Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Ενημέρωση πολιτών για τη διενέργεια προγράμματος δια του στόματος εμβολιασμού των αλεπούδων κατά της λύσσας για την άνοιξη του 2017 στην ΠΕ Πέλλας.


Από το Τμήμα Κτηνιατρικής της ΔΑΟΚ ΠΕ Πέλλας ανακοινώνονται τα εξής σχετικά με τη διενέργεια του προγράμματος δια του στόματος εμβολιασμού των αλεπούδων κατά της λύσσας, για την άνοιξη του 2017:
   Σε εφαρμογή της υπ’ αριθ. 922/30148/16.03.2017 Απόφασης του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (ΑΔΑ:7ΣΛΣ4653ΠΓ-ΥΧΤ) σας ενημερώνουμε ότι ξεκίνησαν οι πτήσεις για τη ρίψη εμβολιακών δολωμάτων κατά της Λύσσας για τις κόκκινες αλεπούδες για την άνοιξη του 2017, στην ΠΕ Πέλλας. Εμβολιασμός δεν θα διενεργηθεί σε κατοικημένες αστικές και περιαστικές περιοχές, μεγάλα οδικά δίκτυα, λίμνες κ.ά.. Υπολογίζεται η διασπορά 25 δολωμάτων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο επιφάνειας (τουλάχιστον>20 δολώματα/km2). Η εποπτεία του προγράμματος θα διενεργείται σε καθημερινή βάση από υπαλλήλους του Τμήματος Κτηνιατρικής.   
   Με στόχο την προστασία της Δημόσιας Υγείας και λόγω της σοβαρότητας της νόσου υπενθυμίζουμε  τα μέτρα διαχείρισης των εμβολιακών δολωμάτων:
- Να αποφεύγεται η επαφή με τα εμβόλια-δολώματα και ειδικά με γυμνά χέρια.
- Σε περίπτωση που κάποιος πολίτης βρει ένα τέτοιο εμβόλιο-δόλωμα, δεν θα πρέπει να το ακουμπήσει ή να το πατήσει, ενώ αν χρειασθεί να το πιάσει π.χ. για να το απομακρύνει σε κάποιο πιο δύσβατο μέρος, θα πρέπει να το κάνει φορώντας γάντια μιας χρήσης ή χρησιμοποιώντας μια πλαστική σακούλα.
- Εάν κάποιος σκύλος (κυνηγού, κτηνοτρόφου ή άλλου πολίτη) έχει προσλάβει το δόλωμα στο στόμα του, ο ιδιοκτήτης δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να προσπαθήσει να το απομακρύνει αλλά να προτρέψει το σκύλο να το αφήσει. Στην περίπτωση που ο σκύλος προσέλαβε το εμβόλιο-δόλωμα ή όταν υπάρχει η παραμικρή υποψία γι’ αυτό, ο ιδιοκτήτης θα πρέπει, φορώντας γάντια, να προσπαθήσει να πλύνει την εξωτερική επιφάνεια του στόματος του ζώου με νερό και σαπούνι. Εάν ο σκύλος καταπιεί το δόλωμα ή υπάρχει υποψία ότι το έπραξε, ο ιδιοκτήτης και τα μέλη της οικογένειάς του δεν θα πρέπει να έρχονται σε επαφή με γυμνά χέρια με το ζώο (σάλιο ή σημεία του σώματός του που ενδεχόμενα έχει γλείψει όπως τρίχωμα, περιοχές γύρω από το στόμα, κ.τ.λ.), για τουλάχιστον μία ημέρα.
- Σε περίπτωση επαφής με το εμβόλιο-δόλωμα με γυμνά χέρια, ο πολίτης θα πρέπει να μεταβεί άμεσα σε μονάδα Υγείας.
   Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη νόσο στον άνθρωπο είναι αναρτημένες στην ιστοσελίδα του ΚΕΕΛΠΝΟ (www.keelpno.gr). Πληροφορίες για τη νόσο (τηλεοπτικό spot – video, ενημερωτικό φυλλάδιο, νομοθεσία, κ.τ.λ.) παρατίθενται στην ιστοσελίδα του ΥΠ.Α.Α.Τ. (www.minagric.gr: Πολίτης → Νοσήματα που μεταδίδονται από τα ζώα στον άνθρωπο → Λύσσα), η οποία είναι διαθέσιμη και μέσα από την ιστοσελίδα της Π.Κ.Μ. (www.pkm.gov.gr: Ενδιαφέρουν τον πολίτη → Ενημέρωση για τη Λύσσα).
Το προαναφερόμενο video είναι αναρτημένο και στην ιστοσελίδα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας».


Μπαλάσκα Παναγιώτα
Αν/τρια Προϊσταμένη Τμήματος Κτηνιατρικής ΠΕ Πέλλας

Τα κάλαντα του Λαζάρου από την Ομάδα Εθελοντών Προμάχων


Το Σάββατο 8 Απριλίου, εορτάζεται η Ανάσταση του Λαζάρου και η Ομάδα Εθελοντών των Προμάχων, έχει προγραμματίσει να πει τα  ομώνυμα κάλαντα.

Συγκεκριμένα, κατά τις 11.00π.μ. τα μέλη και οι φίλοι της ομάδας, μικροί και μεγάλοι, θα "οργώσουν" τους δρόμους και τις γειτονιές του ιστορικού χωριού, ψάλλοντας  τα κάλαντα, ενώ θα μοιράσουν στα νοικοκυριά τα παραδοσιακά "Λαζαράκια", που θα ετοιμαστούν αποβραδίς στις κουζίνες των σπιτιών των μελών της ομάδας.

Η όλη δράση, εκτός από το θρησκευτικό και λαογραφικό της περιεχόμενο, αποσκοπεί και στην φιλανθρωπική της αλληλεπίδραση, μιας και τα όσα φιλοδωρήματα  από τους κατοίκους και τους καταστηματάρχες που θα εξοικονομηθούν, θα προσφερθούν σε  συγχωριανό μας που αντιμετωπίζει δυσκολίες.

Η ομάδα προσκαλεί όσους, μικρούς και μεγάλους, επιθυμούν, να ενσωματωθούν μαζί της, ώστε η όλη δράση να γιγαντωθεί και να γίνει αφετηρία ενός ακόμη λαογραφικού εθίμου στο αγαπημένο μας χωριό και να καταστεί θεσμός κάθε χρόνο.

