Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΛΜΩΠΙΑΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΗΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ



Κάθε χρόνο στις 22 Σεπτεμβρίου εορτάζεται σε πανευρωπαϊκή κλίμακα η ημέρα χωρίς αυτοκίνητο.

Σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο οι αρχές πολλών πόλεων κλείνουν το κέντρο τους για τα αυτοκίνητα και ενθαρρύνουν τους πολίτες τους να χρησιμοποιήσουν για τις μετακινήσεις τους τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ποδήλατα αλλά και τα πόδια τους.

Με αφορμή την Ευρωπαϊκή ημέρα χωρίς αυτοκίνητο ο Δήμος Αλμωπίας και η ΔΗ.Κ.Ε.Α. σε συνεργασία με τους Φίλους του ποδηλάτου και τον Όμιλο Αντισφαίρισης Αριδαίας πραγματοποίησε την Κυριακή 25/9/2016 street tennis και ποδηλατική βόλτα στην πόλη της Αριδαίας.






Ένα ζευγάρι παπούτσια Νο 45.



Ένα ζευγάρι παπούτσια Νο 45.

Και κάλτσες.

Και σακούλες, γεμάτες, υστέρημα, περίσσεμα.

Και συννεφάκια σκέψεων, επιθυμιών κι ευχών.

Για το βράδυ, της μοναξιάς, του απόλυτου σκοταδιού, των 17 βαθμών, της αποπνικτικής ατμόσφαιρας, του ανύπαρκτου παραθύρου, των γρυλισμάτων του άρρωστου τετράποδου  συντρόφου.

Για τον αναπόφευκτο, οικειοθελή εγκλεισμό, για την άστεγη αξιοπρέπεια, για τους τόμους των βιβλίων και την επιλεγμένη λίστα των τραγουδιών.

Για την  υγρασία του ποταμού και την σαν βδέλλα εισχώρησή της βαθειά μέσα στο μεδούλι.

Για τους απρόσκλητους  τρωκτικούς επισκέπτες και το σαν ηλεκτροσόκ παγωμένο μπάνιο, στο ξέφραγο παράπηγμα.

Για τα απλωμένα στις καλαμιές λιγοστά παλιόρουχα, και το αυτοσχέδιο καλαθάκι –ψυγείο. Για τον μεσημεριανό ταξιτζή του ελέους .

Για την παλαιωμένη ταμπακέρα με τα μαζεμένα από το δρόμο, πεταμένα αποτσίγαρα και τα λιγοστά κέρματα που εν κρυπτώ  ρίχτηκαν μέσα.

Για τα παραπονεμένα λόγια, τα ραπίσματα της μοίρας και την αβεβαιότητα του μέλλοντος.

Για τις με το ζόρι εξετάσεις και την επιβεβλημένη λήψη των «κομμένων» φαρμάκων και την απροθυμία.

Για τους επί γης «Αγγέλους» που κρύβοντας τους δικούς τους εσωτερικούς Διαβόλους, μέσα στη δική τους Κόλαση, επιμένουν πεισματικά στην αρχέγονη αναζήτηση αιώνων, του «Άνω θρώσκω».

"Κουράστηκα" - Pablo Neruda "Κάποια κούραση" (απόσπασμα)


Κουράστηκα πια μ' αυτά τα αγάλματα
Δεν την αντέχω τόση πέτρα.
Αν συνεχίσουμε να γεμίζουμε τον κόσμο   με ακίνητους
πως θα ζήσουνε οι ζωντανοί; 

Κουράστηκα με τις αναμνήσεις.
Θέλω, όταν γεννιέται ο άνθρωπος
να μυρίζει τα λουλούδια και το φρέσκο χώμα,
την άψογη φωτιά 
κι όχι αυτό που όλοι ανάσαιναν.

Αφήστε ήσυχους αυτούς που γεννιούνται!
Μεριάστε να μεγαλώσουν.
Μην τα 'χετε σκεφτεί όλα γι' αυτούς.
Μην τους διαβάζετε το ίδιο βιβλίο.
Αφήστε τους ν' ανακαλύψουν την αυγή
και να δώσουν όνομα στα φιλιά τους.

Θέλω να κουραστείς μαζί μου
για κάθε τι ωραίο
για κάθε τι που μας γερνάει   
για κάθε τι που το 'χουν έτοιμο   
για να κουράσουν τους άλλους.   

Ας κουραστούμε μ' αυτό που σκοτώνει   
και μ΄ αυτό που δεν θέλει να πεθάνει.  

Pablo Neruda  
"Κάποια κούραση" (απόσπασμα)

"Το πέταλο" - Παύλος Νιρβάνας-Μικρές ιστορίες


Ένας κουρελιάρης γέρος έσερνε τα κουρέλια του -τα κουρέλια του ρουχισμού του, της ηλικίας του, της ψυχής του και της τύχης του- στο μεγάλο δρόμο. Έσερνε μαζί του, το κρατούσε μ΄ ευλάβεια στο χέρι του, σαν ανεκτίμητο χρυσαφικό, ένα σκουριασμένο, τσακισμένο πέταλο. Χωρίς άλλο, το είχε σηκώσει από κάπου, βρέσιμο του δρόμου -«του φτωχού το βρέσιμο ή καρφί ή πέταλο», λέει και η παροιμία, και το πήγαινε στο σπίτι του. Άλλοι κουβαλούσαν, την πρωινή εκείνη ώρα, ψώνια από την Αγορά, φαγώσιμα, λιχουδιές, φρούτα. Αυτός κουβαλούσε ένα πέταλο.
-Τι μας έφερες, παππού;
-Ένα πέταλο. Το βρήκα στο δρόμο, εκεί, που πήγαινα. Τυχερό ήτανε. Φέρτε κανένα κορδελάκι να το κρεμάσουμε. Φέρνει γούρι, μεγάλο γούρι.
Γούρι! Γιατί τώρα ένα πέταλο, ένα βασανισμένο πέταλο, που έλιωσε, δέρνοντας τη γη, στο πόδι ενός βασανισμένου αλόγου, φέρνει τύχη στον άνθρωπο, είναι από τα πιο παράξενα μυστήρια της Μοίρας. Και το βρήκε ο φτωχός στο δρόμο του. Εξαιρετική εύνοια, βέβαια, των μυστικών θεών, που κυβερνούν τη ζωή. Μπορούσε, ο φτωχός να βρει στο δρόμο του ένα πουγγί με φλουριά, ένα μονόπετρο διαμαντένιο δαχτυλίδι ή ένα περιδέραιο από μαργαριτάρια. Πόσοι δε βρίσκουν και κάνουν την τύχη τους! Αυτή όμως είναι μια τύχη απλή και φωτεινή, είναι η τύχη των ευτυχισμένων ανθρώπων. Η Μοίρα των φτωχών και των δυστυχισμένων είναι μία Μοίρα, που αγαπά τα περίπλοκα και σκοτεινά μέσα. Αυτή στέλνει στους ευνοούμενούς της ένα πέταλο. Τι είναι ένα πέταλο; Δεν μπορεί να το ανταλλάξει ο φτωχός, ούτε με μία φέτα ψωμί. Το σκουριασμένο όμως αυτό πέταλο κρύβει μέσα του όλες τις απόκρυφες εύνοιες της Μοίρας. Φτάνει να έχει κανείς υπομονή και προ πάντων να μη βιαστεί να πεθάνει από την πείνα. Κάποτε η τύχη θα μπει από το παράθυρό του και θα τον πλημμυρίσει με όλα τα αγαθά.
Και ο τρισάθλιος κουρελιάρης κουβαλούσε το πέταλο στο σπίτι του. Δεν είχε τίποτε άλλο να κουβαλήσει. Κουβαλούσε το μυστήριο.
-Τι το θέλεις και το σέρνεις μαζί σου, δυστυχισμένε, αυτό το παλιοσίδερο; του είπε κάποιος, που δεν καταλάβαινε πολλά πράματα. Δεν του δίνεις μια να το πετάξεις;
Ο κουρελιάρης τον κοίταξε μ΄ έναν περίεργο τρόπο. Ανόητος ήτανε; Να πετάξει το πέταλο; Το βρέσιμό του; Το δώρο της Μοίρας του; Την ελπίδα του και την απαντοχή του; Δεν καταδέχτηκε να του απαντήσει. Έσφιξε το πέταλο στη φούχτα του και τράβηξε το δρόμο του.


