


Παραστάσεις πρωινές θα δοθούν στην αίθουσα εκδηλώσεων της Π.Ε. Πέλλας από τη Δευτέρα 27 ως και την Παρασκευή 31 Μαρτίου για τη μαθητική κοινότητα με ώρα έναρξης 9.00πμ και 11πμ ενώ το Σάββατο 1 Απριλίου θα γίνει η καθιερωμένη απογευματινή παράσταση για το ευρύ κοινό με ώρα έναρξης 7μμ και γενική είσοδο 5€.

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...