Παρουσία της Αν. Αντιπεριφερειάρχη Αθηνάς Αηδονά η τελετή έναρξης του 5ου Μαθητικού Μουσικού Φεστιβάλ στα Γιαννιτσά


Παρουσία της Αν. Αντιπεριφερειάρχη Αθηνάς Αηδονά η τελετή έναρξης του 5ου Μαθητικού Μουσικού Φεστιβάλ στα Γιαννιτσά


«Η μουσική αποτελεί μοναδικό τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων, των πόθων και της ψυχικής μας κατάστασης και ως ζωντανό κομμάτι του πολιτισμού μας, ενώνει τους λαούς, δεν «γνωρίζει» σύνορα και συνδυάζει πολλές διαφορετικές κουλτούρες. Ιδιαίτερα, η μουσική έκφραση θέλει έμπνευση, φαντασία και δημιουργικότητα και, εσείς, τα παιδιά έχετε πολύ ανεπτυγμένα αυτά τα χαρακτηριστικά. Έτσι, λοιπόν, με φαντασία, συνεργασία και έχοντας ως κοινή συνισταμένη τη μουσική, όπως αυτή εκφράζεται από τα διάφορα είδη της δημιουργήσατε το σημερινό αποτέλεσμα με την πολύτιμη συμβολή των Καθηγητών και όλων των υπευθύνων που εργάστηκαν για την οργάνωση του Φεστιβάλ. Από την πλευρά μου και εκπροσωπώντας την Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας, θα ήθελα να συγχαρώ τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πέλλας και προσωπικά τον Διευθυντή κ. Κούγκα για την πρωτοβουλία και την άρτια οργάνωση των διήμερων εκδηλώσεων, όπως επίσης, τους συνδιοργανωτές φορείς. Περισσότερο όμως, θα ήθελα να δώσω συγχαρητήρια στους μαθητές που με τα μουσικά σχήματα και τις συνθέσεις που θα παρουσιάσουν θα ψυχαγωγήσουν τους παρευρισκόμενους και θα αναδείξουν την προσπάθειά τους. Προσκαλώ όλους τους πολίτες των Γιαννιτσών και ολόκληρης της Π.Ε. Πέλλας να προσέλθουν και να απολαύσουν τις μουσικές ερμηνείες των παιδιών μας». 

Αυτός ήταν ο σύντομος χαιρετισμός της Αν. Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας Αθηνάς Αθανασιάδου – Αηδονά στην τελετή έναρξης του 5ου Μαθητικού Μουσικού Φεστιβάλ που πραγματοποιείται στα Γιαννιτσά και συγκεκριμένα στο Πολύκεντρο στον πεζόδρομο της πόλης το διήμερο 6 και 7 Απριλίου.

Νωρίτερα, η Αν. Αντιπεριφερειάρχης κ. Αηδονά επισκέφθηκε το Μουσικό Σχολείο Γιαννιτσών όπου ενημερώθηκε από τον Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Κούγκα, τον Υποδιευθυντή και Καθηγητές για το πολύπλευρο έργο του σχολείου τονίζοντας ότι η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας στηρίζει τις δομές εκπαίδευσης με όλες τις δυνάμεις και τα μέσα που διαθέτει, ενώ, ανέφερε ότι υπάρχει η αμέριστη συμπαράσταση από πλευράς Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας στην προσπάθεια για βελτίωση και αναβάθμιση των υποδομών του Μουσικού Σχολείου Γιαννιτσών.


Λειτουργία του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στην Αριδαία


Λειτουργία του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στην Αριδαία

Ο Δήμος Αλμωπίας σας ενημερώνει ότι  μετά από  τις αναγκαίες εργασίες συντήρησης στο κτίριο του παλιού Σιδηροδρομικού Σταθμού Αριδαίας, λειτουργεί ξανά το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.

Στις αίθουσές του εκτίθενται απολιθώματα, ορυκτά και πετρώματα που βρέθηκαν σε ανασκαφές στην Αλμωπία καθώς και φωτογραφίες και φυτά που ευδοκιμούν στη περιοχή της Αλμωπίας.

Ταυτόχρονα, σας γνωρίζουμε ότι το Μουσείο ανοίγει ξανά τις πόρτες του προς το κοινό και λειτουργεί τις εργάσιμες ημέρες και ώρες από 10 π.μ. έως 2 μ.μ.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με το Γραφείο Δημάρχου  στα τηλέφωνα
2384350210/211. 

Συμμετοχή του ΕΕΕΕΚ Αριδαίας στην Εβδομάδα Εθελοντισμού «Let’s do it Greece 2017»

Εβδομάδα Εθελοντισμού «Let’s do it Greece 2017»
Στo πλαίσιo του προγράμματος της Κοινωνικής Προσφοράς και επιθυμώντας να ενθαρρύνουμε την ενσυνείδητη συμμετοχή των μαθητών μας σε δράσεις που καλλιεργούν υπεύθυνη στάση απέναντι στα περιβαλλοντικά προβλήματα, το ΕΕΕΕΚ Αριδαίας συμμετείχε για πρώτη φορά φέτος στην «Εβδομάδα εθελοντισμού Let’s do it Greece» με σύνθημα «Γίνε η Αλλαγή που Περιμένεις!».
Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας αυτής (27 – 31 Μαρτίου 2017) οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί του ΕΕΕΕΚ Αριδαίας κινητοποιήθηκαν, διαμόρφωσαν σχολικούς χώρους και εργάστηκαν από κοινού για να επιφέρουν ευχάριστες αλλαγές στη σχολική τους καθημερινότητα.

Πιο συγκεκριμένα
Ø  Εμπλουτίστηκε ο λαχανόκηπος του ΕΕΕΕΚ Αριδαίας
Ø  Έγινε φύτευση αρωματικών φυτών (λεβάντες) σε χώρο της αυλής του 3ου Δημοτικού Σχολείου Αριδαίας (η δράση έγινε μαζί με τους μαθητές της τετάρτης τάξης του 3ου ΔΣ Αριδαίας)
Ø  Χρωματίστηκαν ρόδες αυτοκινήτων και φυτεύτηκαν σε αυτές πολύχρωμα λουλούδια, δημιουργώντας έτσι μια καλαίσθητη σύνθεση εξωτερικού χώρου (η δράση έγινε μαζί με τους μαθητές του 3ου ΔΣ Αριδαίας)
Ø  Έγινε καθαρισμός και τακτοποίησης της κοινής αποθήκης με το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Αριδαίας
Ø  Χρωματίστηκαν ρόδες αυτοκινήτων και έγιναν σύνθεση εξωτερικού χώρου (Minions), και άλλαξε η είσοδος του σχολείου μας
Ø  Φυτεύτηκαν αρωματικά φυτά (λεβάντες) στον ανθόκηπο του ΕΕΕΕΚ Αριδαίας
Ø  Φτιάχτηκαν μπισκότα και διακοσμήθηκαν με ζαχαρόπαστα με τις φατσούλες του “Lets Do It Greece
Ø  Φυτεύτηκαν πολύχρωμα λουλούδια στην πρόσοψη του κτιρίου του ΕΔΣ και του ΕΕΕΕΚ Αριδαίας, αλλάζοντας έτσι την εικόνα της πρόσοψης του σχολείου μας

Πολύτιμη βοηθός και αρωγός στις δράσεις μας ήταν η συντονίστρια του «Lets Do It Greece” Αλμωπίας κ. Αριάννα Μαντά και ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Αθλητισμού, Παιδείας, Νεολαίας και Εθελοντισμού κ. Χατζηγιαννίδης Γεώργιος, τους οποίους και ευχαριστούμε δημόσια για την έμπρακτη υποστήριξής τους.



Και του Χρόνου με ΥΓΕΙΑ!