Παύλος  Νιρβάνας-Μικρές ιστορίες

"Μπροστά στο νόμο" - Απόσπασμα από το μυθιστόρημα "Η Δίκη" Φραντς Κάφκα


Μπροστά στο νόμο στέκει ένας θυρωρός, σ' αυτό το θυρωρό έρχεται ένας χωρικός και ζητά να μπει μέσα. Μα ο θυρωρός λέει πως δεν μπορεί να τον αφήσει τώρα να μπει.
 Ο άνθρωπος συλλογιέται και ύστερα ρωτά μήπως θα μπορούσε να μπει αργότερα.
 "'Ίσως", λέει ο θυρωρός, "τώρα όμως όχι". 
Η πόρτα είναι ανοιχτή όπως πάντα και καθώς παραμερίζει ο θυρωρός, σκύβει ο άνθρωπος, για να κοιτάξει μέσα από την πόρτα. Μόλις το αντιλήφθηκε αυτό ο θυρωρός, γελά και λέει:
 "Αν το τραβά η όρεξη σου, δοκίμασε να μπεις, μ' όλο που σου το απαγόρεψα. Πρόσεξε όμως: είμαι δυνατός. Και δεν είμαι παρά ο πιο κάτω απ' όλους τους θυρωρούς. Από αίθουσα σ' αίθουσα είναι κι άλλοι θυρωροί, ο ένας πιο δυνατός από τον άλλο. Τη θέα του τρίτου μόλις, ούτ’ εγώ μπορώ να την αντέξω". 
Τέτοιες δυσκολίες δεν τις περίμενε ο χωρικός. Ο νόμος ωστόσο πρέπει να 'ναι στον καθένα και πάντα προσιτός, σκέπτεται, και καθώς τώρα κοιτάζει προσεχτικά το θυρωρό, τυλιγμένο στο γούνινο πανωφόρι του, τη μεγάλη σουβλερή του μύτη, τη μακριά, αραιή, μαύρη, τατάρικη γενειάδα, αποφασίζει να περιμένει καλύτερα ίσαμε να πάρει την άδεια να μπει. 
Ο θυρωρός του δίνει ένα σκαμνί και τον αφήνει να καθίσει πλάι στην πόρτα. Εκεί δα κάθεται μέρες και χρόνια. Κάνει πολλές προσπάθειες να του επιτρέψουν να μπει, και κουράζει τον θυρωρό με τα παρακάλια του. Ο θυρωρός του κάνει συχνά μικρορωτήματα, σαν αυτά που κάνουν οι μεγάλοι κύριοι, και στο τέλος του λέει ολοένα, πως δεν μπορεί ακόμα να τον αφήσει να μπει. 
Ο άνθρωπος, που ήταν καλά εφοδιασμένος για το ταξίδι του, τα ξόδεψε όλα, ακόμη κι ό,τι πολύτιμο είχε, σε δωροδοκίες για το θυρωρό. Εκείνος τα δέχεται όλα και ύστερα λέει:
 "Τα δέχομαι μόνο και μόνο για να μη νομίσεις πως παρέλειψες τίποτα." Όλα αυτά τα πολλά χρόνια ο άνθρωπος παρατηρεί το θυρωρό σχεδόν αδιάκοπα. Αποξεχνά τους άλλους θυρωρούς, κι αυτός ο πρώτος του φαίνεται το μοναδικό εμπόδιο για να μπει στο νόμο. Καταριέται την κακή τύχη. 
Τα πρώτα χρόνια χωρίς συγκρατημό και δυνατά, αργότερα, όσο γεράζει, μουρμουρίζει μόνο. Αρχίζει να παιδιαρίζει, και, μια και μελετώντας χρόνια το θυρωρό γνώρισε και τους ψύλλους του γούνινου γιακά του, παρακαλεί και τους ψύλλους να τον βοηθήσουν και ν' αλλάξουν τη γνώμη, του θυρωρού. Τέλος, το φως λιγοστεύει και δεν ξέρει, αν γύρω του αλήθεια σκοτεινιάζει, ή αν μονάχα τα μάτια του τον απατούν. Ωστόσο, αναγνωρίζει τώρα μια λάμψη μέσα στο σκοτάδι, που ξεχύνεται άσβεστη μέσα από του νόμου την πόρτα. 
Δεν έχει πια πολλή ζωή. Πριν από το θάνατο του σμίγουν όλες οι πείρες όλης του της ζωής σε ένα ρώτημα, που δεν είχε κάνει ως σήμερα στο θυρωρό. Του γνέφει, γιατί δεν μπορεί πια ν' ανασηκώσει το ξυλιασμένο του κορμί. Ο θυρωρός πρέπει να σκύψει πολύ κοντά του, γιατί το ύψος του ανθρώπου έχει πολύ αλλάξει. "Τι θες λοιπόν ακόμα να μάθεις;" ρωτά ο θυρωρός, "είσαι αχόρταγος...". 
"'Όλοι μάχονται για το νόμο", λέει ο άνθρωπος, "πώς τυχαίνει να μη ζητά κανένας άλλος εκτός από μένα να μπει;" 
Ο θυρωρός νιώθει πως ο άνθρωπος αγγίζει κιόλας στο τέλος και, για να φτάσει την ακοή του που χάνεται, ουρλιάζει: "Κανένας άλλος δε μπορούσε να γίνει δεκτός εδώ, γιατί η είσοδος ήταν για σένα προορισμένη. Πηγαίνω τώρα να την κλείσω."