Κ.Π. Καβάφης: Ενδύματα


Mέσα σ' ένα κιβώτιο ή μέσα σ' ένα έπιπλο από πολύτιμον έβενο θα βάλω και θα φυλάξω τα ενδύματα της ζωής μου.
Tα ρούχα τα κυανά. Kαι έπειτα τα κόκκινα, τα πιο ωραία αυτά από όλα. Kαι κατόπιν τα κίτρινα. Kαι τελευταία πάλι τα κυανά, αλλά πολύ πιο ξέθωρα αυτά τα δεύτερα από τα πρώτα.
Θα τα φυλάξω με ευλάβεια και με πολλή λύπη.
Όταν θα φορώ μαύρα ρούχα, και θα κατοικώ μέσα σ' ένα μαύρο σπίτι, μέσα σε μια κάμαρη σκοτεινή, θα ανοίγω καμιά φορά το έπιπλο με χαρά, με πόθο, και με απελπισία.
Θα βλέπω τα ρούχα και θα θυμούμαι την μεγάλη εορτή - που θα είναι τότε όλως διόλου τελειωμένη.

Όλως διόλου τελειωμένη. Tα έπιπλα σκορπισμένα άτακτα μες στες αίθουσες. Πιάτα και ποτήρια σπασμένα κατά γης. Όλα τα κεριά καμένα ώς το τέλος. Όλο το κρασί πιωμένο. Όλοι οι καλεσμένοι φευγάτοι. Mερικοί κουρασμένοι θα κάθονται ολομόναχοι, σαν κ' εμένα, μέσα σε σπίτια σκοτεινά - άλλοι πιο κουρασμένοι θα πήγαν να κοιμηθούν.


Κ.Π. Καβάφης (από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877; - 1923, Ίκαρος 1993)




Πηγή: kavafis.gr

Aν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή


Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα φρόντιζα να χτίσω πρώτα την αυτοεκτίμησή του και μετά θα φρόντιζα για το σπίτι

Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα χρησιμοποιούσα τα δάχτυλά μου για να ζωγραφίζω κι όχι για να μαλώνω
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα το διόρθωνα λιγότερο και θα συνδεόμουν μαζί του περισσότερο
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα έπαιρνα τα μάτια μου από το ρολόι και θα κοίταζα περισσότερο το ίδιο το παιδί μου

Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα φρόντιζα να λέω «εγώ ξέρω» λιγότερο και να νοιάζομαι περισσότερο
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα έκανα μαζί του πιο πολλές βόλτες και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα σταματούσα να προσποιούμαι τη σοβαρή και θα έπαιρνα πιο σοβαρά το παιχνίδι

Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα έτρεχα σε περισσότερους αγρούς και θα κοίταζα πιο πολύ τα αστέρια τη νύχτα
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θ΄ αγκάλιαζα περισσότερο και θα αποτραβιόμουν λιγότερο
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα μπορούσα να δω την ομορφιά της βελανιδιάς με αφορμή ένα μικρό βελανίδι

Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα ήμουν λιγότερο άκαμπτη και περισσότερο υποστηρικτική
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα του μάθαινα λιγότερα για την αγάπη της δύναμης και περισσότερα για τη δύναμη της αγάπης.

Diane Loomas




***Ευχαριστώ πολύ την παιδαγωγό του 4ου Δημοτικού Παιδικού Σταθμού Βύρωνα κ. Μαρία Βολάκη που το ανακάλυψε, το μετέφρασε και μου το παρέδωσε με αγάπη!
Από τη Newagemama






Πηγή: newagemama.com

«Μελαγχοκαιρία»


Πόλη στα χρώματα της σκόνης.

Στέγες από λαμαρίνες, κρουστά των ανέμων.

Κάτι είπε μέσα απ' τα δόντια του ο ουρανός

κι ύστερα στυφός

έριξε κέρματα μπρούτζινα μια δυνατή βροχή.

Βρόντος.

Κανείς δεν άκουγε τον άλλον τότε

κι έτσι γλιτώναμε.

Μα όταν τέλειωνε η μπόρα

τη σιωπή έσφαζε η φωνή κάποιου πλανόδιου

-τροχιστής του γέλιου-που περνούσε έξω απ τα σπίτια.

Άνθρωπος απαραίτητος.

Κι οι μανάδες,

που τάχασαν όλα γιατί έπρεπε να ζουν αντί να ονειρεύονται,

μόλις τον άκουγαν,

τινάζονταν πάνω κι έψαχναν με μανία τις τσέπες τους.

Και τότε,

τα σπίτια έκαναν, θαρρείς, μαύρες σκέψεις,

πήγαιναν έρποντας μέχρι την άκρη του γκρεμού

και στέκονταν εκεί, με την εξώπορτα στο κενό.

Τα παιδιά ξεκινούσαν να κάνουν τον σταυρό τους

μπροστά στα ρημαγμένα παράθυρα με τη θέα,

όπως τα μάθαμε,

τρία δάχτυλα στο μέτωπο

-εκεί που τους έπρεπε το φιλί που θερμομετρά-

και προσεύχονταν να φύγει ο πλανόδιος, να τελειώσει η μέρα,

να γυρίσουν τα σπίτια στη θέση τους.

Οι υπόλοιποι

λέγοντας από μέσα μας: αν μπορούσα μουλιάζαμε τη θέληση

και στους τοίχους απλώνονταν μια υγρασία ζωγραφική.

Έτσι χαζεύοντας τους τοίχους, γλυτώναμε πάλι.

Κανείς ποτέ δεν μας εξήγησε.

Ώσπου.

Γίναμε σιωπή.

Οι τροχιστές άλλαξαν δρομολόγια.

“Εκεί” έλεγαν, δεν καταδέχεται πια κανείς να γελάσει.

Ο καιρός πέρασε.

Δεν άφησε ίχνη.

Δεν έτρεξε αίμα.

Οι μέρες τώρα, ηλικιωμένοι που ακουμπούν το πηγούνι τους

στην λαβή του μπαστουνιού.


Ντάνης Σένογλου

CoverPhoto: Tasos Chonias
















ΠΗΓΗ...http://www.o-klooun.com

«Είναι ο έρωτας. Πρέπει να κρυφτώ ή να φύγω..» J. L. Borges


Μεγαλώνουν οι τοίχοι της φυλακής του, σαν ένα τρομερό όνειρο.

Η όμορφη μάσκα έχει αλλάξει, αλλά όπως πάντα είναι η μοναδική.

Σε τι με ωφελούν τα φυλαχτά μου: το να σκαρώνω λέξεις, η αόριστη εμβρίθεια, το να μαθαίνω τις λέξεις που χρησιμοποίησε ο τραχύς Βορράς για να τραγουδήσει τις θάλασσες και τα σπαθιά του, η γαλήνια φιλία, οι γαλαρίες της βιβλιοθήκης, τα κοινά πράγματα, οι συνήθειες, η νεανική αγάπη της μητέρας μου, η βαριά σκιά των νεκρών μου, η άχρονη νύχτα, η γεύση του ονείρου;

Το να είμαι ή το να μην είμαι μαζί σου είναι το μέτρο του δικού μου χρόνου.

Ήδη το κανάτι έσπασε μπροστά στην πηγή, ήδη ο άνθρωπος σηκώθηκε ως την φωνή του πτηνού, ήδη σκοτείνιασε για αυτούς που κοιτάζουν απ’ τα παράθυρα, όμως η σκιά δεν έφερε την ειρήνη.