Απόσπασμα από το μυθιστόρημα "Η Δίκη"
Φραντς Κάφκα (1883-1924)

"Αν ο καθένας σκέπτουνταν" - Παραμύθι χωρίς όνομα Πηνελόπη Δέλτα



- …Εγώ δεν κάνω τίποτα και βαριούµαι φοβερά! Να, σήµερα το πρωί, ώσπου να ξυπνήσει ο αδελφός µου, περνούσα και ξαναπερνούσα το χέρι µου µες στις αχτίδες του ήλιου και κοίταζα τα σκονάκια που χοροπηδούσαν, έτσι, για να περνά η ώρα. ∆εν ξέρω πώς να σκοτώσω τις ατέλειωτες ώρες της ηµέρας! 
Η Γνώση γέλασε. - Θες να τις σκοτώσεις ή να τις µεταχειριστείς; ρώτησε. 
- Το ίδιο δεν κάνει; 
- Όχι! Η ώρα πάντα περνά. Μ' αν κάνεις περιττά πράµατα, τη σκορπάς – ενώ αν κάνεις δουλειές µε σκοπό, τη µεταχειρίζεσαι. 
- ∆εν το συλλογίστηκα αυτό ποτέ, είπε συλλογισµένο το Βασιλόπουλο. Και µένα η ώρα µου φαίνεται ατέλειωτη! 
- Και όµως η ώρα είναι πολύτιµη, αποκρίθηκε η Γνώση. Σε τι καταγίνεσαι όλη µέρα; 
- Σε τίποτα! Σε τι µπορώ να καταγίνω; Ο καθένας ζει και καταγίνεται για τον εαυτό του, κι εγώ δεν έχω ανάγκη από τίποτα. 
- Μα ο τόπος σου έχει ανάγκη από σένα. 
- Μπα! Ο καθένας φροντίζει για τον εαυτό του και κουτσοζεί. 
- Καλά το είπες, πως κουτσοζεί, αποκρίθηκε λυπηµένη η Γνώση. Και ο τόπος σου κουτσοζεί. Το καταδέχεσαι όµως; 
- Τι να του κάνω; 
- Αν ο καθένας σκέπτουνταν λιγότερο το άτοµό του και δούλευε περισσότερο για το γενικό καλό, θα έβλεπε µια µέρα πως πάλι για τον εαυτό του δούλεψε, και πως αντί να κουτσοζεί, κατάφερε να καλοζεί.  

Απόσπασμα από το "Παραμύθι χωρίς όνομα" 
Πηνελόπη Δέλτα

"Έχεις δει κάτι πιο λευκό απ’ το χιόνι;" - Αλκυόνη Παπαδάκη



«Έχεις δει κάτι πιο λευκό απ’ το χιόνι;» 
«Όχι. Εσύ;» 
«Εγώ έχω δει. Ήταν ένα περιστέρι. Το βρήκα σήμερα το μεσημέρι να κρέμεται νεκρό στους χιονισμένους εχίνωπες. Ήταν πιο λευκό απ’ το χιόνι. Στ’ ορκίζομαι.» 
«…Ποιος το σκότωσε;» 
«Αυτοί εκεί κάτω. Οι άνθρωποι.» 
«Μα… ξέρω πως τα περιστέρια τ’ αγαπούν, τα ‘χουν σαν σύμβουλο της ειρήνης.» 
«Χα! Ποιας ειρήνης; Τι λες, μωρέ Ατόπη! Αυτοί εκεί κάτω έχουν μαζέψει ένα σωρό σύμβολα για να στολίζουν τα σαλόνια τους και τις στολές τους. Κάνουν φιέστες υψώνοντας τα σύμβολα τους, για να μπορούν πιο καλυμμένα να σκοτώνουν αυτά που συμβολίζουν. Κατάλαβες; Τα χρησιμοποιούν σαν άλλοθι, σαν κρυψώνα για τις ενοχές τους.»

Οι κάργιες 
Αλκυόνη Παπαδάκη

«Αντίφως» - Paul Celan



Έβαλε αρετές και ελαττώματα, ενοχή και αθωότητα, καλές και κακές ιδιότητες στη ζυγαριά γιατί ήθελε πριν δικάσει τον εαυτό του να’ ναι βέβαιος. Όμως τα τάσια της ζυγαριάς, με τέτοια τα βάρη πάνω τους, έμειναν στο ίδιο ύψος.

Καθότι όμως ήθελε πάση θυσία μια ετυμηγορία, έκλεισε τα μάτια του και γύρισε αμέτρητες φορές σε κύκλο γύρω από τη ζυγαριά, πότε στη μία, πότε στην αντίθετη κατεύθυνση, τόση ώρα, ώσπου να μην γνωρίζει πια σε ποιο τάσι ήταν το ένα και σε ποιο το άλλο βάρος. Έπειτα έβαλε την απόφασή του να δικάσει τον εαυτό του πάνω στο ένα απ’ τα τάσια.

Όταν ξανάνοιξε τα μάτια του το ένα απ’ τα τάσια είχε βεβαίως κατέβει, ήταν όμως αδύνατο πια να διακρίνει κανείς ποιο απ’ αυτά: το τάσι της ενοχής ή το τάσι της αθωότητας.

Αυτό τον εξόργισε, αρνήθηκε να το εκλάβει ως υπέρ του και καταδίκασε τον εαυτό του, δίχως ωστόσο να κατορθώσει να απαλλαγεί από το αίσθημα ότι ενδεχομένως να είχε και άδικο.



Paul Celan, από τη συλλογή «Αντίφως», περιοδικό Πλανόδιον, τεύχος 28, σ. 589.

Φωτογραφία: Gilbert Garcin, «Fairness»





ΠΗΓΗ...https://to23ogramma.wordpress.com

"Ο Κόσμος του Σεξ" - Henry Miller

«Η αληθινή προδοσία είναι να ζεις σ’ έναν τέτοιο κόσμο και να χρησιμοποιήσεις το πνεύμα σου για να τον δικαιολογήσεις.»


Παρ’ όλες τις οπισθοδρομήσεις που καταγράφει η ιστορία, παρά την άνοδο και την πτώση των πολιτισμών, παρά τον αφανισμό φυλών και ηπείρων, υπάρχει κάποιο αήττητο και κραταιό οικοδόμημα που είναι το αληθινό ενδιαίτημα του ανθρώπου. Όταν το συνειδητοποιήσουμε, θα πάμε να το κατακτήσουμε. Δεν θα είναι ανάγκη να σωριάσουμε τον κόσμο σε ερείπια προηγουμένως.

Όπως ακριβώς οι ποταμοί χύνονται και γίνονται ένα με τον ωκεανό, έτσι όλοι οι ελάσσονες τρόποι πρέπει εντέλει να ενδώσουν στον μείζονα τρόπο, βαφτίστε τον όπως θέλετε. Ήθη, έθιμα, νόμοι, συνήθειες, πεποιθήσεις, δόγματα – όλα αυτά είναι ήσσονος σημασίας. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι να γίνει κανόνας το θαυμαστό. Ακόμα και σήμερα, όσο ματαιωμένοι και απογοητευμένοι κι αν είμαστε, το θαυμαστό δεν είναι ολότελα απόν. Αλλά πόσο γκροτέσκες, πόσο σπασμωδικές και αδέξιες είναι οι προσπάθειές μας να το αναδείξουμε. Όλη η ευφυία, όλος ο σπαραξικάρδιος μόχθος που ξοδεύεται στις επινοήσεις, τις οποίες εκλαμβάνουμε ως εξαίσια θαύματα, δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν ως νέτες σκέτες σπατάλες αλλά και ως ασυναίσθητες προσπάθειες εκ μέρους του ανθρώπου ώστε να προβλέψει και να αποφύγει το θαυμαστό. Γεμίζουμε ακατάσχετα τον κόσμο με τις επινοήσεις μας, δίχως ποτέ να διανοούμαστε μήπως είναι αχρείαστες – ή και επιζήμιες. Μηχανευόμαστε εκπληκτικά μέσα επικοινωνίας, αλλά επικοινωνούμε, άραγε, ο ένας με τον άλλο; Μετακινούμε εδώ κι εκεί τα κορμιά μας με απίστευτες ταχύτητες, αλλά αφήνουμε ποτέ όντως το σημείο από όπου ξεκινήσαμε; Διανοητικά, ηθικά, πνευματικά, είμαστε αλυσοδεμένοι. Τι έχουμε πετύχει με το να εξαφανίσουμε ολόκληρες οροσειρές, με το να τιθασεύσουμε την ενέργεια πανίσχυρων ποταμών, ή με το να μετακινήσουμε ολόκληρους πληθυσμούς εδώ κι εκεί σαν πιόνια στη σκακιέρα, αν εμείς οι ίδιοι παραμένουμε τα ίδια νευρικά, ελεεινά, απογοητευμένα πλάσματα που ήμασταν και πριν; Το να αποκαλείς πρόοδο μια τέτοια δραστηριότητα είναι η απόλυτη αυταπάτη. Μπορεί να πετυχαίνουμε στο να αλλοιώνουμε το πρόσωπο της γης ώσπου να γίνει αγνώριστο ακόμα και στον ίδιο τον Δημιουργό, αλλά αν αυτό δεν έχει επίδραση και σ’ εμάς, τότε ποιο το νόημα;

Οι έλλογες, εννοηματωμένες πράξεις δεν χρειάζονται σάλο. Όταν τα πράγματα είναι έτοιμα να σωριαστούν σε ερείπια και να καταστραφούν, ίσως η πιο μεστή νοήματος στάση είναι να μείνεις ασάλευτος. Ο άνθρωπος που επιτυγχάνει να συνειδητοποιήσει και να εκφράσει την αλήθεια που βρίσκεται εντός του μπορούμε να πούμε ότι προβαίνει σε μια δραστηριότητα πολύ πιο ισχυρή απ’ ό,τι το ρήμαγμα μιας αυτοκρατορίας. Δεν είναι, επιπλέον, πάντοτε απαραίτητο να εκφέρεις την αλήθεια. Όσο κι αν καταρρέει και αποσυντίθεται ο κόσμος,  πάντα η αλήθεια εμμένει.

Εν αρχή ην ο Λόγος. Ο άνθρωπος τον κάνει πράξη ασυναίσθητα. Αυτός είναι η πράξη, και όχι ο πράττων.



Henry Miller, Ο Κόσμος του Σεξ (εκδ. Μεταίχμιο, μτφ. Γ. – Ίκαρος Μπαμπασάκης. (απόσπασμα)

Φωτογραφία: Peter Gowland.





Οι Κυριακές


Οι Κυριακές είναι για τους ευτυχισμένους ανθρώπους...

Είναι για τους ευτυχισμένους ανθρώπους σίγουρα..
οι υπόλοιποι δεν πρέπει να κυκλοφορούν, και δεν το κάνουν φυσικά…
οι δρόμοι δεν είναι τόσο ασφυκτικά γεμάτοι όπως το Σάββατο...
οι δρόμοι είναι όσο γεμάτοι όσο θα έπρεπε...
ο ήλιος χτυπάει όσο θα έπρεπε
ο αέρας φυσάει όσο θα έπρεπε
και όσοι είναι ευτυχισμένοι είναι στους δρόμους, στα καφέ, στην παραλία, στις ταβέρνες
γιορτάζουν την ευτυχία, γιορτάζουν τα χαμόγελα...
Η Κυριακή είναι μια γιορτή,
γιορτή της ευτυχίας,
γιορτή της πληρότητας,
οι μη ευτυχισμένοι δεν κυκλοφορούν...
όχι απαραίτητα δυστυχισμένοι...
είναι στο σπίτι ή στο σπίτι φίλων ή στο σπίτι εραστών
δε συμμερίζονται τούτη τη γιορτή...
γιορτή της φύσης,
γιορτή της ευτυχίας,
γιορτή που ζηλεύουν,
γιατί δεν είναι ψεύτικη όπως του Σαββάτου
η γιορτή της ευτυχίας είναι την Κυριακή
η αληθινή ευτυχία τότε θριαμβεύει...
το βλέπεις στα μάτια όλων...
των Πραγματικά Ευτυχισμένων Ανθρώπων.
Οι Κυριακές είναι για τους ευτυχισμένους σίγουρα...
Ευχήσου λοιπόν να είσαι η Κυριακή κάποιου...
Όχι το Σάββατο, όχι η Παρασκευή, σίγουρα όχι η Δευτέρα...
αν η Κυριακή του είσαι
και η Κυριακή σου είναι
τότε είστε εκεί που θα έπρεπε να είστε...
γιατί οι Κυριακές είναι για τους Ευτυχισμένους Ανθρώπους...
τους Πραγματικά Ευλογημένους.

Γράφει η Σωτηρία Μοσχοπούλου







Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Επίσκεψη Μάρκου Μπόλαρη σε ΣΕΑΣ, πρότυπους παραγωγούς, μεταποιητικές επιχειρήσεις της Πέλλας


Περιοδεία του Μάρκου Μπόλαρη σε νεοσύστατο Σύνδεσμο Αγροτικών Συνεταιρισμών και Ομάδων Παραγωγών, σε πρότυπους παραγωγούς και μεταποιητικές αγροτικές επιχειρήσεις της Πέλλας και συναντήθηκε με Δημάρχους της Πέλλας καθώς και τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Εδέσσης κ. Ιωήλ 

Συνοδεύεται σε όλη την περιοδεία του από τον βουλευτή Γιάννη Σηφάκη

Στα Καλύβια παρευρέθηκε και η Υφυπουργός Θεοδώρα Τζάκρη 
Στον νεοσύστατο Σύνδεσμο Αγροτικών συνεταιρισμών και Ομάδων παραγωγών στα Καλύβια ξεκίνησε την ομιλία του κρατώντας το καταστατικό του Συνδέσμου λέγοντας : « Για αυτό ήρθα σήμερα εδώ, είναι πολύ σημαντική εξέλιξη η ίδρυση του Συνδέσμου σας, μόνο έτσι μπορούμε να πάμε μπροστά» 




Βρέθηκε κινητό τηλέφωνο


Το εικονιζόμενο τηλέφωνο, βρέθηκε στην περιοχή της κοινότητας των Προμάχων. Παρακαλείται, όποιος ενδιαφέρεται, να απευθυνθεί στα "Προμαχιώτικα Νέα".