Είναι, το ξέρω, ο έρωτας: η αγωνία και η ανακούφιση να ακούω την φωνή σου, η αναμονή και η μνήμη, ο τρόμος του να ζω αυτό που ακολουθεί.

Είναι ο έρωτας με τις μυθολογίες του, με τα μικρά του άχρηστα μάγια.

Υπάρχει μια γωνία από την οποία δεν τολμώ να περάσω.

Ήδη οι στρατοί με πλησιάζουν, οι ορδές. (Αυτή η κατοικία είναι φανταστική. Εκείνη δεν την έχει δει.)

Το όνομα μιας γυναίκας με προδίδει.

Με πονάει μια γυναίκα σε όλο το σώμα.



J. L. Borges, «Ο Απειλούμενος» -απόσπασμα

“Εάν σου δείξω την ζωγραφιά μου, θα βουτήξεις στην ψυχή μου;”


Τα παιδιά αποθέτουν σημάδια, σήματα, μηνύματα. Κάθε μέρα καινούργια. Αυτό γίνεται μέσω της γλώσσας (ομιλία), του σώματος, με τη σχηματική διαμόρφωση-την εικόνα. Το ερώτημα είναι: Μπορούν οι μεγάλοι να αντιληφθούν, να αναγνωρίσουν και να ασχοληθούν με σεβασμό και αγάπη με αυτά; Ο πρώτος εκφραστικός τρόπος του παιδιού είναι η κίνηση. Το βρέφος εκφράζεται-ανοίγει την καρδιά του – κλωτσώντας με τα πόδια του, κουνώντας τα χέρια του και στρέφοντας το κεφάλι του. Αργότερα συνοδεύει τις δραστηριότητες του με άναρθρες φωνούλες, κραυγές, γέλιο. Η χαρά του δείχνει διάθεση κοινωνικοποίησης, εκφράζει με αυτό τον τρόπο την άνεση ή τη δυσαρέσκεια του.
Το παιδί ξεφωνίζει όταν πεινάει και γυρίζει το κεφάλι του όταν έχει χορτάσει ή δεν έχει διάθεση επικοινωνίας. Ευχάριστα καθώς και δυσάρεστα αισθήματα μετατρέπονται σε κινήσεις. Στη συνέχεια το παιδί αρχίζει το παιχνίδι. Τα τελευταία χρόνια αρκετοί επιστήμονες από διάφορους χώρους έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους στην κατανόηση της παιδικής ζωγραφιάς. Πρέπει να επισημανθεί αρχικά ότι το να σχεδιάζεις και να ζωγραφίζεις είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση. Κάθε εικόνα αντικατοπτρίζει χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του δημιουργού της. Ή και αντίστροφα. Η ερμηνεία ενός σχεδίου έχει πάντα να κάνει με την άποψη, την θέση του παρατηρητή. Με αυτόν τον τρόπο η κάθε εικόνα επιτρέπει διάφορα συμπεράσματα. Η απλή σχηματική ερμηνεία των συμβόλων είναι ανεύθυνη όπως και μια ερμηνεία που στερείται το ιστορικό φόντο και την διαδικασία που οδήγησε στην δημιουργία της. Η ερμηνεία των συμβόλων δεν μπορεί να υπόκειται σε σταθερούς κανόνες. Ένα σύμβολο μπορεί να είναι γενικό, καθολικό. Η σημασία του όμως είναι προσωπική. Οι ζωγραφιές μπορούν να μας επιβεβαιώσουν αυτά που ήδη γνωρίζουμε. Αποσπασμένες από τις σχέσεις τους μπορούν να μας παραπλανήσουν (DiLeo, 1992).
Σε αυτό το σημείο δημιουργείται το ερώτημα «πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε τις αλήθειες που είναι κρυμμένες στις ζωγραφιές των παιδιών;» Αρχικά πρέπει να γίνει μια διείσδυση στην εικόνα και να τεθούν ερωτήματα και προβληματισμοί. Για να εμβαθύνουμε στην εικόνα χρειάζεται υπομονή , συμ-πάθεια και ζωηρό ενδιαφέρον. Θα πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν μας τις συνθήκες ζωής του παιδιού, το πλέγμα των σχέσεων στην οικογένεια και το σχολείο. Θα πρέπει να λάβουμε επίσης υπόψη τις εσωτερικές συγκρούσεις του παιδιού που ζωγραφίζει. Ακόμη και η παρατήρηση της συμπεριφοράς του παιδιού την ώρα που ζωγραφίζει παίζει σημαντικό ρόλο στην ερμηνεία της ζωγραφιάς. Σβησίματα με γομολάστιχα ή όποιο άλλο τρόπο διαγραφής αποτελούν ενδεχομένως ένδειξη συγκρούσεων και ανεκπλήρωτων επιθυμιών.
Σύμφωνα με τον Furth, 1991, οι σημαντικότερες ερωτήσεις όταν πρωτοκοιτάζει κάποιος μια ζωγραφιά είναι :
-Ποιό συναίσθημα μου προκαλεί αυτή η εικόνα;
-Ποιά «παράδοξα» βλέπω που πρέπει να αναγνωρίσω;
-Τί υπάρχει στο επίκεντρο;
-Τί λείπει;
-Ποιά εμπόδια (αναστολές) υπάρχουν που πρέπει να αποκαλυφθούν;
-Τί μέγεθος, σχήμα και κατεύθυνση κίνησης έχουν τα αντικείμενα που παρουσιάζονται στην εικόνα;
-Υπάρχουν παραλείψεις, επισκιάσεις, πράγματα αποκομμένα, περικλεισμένα, υπογραμμισμένα, διαφανή γραψίματα στο πίσω μέρος της εικόνας; Υπάρχουν παραμορφωμένες μορφές;
-Τί επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά;
Όλα αυτά πρέπει να τα «βλέπει» κανείς πάντα στο επίπεδο ανάπτυξης του παιδιού στη συγκεκριμένη στιγμή, να αποδέχεται την ατομικότητά του, να ενδιαφέρεται για το παρελθόν του παιδιού που ζωγραφίζει καθώς και τις σημερινές σχέσεις της ζωής του. Η κατανομή των στοιχείων της εικόνας στο χώρο, τα χρώματα και τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είναι εξίσου σημαντικά. Ωστόσο, ο Furth, 1991, επισημαίνει ότι σε όλα αυτά δεν είναι δυνατόν να γίνονται γενικεύσεις. Σύμφωνα με τον Furth, 1991, μια ζωγραφιά μπορεί να αντικατοπτρίζει τη ζωή ενός ατόμου. Είναι γεμάτη ή άδεια; Πόσος χώρος έχει χρησιμοποιηθεί; Μια γεμάτη εικόνα θα μπορούσε να δείχνει δύναμη ζωής ή να εκφράζει την επιθυμία για αυτή.
Οι τοποθετήσεις των στοιχείων στα άκρα θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως ένα ξεχώρισμα του ατόμου από τους άλλους. Είναι πολύ σημαντικό να αποφεύγουμε τα γρήγορα συμπεράσματα. Πρέπει να δίνουμε στα παιδιά τον χρόνο να ακολουθούν τον δικό τους ρυθμό και να αναπτύσσουν τη δική τους εικαστική γλώσσα. Δεν πρέπει να τους υποδεικνύουμε πώς να ζωγραφίζουν και το πιο σημαντικό να μην τα κρίνουμε. Σύμφωνα με τον Strauss, «το παιδί φαντασιοσκοπεί». Η ψυχή του παίζει με αυτό που βίωσε και θυμάται. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται ένα διηγηματικό – εικονογραφικό στοιχείο. Συναντάμε διάφορα επίπεδα βιωματικής ζωής: ό,τι έχει παρατηρήσει ξύπνιο και ό,τι έχει νιώσει στα όνειρά του. Αυτά που είδε και αυτά που ένιωσε βρίσκονται συχνά άμεσα αντιμέτωπα. Οι ζωγραφιές εικονογραφούν μεταβολές και διαστρωματώσεις των πιο ποικίλων περιοχών (κύκλων) της αντίληψης» .
Οι ζωγραφιές των παιδιών μας δείχνουν πώς βλέπουν τον κόσμο, τις σχέσεις και τις αναφορές τους. Μέσα από αυτές φαίνεται ολόκληρο το διανθρώπινο πλέγμα με όλες του τις δυσκολίες σε επιτυχία και αποτυχία, λύπη και χαρά. Το μόνο που χρειάζεται είναι να είμαστε ανοιχτοί στην αποκωδικοποίηση της πληροφορίας που μας στέλνουν και χωρίς απολυτότητα και κριτική διάθεση να τα αφήνουμε να μας ταξιδέψουν στον μαγικό κόσμο της ψυχής τους.