Ο ΑΝ. ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ κ. ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΛΑΡΗΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΑΛΜΩΠΙΑΣ



Αριδαία, 24/9/2016

Ο ΑΝ. ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ κ. ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΛΑΡΗΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΑΛΜΩΠΙΑΣ

Τον Δήμο Αλμωπίας επισκέφθηκε ο Αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Μάρκος Μπόλαρης συνοδευόμενος από τον Βουλευτή κ. Γιάννη Σηφάκη, στα πλαίσια της περιοδείας που πραγματοποίησε στην Πέλλα το Σάββατο 24/9/2016.
Στο Δημαρχείο τον υποδέχτηκαν ο Δήμαρχος Αλμωπίας κ. Δημήτρης Μπίνος με τους συνεργάτες του. Εκεί πραγματοποιήθηκε γόνιμος διάλογος και συζητήθηκαν θέματα που αφορούν τον αγροτικό κόσμο της περιοχής μας, όπως το ζήτημα που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια με τους βοσκότοπους αλλά και τις σημαντικές φθορές που έχει υποστεί η αγροτική οδοποιία από τις κακοκαιρίες. Παράλληλα, συζητήθηκε η ένταξη μελετών για έργα που θα βελτιώσουν τις συνθήκες για τους αγρότες και θα συμβάλουν στην προστασία του περιβάλλοντος.
Ο Υπουργός στον επίλογό του έκανε λόγο για «ανοιχτούς ορίζοντες και ανοιχτά μυαλά» ώστε να πάει μπροστά ο αγροτικός τομέας, ενώ αναφέρθηκε σε καινοτόμες δράσεις που θα βελτιώσουν τις συνθήκες και ευχαρίστησε θερμά τον Δήμαρχο και τους συνεργάτες του για την υποδοχή τονίζοντας ότι η πόρτα του γραφείου του είναι πάντοτε ανοιχτή για την επίλυση ζητημάτων που αφορούν τον τόπο μας.




ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ στο ΜΟΥΧΑΡΕΜ ΧΑΝΙ ΕΔΕΣΣΑΣ στις 2-10-2016



Κ Α Λ Ε Σ Μ Α
               Η Νομαρχιακή Επιτροπή της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ Ν. Πέλλας διοργανώνει την Κυριακή 2 Οκτώβρη 2016 - ώρα 11.00’  το πρωί στα Στενά του Μουχαρέμ Χάνι Έδεσσας , εκδήλωση προς τιμή των ηρωικών νεκρών των νικηφόρων μαχών του                  30ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ  εναντίον των φασιστικών δυνάμεων κατοχής με την ανατίναξη γερμανικής αμαξοστοιχίας τον Αύγουστο του 1944 .
       Καλούνται οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης & του ΔΣΕ , οι απόγονοί τους και όσοι θέλουν να τιμήσουν τις ηρωικές σελίδες αντίστασης του λαού μας ενάντια στον ξένο κατακτητή να παραβρεθούν στην εκδήλωση μνήμης 
       Θα υπάρχει στο χώρο Έκθεση ιστορικών φωτογραφιών από τις ηρωικές σελίδες της Εθνικής μας Αντίστασης και ζωντανό μουσικό πρόγραμμα με αντιστασιακά τραγούδια .

       Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ Ν.Πέλλας

H Παγκόσμια Γιορτή Τουρισμού στην Έδεσσα



Η παγκόσμια γιορτή Τουρισμού στην Έδεσσα

Την Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Τουρισμού στο Κέντρο Τουριστικής Πληροφόρησης στο Πάρκο των Καταρρακτών οργανώνεται μια σειρά εκδηλώσεων με την ευκαιρία της ημέρας.
Στόχος φέτος είναι ο Προσβάσιμος Τουρισμός για όλους. Ζητούμενο αποτελεί η δημιουργία περιβάλλοντος προσβάσιμο σε όλους που μπορεί να εξυπηρετήσει τις ανάγκες όλων μας. Οι δυσκολίες στο ταξίδι αφορούν όχι μόνο τα άτομα με αναπηρία, έστω και προσωρινή, αλλά και τις οικογένειες με μικρά παιδιά, την δυσκολία κίνησης λόγω ηλικίας που αργά ή γρήγορα θα έρθει σε όλους κάποια στιγμή στη ζωή μας. Το όφελος λοιπόν αφορά όλους μας.
Αυτός είναι ο λόγος, που θέλουμε να ενεργοποιήσουμε το δικαίωμα για όλους τους πολίτες του κόσμου να ζήσουν την απίστευτη ποικιλομορφία του πλανήτη μας και την ομορφιά του κόσμου στον οποίο ζούμε. Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού ας μας βοηθήσει να εξαπλωθεί η καθολική προσβασιμότητα με την τόσο μεγάλη σημασία και τα τεράστια οφέλη που μπορεί να φέρει στην κοινωνία στο σύνολό της.
Να σημειώσουμε ότι  η Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού εορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Σεπτεμβρίου για την προώθηση της ευαισθητοποίησης της διεθνούς κοινότητας για τη σημασία του τουρισμού στην κοινωνική, πολιτιστική, πολιτική και οικονομική αξίας του κάθε προορισμού. Ο οργανισμός Ηνωμένων Εθνών επιδιώκει μέσα από αυτή την ημέρα να αναδείξει τις δυνατότητες του τουρισμού να συμβάλει σημαντικά στην επίτευξη της βιώσιμης ανάπτυξης και στην αντιμετώπιση της ανεργίας ως μια από τις πιο πιεστικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η κοινωνία σήμερα.
Στην Έδεσσα το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει μουσική και εκδηλώσεις έξω από το Κέντρο Τουριστικής Πληροφόρησης, οικοξεναγήσεις στους Καταρράκτες και τον Μύλο των Γεύσεων, Ενημερωτικές εκπαιδευτικές εκδηλώσεις για τις δυνατότητες του τουρισμού στην απασχόληση, τις τεχνολογίες του τουρισμού και φυσικά όλα αυτά με λίγη γευσιγνωσία και γαστρονομία. Άλλωστε στην Ελλάδα όταν γιορτάζουμε κερνάμε …

Δήμος Έδεσσας
/ΔΗΚΕΔΕ Τμήμα Πολιτιστικού Τουρισμού, Κέντρο Τουριστικής Πληροφόρησης, Υπαίθριο Μουσείο Νερού  /Τουριστική ΑΕ σε συνεργασία με επιχειρήσεις της περιοχής Καταρρακτών και της περιοχής της Έδεσσας.
#Tourism4all # WTD2016

Welcome to our World Tourism Day Celebrations

#Edessa #Waterfalls #WTD2016 #Tourism4all 

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Ανοιχτή Πρόσκληση Υποβολής Αιτήσεων για το Σχολείο Μελισσοκομίας στο Δήμο Αλμωπίας



Ανοιχτή Πρόσκληση Υποβολής Αιτήσεων
για το Σχολείο Μελισσοκομίας στο Δήμο Αλμωπίας
Ο Δήμος Αλμωπίας απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση προς τους ενδιαφερόμενους συμμετέχοντες στο μελισσοκομικό σχολείο που θα υλοποιηθεί στα πλαίσια της πράξης «Bee-conomy» του συγχρηματοδοτούμενου προγράμματος διασυνοριακής συνεργασίας «Greece-the Former Yugoslav Republic of Macedonia».
Σε συνεργασία με το Εργαστήριο Μελισσοκομίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, θα υλοποιηθεί:
Κύκλος μαθημάτων (70 ώρες): απευθύνεται σε 25 προχωρημένους εκπαιδευόμενους.   Προτεραιότητα θα δοθεί σε επαγγελματίες μελισσοκόμους του Δήμου Αλμωπίας. Όσοι μελισσοκόμοι που δεν είναι κάτοικοι Αλμωπίας, θα μπουν σε λίστα προτεραιότητας.

Συνημμένα της αίτησης, οι υποψήφιοι πρέπει να υποβάλλουν:
Βεβαίωση μονίμου κατοικίας, Φωτ/φο Μελισσοκομικού βιβλιαρίου, Συμπληρωμένο ερωτηματολόγιο καταγραφής μελισσοκομικής χλωρίδας (διατίθεται στο Γραφείο Πρωτοκόλλου το Δήμου).

·           Δεν υπάρχει οικονομική συμμετοχή των συμμετεχόντων.
·           Κάθε εκπαιδευόμενος θα πάρει δωρεάν εκπαιδευτικό υλικό και επικυρωμένο αποδεικτικό παρακολούθησης.
·           Για δέκα επαγγελματίες μελισσοκόμους που θα επιλεγούν μετά το πέρας των μαθημάτων θα δημιουργηθούν ηλεκτρονικές σελίδες πώλησης των προϊόντων τους. 
·           Οι άνεργοι συμμετέχοντες δε χρειάζεται να κάνουν διακοπή της ανεργίας τους.
·           Τα μαθήματα θα γίνουν στην αίθουσα του Μελισσοκομικού Σχολείου στο Δημοτικό Κατάστημα Εξαπλατάνου και θα χρησιμοποιηθεί ειδικός εξοπλισμός. 
·           Σε περίπτωση που οι αιτήσεις είναι πλέον των 25 ανά περίπτωση, θα υλοποιηθεί ανοιχτή κλήρωση.
·           Οι αιτήσεις κατατίθενται στο Πρωτόκολλο του Δήμου Αλμωπίας έως τις 30/09/2016.