«Γίνε η μούσα μου», του είπε


Έχω μια παράξενη θεωρία, μια σκέψη πιο πολύ, που ακόμα δεν έχει γίνει ευδιάκριτη στο μυαλό μου, γι’ αυτό πρέπει να γράψω -για να την ξεκαθαρίσω όσο μπορώ.

(Ομίχλιασε απόψε για λίγο, έπειτα φύσηξε κι η ατμόσφαιρα καθάρισε, βγήκαν πάλι έξω οι μορφές. Κάπως έτσι λειτουργεί και η γραφή. Σαν βοριαδάκι που διώχνει την ομίχλη και -έστω παροδικά- βλέπεις κάτι απ’ τα πρόβατα που βόσκουν στο μυαλό σου.)
Απ’ την πρώτη στιγμή που κάποιος ξεκίνησε να συνθέτει έπη χρειάστηκε να επικαλείται κάποια μούσα. Η φώτιση, η έμπνευση, ερχόταν άνωθεν ή από κάποιο παράξενο μέρος που ο καλλιτέχνης δεν ορίζει.
Αυτή η μούσα η ομηρική, κι η φώτιση η θεϊκή, αργότερα εξελίχτηκε σε μούσα ανθρώπινη.
Η μούσα δεν έχει φύλο. Γνωρίζουμε κυρίως θηλυκές μούσες που ενέπνευσαν άντρες καλλιτέχνες, γιατί οι τέχνες (όπως και οι επιστήμες), ήταν χωράφι των αντρών. Το κληρονόμησαν απ’ τους πατεράδες τους, κι εκείνοι απ’ τους δικούς τους, κι εκείνοι απ’ τους παπούδες τους, κι αυτή η σειρά πηγαίνει πίσω στον πατριάρχη και στον βασιλιά, στον πολεμιστή και στον ήρωα και στον βάρβαρο Αχαιό.
Όμως υπήρξαν και άντρες-μούσες, όπως ο George Dyer για τον Φράνσις Μπέικον. Όπως κι ο αξιωματικός με την αστραφτερή στολή για την Ανν Σέξτον.
Η μούσα δεν έχει φύλο, αλλά ορίζεται απ’ τον έρωτα. Για να γίνει κάποιος/α μούσα σου πρέπει να τον ερωτευτείς.
Ο έρωτας τρέφει τη ζωή και την τέχνη, τη σκέψη και την επιθυμία.
Όμως -κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η ιδέα που προσπαθώ να ανασύρω, χωρίς να την κάνω σκόνη ως άλλος Σλήμαν, τραβώντας αδέξια τη νεκρική μάσκα του Αγαμέμνονα- η μούσα δεν είναι τόσο ηλίθια όσο νομίζουμε ότι είναι.
Το «ηλίθια» είναι υπερβολικό. Ας το πω αλλιώς: Η μούσα δεν είναι το αντικείμενο της τέχνης.
Αυτοί οι άνθρωποι, κυρίως γυναίκες, που έμειναν στην ιστορία της τέχνης ως μούσες σπουδαίων δημιουργών, δεν ήταν κενά δοχεία, όμορφα κενά δοχεία.

~~
Η ομορφιά είναι στα μάτια του παρατηρητή, λένε. Ένα όμορφο κνώδαλο θα μπορούσε να είναι σεξουαλικό αντικείμενο και τίποτα άλλο. Όχι ότι αυτό είναι λίγο, η σεξουαλικότητα είναι σημαντική από μόνη της, ακόμα κι αν δεν φοράει τον εξαίσιο χιτώνα του έρωτα.
Όμως για να γίνει κάποιος/α η μούσα ενός καλλιτέχνη δεν αρκεί να έχει ωραίο σώμα και αμυγδαλωτά μάτια.
Ο Όμηρος ζητάει απ’ τη Μούσα να του πει την ιστορία του μαινόμενου άντρα. Ο ποιητής είναι το δοχείο κι η μούσα το γεμίζει με την έμπνευση.

~~
Ο καλλιτέχνης είναι ένα ευαίσθητο δοχείο. Εύθραυστο και μελωδικό. Για ν’ ακουστεί ο ήχος του χωρίς να σπάσει πρέπει να γεμίσει με το κατάλληλο υλικό.
Μαζεύει εμπειρίες και ιδέες από παντού, ακόμα κι από στιγμές που σε άλλους ανθρώπους μοιάζουν αδιάφορες, τετριμμένες, ανούσιες. Ο τρόπος που τις επιλέγει είναι η βάση της τέχνης του.
Κάθε καλλιτέχνης έχει τις εμμονές του. Μοιάζει λες και προσπαθεί να λυτρωθεί από κάτι, καθώς πάλλεται. Κάθε καλλιτέχνης έχει τους δαίμονες του.
Φυσιολογικοί άνθρωποι δεν υπάρχουν, είναι ένας μύθος η κανονικότητα. Ακόμα κι εκείνος που σου φαίνεται τόσο κανονικός, τόσο απλός, κρύβει στην ντουλάπα του σκελετούς και δυναμίτες, πτώματα, ενοχές και πόθους που θα ‘καναν τον Εμπειρίκο να κοκκινίσει.
Ο καλλιτέχνης υπάρχει-γεννιέται όταν τολμάει να βγάλει στο φως τους δικούς του σκελετούς, τις δικές του μαύρες τρύπες.
Δεν είναι διαφορετικός ούτε ανώτερος. Αντιθέτως: Είναι ένα εύθραυστο δοχείο που πρέπει να ξεσπάσει (με λέξεις-νότες-κινήσεις-εικόνες), πρέπει να αδειάσει για να μη σπάσει.
Ο καλλιτέχνης δεν είναι θαρραλέος, δεν είναι δυνατός. Είναι αδύναμος. Δεν μπορεί ν’ αντέξει τη ζωή, το φορτίο της, γι’ αυτό κάνει τέχνη.