Πληροφορίες:
Αρουτζίδου Μαρτίνα
Τηλέφωνο: 2384350327

Το βαρίδι και το ρολόι


Μια αλληγορική ιστορία για την κοινωνία των γραναζιών

Κάποτε υπήρχε ένα σουρεαλιστικό σύμπαν όπου όλα κυλούσαν ρολόι. Ένας άνθρωπος κάθε μέρα αφιέρωνε λίγο χρόνο για να το κουρδίσει προκειμένου αυτό να εξυπηρετεί την ανάγκη του να παρακολουθεί την ώρα και να οργανώνει έτσι το χρονοδιάγραμμα της ημέρας του.
Με την βοήθεια του ρολογιού στάθμιζε τις προτεραιότητές του και προσπαθούσε να χωρέσει όσο περισσότερα πράγματα μπορούσε στο πρόγραμμά του. Επίσης αυτός ο άνθρωπος γνώριζε ότι για το κάθε τι, υπήρχε και η καλύτερη στιγμή για να το κάνεις. Κάτι σαν τους αγρότες και τους έφηβους δηλαδή... Η σπορά και οι επαναστάσεις γίνονται μια συγκεκριμένη στιγμή στον κύκλο του χρόνου ή της ζωής μας. Ίσως τη στιγμή που δεν γίνεται κι αλλιώς...
Μέσα σε αυτό το ρολόι που το τροφοδοτούσε με ενέργεια ο αντίχειρας και ο δείκτης του κατόχου του που το κούρδιζε, ζούσαν κάποια πλάσματα που τα έλεγαν γρανάζια. Τα γρανάζια ξεκινούσαν τη ζωή τους μαθαίνοντας να έχουν έναν συγκεκριμένο ρόλο στο μηχανισμό του ρολογιού και να λειτουργούν παράλληλα με τους άλλους.
Αν κάποιο γρανάζι έκανε του κεφαλιού του το επέπλητταν τα άλλα γρανάζια. Μάλιστα υπήρχαν γρανάζια που είχαν επιφορτιστεί με αυτό το ρόλο. Γρανάζια γονείς, γρανάζια δάσκαλοι, και ούτω κάθε εξής. Αν κάποιο γρανάζι αδυνατούσε να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της κοινωνίας των γραναζιών, το έκαναν να αισθάνεται συνεχώς άσχημα με τον εαυτό του, καθώς του έλεγαν ότι είναι και θα είναι πάντα βάρος για την κοινωνία, και το εκφόβιζαν ότι ο ρόλος του θα το οδηγήσει εκτός του ρολογιού, στον θάνατο.
Εκεί που καταλήγουν τα αναλώσιμα και τα ανταλλακτικά ενός ρολογιού. Όλα τα γρανάζια που είχαν λίγη προνοητικότητα και ωριμότητα, μάθαιναν το ρόλο τους και κυλούσαν προς μια κατεύθυνση που διάλεγαν και θεωρούσαν σωστή. Σε κάθε περίπτωση τα γρανάζια έπρεπε να περιστρέφονται είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά, και όχι να αμφιταλαντεύονται μπρος-πίσω.
Τα πιο υπάκουα γρανάζια επιβραβεύονταν ως γρανάζια πρότυπα, ώστε όλοι να τα θαυμάζουν και να ακολουθούν το παράδειγμά τους. Έτσι η κοινωνία ένιωθε ασφάλεια και καμάρωνε ότι όλα κυλάνε ρολόι. Αν υπήρχε και κάτι που δεν πήγαινε πάντα προς την προβλεπόμενη κατεύθυνση, ήταν η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Κάποια στιγμή όμως, ο κάτοχος του ρολογιού πέρασε μπροστά από μια βιτρίνα και είδε κάποια άλλα ρολόγια, που δεν χρειαζόταν να τα κουρδίσει κανείς, για να δουλεύουν. Τα ρολόγια αυτά είχαν μια μπαταρία που η ενέργειά της κρατούσε για χρόνια κι ένα ορυκτό που λεγόταν χαλαζίας, το οποίο παλλόταν και έδινε το ρυθμό με μεγάλη ακρίβεια.
Έτσι πολυάσχολος που ήταν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, σκέφτηκε: Γιατί να μην εξοικονομήσω λίγο παραπάνω χρόνο στη ζωή μου ώστε να χωρέσουν περισσότερα πράγματα μέσα στη μέρα μου; Κι έτσι αποφάσισε να μην αφιερώσει άλλο χρόνο κουρδίζοντας το παλιό ρολόι και όταν αυτό θα σταματούσε, να το αντικαταστήσει με ένα καινούριο ρολόι χαλαζία, που δεν χρειάζεται κούρδισμα.
Όταν ο κάτοχος δεν κούρδισε το ρολόι την προγραμματισμένη ώρα, η κοινωνία των γραναζιών που είχε συνηθίσει όλα να κυλάνε σύμφωνα με κάποιο πρόγραμμα, άρχισε να αγωνιά. Όταν δε, η αποθηκευμένη στα ελάσματα ενέργεια άρχισε να τελειώνει, πανικοβλήθηκαν! Δεν ήξεραν τι να κάνουν! Όλα όσα είχαν μάθει να κάνουν, τους ήταν άχρηστα πια.
Οι έριδες και οι αψιμαχίες στην κοινωνία των γραναζιών κορυφώθηκαν και δημιουργήθηκε ένα φθονερό χάσμα ανάμεσα στα δεξιόστροφα και τα αριστερόστροφα γρανάζια, καθώς τα μεν έριχναν την ευθύνη στα δε. Απευθύνθηκαν στα γρανάζια πρότυπα για μια λύση, όμως κι αυτά είχαν μάθει να λειτουργούν παράλληλα με την υπόλοιπη κοινωνία των γραναζιών. Όσο αυτή επιβραδυνόταν ακολουθούσαν κι αυτά σε μια οδυνηρή πορεία προς το τέλμα, μη γνωρίζοντας με ποιον τρόπο να αντιδράσουν.
Όταν όλοι πια είχαν χάσει την ελπίδα τους και ένιωθαν την τραγική μοίρα της χωματερής και της οξείδωσης να πλησιάζει, παρατήρησαν ένα μικρό μεταλλικό βαρίδι που το είχαν αποσυνδέσει από τον υπόλοιπο μηχανισμό για να μην τους μπερδεύει. Αυτό εξακολουθούσε να κινείται με τον ίδιο τρόπο όπως και πριν, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα!
Αυτό το βαρίδι ήταν ο τρελός του χωριού, που είχε μάθει να κινείται μόνος του χωρίς να έχει ανάγκη από συμπαράσταση και εξωτερική βοήθεια. Η κίνησή του είχε μια πρωτοτυπία, καθώς άλλοτε συμφωνούσε με τα δεξιόστροφα γρανάζια και άλλοτε με τα αριστερόστροφα. Είχε δηλαδή την ικανότητα να συντονίζει την κίνησή του με εξωτερικούς παράγοντες όπως η κίνηση του καρπού του κατόχου και να αξιοποιεί το περίσσευμα της ενέργειας που ερχόταν από εκεί.
Τα υπόλοιπα γρανάζια δεν κατάλαβαν πολύ καλά πως τα κατάφερνε να διατηρεί την κίνησή του όταν όλα πια ήταν στάσιμα, αλλά κατάλαβαν ότι αυτό το μικρό μεταλλικό βαρίδι, είχε μια δική του αυτόνομη νόηση που το είχε βοηθήσει να συνεχίσει και ότι ήταν πια η μοναδική ελπίδα που τους είχε απομείνει. Τότε του απένειμαν τον τίτλο του ρότορα και συμφώνησαν ότι ήταν προς όφελός τους να προσδεθούν μαζί του.
Έτσι ο τρελός του χωριού έγινε ξαφνικά ο ήρωας του χωριού και το ρολόι που τελικά ήταν αυτόματο έμαθε να λειτουργεί ξανά με τη βοήθεια του ρότορα, αυτή τη φορά χωρίς την ανάγκη κουρδίσματος. Ο κάτοχος είδε ότι είχε ένα ρολόι αξιόπιστο και ακριβές κι έτσι αποφάσισε να το κρατήσει και ξέχασε τα φτηνά ρολόγια του χαλαζία που είχε δει στη βιτρίνα...


Ο Σπύρος Σιμεγιάτος μεγάλωσε και ζει στην Αθήνα. Αν και δεν υπήρξε ποτέ μέλος σε τίποτα, προσπάθησε για πολλά χρόνια να γίνει γρανάζι. Έψαχνε συνεχώς νέους τρόπους γι αυτό μέσα από εφημερίδες αγγελιών, αλλά παρότι στην αρχή φαινόταν ότι τα πήγαινε μια χαρά, πάντα στο τέλος το γρανάζι σκάλωνε.

Τώρα απολαμβάνει την αγάπη του για το γράψιμο και τη μουσική. Του αρέσει να αντλεί ετερόκλητα ερεθίσματα και να συνθέτει πρωτότυπους νέους κόσμους. Βγάζει τα προς το ζην ως μουσικός του δρόμου, παίζοντας τα καλοκαίρια ρεμπέτικο πιάνο, κάτω από την Ακρόπολη στο Θησείο.

Το χειμώνα γίνεται junkie με το facebook και μπορείτε να τον βρείτε στον σύνδεσμο facebook.com/rebetiko.piano






Δέκα χρήσιμοι κανόνες για τους γονείς των εφήβων


Δέκα χρήσιμοι κανόνες για τους γονείς των εφήβων

1. Ακούστε το παιδί σας. Να είστε πάντοτε διαθέσιμοι για διάλογο.
2. Να είστε ευγενικοί. Μην εμποδίζετε τον εαυτό σας να δείχνει στοργή, αρκεί να μην φέρνετε το παιδί σας σε δύσκολη θέση μπροστά σε φίλους.
3. Εμπλακείτε στη ζωή του παιδιού σας και παρακολουθείστε τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις. Η συμμετοχή σας είναι το ίδιο σημαντική ή ακόμα περισσότερο απ' ότι ήταν κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας.
4. Προσπαθήστε να γνωρίσετε τους φίλους του παιδιού σας. Είναι ο μόνος τρόπος να καταλάβετε καλύτερα τη συμπεριφορά του.
5. Να είστε σταθεροί. Θέστε όρια και δημιουργείστε ξεκάθαρους κανόνες.
6. Αποφύγετε τον υπερβολικό έλεγχο και μην είστε πολύ αυταρχικοί. Η αυτονομία είναι απαραίτητη για να ωριμάσει ο/η έφηβος.
Δώστε στο παιδί σας το περιθώριο ώστε να αποκτήσει αυτοεκτίμηση και να παίρνει αποφάσεις χωρίς να ζητάει συνεχώς τη συμβουλή σας.
7. Καθοδηγείστε το παιδί σας στις πιο δύσκολες αποφάσεις. Δεν είναι αρκετά έτοιμο: να προγραμματίσει, να θέσει προτεραιότητες, να οργανώσει τις σκέψεις του, να ελέγξει τις παρορμήσεις του, και να σκεφτεί τις συνέπειες των πράξεων του.
8. Να είστε ρεαλιστές: οι προσδοκίες σας δεν πρέπει να είναι ούτε υπερβολικά μεγάλες αλλά ούτε και ελάχιστες.
9. Βοηθήστε το παιδί σας να γίνει ένας ευαίσθητος και υπεύθυνος πολίτης. Βοηθήστε το να βελτιώσει το σεβασμό του για τον καθένα, ανεξαρτήτως φυλής, κοινωνικής τάξης ή θρησκεύματος.
10. Αγαπήστε το παιδί σας χωρίς όρους, ειδικά όταν κάνει λάθη.


Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος, paidi-efivos.gr
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι πτυχιούχος Ψυχολογίας από το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή». Μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος & του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων.





Το πένθος έχει τη δική του ζωή

Η απώλεια υπάρχει στη ζωή μας με πολλές μορφές καθημερινά. Ένας χωρισμός, μια απόλυση μπορεί να σημάνει ένα μικρό θάνατο, μια αναγκαστική προσαρμογή σε νέα δεδομένα, μια εκ νέου μάθηση πραγμάτων, συνηθειών, δραστηριοτήτων και συναισθημάτων πρωτόγνωρων ως τότε.
Ως πένθος ορίζουμε την οδύνη που βιώνουμε ύστερα από μια σημαντική απώλεια, συνήθως το θάνατο κάποιου αγαπημένου μας προσώπου, συνοδευόμενη από συχνά αφόρητο ψυχικό και σωματικό πόνο.
Το πένθος είναι μια φυσιολογική διαδικασία προσαρμογής, μας δίνει το χώρο και το χρόνο να μάθουμε να ζούμε χωρίς το άτομο που έχει χαθεί, δεν μπορεί να επισπευσθεί, είναι πιο περίπλοκο απ΄όσο πιστεύουν οι άνθρωποι και μοιάζει σαν να έχει τελικά τη δική του ζωή.
Σε αντίθεση με ό,τι ενδεχομένως πιστεύουμε, το πένθος είναι μια ενεργητική διαδικασία, κατά την οποία το άτομο έχει να επιτελέσει συγκεκριμένα έργα.
Καταρχάς, χρειάζεται το άτομο να αναγνωρίσει την πραγματικότητα της απώλειας, να συνειδητοποιήσει δηλαδή αυτό που του έχει συμβεί και να το αποδεχτεί ως τετελεσμένο γεγονός.
Έπειτα κρίνεται αναγκαίο να έρθει σε επαφή με την οδύνη αφήνοντας πίσω στρατηγικές αποστασιοποίησης και συναισθηματικής αποφυγής.
Επιπλέον, ουσιαστικής σημασίας είναι η αναδόμηση της σχέσης με αυτόν που πέθανε, μιας σχέσης που δε χάθηκε, όμως πρέπει να τροποποιηθεί σύμφωνα με τα νέα δεδομένα.
Σε αυτό το στάδιο το άτομο χρησιμοποιεί τα βιώματά του, τις πεποιθήσεις του, τα ατομικά του χαρακτηριστικά καθώς και τα χαρακτηριστικά της σχέσης με το θανόντα για να μπορέσει να ανταπεξέλθει.
Τέλος είναι απαραίτητη η αναδημιουργία του εαυτού, το άτομο δηλαδή πρέπει να αλλάξει κάποιες πλευρές του και κάποιες συνήθειές του και να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα αφομοιώνοντας τα νέα δεδομένα.
Πόσο θα διαρκέσει;
  • Ο πόνος έρχεται σαν σε κύματα και η ένταση και η συχνότητα των κυμάτων αυτών μειώνεται με την πάροδο του χρόνου
  • Τα στάδια του πένθους (άρνηση-θυμός-διαπραγμάτευση-κατάθλιψη-αποδοχή), διαφέρουν τόσο ως προς τη σειρά όσο και ως προς τη διάρκεια και την ένταση σε κάθε άτομο.
  • Τις πρώτες μέρες είμαστε στον «αυτόματο πιλότο», «φεύγουμε» ή «παλεύουμε» με τα συναισθήματά μας, τις επόμενες μέρες ωστόσο, οι νευροδιαβιβαστές επανέρχονται στα φυσιολογικά επίπεδα και έτσι ίσως ο πόνος ενταθεί.
  • Μεγάλη σημασία έχει να περάσει ο χρόνος μεν, να κάνουμε και πράγματα που θα μας ωφελήσουν σε αυτό το χρόνο δε.
  • Είναι πιθανόν πολλές φορές το άτομο να συμπεριφέρεται λες και δεν έχει συμβεί η απώλεια ή να εκδηλώσει έντονες μορφές θυμού και διαμαρτυρίας προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.
  • Για περίπου 12 μήνες, είναι φυσιολογικό στους ενήλικες «το πένθος να ζει».
  • Είναι σημαντικό πάντως να ξέρουμε ότι τελικά ο πόνος θα μαλακώσει.
Είμαι φυσιολογικός;
Απαραίτητο είναι να γνωρίζουμε ότι είναι φυσιολογικό να μην αισθανόμαστε φυσιολογικοί.
Έτσι κι αλλιώς το πένθος έχει ένα παράδοξο: αυτό που μας βοηθά είναι αυτό που μας πονά.
Για παράδειγμα, οι καλές σχέσεις με το θανόντα γεννούν αφόρητη θλίψη, οι κακές σχέσεις με το θανόντα γεννούν τύψεις.
Είναι φυσιολογικό ακόμα και να μη θέλουμε να νιώσουμε καλά, γιατί μπορεί να νιώθουμε ότι με αυτό τον τρόπο ξεχνάμε ή αδικούμε το θανόντα, είναι φυσιολογικό να θέτουμε δύσκολα ερωτήματα και να ανησυχούμε για το μέλλον, είναι φυσιολογικό να βιώνουμε αυτό το μεταβατικό στάδιο όπως εμείς θέλουμε.
Συχνές δυσλειτουργικές πεποιθήσεις όπως «ο Θεός με τιμώρησε», «Η ζωή μου τελείωσε», «Πρέπει να είμαι δυνατός και να μην κλαίω για τα παιδιά μου», «Θα τρελαθώ», δε βοηθούν στην ένταξη της απώλειας στην αυτοβιογραφική μας μνήμη.
Κάντε ένα πείραμα: προσπαθήστε να γράψετε με το αντίθετο χέρι από αυτό που γράφετε συνήθως.
Κάπως έτσι θα είναι και η νέα σας ζωή στην αρχή.
Όπως άλλωστε είπε και ο S.Freud: «Το να θυμάσαι είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεχάσεις»...

Της Όλγας-Παναγιώτας Καραθανάση, Ψυχολόγου, MScΟργανωτική & Οικονομική Ψυχολογία, εκπαίδευση στη Γνωσιακή-Συμπεριφοριστική Ψυχοθεραπεία.





Πηγή: psychopedia.gr

ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...