~~
Η μούσα του καλλιτέχνη δεν είναι αντικείμενο. Είναι ο σπόρος που πέφτει στο καρπερό χωράφι. Ο καλλιτέχνης είναι η μήτρα. Οι σκέψεις του, οι ιδέες του είναι τα ωάρια. Η μούσα είναι το σπέρμα.
Η μούσα γονιμοποιεί τις ιδέες του καλλιτέχνη. Είναι το σπίρτο που πυροδοτεί.
Τα νήματα της σκέψης του καλλιτέχνη μένουν αδρανή και μπλεγμένα μες στο μυαλό του. Προσπαθεί να καταλάβει, προσπαθεί να εκφράσει, αλλά δεν μπορεί να κατανοήσει τι ακριβώς θέλει να εκφράσει. Υπάρχει ένας ωκεανός από κίνητρα, αλλά καμιά ακτή για να ξεβραστούν τα κύματα του.
Τα κύματα, χωρίς ακτή, χάνονται μέσα στο μηδέν του ωκεανού, αέναα. Χρειάζεται μια ακτή, μια παραλία, ένα νησί, για να πάρει νόημα όλη αυτή η κίνηση.
Η μούσα μοιάζει ασήμαντη, σαν ένα νησί στη μέση του Ειρηνικού Ωκεανού. Όμως η σκέψη του καλλιτέχνη, η δημιουργία, είναι ένας ναυαγός που πνίγεται και θαλασσοδέρνεται άσκοπα, μέχρι που βρίσκει αυτό το μικρό νησί.
Η μούσα τον λυτρώνει, και φιλάει ευτυχισμένος τα πόδια της.
~~

Είμαι σίγουρος ότι όλες αυτές οι γυναίκες (κι οι λίγοι άντρες) που έγιναν γνωστές μόνο ως μούσες, η Ira Perrot και η Alice Prin, η Gala και η Peggy Guggenheim, δεν ήταν αντικείμενα της τέχνης των σπουδαίων δημιουργών που γνωρίζουμε.
Αν δεν ήταν σπουδαίες δεν θα μαθαίναμε τίποτα γι’ αυτές.
Όμως, αυτό πρέπει να καταλάβουμε, δεν πρόκειται για τις σπουδαίες γυναίκες/άντρες που βρέθηκαν πίσω-μπρος-στο πλάι κάθε σπουδαίου άντρα/γυναίκας.
Πρόκειται για ένα δίπολο (σε κάποιες περιπτώσεις όπως στη σχέση Gala-Ernst-Dali ήταν threesome) αναπόσπαστο.
Η μούσα δημιουργεί τον δημιουργό.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Στη φωτογραφία η μούσα του Φράνσις Μπέικον στο χαοτικό του στούντιο






Με «συγγνώμη», «ευχαριστώ» και «αγαπώ» μεγαλώνει ένα ήρεμο παιδί


Γράφει η Κλαίρη Τζωρτζάκη
Σκεφτόμουν σε απλά ελληνικά (είναι σωτήριο, ξέρεις, να σκέφτεσαι έτσι) ότι η ανατροφή ενός παιδιού θα μπορούσε να είναι μια πολύ απλή υπόθεση γραμματικής. Με κανόνες και ασκήσεις, με εξηγήσεις και επαναλήψεις και -αναπόφευκτα-με εξετάσεις. Θα μπορούσε, ας πούμε, να περιορίζεται στη διδασκαλία λιγοστών λέξεων, που όμως φωτίζουν κάθε ζωή και της δίνουν ευγένεια, θάρρος, πείσμα και σίγουρα περηφάνια και αξιοπρέπεια.
Πρώτο μάθημα, για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι η λέξη »ναι».
Ναι. Για σκέψου λίγο. Είναι η πιο θετική λέξη που υπάρχει στο λεξιλόγιό μας. Η μαγική λεξούλα των θετικών ανθρώπων και όσων ο ουρανός είναι το όριο τους. ‘’Να σκέφτεσαι θετικά’’ ακούμε από παντού και είναι ορατό τοις πάσι ότι οι φορείς του ‘’ναι’’ είναι οι πιο χαμογελαστοί, αποφασιστικοί και ήρεμοι άνθρωποι γύρω μας.
-Ναι, θα το κάνω.
-Ναι, θα το μάθω.
-Ναι, θέλω.
Και το αποτελεσματικότερο όλων:
-Ναι, μπορώ.
Δεύτερο μάθημα οι λέξεις «παρακαλώ» και «ευχαριστώ». Οι λέξεις της ευγένειας και της καλής ανατροφής, λέξεις που ανοίγουν και κλείνουν συντομότατους διαλόγους οι οποίοι όμως φτιάχνουν τις πρώτες εντυπώσεις.
-Κύριε, μπορείτε να το επαναλάβετε αυτό, παρακαλώ;
-Παρακαλώ, μπορώ να περάσω;
-Μπορώ να έχω μια σφραγίδα, λίγο νερό ή έστω την ησυχία μου, παρακαλώ; Σας ευχαριστώ.
Ξεπερασμένες λέξεις; Παρωχημένες; Φυσικά, αν αποφασίσουμε ότι μας αρέσει η αγένεια γύρω μας και είναι αυτό που θέλουμε να διατηρήσουμε στον πλανήτη.
Και έρχεται η λέξη «συγγνώμη» που κουβαλάει μέσα της όλες τις λέξεις του κόσμου: Αγαπάω, συμπονώ, συμπάσχω, μετανιώνω, πιστεύω. Η λέξη της δεύτερης ευκαιρίας, πολύ δύσκολη να τη μάθεις, τόσο για να τη ζητάς όσο και για να τη δέχεσαι. Λέξη που δε σηκώνει εγωισμούς και πολλά πολλά. Απλή και ξεκάθαρη:
-Συγγνώμη. Δε θα το ξανακάνω αυτό, ήταν λάθος μου.
-Συγγνώμη που σε έκανα να υποφέρεις.
-Φυσικά και δέχομαι τη συγγνώμη σου. Πάμε παρακάτω.
Και το ουσιαστικότερο:
-Συγχωρώ τον εαυτό μου και άρα μπορώ να δεχτώ τη συγχώρεση όσων πλήγωσα.
Μεγάλη υπόθεση η συγγνώμη, σπουδαία λέξη όταν την εννοείς. Ποια άλλη λέξη, αν το καλοσκεφτείς, απομακρύνει τόσο δραστικά την κόλαση;
Ναι. Η λέξη «αγαπώ». Σημαντικό μάθημα αυτό. Θέλει ασκήσεις και παραδείγματα.
Αγαπώ άνευ όρων και άνευ ορίων, αγαπώ ανθρώπους, αγαπώ ζώα, αγαπώ άσπρους, μαύρους, κόκκινους, αγαπώ άντρες, αγαπώ γυναίκες, αγαπώ πλούσιους και φτωχούς, υγιείς και άρρωστους, έξυπνους και ηλίθιους, αγαπώ τους στρέιτ, αγαπώ τους γκέι, αγαπώ τα παιδιά, αγαπώ τον εαυτό μου και όλη αυτή η αγάπη γίνεται καθήκον υπεράσπισης, φροντίδας και προστασίας, γίνεται ασπίδα και φωνή για όσους τρέμουν μέσα σε μια σκληρή κοινωνία, νομίζοντας ότι δεν τους αγαπάμε.
Μπορώ να αγαπώ.
«Μπορώ». Ρήμα μόνο ενεργητικής φωνής που σημαίνει ότι καθετί είναι στο χέρι μου. Προϋποθέτει το ρήμα ‘’πιστεύω’’, πιστεύω σ’ εμένα και σε έναν Θεό γιατί είναι χρέος μου να πιστεύω και να μπορώ, γιατί μόνο έτσι είναι δυνατόν να πάω μπροστά και μαζί μου να κάνει ένα βήμα κι ο κόσμος ολόκληρος. Και πώς θα μάθουμε στα παιδιά μας να μπορούν; Με ένα ακόμα μάθημα γραμματικής.
Ρήμα «προσπαθώ», λοιπόν.
Ό,τι κι αν γίνει, όσο δύσκολο κι αν μου φαίνεται, όσο κι αν κουραστώ, εγώ θα προσπαθώ. Γιατί είναι το μόνο που μπορώ να κάνω όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει. Και είναι το μόνο που μπορεί να έχει αποτέλεσμα.
Προσπαθώ να είμαι καλός μαθητής γιατί προσπαθώ να γίνω γιατρός και μετά θα προσπαθώ να είμαι καλός γιατρός ή καλός δάσκαλος ή καλός ηλεκτρολόγος ή καλός δημόσιος υπάλληλος.
Προσπαθώ να είμαι συνεπής, χρήσιμος άνθρωπος, φωτεινός φάρος για τα σκοτάδια άλλων.
-Μα δεν κουράζεσαι να προσπαθείς;
-Όχι.
Όχι: η τελευταία λέξη για σήμερα. Το χρυσό «όχι». Μάθετε στα παιδιά να λένε όχι. Όχι στις καραμέλες από ξένους, όχι στην τεμπελιά, όχι σε σχέσεις που τα κρατούν ομήρους, όχι στο ψέμα, την απάτη, την κακοποίηση, όχι σε εργοδότες που αναζητούν σκλάβους, όχι στα ναρκωτικά, όχι στο σεξ χωρίς προφυλακτικό, όχι στα εύκολα, όχι στην ψυχολογική βία, όχι στη βία γενικώς. Μάθετε στα παιδιά να μη φοβούνται. Να υψώνουν το παράστημά τους, να κοιτάνε στα μάτια και να λένε «όχι».
Ζήτω το όχι, λοιπόν. Και το ναι. Και το ευχαριστώ.
Ζήτω όλες οι πολύτιμες λεξούλες της ζωής μας που φτιάχνουν μια τέλεια πρόταση:
Μεγάλωσα ένα παιδί.



Δεν μας φταίει το survivor, ο εαυτός μας μας φταίει


Γράφει η Κατερίνα Πουρίδου

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: δε βλέπω survivor.
Όχι γιατί το θεωρώ trash, αλλά γιατί απλά δεν μου αρέσει, το βρίσκω βαρετό. Γούστα είναι αυτά. Από την άλλη θα δω χαλαρά αστυνομικές σειρές, που παίζουν την ίδια ώρα, αν έχω ελεύθερο χρόνο. Για να είμαι ειλικρινής, ούτε καν είχα δώσει σημασία στο γεγονός ότι κάποιοι βλέπουν αυτό το πρόγραμμα «επιβίωσης σε ένα άγνωστο νησί τρώγοντας κυρίως καρύδες». Φυσικό δεν είναι; Πρόγραμμα τηλεόρασης είναι, κάποιοι θα το βλέπουν και κάποιοι όχι. Τόσο απλά. Ή μήπως όχι;
Άρχισα να δίνω σημασία στην συγκεκριμένη εκπομπή όταν άρχισα να παρατηρώ τα παιδιά της τάξης μου (νήπια και προνήπια) αλλά και του δημοτικού να έρχονται νυσταγμένα το πρωί σχολείο επειδή κοιμήθηκαν αργά βλέποντας survivor. Και σα να μην έφτανε αυτό, όλη μέρα συζητούσαν για αυτό, την Σόφη, τον Ντάνο και δεν ξέρω κι εγώ ποιον άλλον και τι έκαναν ή έφαγαν, ποιος μάλωσε με ποιον κι άλλα τέτοια, για να φτάσουμε στην αποκορύφωση «κυρία εσύ δε βλέπεις σουρβάιβορ;». «Ορίστε; Όχι, δεν βλέπω. Γενικά δεν πολυβλέπω τηλεόραση, δεν έχω χρόνο.». «Α, κυρία, πώς γίνεται αυτό, χάνεις που δε βλέπεις, το βλέπουμε με την μαμά/ μπαμπά/ θείο/ θεία/ γιαγιά/ παππού/ κ.ο.κ και γίνονται πάρα πολλά πράγματα εκεί μέσα.». Μέσα; Εγώ νόμιζα πως γίνονται σε εξωτερικό χώρο τα γυρίσματα.
Κάθε μέρα τα ίδια. Τα παιδιά νυσταγμένα το πρωί, στο ολοήμερο να μην έχουν διάθεση για δραστηριότητες, να τρώνε ανόρεχτα επειδή νυστάζουν κι όταν πέφτουν για ύπνο να μην μπορούν να σηκωθούν. Άρχισα λοιπόν να κατηγορώ την συγκεκριμένη εκπομπή. Την είδα κιόλας για κανένα μισάωρο (πιο πολύ δεν άντεξα). Εντάξει, γιατί τόσος ντόρος, δεν καταλαβαίνω. Σιγά την εκπομπή. Κι όταν λέω ντόρος, δεν εννοώ μόνο στο σχολείο. Στα social media, όλοι σχολιάζουν σε live χρόνο τα δρώμενα. Σύντομα ανακάλυψα πως το survivor το έβλεπαν οι περισσότεροι φίλοι μου, συζητούσαν γι’ αυτό, παθιάζονταν, μάλωναν μεταξύ τους, και είχαν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα- σε αυτούς που το βλέπουν φανατικά και σε αυτούς που δεν το βλέπουν και κατακρίνουν τους πρώτους.
Προσωπικά είχα δύο ενστάσεις- η μία που τα παιδιά έρχονται κουρασμένα στο σχολείο λόγω αϋπνίας, και η δεύτερη που η εκπομπή διαρκεί τρεις ώρες σχεδόν καθημερινά κι αναρωτιόμουν τόσος χρόνος να πηγαίνει χαμένος μπροστά από μια οθόνη; Αυτή είναι η προσωπική άποψη ενός ατόμου που για πέντε χρόνια δεν είχε καν συσκευή τηλεόρασης στο σπίτι του από πεποίθηση και τώρα που έχει την ανοίγει ελάχιστα. Άρα, αντικειμενική δε με λες. Και κάπου σε αυτό το σημείο είχα μια έντονη συζήτηση με δύο φίλους μου, τολμώ να πω, σε γνωστό μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Γιατί τηλεόραση μπορεί να μην βλέπω, αλλά στα social media δε με πιάνει κανείς! Κι εκεί άρχισα να αποκτώ μια διαφορετική οπτική.
Trash τηλεόραση για πολλούς το survivor, αλλά έλα που μια μαμά το χρησιμοποιούσε για να γνωρίσει στην έφηβη κόρη της τον κόσμο των ενηλίκων με όλα τα καλά και τα άσχημα. Συζητήσεις που βγαίνουν αβίαστα από τα επεισόδια, χωρίς να χρειαστεί να της κάνει κήρυγμα. Έτσι, απλά, χαλαρά κι όμορφα.
 Κι έπειτα ένα ακόμη άτομο με παιδεία, σοβαρό, που εκτιμώ πολύ, μου έδωσε τροφή για σκέψη: γιατί να μην έχει ο καθένας το δικαίωμα να χαλαρώνει από τις δουλειές και τις σκοτούρες του με όποιον τρόπο επιθυμεί; Εσύ (εγώ) δεν πας γυμναστήριο, γήπεδο ή ό,τι άλλο; (πάω και παραπάω). Οπότε, για ποιο λόγο να κατακρίνουμε;
Πραγματικά, με μια δεύτερη σκέψη, είχαν δίκιο. Φωνάζουμε πως πρόκειται για σκουπιδοτηλεόραση, αλλά ποια είμαι εγώ να κρίνω όταν έχω δει και πέντε επεισόδια από τούρκικο σήριαλ σε στιγμή τρελής βαρεμάρας και μπορεί τρεις ώρες για survivor να μην χαλαλίζω, αλλά δώσε μου τρεις ώρες στο γυμναστήριο να σηκώνω βάρη και να κάνω ποδήλατο μέχρι να φτάσω Αθήνα (στο μυαλό μου, γιατί είναι στατικό!) ή να γράφω τώρα εγώ κι εσύ να διαβάζεις, και ωωπ! να’ το, ξόδεψα κι εγώ τρεις ώρες εκεί που ήθελα.
Και σε αυτόν τον κυκεώνα σκέψεων, ήρθε και μια ανακοίνωση ενός συνδικαλιστικού οργάνου των εκπαιδευτικών να καταδικάσει την συγκεκριμένη εκπομπή. Και τι δεν έγραφε μέσα. Όχι πως συμφωνώ ούτε πως διαφωνώ. Και με χαροποίησε που οι εκπαιδευτικοί άρχισαν να κοινοποιούν τις απόψεις τους για τα κοινωνικά φαινόμενα που επηρεάζουν τους μαθητές κι αυριανούς πολίτες. Αλλά πραγματικά, είναι αυτό το θέμα τόσο σοβαρό ώστε να βγει ειδική ανακοίνωση από τον κλάδο μας; Καταστρέφονται οι προσπάθειές μας για σωστή παιδεία από μια εκπομπή; Ή μήπως των γονέων οι προσπάθειες; Τα παιδιά μιμούνται άσχημες συμπεριφορές; Κι εσύ που καπνίζεις μπροστά στα παιδιά (ή νομίζοντας κρυφά) αισθάνεσαι εντάξει ως πρότυπο;
Εσύ που φωνάζεις, βρίζεις, δεν παραχωρείς την θέση σου στα ΜΜΜ, χρησιμοποιείς ψυχολογική/ λεκτική/ σωματική βία, παρκάρεις σε θέση αναπήρων, δεν φοράς ζώνη στο αυτοκίνητο και τόσα άλλα, θεωρείς τον εαυτό σου σωστό παράδειγμα προς μίμηση; Θα μου πείτε το ότι συμβαίνουν τόσα άσχημα δεν σημαίνει πως θα πρέπει να προσθέσουμε άλλο ένα. Συμφωνώ. Όμως τελικά, έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα μας τι μας ενοχλεί στο survivor;
Το survivor είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Πείνα, πισώπλατα μαχαιρώματα, κλίκες, κάποιοι που το παίζουν διάσημοι, άλλοι που ξεχωρίζουν για την προσωπικότητά ή την ομορφιά τους, άτομα με μόρφωση κι άλλα χωρίς, άτομα με παιδεία κι άλλα χωρίς, ανεξαρτήτου μόρφωσης κλπ κλπ κλπ.
Ακόμη κι ο τρόπος που χωριστήκαμε σε δύο φανατικές ομάδες ανάλογα με το αν το παρακολουθούμε ή όχι, κι εκτοξεύουμε αλληλοκατηγορίες, μη μου πείτε πως δεν σας θυμίζει τίποτα;; Γιατί από τα μαχαίρια Αθηναίων- Σπαρτιατών, τους εμφυλίους πολέμους των Ελλήνων μέχρι και τα ντέρμπυ ΠΑΟΚ- ΑΡΗΣ (στα νιάτα μου), πάντα μοιρασμένους στα δύο μας θυμάμαι να βγάζουμε το μάτι του διπλανού μας (ή να το επιθυμούμε). Επομένως, τι το τόσο φοβερό μας κάνει τώρα εντύπωση; Φοβόμαστε τον καθρέφτη μας;
Δεν μας φταίει το survivor- ο εαυτός μας μας φταίει. Γιατί αν κάτι πρέπει να αλλάξουμε είναι η νοοτροπία μας σε όλα τα θέματα της ζωής. Αν ήμασταν διαφορετικοί, διαφορετικό θα ήταν και το παιχνίδι από μέσα αλλά και η κάθε εκπομπή στην τηλεόραση από έξω. Επομένως, αν έχεις πρόβλημα με όσα βλέπεις, άλλαξε τον εαυτό σου και τα παιδιά σου. Δείξε με το παράδειγμά σου κι άσε τις κατηγορίες και τους μορφασμούς αποδοκιμασίας. Αν το βλέπεις πάρε αφορμές για στοχαστικές συζητήσεις και δυναμικές αλλαγές, εάν πάλι όχι, ζήσε το δικό σου καθημερινό survivor στην πραγματική ζωή θέτοντας τους δικούς σου δίκαιους κανόνες.
Θα με ρωτήσετε, τελικά τι προτείνεις, να το βλέπουμε ή όχι; Δεν είναι δική μου απόφαση. Σαν εκπαιδευτικό, όμως, με ενδιαφέρει να έρχονται τα παιδιά ξεκούραστα στο σχολείο κι εκτός από το survivor, σαν γονείς, προτείνω να αφιερώνετε άλλες τρεις ώρες την ημέρα για να παίζετε φιδάκι, μονόπολυ, κούκλες, μπάλα, σκάκι ή ό,τι άλλο ευχαριστεί τα παιδιά σας, να δημιουργείτε δεσμούς μαζί τους, αληθινή επικοινωνία, που δε χτίζεται μπροστά από μια οθόνη/ ταμπλετ/ κινητό.
Α, κι επειδή έγραψα ολόκληρο κατεβατό για το survivor, δεν ξέφυγαν από το μυαλό μου και οι lovers/ haters με το «Μπρούσκο». Τους θυμάμαι από πέρυσι. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, κι αυτό σημαίνει πως Ιστορία δεν μάθαμε!





ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...